Wednesday, 29 June 2011

Just say NO!!!


Για να είμαι ειλικρινής ποττέ εν ήμουν καλή στο να απορρίφκω προτάσεις που το αντίθετο φύλο γιατί σπάνια δέχουμαι προτάσεις. Αλλά εψές το απόγευμα μισή ώρα πριν σχολάσω που τη δουλειά πεττάσσετε ένας άφρικαν-αμέρικαν που τα κεντρικά όφις για επίσκεψη στο σhόουρουμ για να δει τα ρολόγια μας πέρκι ψουμνίσει τίποτε.

Αντί να ψουμνίσει ρολόι έθελε να ψουμνίσει μουνί γενέκα. Ο πονηρός άφρικαν-αμέρικαν. (έεει ψιτ! Πρασινάδα τούτος εν για λόοου σου, να σου κάμω κονέ;) Στη συγκεκριμένη περίπτωση επειδή ήμουν το μοναδικό μουνί θηλυκό δαμέσα εεε...εκούτσισε πάνω μου.

Εγώ έχω ένα αήπι. Είμαι εκ φύσεως μου ευγενική τζιαι χαμογελαστή μέχρι αηδίας. Ειδικά άμαν πρόκειτε για πωλήσεις είμαι ον μάι μπεστ μπιχέιβουρ πάντα. Τούτο έμαθα το που εδούλεφκα ανάμισι χρόνο στην μάνα Ίνγλαντ. Η ευγένεια είναι μες τη νοοτροπία της κουλτούρας τους τζιμέσα τζιαι πάντα άρεσκε μου που ούλοι είναι ευγενικοί με ούλους. Μπορεί τζιμέσα πολλές φορές να το κάμνουν τζιαι με υποκριτικό τρόπο (όι λίο αλλά τέσπα, θα το αφήσω ασχολίαστο τούτο) αλλά γιούζουαλί εν όλοι με το σις και με το σας. Τούτο αρέσκει μου πολλά τζιαι αφομίωσα το τζιαι εγώ μες το τρόπο συνναλαγής μου με άλλους αγρώπους χτηνά.

Τέσπα. Αρκέψαμε τη κουβέντα με τον γιάνκ εντ χιπ άφρικαν-αμέρικαν που λαλείτε. Εγώ να του κάμνω τσίτι-τσατ για να μεν πει τζιαι τίποτε ότι ήμουν ρούντ στο μάνατζερ του. Μιας τζιαι λείπει η δική μου μάνατζερ πρέπει να είμαι προσεχτική στις συναλλαγές μου με άλλους συναδέλφους (άσχετο αν με ενευρίασε ο λογιστής εχτές τζιαι έκλεισα του το τηλέφωνο στα μούτρα...εεε μα έσhιει τζιαι το πλάσμα τις αντοχές του, τέσπα) για να μεν πουν ότι εν είμαι ευγενική άμαν λείπει τζίνη.

Τζιαμέ που εκάμναμε κουβέντα περί ανέμων και υδάτων για το πόθεν αίσχες μου τζιαι γιατί-είμαι-χωσμένη-μες-τούντη-σπηλιά-που-λέγεται-σhόουρουμ, γυρίζει τζιαι ρωτά με αν έχω μπόυφριεντ...εεε κοκκαλώνω εγώ για κλάσματα δευτερολέπτου αλλά λαλώ αίσιχτιρ θα ψευδομαρτηρυσω τζιαι δε με κόφτει...ναι λαλώ του...Αντί να κάμει πίσω με το που ακούει ότι είμαι ιντίτ ιν εί φρίκινγκ ριλάσhιονσhιπ ο μαυριδερός συνάδελφος γυρίζει με ένα πολλά χαλαρό ύφακι να με ρωτήσει τι κάμνω τα βράδυα. Λαλώ του τίποτε. Εν πιένω κλάμπινγκ τζιαι έτσι ιστορίες (για αγρίους). Λαλώ του ότι είμαι χόουμ-κατ τζιαι μπούκ-γόρμ τζιαι ότι είμαι αρκετά διαφορετική ττου μέινστριμ πίπολ....I shouldn’t have said that. Big mistake. Άρεσε του! -.-

Τέσπα. Άρκεψε τζιαι εγίνετουν λίο πιο ππούσhι σε μια φάση τζιαι να με ρωτά τη κάμνω το σαβ/κο. Απάντησα του ότι θα είμαι με το «αίσθημα» τζιαι ότι είμαι μπίζι. Λαλεί μου εεε δε πειράζει. Θα τα ξαναπούμε ως το σαβ/κο λαλεί μου ‘ιν κείς γιού change your mind’ ιμίσh. -.-

Grrr….which part of a ‘no I’m not interested’ εν καταλάβεις βρε ζιμπάπουε;;;;; Είπα σου είμαι ΑΝ-αβέιλαμπολ ας πούμε. Θέλεις να με δεις να χουφτώνομαι με κάπιον άλλον για να περάσει το μήνυμα μες τη κκελλέ σου ότι δις φίμεϊλ μπιλόνγκς σάμγεαρ έλς???

Τέσπα με τα πολλά είπα του ότι κάμνει με να νιώθω άβολα τζιαι αν γίνετε να σταματήσει. Εν κατακλείδι ελπίζω να το εκατλάβε γιατί αλλιώς έννα φέρω τη Γερμανίδα μέσα (μάνατζερ μου) να τον πασπαλιάσει θκιο ππαλιές. Νο όφις φλέρτινγκ πίπολ. Εν θέλω, εν θέλω. Εν με το ζόρι σιόρ;

Ο the friend πολύ σωστά πόιντιτ άουτ ττου μι ότι ίσως να είμαι ττού νάις ττου πίπολ σάμ τάιμς τζιαι ότι οι άντρες πολλές φορές (μόστ φορές δηλαδή) παρεξηγούν το τούτο για πράσινο φως πως ‘ναι περάστε, πάρτε ότι θέλετε’. Εεεε κοίτα...η ευγένεια εν εμφυτευμένη μέσα μου, εν μπορώ να το αποκόψω γιατί οι άντρες κυκλοφορούν με ένα πέος ολ δε τάιμ να τους διατάσσει δις εντ δατ. Απλά επειδή είχα θκιο τρία αν-γόντιτ κρούσματα φλέρτινγκ τη τελευταία χρονιά πρέπει να μάθω να λαλώ κοφτά ‘NO’ τζιαι κανεί.

Εχτές προς το τέλος έδειξα πυγμή...αν ξαναγυρίσσει να μου πει τίποτε όμως....τζιαμέ έννα του δείξω τη κουτάλα μου μια τζιαι καλή τζιαι έννα δει τον ουρανό σφοντήλι τζιαι που πανοθκιόν του έννα βλέπει wicked children’s card games έτσι πατσαρκά που έννα του δώκω.

Εεε μαααα....άι χαβ δε ράιτ ττου ριμέιν σάιλεντ εντ ριφιούζ ένι άφρικαν ορ αμέρικαν (ορ μπόουθ) αί γοντ. Με το ζόρι να πάω να βολτάρω μαζί σου με το καλημέρα σας ας πούμε?....Εν χέλω γιέ μου. Λάμνε πουποδά. Έχουμε τζιαι δουλειές να κάμουμε στο σhόουρουμ (λέμε τωρά).

From now on…I will just say NO!!!! The end.



(Meredith Brooks - Bitch)

Tuesday, 28 June 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.12


Το σημερινό emo diary entry ακυρώνετε λόγο λεκτικού ξεζουμίσματος από το προηγούμενο πόστ.
Τύφλα να’ χει η θεματολογία ‘φιλία’

Φαμίλια – τσέκ
Χριέντς – σόου εντ σόου
Γουόρκ – μόνη σαν το λεμόνι
Γιου-γκι-όο-ωωω! – ποσhίζω
Συσέγκιο – πονεί το φτωχό, αχχχ womanhood

Αυτά...εις το επανειδείν.

Τολκ σούν!

Losing My Religion


Άρκεψα τζιαι θκεβάζω πολλά σε βλογκς τζιαι σε κάτι φατσοβιβλικά-στέιτους για φιλίες που επαγώσαν τζιαι φίλοι που πουτσογράφουν άλλους φίλους...τέσπα. Επρόσεξα μια ευρή θεματολογία πας το θέμα ‘φιλία’. Εν πρέπει να μιλώ τζιαι πολλά γιατί σχετικά με το τελευταίο κρούσμα φιλίας που είχα (ie κοίτα Καρδερίνα) εν υπήρξα τζιαι η καλύτερη φιλενάς, ττού μπι όνεστ τζιαι σε τούτο παραδέχουμαι ότι έσφαλα.

Κατά τους χρόνους, τζιαι τζιαιρούς, έιχα πολλές σημαντικές φιλίες, το ιδίου φύλου (όι συκής, που το άλλο) αλλά όλες (σχεδόν) είτε εκαταρρεύσαν λόγο του ενός ή του άλλου θέματος είτε απλά εξεθωριάσαν με το χρόνο τζιαι την απόσταση τζιαι εσβήσαν. Εμείναν μου πέντε-έξι πολλά καλές φίλες, αλλά όλες είναι στο εξωτερικό. Οι θκιό ήταν που το σχολείο μου, οι άλλες θκιο που το πανεπιστίμιο στο πρώτο πτυχίο μου τζιαι οι άλλες θκιο που το τζιαιρό του μάστερ τζιαι της δουλειάς μου. Τζιαι ούλες θέλουν με να μετικίσω ξανά εξωτερικό..κι όμως είμ’ ακόμα εδώ, κι’ αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό, κολλάει στο χέρι έννα πράμα (nooot!).

Έχω έτσι περιέργεια να εξετάσω τις φιλίες που έχασα από την εφηβική μου ηλικία ως τα σήμερα. Ας μετρήσουμε μόνο μια δεκαετία. (το καιρό εκείνο πήγε ο Ιησούς – χου τζούνιορ- στη Ναζαρέεεεεεεετ – λέμε τωρά).

Η κοντή: εθεωρούσα την, την καλύττερη φιλενάς μου. Ήμασταν που το δημοτικό αχώριστες, εκάμναμε τα πάντα μαζί (εεεε καλά όι τζιαι τα πάντα, τα πάντα σε παιχνίθκια τζιαι σhόσhαλάιζινγκ). Ήμαστουν κώλος-με-βρατζί τζιαι πάντα διπλανές τζιαι μπεστ φριέντς φορ έβερ γιάτα γιάτα γιάτα...γιού γκετ δε πίξαρ. Στη Δευτέρα γυμνασίου η κοντή εγύρισσε τζιαι είπε ένα πολλά προσωπικό μου μυστικό σε κάτι άλλες ‘φιλενάδες’ (ο Θεός – χου- να τις κάμει) τζιαι τούτο επείραξε με πολλά. Εεε μετά που τούτο εκλείστηκα πολλά στον ευατό μου τζιαι που το τζαιρό τζίνο έδωκα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δε πρόκειτε να ξαναπώ τούτη φράση ‘καλύττερος φίλος’. (να σημειώσω ότι τούτη η η κοντήεν τζίνη που ανάφερα σε πρίβιους πόστ που με εκατηγόρησε χρόνια μετά ότι επροσπάθουν να τις κλέψω με δόλιους τρόπους το γκόμενο της από απόσταση 60,000μίλιων μακριά, αλλά γοτέβερ)

Το αγοροκόριτσο: η κολλητή μου σε ούλο το Λύκειο. Άκουε έντεχνη μουσική, εντύνετουν σπορ/κάζουαλ/αγορίστικα/πανκ, αρέσκαν της τα ντράμς, το μαλλί της πάντα κομμένο σε στυλ αγορίστικο, με κονκάρδες τζιαι Παπακωνσταντίνου πάντα πίντα στ σί-ντι πλέιερ της (ναιιι είμαστεν πανάρχαιες, λαφ ολ γιού γόντ, εζήσαμε την εποχή των σι-ντις εμείς οκέι;;;;;;; εν εξυπνήσαμε τζιαι ήβραμε το άι-ποντ μπροστά μας σαν κάτι δεκάχρονα σήμερα)..Τέσπα πολλά κουλ τυπάκι. Επίενα την πολλά. Ερχόμενη το δεύτερο καλοκαίρι πίσω εις το χρυσοπράσινο φύλο (Πρασινάδα, εσού φταίεις, εκόλλησες με!) επροσπάθησα να φκω μαζί της θκιο τρεις φορές έξω. Εμετάνοιωσα το οικτρά. Καταρχάς άλλαξε πολλά..ψιλοτάκουνα, κοντές φούστες, μακιγιάζ, αξεσουάρ...τζιαι όκει μπορεί να φορήσει ότι θέλει, πρόβλημα της. Εν η συμπεριφορά της που άλλαξε. Εμιλούσε σαν μπίμπο. Ας πούμε η κορού που εν εβούραν τα αγόρια που τα πισών στα δεκαπέντε της, τωρά είχε μεταμορφωθεί σε μπίμπο που η πρόσκληση της για έξοδο ήταν η εξής and I quote: “έλα κόρη, έννα πάμε να έβρουμε αντράες!”…γοτ δε φάκ γούμαν; Πότε εγίνηκες έτσι. Εεε μετά που τούτο καμιά θκιο φορές εξαναφκήκαμε μαζί τζιαι εκρατούσα μιαν απόσταση. Με τον τρίτο χρόνο ήμουν πίντα στα θκεβάσματα, εν είχα ούτε πολύ τάιμ για τσίτι-τσατ σόου άφηκα απλά να μπει η απόσταση μεταξύ μας. Έπροσπάθησα να της στείλω η-μειλ να δω τι κάμνει τζιαι εγύρισσε πολλά θυμωμένα να μου πει «εγώ κάμνω παρέα μόνον τζίνους που θέλουν να με κάμουν παρέα, για τους άλλους εν με κόφτει». Φέαρ ινάφ. Τζίνον ήταν. Άφηκα την μόνη της τζιαι εν εξαναμιλήσαμε. Που τότε είδα την μόνο άλλη μια φορά πέρσι το Φθινόπωρο στο Πάμπλικ να δουλέφκει, αλλά έπεξα πελλό τζιαι εν της εμίλησα. So did she.

Η φιλελεύθερη: τούτη επροέρχετουν που μια υπέρ-συντηρητική οικογένεια, με γονείς που ήταν τα τριπλάσια της χρόνια, που ένα πολλά καταπιεσμένο περιβάλλον, με αρκετά ντάντυ-ίσhους, με μια μάδερ τύραννο τζιαι πολλά ψυχολογικά προβλήματα...ήταν η πρώτη μεγάλη τζιαι σοβαρή φιλία που είχα σαν φοιτήτρια. Πολλά ανεξάρτητη, φιλελεύθερη που ήθελε να κάμνει πάντα τα πράματα με πολλάααααααααααααα αργοκίνητους ρυθμούς, που έθελε να μεν την πιέζουν για να διαβάσει ή οτιδήποτε άλλο. Γενικά εν τα επίενε πολλά καλά με τη πίεση, τζιαι τη καταπίεση. Εεε τζιαι εγώ όντας λιοντάρι τζιαι καταπιεστικό κάπου εκάμναν κλασh οι ιδεολογίες μας. Η συγκεκριμένη όμως είσhε το ελάττωμα να μεν ησκέφτετε τον άλλον γιατί εμεγάλωσε με όλα τα αγαθά της οικογένειας της....με λίγα λόγια, ότι ήθελε το έπαιρνε. Ο μπαμπάς τραπεζικός, συνταξιούχος πλέον, η μαμά καθηγήτρια....εεε γενικά ήταν αρκετά spoiled να το πω ευγενικά πας το θέμα finance. Εγώ το ακριβώς αντίθετο, που εσπούδαζα με funds τζιαι loans γιατί ήμουν ‘κατώτερης τάξης’ (sorta speak). Αλλά ήμασταν πολλά καλές φίλες. Πάλε εκάμναμε τα πάντα μαζί τζιαι ήμασταν τζίνο που λαλούσιν inseparable. Αλλά αλί και τρισαλί μου ήρθε ένα πεός ανάμεσα μας....εεεε άντρας έθελα να πω. Βασικά όκεϊ για του λόγου του αληθές, εμένα άρεσε μου το 2ο χρόνο ένας μιτσής. Τζίνου άρεσε του η φιλενάς μου. Στην αρχή επροσπάθησα να μεν δείξω ότι με πειράζει. Μετά που κάποια φάση όμως είπα της ότι εν μπορώ να το χειριστώ να φκαίνει μαζί του γιατί άρεσκε μου τζιαι ήθελα απόσταση αν θα αποφάσιζε to date him. Τζίνη εν εδέχετουν. Ήθελε τζιαι τη πίτα (τζίνον) τζιαι το σκύλο χορτάτο (εμένα). Σε μια φάση εβάλαμε τρίτους μες το δίλημμα της φιλίας μας τζιαι εκάμαν μας τα.....με απλά λόγια...σάστα τζιαι γύρασσιν. Ειδικά μια συγκεκριμένη κορού που έβαλε λέξεις στο στόμα μου που εν είπα τζιαι τούτο έκαμε την άλλη να τραβήσει πίσω που τη φιλία μας. Εεεε μαα σιόρ. Είπα τζιαι εγώ σε μια φάσιν, άμαν έννα πιστέφκεις μιαν συντηρητική δήθεν απλά τζιαι μόνο επειδή γυρέφκεσαι εσού (με τον κάθε σαουδάραβα – ναι ήταν Σάουντι ο τυπάς που μας άρεσκε) εν τζιαι να σε παρακαλώ για πολύ. Στην τελική στον 3ο χρόνο και αφού εκαταλήξαμε να συγκατηκούμε εγώ, η φιλενάς τζιαι η άλλη συντηρητική μιτσιά, εκάμαν τζίνες κόμα εναντίων μου τζιαι επροσποιούμασταν ότι όλα ήταν μέλι γάλα. Μόλις ετελιώσαν οι σπουδές όμως...εφανήκαν τα πραγματικά τους χρώματα...με μου ξαναμιλήσαν, με τους εξαναμίλησα. Τζιαι έλυξε μια ακόμα φιλία έτσι άδοξα.

Η εταίρα: από ένα μικρό χωρκό στα πατατο-χώρια, σεμνή αλλά παθιασμένη, μουσικός με έντονη προσωπικότητα και βλέμμα. Η φιλία σταθμός στην ενίληκη ζωή μου. Ήρτε για να αφήκε το σημάι της, τζιαι τη πάλλας της φορ δατ μάττερ, καλά πας τη καρκιά μου τζιαι να φύει με το σhειρότερο τρόπο. Εγνώρισα την όσο εκάμναν τη χούντα τους οι από πάνω «φιλενάες» μου, το 3ο χρόνο του πανεπιστημίου. Εδέσαμε μονομιάς. Πελλή τζίνη, αρκόπελλη εγώ. Μουσικός τζίνη, συγγραφέας εγώ. Κύλησσε ο τέτζερης....τζιαι εβρήκε το στούπωμα..Πολλά έντονη φιλία. Γεμάτη όνειρα και πάθη...κάτι σαν σαπουνόπερα (λέμε τωρά). Τζιαι οι θκιο εθέλαμε να ερωτευτούμε, να καταλάβουμε το κόσμο (η Πίνκι τζιαι ο Μπρέιν έννα πράμα), να ελευθερωθούμε απο τη συντηριτικούκλα της κυπριακής κοινωνίας τζιαι τους γονιούς μας...γενικά ήταν σαν να ήμασταν θκιο ψυσhιές η μια για την άλλη. Εγώ μετά το τέλος του 1ου μου πτυχιού εμετακόμισα σε άλλη πόλη για το μάστερ μου. Τζίνη έμεινε πίσω με τις άλλες «φιλενάες» για να τελιώσει. Επροσπαθήσαμε να κρατήσουμε επαφή. Επερνούσαν εφτομάδες για να ακούσω νέα της γιατί ήταν ως σηνήθως ήταν χασιμιά, γιατί με το που ανακάλυψε το σεξ έδωκε του τζι’ άψε. Έλειπα τζιαι εγώ που δίπλα της για να τη συγκρατώ νάκκουρι...εεε εγίνηκε πυρ και μανία. Τέσπα...όποτε εμιλούσαμε όμως πάντα εν σαννα επικοινωνούσαν τα πνεύματα μας. Άλλη διάσταση. Ετέλιωσα τζιαι το μάστερ μου, ήρτα πίσω Κύπρο να κάμω εγχείρηση...τζίνη άφαντη...να τη ψάχνω τρεις μήνες, να με μου μιλά. Όκεϊ όκεϊ...ήβρα την προς το τέλος του καλοτζαιρκού...η μάνα της είσhε πάθει εγκεφαλικό τζιαι δε μου το είπε. Τζιαι μετά το καλοτζαίρι εμετακόμισε τζιαι τζίνη σε άλλη πόλη για το μάστερ της. Εγώ εμετακόμισα εις την Αγγλική κάπιταλ τζιαι δεν επικοινώνησε μαζί μου για ένα ολόκληρο χρόνο. Ούτε που με έψαξε. Κάπου στο πάσχα έστειλα της εγώ ένα χρόνια πολλά έτσι για το ψυσhικό της Λαμπρής τζιαι απάντησε μου ότι έθελε να με δει τζιαι να μιλήσουμε. Όκεϊ εδέχτηκα, γιατί είμαι πάντα a firm believer of second chances αν τζιαι έμεινε μου αήπι ότι εν επικοινώνησε μαζί μου τότε που την εχρειάζουμουν the most. Τέσπα...εβρεθήκαμε. Εγώ ήμουν αποφασισμένη να είμαι παγο-κωλώνα...χαχαχαχα....το λιοντάρι παγο-κωλώνα...αν είναι ποττέ δυνατόν. Well….όντως εν ήμουν. Σαν να μη πέρασε μια μέρα, έννα πράμα που ήμασταν. Ακριβώς όπως πριν. Εμείναμε θκιο μέρες μαζί συνεχόμενα. Συνέχεια εμιλούσαμε. Εσκαπάραμε (ie θώρε skype = σκαπάρω) κάθε μέρα που τζίντη μέρα. Τζιαι το καλοτζαίρι εμιλούσαμε σχεδόν συνέχεια στο τηλέφωνο. Τζίνη ως συνήθως που τη μια ερωτική περιπέτεια στην άλλη....εγώ όπως πάντα ξηρασία. Ήταν το κρίμα της τούτο. Ότι ήμουν σέξουαλί ιν-άκτιβ. Γοτέβερ. Μετά το καλοτζαίρι τζιαι αφότου είχα παραιτηθεί που τη δουλειά μου εξαναπήα πίσω εις την κάπιταλ τζιαι επροσπαθούσα απεγνωσμένα να έβρω δουλειά, σε οτιδήποτε. Μια μέρα δέχουμαι ένα τηλεφώνημα που τη δεσποινίς να κλαίει τζιαι να μου λαλεί έλα να με πιάσεις είμαι στο τάδε τόπο τζιαι εν μπορώ άλλο μπλα μπλα μπλα. Εγώωω βουρητή (το θύμα -.-)...επία, έφερα την, ετζοίμησαν την σπίτι μου, ετάισα την, εβοήθησα την με τα προβλήματα της τζιαι είπα της ότι θα την εβοηθούσα να έβρει τζιαι δουλειά. Να έβρεις δουλειά στο Λόντον σαν μουσικός νάκκουρι δύσκολο τζιαι να πληρώνεις τζιαι ενόικια τζιαι ιστορίες αν δε σε συντηρεί καμιά μάμα ή κανένας παπάς. Εγώ ότι έφκαλα τζίνον ήταν. Που τα λεφτά μου ότι έκαμνα. Τζιαι τζίντη περίοδο τα είχα δύσκολα. Τζίνη που ακόμα εσυντηρήτουν που τους γονείς ήταν σε κάπως πιο ευνοϊκη κατάσταση, αλλά ήθελε να ανεξαρτοποιηθεί οικονομικά. Τέσπα....μες τις προσπάθειες της να έβρει δουλειά έπρεπε να τελιώσει τζιαι το μάστερ της τζιαι είσhε τζιαι τις διάφορες «περιπέτειες» της με το αντίθετο φύλο. Εγώ τίποτε εν έλεα. Εντομεταξύ ίσhε που το καλοτζαίρι που είχα δέσει πολλά με τη παρέα του κάζιν μου, τζιαι άρεσκε μου ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ένα παιδί που τζίνους τζιαι είχα της φάει τ’ αφκιά να της λαλώ όι το τάδε τζίνος όι το δώθε. Ήξερε πόσο πολλά μου άρεσκε. Σε μια φάση μες τα χριστούγεννα, κι’ αφού είσhε δυσκολέψει πολλά η κατάσταση οικονομικά αποφάσισα να έρτω πίσω Κύπρο τζιαι να μείνω με τον κάζιν μου για λίες μέρες για να καθαρίσει το μυαλό μου. Τζίνη τρεις εφτομάδες αφότου αποχώρησα απο την κάπιταλ (τζιαι αφού είσhε βρει δουλειά μετά απο τέσσερις μήνες) αποφάσισε να έρτει τζιαι τζίνη Κύπρο να μείνουμε μαζί τζιαι να αφήκει το όνειρο της Αγγλίας πίσω της. Ήρτε, είδε ότι επερνούσαμε καλά με τα μπόυς, τζιαι ήθελε να έρτει ένα γικ-εντ να μείνει τζιαι τζίνη μαζί μας. Ήρτε, ετράβησε ούλη τη προσοχή πάνω της, με τη σεξουαλικότητα της τζιαι την έντονη παρουσία της, ο μιτσής που μου άρεσκε εθαμπώθηκε, εγώ εξενέρωσα, τζίνη είπε ότι απλά «εκολλήσαν» τζιαι όταν της εζήτησα να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο για να τα ξεκαθαρίσουμε με αγνόησε τζιαι αποφάσισε να χαθεί για λίγο διάστημα, όπως έκαμνε πάντα. Εγώ απλά είπα της ότι όταν είσhε έρτει ξάνα πίσω είπα της να μεν μου ξανακάμει μαλακία βλακεία, τζιαι εν μιλώ για το μιτσή, σκρου δε μπόυ, εν που αποφάσισε πάλε να βάλει απόσταση με το έτσι θέλω...τζιαι απλά είπα της ήρεμα τζιαι ωραία ότι αυτή η φιλία έληξε τζιαι ότι δε μπορώ να αντέξω άλλο αυτή την επιτιδευμένη προσπάθεια της για προσοχή. Και αυτό ήταν το τέλος. Οφ κορς έμαθα πιο μετά ότι τζίνη τα «βρήκε» με το μιτσή, αλλά μόνο για λίγο διάστημα...μετά απο το οποίο τον επαρέτησε (τον καημένο τζιαι τον καψερό, ελυπήθκα τον μόστλι) Τωρά πλέον με το μιτσή μιλούμε κανονικά τζιαι πάλι, σαν φίλοι...στην αρχή που τον επαρετήσε η άλλη εμισούσε με γιατί ενόμιζε ότι εν εξαιτίας μου που τον άφηκε, αλλά μετά εκατάλαβε απλά ότι έτσι ήταν τζίνη...Ένιγουέις....άλλη μια φιλία έφτασε στο τέλος της...μόνο που τούτη η συγκεκριμένη έκαμε μου ανεπανώρθωτη ζημιά, ειδικά στο θέμα ‘εμπιστοσύνη’ που μόνο ο the friend εκατάφερε σόου φαρ να μαλακώσει κάπως.

Η καρδερίνα: σοφιστικέ, σκορπίνα, με λέγειν που ούτε ο πιο τοπ κύπριος ακαδημαϊκός δεν την πιάνει. Ελληνίδα και κοινή φίλη της κάζιν μου. Γνωριζόμασταν απο παλιά μόνο που φέτος απλά δέσαμε πολύ. Αλλά πάρα πολύ. Της στάθηκα σε διάφορες φάσεις στη ζωή της, και εκείνη σε μένα. Πάντα με ωριμότητα και εξευγενισμένη κατανόηση. Η καρδερίνα μου όμως, μιλάει και αναλύει τα πάντα με έναν πιο εκλεπτυσμένο αλλά συνάμα περίπλοκο τρόπο. Δίνει τόσο βάθος σε μηδαμινά θέματα που, ομογολώ, ότι επίτηδες αποφάσισα εγώ να την κάνω πέρα τους τελευταίους τρεις μήνες. Χωρίς να δώσω κάποια ώριμη ή δίκαιη εξήγηση απλά αποστασιωποιήθηκα και έμεινα σιωπηλή προς αυτή την απομάκρυνση μου. Κακό εκ μέρους μου το ξέρω. Αλλά επειδή δεν έπαθα λίγα ανά τα χρόνια, δεν θέλω να μιλώ πολύ πλέον. Ψυχραθήκαμε είναι η αλήθεια και η κάζιν μου λέει ότι θα έπρεπε να της μιλήσω ή να της πω κάτι...μόνο που δε ξέρω τι. Ότι έχω λάθος, έχω. Πρέπει να κάνω όμως μια έντονη συζήτηση (γιατί το ξέρω πως θα είναι έντονη) για να πω απλά ότι θέλω απόσταση?

Έτσι, διαλέγω ένα δειλό δρόμο...αυτόν της σιωπής και απλά συνεχίζω μπροστά πλέον. Μόνη μου. Χωρίς φιλίες απ’ το αντίθετο φύλο πλέον. Γιατί η μέχρις τώρα πορεία μου με έχει χτυπήσει αρκετές φορές, κάνοντας με να είμαι loner, anti-social, να έχω major trust-issues και να μην αφήνω τους άλλους να με δουν for who I truly am.

How can you not lose your religion in people and friendship when at every corner someone’s trying to hurt you or get something outta you? When honesty is just a myth in true friendship…then what’s the point of ever letting someone in?

“That’s me in the corner, that’s me in the spot-light….losing my religion…”

Sunday, 26 June 2011

On Edge


Που τη μούτη να με πιάσεις σήμερα έννα σκάσω. Πολλά κακό στάρτ οφ δε ντέι. Πάρα πολλά κακό. Όι μόνο είμαι υπό την υποψία ότι κάπου μου ‘επαραέπεσαν’ 400ευρωπουλάκια, αλλά είμαι φούλ θυμωμένη με τον νέο μου εξτέρναλ που γκεςς γουάτ;;;; Εχάλασε τζιαι τούτος.

Φορ φαξ σέικ. Εγόρασα τον λάικ έι γικ ακγόου τζιαι δε δουλέφκει. Πρέπει να πάω σήμερα να τους το πάρω πίσω τα γέριμα να δω τι γίνετε γιατί εν πάει άλλο. Το πρόβλημα είναι ότι επέταξα την απόδειξη τζιαι αν δε μου το αλλάσσουν τότε σάστα τζιαι γύρασσιν.

Είμαι τζιαι φουντουνιασμένη γιατί το Συσέγκιο εν 12χρονών γαουρόσhιλα τζιαι ακόμα έσhιει εμμηνόροια. Αϊ μιν γοτ δε φακ πίπολ; Εν έπρεπε να περάσει στην εμμηνόπαυση μπάι νάου? Γοτ ις ρονγκ γιθ δις ντόγκ???

Τζιαι είμαι, είμαι να σκάσω είμαι. Με πολλά νεύρα, στην τσίτα τζιαι έτοιμη να αρχίσω πόλεμο με τον οποιονδήποτε σήμερα. Το καλό είναι ότι είμαι όφις αλόουν σόου εν έχω τζιαι κανέναν να τσακωθώ. Αλλά φοούμαι ακόμα τζιαι να κάμω τσατ με φριέντς μου σήμερα γιατί έννα τα φκάλω ούλα πάνω τους τζιαι έτα μετά, ούλα τζιαμέ.

Μισώ άμα με πιάνουν έτσι μέρες, γιατί εν είμαι ήρεμη τζιαι εν σάννα τζιαι κάτι περιμένει να ξεσπάσει. Γγγκκκκρρρρρρρ....τζιαι ακόρντινγκ με τα περιοδικά της Πρασινάδας βρίσκομαι στην 21η μέρα μου σόου μπορεί να εν γι αυτό που είμαι τόσο ον ετζ.

I need to chill…I need to chill…I need to chiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiil!!!

Thursday, 23 June 2011

Sympathy, is what we Need my Friend


Καλά τα λαλεί το τραούδι. Αλλά ποιός το κάμνει;
Ας εξετάσουμε λίο.

Το τραγούδι ετούτο εδώ (που βλέπετε μπιλόου σας) μιλά για τη πείνα. Ανά τα χρόνια εγίναν διάφορα band aids για να μαζεφτούν λεφτά για να ταϊσουν τον μισό πληθυσμό που εν έσhιει ιδέα τι θα πει σούβλα, ή οφτό κλέφτικο, ή παττίχα με το χαλλούμι, ή μακαρόνια του φούρνου, ή κουπέπια ή πατατοσαλάτα. Τέσπα εν ξέρουν τι θα πει εστί κυπριακό/δυτικό φαί.

Αλλά το θέμα συμ-πάθεια εν μεγάλο σάμπτζεκτ..ας πούμε ότι τη συμπάθεια πλέον εν την βλέπουμε τόσο συχνά. Όι μόνο επί του θέματος πείνας τζιαι βοήθειας πρώτων υλών αλλά εν υπάρχει τζιαι η ψυχική συμπάθεια.

Ζούμε σε ένα dog-eat-dog κόσμο. Σχέσεις συμφέροντος παντού. Είμαι κοντά σου γιατί έχω να κερτίσω κάτι που λόου σου. Ακόμα τζι αν εν η ευχαρίστηση της παρέας σου, για μένα είναι συμφέρον.

Πόση συμπάθεια προσφέρουμε πλέον ανιδιοτελώς στις μέρες μας; Σχεδόν τίποτε. Έννα πλησιάσουμε κάποιον γιατί έχουν να πιάσουμε κάτι....αλλά στο να δώσουμε;;

Ο καθένας βλέπει τον εαυτό του σαν ένα μαζόχα που ούλο δίνει, δίνει τζιαι τίποτε εν πιάνει in return. Τζιαι δαμέ εν το μάταιο λάθος μας. Κανένας εν μας βάλει το πιστόλι στο κρόταφονα δώκουμε. Τζιαι νομίζουμε ότι όντως εν πιάνουμε. Αλλά εν αλήθκεια τούτο; Εν πιάνουμε; Ή μήπως σαν μάταια όντα απλά εν ικανοποιούμαστε τζιαι εν αρκούμαστε με τζίνα που χρειαζόμαστε να πιάσουμε αντί να δεχτούμε ότι εν θα πιάσουμε τζίνα που θέλουμε;

Μήπως απλά, πρέπει να δίνουμε χωρίς προσδοκίες; (που δε γίνετε, ούλοι λίο πολλά μια ψιλο-ελπίδα για ανταπόκριση και αμοιβαιότητα έχουμε την μέσα μας, είτε το παραδεχούμαστε είτε όι). Do we really give because we want to? Or is it because we’re socially obligated to think we want/have to?

Όι μόνο είμαστε privileged enough να έχουμε μιαν αφθονία καλοζωίας τζιαι υπερφύαλων υλικών αγαθών (ειδικά στο «δυτικό» κόσμο) αλλά ξυπνούμε κάθε αυγή με το παράπονο να κρέμεται που τα σhείλη μας. Εν θέλω τούτο, τζιαι εν με ευχαριστά το άλλο, τζιαι ξινίζει μου το τάδε, τζιαι βρωμοζολά το άλλο. Γενικά είμαστε μια μηχανή παραπόνων τζιαι απαιτήσεων που την ώρα που έννα ανοίξουμε τα βλέφαρα μας ως την ώρα που έννα ρουθουνιάζουμε τη νύχτα.

Sympathy, is what we need my friend…έτσι λαλεί το τραγούδι...αλλά πούντην τούντη συμπάθεια που πρέπει να δώκουμε χωρίς ίχνος δισταγμού τζιαι απαίτησης; Διούμαι τούντη συμπάθεια; Ή απλά νομίζουμε ότι εν αυτονόητη τζιαι πάντα εν τζιαμέ με την ύπαρξη μας τζιαι μόνο;

Εν εκτιμούμε τα όσα έχουμε. Είμαστε ακόρεστοι. Λαλεί μια φράση ‘Prosperity is wanting what you already have, rather having what you want'. Τζιαι εμείς ζητούμε τζι’ άλλα, τζι’ άλλα, τζι’ άλλα. Γιατί ο κόσμος γυρίζει τζια ποττέ εν σταματά. Ποττέ εν λείφκουν τζίνα που θέλεις. Τζιαι ξεχνάς να ζεις με τζίνα που χρειάζεσαι.

Τζίνο που θέλει ο κάθε άνθρωπος είναι η ολοκλήρωση...είτε τούτο έρχεται με τη μορφή της αποδοχής, είτε μέσα από το αίσθημα της ασφάλειας ή της αγάπης, είτε μέσα που τη κατανόηση τζιαι τη συμ-πάθεια, είτε μέσα που τη ψυχική στήριξη τζιαι το ψυχικό δεσμό. Αν δεν ταίζεις το μέσα σου, τότε πως περιμένεις το έξω σου να ταίστει επίσης;

Κλείστε τα μάθκια σας τζιαι δώστε συμ-πάθεια σήμερα. Σε κάποιον άγνωστο. Σε κάποιον γνωστό. Σε κάποιον αντιπαθέσταστο. Σε κάποιον συμπαθέστατο. Σε κάποιο μοναξιασμένο. Σε κάποιον ξένον. Σε κάποιον διαφορετικό που σας. Σε κάποιον όμοιο σας. Απλά...δώστε συμπάθεια, μεν το σκεφτείτε πολλά.

Just do it! (όι σαν την Nike, μη-χε, αλλά με το δικό σας signature τρόπο)


(Rare Bird -Sympathy)

Wednesday, 22 June 2011

Ομφάλιος Λώρος


Ας πούμε γιατί ΟΥΛΕΣ οι μάμες να’ ναν οι ίδιες; Μα ούλες;;;

Οκέι μπορεί να μεν είμαι μάνα, τζιαι μπορεί να μεν γινώ ποττέ μου αλλά γιατί πρέπει όλες να είναι τόσο ασφυκτικά οι ίδιες προσπαθώντας να σου υποδείξουν πως «πρέπει» να είσαι τζιαι να φέρεσαι;
Γιατί, ειδικά δαμέσα στη μικρή μας νήσο, όλες οι μάνες της Κύπρου εν μπορούν να κόψουν once and for all τον ομφάλιο λώρο με τα κοπελλούθκια τους;
Τζιαι ας πούμε γιατί τα κοπελούθκια να βρίσκουν σαν μόνη διέξοδο το χάρτωμα για να φίουν που σπίτι τους επι τέλους;

Το βρίσκω πολλά εκνευριστικό και απαράδεκτο που επικρατεί τούτη η καταπίεση τζιαι πολλές φορές η φασιστική ανάκριση απο μανάδες. Πρέπει να καταλάβουν πλέον ότι τα παιδιά αλλάζουν, μεγαλώνουν, διαφοροποιούνται μέσα απο τις εμπειρίες τους τζιαι δεν υπάρχει πλέον τούτη η ανοχή για κριτική τζιαι το αχρείαστο κήρυγμα για το πως θα «πρέπει» κάποιος να ζει τη ζωή του.

Ας πούμε, πάλε εχτίτζιασα εχτές με τη μάδερ ντίαρεστ (που she was nothing but dearest εχτές) επειδή άρκεψε το μακρί τζαι το κοντό της για το πως συμπεριφέρουμαι, για το πως περνώ το χρόνο μου, για το μέλλον μου, για τα πιστεύω μου and on and on and on…

Ο μπρο εδώ και ένα χρόνο συζεί μαζί μας αλλά έχει σταματήσει να μιλά με τον παπά μου. Ας πούμε wtf man?
They cross paths daily, but they don’t speak to each other.
Που τη μιαν καταλάβω τον μπρο που αγανάκτησε τόσο πολλά που απλά he ignores them and goes on with his life.
And he’s happier than he ever was.

Ναι ναι I know…respect thy mother and thy father…εν τζιαι είπα το αντίθετο. Αλλά για κάποιο παράδοξο λόγο όταν ήμουν Αγγλία I used to love them a hell lot more than I do now…τούτο με κάμνει να σκεφτώ ότι ήδη άρχισα και μένω πολύ καιρό μαζί τους. Ανάμισι χρόνος και ήδη μου φαίνετε μια δεκαετία γεμάτη.

I want to be free. To make my own rules as I go. To come and go as I please with no one to tell me this and that.
And that means only one thing…move out!
Οφ κόρς τούτο επίσης σημαίνει....έξοδα...έξοδα....έξοδα...

Και εδώ είναι που έρχεται η επιθυμία μου να μην φύγω έτσι απλά απ’ το σπίτι μου για να πάω να ζήσω σε μια άλλη καπιταλιστική πόλη με μια άλλη καπιταλιστική ζωή. Αλλά να φύγω είτε για κανένα χωριό είτε να ξεκινήσω μια ζωή νομαδική και περιπέτειας. Θέλω να κόψω τις ρίζες μου. Όι μόνο που τη μάνα μου (αν μη τι άλλο, άμα φύγω θα την αγαπώ πολύ περισσότερο τη μάνα μου) αλλά κι απο τη κοινωνική μου καθήλωση...απλά να μελετήσω μιαν έξοδο, και να το κάνω πράξη.

Ούτως ή άλλως το πλάνο υπήρχε εξ’ αρχής απλά περιμένω την κατάλληλη στιγμή, αλλά η καταπίεση που αισθάνομαι τόσο απο την οικογένεια μου όσο κι απο την κυπριακή κοινωνία με φέρνει σε απελπτιστικές αποφάσεις φάσεις φάσεις.

Δεν είναι ότι μου φταίει ο τόπος. Αν μη τι άλλο. Αγαπώ το νησί. Απλά δε μπορώ να συμβιώσω με τη κοινωνία. Με το ανθρωπίνος φτιαγμένο κατεστημένο and just comply with the rules. I feel repressed

Τζιαι τούτο με κάμνει να σκέφτουμαι....γιατί τόοοοοοοσος κόσμος φοβάται τζιαι δε τολμά να κόψει τον ομφάλιο λώρο με ότι τον δένει; Γιατί, τζιαι ειδικά οι μανάδες, να θέλουν να έχουν τυλιμένο τόσο πολλά το/τα παιδί/ιά τους όσπου να νιώθουν ότι όντως πνίγονται μες τούντο νησί; Εν καλύττερα να φτάνεις το παιδί σου στο αμήν μέχρις ωσότου χαθεί και γίνει πλέον φάντασμα απο τη ζωή σου; Η απλά μπορείς να το αφήσεις να ζήσει όπως πιστεύει και θέλει (και ξέρει) εκείνο καλύτερα, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να τον οδηγήσει κάπου άσχημα; (για σένα και τη κοινωνία, άσχημα, that is)

Ο ομφάλιος λώρος υπάρχει για να κόβεται. Όχι μόνο ο κυριολεκτικός λώρος, αλλά και ο ψυχολογικο-συναισθηματικός λώρος. Και όχι για να κρατάς τον άλλο δέσμιο, επειδή και μόνο το εγώ σου κάποτε θέλησε να φέρει ένα ακόμα δίποδο στο κόσμο. Αφού το έκανες που το έκανες, τότε άστο να ζήσει όπως θέλει, χωρίς να το πρίζεις!!!

Μάμς, γκετ έι λάιφ! We grew up. Αντιλαβού;;;


(Queen - Bohemian Raphsody)


Mama, just killed a man
Put a gun against his head
Pulled the triger now he's dead
Mama, life had just begun
And now I've gone and thrown it all away...
Mama, didn't mean to make you cry
Sometimes I wish I'd never been born at all...
[...]Nothing really matters
Anyone can see
Nothing really matters
Nothing really matters to me...
Any way the wind blows

Monday, 20 June 2011

Σκέφτομαι και (ασυναρτησίες) Γράφω



I know, I know, έσhιει κάτι λίες μέρες που εχάθειν που τη βλογκόσφαιρα. Ναι μέινλι γιατί ήταν φουλ το καρνέ μου τούντο γικ-εντ αλλά όλσο γιατί απλά ο συγγραφικός μου οίστρος εφρέναρε απότομα (σαν ένα παλιό σκαραβαίο) τζιαι εν εμπορούσα να γράψω.

Εξεκίνησα οφ κορς διάφορα ποστ αλλά έμειναν στο ντράφτ section. Oh well.

Εν η αλήθκεια ότι I’ve always been a bit of a thinker. Ήντα a bit. Πολλά αλλά ας με το κάμουμε θέμα. Εεε που λαλείτε. Λαστ γικ εγύρισσα τζιαι είπα του the friend ότι I think it’s time for a certain read…(που να μεν το ξεκινούσα τζιαι θα αναπτύξω τους εμφανής λόγους). Το βιβλίο τούτο εγίνηκε τζιαι ταινία πριν μερικά γρόνια την οποία απαρνήθηκα να κάτσω να δω γιατί μιας τζιαι βασίζεται σε ρίαλ ιβέντς εν δέχουμαι ακόμα να την δω.

Σόου είπα, πρώτα το βιβλίο τζιαι μετά το βίζουαλ. Το θέμα είναι ότι τόσο καιρό (δηλαδή που το καιρό που κάμνουμε παρέα με τον the friend) εν εδέχουμουν ούτε το βιβλίο να θκεβάσω γιατί ήξερα που μιας αρχής ότι this book would be my doom. Καλά σιγά το ντούμ δηλαδή. Απλά έσhιει το πολύ 4-5 μέρες που το θκεβάζω τζιαι δε μπορώ. Τρώω που πάνω μου. Ασφυκτιώ, θέλω να φίω, νιώθω ότι οτιδήποτε ζω εν ένα ψέμα, μια ψευδαίσθηση του «δυτικού» κόσμου, του «κοινωνικά ανεπτυγμένου» δίποδου τζιαι ότι κινούμαι εδώ και εικοσιτέσσερα χρόνια σαν μαριονέτα για τα καπρίτσια τρίτων που δεν με αφήνουν να σπάσω τα δεσμά μου..

Έννι φκάλω νόημα...άι νόου. Ούφου. I have to reveal the title of the book and then everything will make sense. The book is called Into the Wild. Ναι, ναι εν τζίνη η ταινία που έκαμε ο Σhον Πέν πριν 4 γρόνια. Τζίνη που δείχνει έναν μιτσή να πιέννει cross-country τζιαι στο τέλος....εγίναν ούλα χέσε ψηλά κι’ αγνάντευε έννα πράμα. Τέσπα, ακόμα αρνούμαι να δω τη ταινία. Αρνούμαι να μιλήσω τζιαι να κριτικάρω καν το βιβλίο (ποιός; εγώ αρνούμαι να κάμω κριτική! αν είναι ποττέ δυνατόν. κι όμως..) τζιαι αρνούμαι να δεχτώ ούλα τα labels της ανθρώπινης κοινωνίας, τα πρέπει τζιαι τα γιατί, τα πως τζιαι τα ίσως, την ασφάλεια του αύριο, το ηθικά αποδεκτό τζιαι το κοινωνικά πρέπον... γενικά αρνούμαι καμπόσα πράματα.

Ο the friend λαλεί μου να μείνω. Αφού μιλώντας τζιαι για ματαιοπονία (?) έτσι σοβαρά τωρά...αν πάρουμε εντέλως μάταια την ύπαρξη μας τότε ακόμα τζιαι ο καμός μου να δω τα καταπράσινα βουνά της Γερμανίας τζιαι τις λίμνες της Νορβηγίας εν έχουν νόημα γοτ-σόου-έβερ. Σόου, didn’t help…I will die anyway(που λέει τζιαι ο αήμνηστος George Carlin)

Δε θα μιλήσω άλλο για το βιβλίο όσπου να το τελειώσω τζιαι με το ρυθμό που πάω έννα θκεβάζετε ένα μεγάαααααααααλων διαστάσεων ποστ εντός τούντης γικ.

Προχτές, μετά το καρκασhαλίκι του τουρνουά, τζιαι αφού ήμασταν ούλοι σαν τον πατημένο τον κεϊμά, ενώ τα μπόυς επαίζαν ένα λάστ ντούελ, εγώ απομονώθηκα έτσι για ένα μισάωρο, πάνω στη ταράτσα...Σάββατο βράδυ. Μώλις είσhε δύσει ο ήλιος τζιαι το αεράκι, το καλοκαιρινό crispy αεράκι αγκάλιαζε τη κούραση μου τόσο γλυκά. Τζιαι τζιαμέ να σου ξάφνου μπαίνει το Agnus Dei στο ipod...ούλα τα λεφτά! Τζιαι το μόνο πράμα που έλειπε που τζίντη στιγμή ήταν το άρωμα των δέντρων που δυστυχώς μες την πόλη εν non-existent. Αλλά it was sooooo freakin’ beautiful. That single longlive moment…I called everything by their own name* …

Άτε κανεί με την ποιητική γλωσσοδοιάρια. Απλά είμαι/νιώθω κάπως σκοτεινιασμένη/χαμένη...σαν κάτι να περιμένει να εκραγεί μέσα μου για να βρω μιαν ηρεμία. Όι κοινωνική ηρεμιά (δηλαδή διακοπές και αραϊλίκι στις παραλίες τζιαι μπλα μπλα μπλα) αλλά μιαν ολοκληρωτική ηρεμία...νομίζω πάλε άρκεψα τις αερολογίες για διαλογισμό τζιαι τα τι’ αύτα. Ούφο πιον μαζί μου. Εν ποφέρνουμε.

Υ.Γ. Όσοι είδατε την ταινία το Into the Wild μόνο, χάνεται one hell of a book…go out and buy it, NOW! Και παραθέτω ένα απόσπασμα από ένα γράμμα του ανθρώπου που δεν έζησε αλλά έζησε έτσι όπως έχουμε ξεχάσει να ζούμε πλέον...
“[…] So many people live within un-happy circumstances and yet will not take initiative to change their situation because they are conditioned to a life of security, conformity, and conservatism, all of which may appear to give one peace of mind, but in reality nothing is more damaging to the adventurous spirit within a man than a secure future. The very basic core of a man’s living spirit is his passion for adventure. The joy of life comes from our encounters with new experiences, and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon, for each day to have a new and different sun.[…] I fear you will follow this same inclination in the future [of getting rid of your monotonous security and adopting a helter-sketler style of life] and that fail to discover all the wonderful things that God has placed around us to discover. Don’t settle down and sit in one place. Move around, be nomadic, make each day a new horizon. […] You are wrong if you think Joy emanates only or principally from human relationships. God has placed it all around us. It is in everything and anything we might experience. We just have to have the courage to turn against our habitual lifestyle and engage in unconventional living. […]”
~Chris McCandless~

Σε ούλα τούτα απλά θα προσθέσω... Ζήστε σκληρά, αλλά ζήστε με πάθος. Ζήστε με λίγα, αλλά ζήστε γεμάτα!


Wednesday, 15 June 2011

Osho


Απαναίτσα μου τζιαι έπιαμε η βουδιστική μου φάση τζιαι ποιός με κρατά νάου. Ώιμε...βαστάτε με τζιαι θα πάρω μιαν ανήφορια θα πάρω μονοπάτια που οδηγούν στα σκαλοπάτια πόξω που το γραφείο μου.

Ο μίστερ γκουρού που σας έλεα στο πρίβιους ποστ τα φταίει ούλα. Θκεβάστε πιο κάτω να δείτε.

The Real Robbers

There is nothing to fear, because we don't have
anything to lose. All that can robber from you is not
worthwhile, so why fear, why suspect, why doubt?

These are the real robbers: doubt, suspicion, fear.
They destroy your very possibility of celebration. So
while on earth, celebrate the earth. While this
moment lasts, enjoy it to the very core.

An Echoing Place

Love should not be demanding; otherwise it loses
wings, it cannot fly. It becomes rooted in the earth
becomes very earthly; then it is lust and it brings
great misery and great suffering. Love should not be
conditional, one should not expect anything out of it.

And just because there is no desire for any result,
it does not mean that results do not happen; they do,
they happen a thousandfold, because whatever we give
to the world comes back, it rebounds. The world is an
echoing place. If we throw anger, anger comes back;
if we give love, love comes back. But that is a
natural phenomenon; one need not think about it. One
can trust: It happends on its own. This is the law of
Karma: Whatever you sow, you reap; whatever you give,
you receive. So there is no need to think about it,
it is automatic. Hate, and you will be hated. Love,
and you will be loved.


I mean...έννι να μεν θέλεις να κάμεις meditate νάου ορ γουάτ; Πολλά σωστά τα λαλεί ο ίντιαν γκουρού! Με έννα έχω υποψίες φρομ νάου ον, με έννα ζηλέφκω, με έννα φοούμαι. Εν έσhιει πόιντ αφού! Εν χέλω να πέφτω θύμα πλέον το γίηνων φόβων μου, σόου σκρού μάι φίαρς τζιαι κανεί...μα εν τζιαι να σπάσει το πλάσμα σιόρ.

Έχω τζιαι το τουρνουά να προετοιμαστώ.

Σκρου γιού φιάρς...αί αμ γκόινγκ ττου πλέι γιού-γκι-όοο,ωωω!

Tuesday, 14 June 2011

Well...I've been sick


Το σημερινό πόστ θα είναι πασανάκατο τζιαι αφηρημένο μέχρι αηδίας (σαν την αφηρημένη τέχνη του Πικάσσο έννα πράμα? καμία σχέση)

Θέμα Ούνο (1): Ιδεαλισμός - Idealism
-Αθυμούμαι μια φράση που τη ταινία Quills που βασικά λαλεί μας για την περίοδο που επέρασε ο Μαρκήσιος ΝτεΣαντ στο ψυχιατρείο κάπου στα τελη του 18ου αιώνα. Είσhε που λαλείτε μια φράση σε τζίντη ταινία που την είπε ο εξαιρετικότατος όπως πάντα Michael Cainidealism is youth’s last luxury”. Ρε παιθκιά...αί μιν...γουάου! Ήντα αλήθκεια, α! Εχτές εμιλούσα με μια κοπέλα online who’s about to graduate from high-school τζιαι άρκεψα να σκέφτουμαι πόσο όμορφα τζιαι πόσο ‘άγνωστα’ εφαντάζαν ούλα όταν ήμουν εγώ 17. Εν λέω ότι είμαι καμιά γερότσουρα τζιαι εφάαν με τα γρόνια, αλλά στα 17 σου ο κόσμος φέναιτε τόσο μεγάλος, ιδεώδες, όμορφος, ότι περιμένει σε ΕΣΕΝΑ, ναι εσένα να τον εξερευνήσεις τζιαι να τον γευτείς. Εν τόσο όμορφος ο ιδεαλισμός του ‘I can do anything, I can go anywhere, I can see everything’ που απλά you have to bow…φυσικά σε τζίντην ηλικία πάντα κάμνεις πράματα που πιο μετά εν κάμνεις, τζιαι που you later look back thinking “my gosh, what was I thinking” or “I’m too old for this stuff”. Αλλά εν ωραίος ο ιδεαλισμός. Ρομαντικός τζιαι καμία σχέση με την πραγματικότητα οφ κορς αλλά εν όμορφο το αίσθημα του ‘I have my whole life ahead of me’. I wish that feeling could hit pause and stay there..

Θέμα Ντούο (2): Εμπιστοσύνη - Trust
-Είμαι μια παλαβή που έκρουσα τζιαι φοούμαι να let go of my miserable past hence I’m slimming my chances of having a solid, serene future. Εχτές πάλε επία να κάμω μαλακίες με την ηλίθια κτητικότητο-ζήλεια μου επειδή απλά τζιαι μόνο το σεναριακό-γυναικείο μυαλό μου κάμνει σhειρότερα scripts τζιαι που το Fatal Attraction. Πρέπει να ηρεμήσω νομίζω τζιαι αν όντως θέλει κάποιος να σε πληγώσει έννα το κάμει either way. Αποφάσισα να παραιτήσω τις μαλακίες του Μπρέιν μου (αλλά όχι και της Πίνκυ – μουαχαχαχα – σαχλό αστείο άι νόου, εν πρωί κόμα) τζιαι απλά να κάμω τζίνο που κάμνω preach…take a leap of faith…and trust wholeheartdly. Αφού ο άλλος δείχνει μου εμπιστοσύνη εν έχω reason for doubting further. Σόου...έννα μάθω να αφήνουμαι τζιαι να εμπιστεύκουμαι λίο παραπάνω φρομ νάου ον.

Θέμα Τρές (3): Well..I’ve been sick!
-Νομίζω μένταλι όμως. Εν ξέρω πόθεν πηγάζει τούντο όβερ-ακτιβάσhιον της φαντασίας μου τζιαι κασhιανίζει έβρι σινγκλ ντίτεϊλ αλλά πρέπει να εν πολλά «αρρωστημένος» ο νους μου. Εν εξηγείται αλλιώς. Ας πούμε, βλέπω φαντάσματα ομπρός μου. Μπορεί τζιαι να φταίει το ότι ακόμα τζιαι σαν μωρό ή έφηβη ήμουν πολλά μοναξιασμένη τζιαι μες τη μοναξιά μου έκαμνα sci-fi σενάρια τζιαι role-playing. Εεε τζιαι μάλλον...μάλλον, πρέπει να μου έμεινε κουσούρι για να φαντάζουμαι συνέχεια conspiracy theories τζιαι ότι someone’s always after me, to hurt me. Την έννοια μου είχαν (μη χε). I think I need to step down from my high horse and try a more spiritual approach to things. Μια φιλενάς είπε μου να αρκέψω να θκεβάζω Osho. Τούτος εν ένας Ινδός γκουρού που εν πολλά πας το σπιριτουάλιτι and stuff τζιαι he talks all about the spirit and meditation from within you. Βρε λαλείς να το γυρίσω στο Βουδισμό για να γιατρέψω τις αρρωστημμένες μου φαντασιώσεις;;;;

Θέμα Κουάτρο (4): Ο Ασυμβίβαστος...The Wild One
-Ήρτες στ’όνειρο μου νύχτα τζιαι έφερες μηνύματα, εψιθύρρισες μου κάτι τζιαι άκομα λίο να ππέσσω που το κρεβάτι δίπλα που τα σύρματα....Αν τζιαι ετζοιμήθηκα καλές σχετικά ώρες εψές, ούλο εστρυφογύριζα στον ύπνο μου γιατί έβλεπα τη μάνα (όι τη βιολογική) πατρίδα μου τζιαι αντακώνουμουν στον ύπνο μου φένεστε μου...Παρουσιάζω σοβαρά σημάδια αγγλικής στέρησης. Αλλά νέβερ φίαρ μάι φριέντ. Ο μπόγος μου εν ήδη σασμένος, αν τύχει τζιαι χτυπήσει κανένας συναισθηματικός (και μη) εγκέλαδος, έπια τον τζιαι έφυα για τη κρυο-χώρα όπου ο εγκέλαδος δεν εμφανίζεται ποττέ του...τη Σαξονία! Εν μπορώ απλά να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι έννα κάμω κάτι ακόμα έξι μήνες να τη δω. Ήντα τζιαι άρκεψα το κλάμα μώλις είδα το πόστ του Liar εχτές γιατί αν τζιαι μπορεί να μεν εν του γούστου μου το πέρμανεντ λίβινκγ στο Λόντον τάουν, επεχύμησα το όσο τίποτες!

Θέμα Σίνκο (5) – (τζιαι κανεί νομίζω, αρκετά σας έπρισα με τις αερολογίες μου τζιαι σήμερις): Forgiveness is the key to your unhappiness…
-Τούτη η φράση έπιασα την που το τραγούδι του συγκροτήματος ο Άγριος Κήπος (Savage Garden) το Affirmation. Εν πόλλο συμφωνώ με τη συγκεκριμένη φράση, αλλά ούτε και διαφωνώ. Ξέρω ότι εν δύσκολο μερικές φορές να προσπεράσεις κάποια πράματα, αλλά εν είμαι απολύτως σιγουρή ή πεποισμένη ότι άπαξ τζιαι εσυγχώρεσες κάποιον τότε αυτόματα σημαίνει ότι διάς του άλλου το τσανς να σε ξαναπληγώσει κλπ κλπ. Η μνήμη εν ένα που τα ‘μελανά’ στοιχεία πας τον άγρωπο μιας τζιαι ακόμα συγχώρεση να δωθεί σε κάποιον (αλλά όι βασιλική συγχώρεση έτσι όπως εδιούσαν τον καιρό της Αναγέννησης α!) εν σημαίνει ότι ξιάνεις τζιαι το παρελθόν. Εκτός τζι αν πάθεις οφ κορς αλτζχάιμερ τζιαι τζιαμέ γλιππάρεις την γιατί ξιάνεις τα πάντα σλόουλι τζιαι ακόμα τζιαι τα πράματα/αγρώπους που σε επληγώσαν. Αλλά ώστε να πάθεις αλτζχάιμερ ζεις με τις αναμνήσεις. Νάου...συγχώρεση σημαίνει αυτόματα δεύετερη ευκαιρία...είμαι φιρμ μπιλίβερ των δεύτερων ευκαιριών αλλά όι των τρίτων. Άπαξ τζιαι επάτησες μου το κάλλο μόρ δαν ουάνς τούτον ήταν. Νόου γκόινκγ μπακ μέιτ. Αααχχ...τζιαι να’ μουν χρυσόψαρο ή τουλάχιστον η Ντόρι που το Finding Nemo να τα ξιάνω ούλα μετά που δέκα δευτερόλεπτα. Ήντα που είσhε να σhε! Ένιγούεις...να συγχωρείτε αλλά με μέτρον (όι της ράφταινας, που το άλλο). Γιατί ύστερα έννα βουράτε να ξανακολλάτε σπασμένα φένεστε μου...

Αυτά...και τα υπόλοιπα. Εν έχω έμνπευση σήμερα το πρωί γι’ αυτό γράφω ότι μου κατέβει. Ήρτε πακετούδι που την Αμέρικα με έκπληξη yu-gi-oh τζιαι που τη χαρά μου εστερέψαν οι ιδέες μου. Νέβερ μάιντ όμως. Έννα έρτω μπακ αύριο πιο ανανεωμένη.

Όρε βουάρ εντ μπον ημέρα να έσhετε άουτ δέαρ!

Σήμερα είναι Κατακλυσμός


...καλά όι σήμερα. Ήταν εχτές αλλά γοτέβερ.

Όπως είπε τζιαι ο the friend χρωστώ ένα κατακλυσμικό πόστ. Ήντα για την κότσινη τη Πέφτη -που έππεσε τζιαι Πέφτη φέτη -(χαχα ξανθό αστείο)- έγραψα...για τον κατακλυσμό εν θα γράψω? Που εν που τα τόπ theme της λεμεσhιάνικης κουλτούρας??? (μη χε)

Που λαλείτε αγαπητοί βλόγκερς (συν/πλυν και επι τ'αυτά)...ο κατακλυσμός. Μια θρησκευτική κανονικά εορτή που κανονικά γιορτάζει κάτι πύρινες γλώσσες (όι τις κακιές τις άλλες)που εδώκαν την επυφοίτηση(?) στους μαθητάδες του Τζίζους (ή για τους ισπανόφιλους του Χε-σούς)!

Τέσπα η εορτή ετούτη δαμέ στην μικρή, φτωσhική μας Λεμεσhιανή πόλη πλέον εν νομίζω η λέξη 'κατακλυσμός' να σημαίνει ακριβώς τούτο.

Κατακλυσμός στη Λεμεσό σημαίνει για το κάθε μέσο-κυπραίο που κατάγεται από το τάδε και το δώθε χωρκό 'κατεβαίνω εις την Λεμεσό να πουλήσω τη πραμάθκια μου (ότι τζι αν εν τούτη - που πορικά - ως τα σεντόνια που έπλεξε η γενέκα μου).


Όκει δέχουμαι τη παράδοση τζιαι ότι εν part of the culture τούτο. Το πανηύρι εν μες το γαίμα του Κυπραίου ένιγουέις σόου εν θα είμαι κατζιάρα πας σε τούτο.

Φέτη έτυχε να με θέλω καν να πατήσω τη ποδάκλα ποδαράκι μου σ' αυτό πολλά ξεφτιλισμένο πασανάκατο μεγάλο πανυγήρι.

Ο λόγος; Ο λόγος είναι αυτός. Εκτός που την αφάνταστα εξαντλητική κίνηση που έννα έβρεις αν κρουζάρεις τζιαι μόνο που το Μόλο (ή Σhρι Λάνκα Πάρκ όπως το μετονομάσαν οι ξένοι μας, αλλάου μι ττού βόμιτ χίαρ), επίσης πρέπει να αντιμετωπίσεις τις ορδές μωρών τζιαι καμπόσων αμπάλατων, μαμόθρεφτών παιθκιών που κάμνει σε να τραβάς τις τρίσhες του (άτε να με πω ποιού) σου, τζιαι τωρά άρκεψε τζιαι άλλο μελανό στοιχείο σε αυτό το τσίρκο που ονομάζεται κατακλυσμός....

Μετά που όλες τις πραμάθκιες που μπορεί να δει κάποιος απο τα διάφορα χωρκά της χώρας ετούτης, πλέον θα δεις τζιαι πραμάθκιες άλλων χωρών...όπως κινέζικα σκουλαρίτζια, φο-μπιζού, φιλιπινέζικες μπακατέλες, βιετναμέζικες ψάθινες μπακατέλες, τζιαι γενικά θα περάσει που τα αμάθκια σου ντίαρ συν-βλόγκερ μια ορδή απο ασιατικές πραμάθκιες που εν έχουσιν καμιά σχέση γοτ-σόου-έβερ με τις πύρινες ή τις κακίες γλώσσες της θρησκευτικής εορτής.

Τζιαι χάτε πε σκρού την εορτή (μπλα μπλα μπλα)...έννα εκτοξεύσω δηλητήριο πάλε για το φαί....γι αυτό όσοι αγαπούν να χλαπακιάζουν τη σουβλούδα τους better don't read further! Βασικά...τζίνο που χτιτζιάζω τζιαι είπα το ξανά για τη κότσινη τη πέφτη είναι ότι ο κυπραίος εν τζιαι θέλει τζιαι κανένα γρκέιτ εξκούζ για να σουβλίσει ζωντανό για να γεμώσει το κυπριακό μπέλλι του..

Ώιμέ...αλλό ένα αρνούδι που θυσιάζεται στο βωμό της συνέχισης αυτής της πασανάκατης ράτσας. Εεε...τι να κάμουμε...γι αυτό εγννήθην ένιγουέις το αρνούδι...για να έρτει μιαν καλήν ημέρα ένας κατακλυσμός να σουβλιστεί, γιατί χωρίς τζίντο αρνούδι ο μέσος κυπραίος εν θα εμπορούσε να αισθανθεί στην κοιλάρα καρκιά του ότι εν πράγματι κατακλυσμός σήμερα.


Αλί τζιαι τρισαλί μου...ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε. Να χλαπακιάζουμε τζιαι να πουλούμε ότι πιο παλιατζίδικο έχουμε για να φκάλουμε μια πακκίρα απλά τζιαι μόνο για να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι εν γιορρτή...άρα έννα παρραωθούμεντε πάλε! Δηλαδή εν έπρεπε να το λαλούν ΚΑΝ κατακλυσμός...αλλά ΚΑΤΑ-ναλωτισμός. Ποιές γλώσσες τζιαι ποιά πράσινα άλογα;;; Δαμέ οι μεγάλοι απλά πιέννουσιν για να αντακωθούν στα πορικά τζιαι να γεμώσουν τα μαμόθρεφτα μωρά τους παιχνίθκια τζιαι διάφορα λιξιά που εν τίγκα στη ζάχαρη.

Τζιαι μετά λαλεί σου να τηρείς τα έθιμα...Φακ δατ ας πούμε! Ντις-γκρέις-φουλ αί σέι!

Χάτε τζιαι του γρόνου με ασιάτικα πορικά τζιαι αρνιά που τη Σhρι-Λάνκα (χαχα σιγά μεν έχουσιν έτσι αρνούθκια σταράτα σαν τα δικά μας - λολ? νοοτ!)

Αυτά περί κατακλυσμού...τρίτο πάλε πόστ σήμερα. Φακ μάι λάιφ. Που την ηβρίσκω τόσην έμπνευση έννα σκάσω!

Ένιγουέις...πάω να φάω γιαουρτούδι φράουλας νάου (ναι είδετε έσhιει τζι' άλλα πράματα να φάεις που αρνί, άμα θέλεις οφ κορς)


τζιαι κάτι τόταλι κυπριακό άξουαλι παραδοσιακόο....λολ? νοτ! =P

Diaries of an Emo Kid Vol. 10


Καλημέεεερες Ντάιαρι,

Νάκκουρι νωχελική τούντέι γι’ αυτό έσhιει μεγάλο τσάνς να σε πρίσω.
Είμαι όφις αλόουν σήμερα τζιαι βαρκούυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυμαι!
Γιαπ. Ήντα νιούς α?! Ας πούμε ‘πε-μου-κάτι-πον-ηξέρω’ σάννα.

Έννιγουέις....ας αρχίσουμε που τον Κατά-κλυσμό!
Μα....πόττε ήταν κατακλυσμός τζιαι εν το εκατάλαβα?
Λολ. Εν επία πουθενά το τριήμερο, εν έκαμα τίποτε!!!
ΑΠΟΛΥΤΩΣ!!! Εν τζίνο που λαλούμαι ‘I was a disgrace to society’?!
Εεε κάτι τέθκοιο. Απλά εξάπλωνα τζιαι net τζιαι χριέντς ούλη μέρα.

Αααα, όοιιι ρε εν ψέματα που λαλώ...κάτι έκαμα.
Επία τζιαι είδα το Χανγκ-Όβερ Παρτ ΙΙ (Hangover Part II).
Ήταν πόμπα βρε Ντάιαρι. Πολλά δυνατό.
Το ένα τούιστ πίσω που το άλλο.
Ο Γαλιφιανάκης ούλα τα λεφτά. Εν έχανε ο άνθρωπος.
Ο Μπράντλει Κούπερ έπαιζε το ‘γόη’ (μη χε) όπως πάντα, αλλά άμα επικεντρωθείς στο πλοτ εν προσέχεις καν ποιός έννι.
Όβερολ – πολλά δυνατή ταινία...εγέλασα τζιαι ευχαριστήθηκα.

Θάλασσα πάλι εν επίαμε.
Αφούυυ ο τζαιρός εν σκατά τζι απόσκατα.
Όι μια εν πυρά, οι την άλλη έσhιει μποφόρ του άλλου κόσμου.
Έθελα να πάω, αλλά ούλοι εβαρκούνταν που εζιούσαν τούντο γικ-εντ σόου επήρε αναβολή η μπιτς τούντη γικ.
Φακ μάι λάιφ.

Σπίτι τα συνηθισμένα.
Με τα ‘ρομάντζα’ μας (λολ) μια χαρά τζιαι τζίνα.
Οι χριέντς αντακωμένοι ούλοι στο κόσμο τους.
Ο ένας στην ανατολή ο άλλος στη δύση ένα πράμα.

Τζιαι το ιβέντ οφ δε γικ (τρρρρρρρρρρρ- έλα να ακούω κρεσhέντο με ντράμινγκ- τρρρρρρρρρρ- μπούμ):
....γιου-γκι-όο-Ωωωωωωω!!!
Γιαπ. Καλά άκουσες. Wicked children’s card games tournament!!!!!!!!!!
Έσhιει τουρνουά τούντο Σάββατο, σόου ετοιμαζούμαστε πυρετωδώς (καλά μόνο εγώ κάμνω πανηύρι μόνη μου γιατί είμαι noob) για να μπορέσω τουλάχιστον να παίξω με μιαν άλφα αξιοπρέπεια. Όι να με νικούν πάλε τα ροκολούθκια τζιαι να σhιέρουνται τζιόλας.
Ντάξει αφού είπαμε...παλιμπαιδίζω. Αίστε με να κάμω πασhαμά μόνη μου. Αφού άρεσκει μου το γκείμ, ας το απολαύσω τουλάχιστον.

Λέιτλι εκατάλαβα ότι τα μπόυς εν λίο που σου νέφκω που πάεις...
Εν λίο πολλά κατζιάριες άμα θέλουν...καλά μωρά...αλλά κατζιάρικα μερικές φορές.
Όι πως η Καρδερίνα εν ήταν αλλά τέσπα...(που μπάι δε γέι, ακόμα είμαι στη μούγγα τζιαι εν της εμίλησα)
Κακώς...αλλά εν ξέρω τι να πω τ’ ανάθεμα!

Μεν με πιέζεις....ούφου!!!
Άιστε τα, I’m a lost cause…επαρανόησα.

Ρε Ντάιαρι...λαστ γικ μόλις σε έκλεισα πάλε εκοίταζα για δουλειές στην Αγγλία.Για κανένα volunteering βασικά, μες τα χαμένα δάση του Huddersfield or Gloucestershire.Επεχύμησα την πολλά. Ώστε να σπάσω τζιαι να μεν ποκάμνω τζιαι ν’ αντακωχώ να φύω.

Οοοούυ έννα κλαίω. Έπιαμε ο πέλλαρος λάστ γικ τζιαι έκατσα τζιαι εξαναθκέβασα (για μυριοστή φορά) μέσα σε θκιο ώρες τον γόρ-λόρντ Μακβέθ.Ίσhαλα, ήντα ψυσhιή.

Λαλείς να φύω τελικά?
Έννα δείξει βρε Ντάιαρι...

Φορ νάου, αί γουόρι όνλι φορ δε τουρνουά τζιαι δε ρεστ άστα να γύρουσσιν!

Άτε πάω πίσω στο πολλά «ενδιαφέρον» τάσκ οφ δε ντέι....φάιλινγκ! -.-
Φακ μάι λάιφ.

Μπάι Μπάι Ντάιαρι Ντιάρεστ!

Μοντέρνοι Φιλόσοφοι


Σόου σ’ ένα από τα άουτινγκς που είχα πριν θκιο τρεις μέρες με τα μπόυς είχα μιαν επιφοίτηση (επιφύτηση?): - όι εν ήρτε μια πύρινη γλώσσα να κάτσει πάνω μου τζιαι να με διαφωτίσει- εν τζιαι εν επειδή εν κατακλυσμός εγίνηκε τζιαι κατακλυσμός μες το μπρέιν μου (μη χε). Απλά κάτι έγινε διαυγή.

Τα μπόυς όπως έχω ξαναπεί εν λίο πως να το πούμε....άντερ-γκράουντ/under-the-ground φάση (αφασία). Βασικά εν τους κόφτει τίποτις, εν περιθωριακοί, λόουνερς, ευαίσθητοι ώσπου εν έσhιει, καλά παιθκιά αλλά πληγωμένα, τζιαι βασικά society-haters. Touche!

Εγώ πάω τους πολλά για τούντη διαφορετικότητα στο χαρακτήρα τους τζιαι που εν τους κόφτει τι γίνετε γυρώ τους, δηλαδή εν αφήνουν τα κοινωνικά τετριμένα να τους γατζώσουν. Αλλά προχτές σε μια απο τις μυριάαααααααδες-εκατοντάδεεεεεςςς φιλοσοφικές συζητήσεις που ανοίξαμε για τον ρεαλισμό/κυνισμό/πεσσιμισμό εκατάλαβα το εξής για τα μπόυς (τζιαι όι μόνο για τα μπόυς αλλά τζιαι για ανθρώπους που συναντώ συχνά με τούντο πράμα)....φιλοσοφία χωρίς πραγματική εμπειρία.

Βασικά εν λέω ότι τα μπόυς εν εζήσαν καταστάσεις, απλά όι πολλές πρακτικές κοινωνικά καταστάσεις. Επεράσαν πολλές συναισθηματικές κοινωνικές καταστάσεις τζιαι γι’ αυτό εσιχαθήκαν την κοινωνία τζιαι το πως είναι φτιαγμένη αλλά στην ουσία τα μπόυς εν απλά μπόυς....they talk a lot, but they have not lived a lot. Τουλάχιστον εν ζήσαν έξω που το κουκούλι τους. Εν ανοίξαν ποττέ τα φτερά τους να ‘δουν’ το κόσμο...να δουν τι μεγάααααλος κόσμος υπάρχει άουτ δέαρ.

Απλά κάθουνται τζιαι φιλοσοφούν....θυμίζει μου λίο τη Συναισθηματική Εκπαίδευση του Φλομπέρτ (Sentimental Education – Gustave Flaubert) που στο τέλος του βιβλίου απλά εν θκιό καλοί φίλοι τζιαι αναπωλούν κάτι που απλά δεν εσυνέβηκε ποττέ...δηλαδή εν εσυνέβηκε γιατί οι ίδιοι εν το αφήσαν να συμβεί. Δηλαδή εν το εζήσαν, άρα κάποιος μπορεί τζιαι να το πει δειλία να ζήσεις.

Βασικά με το να μεν ζήσεις καταστάσεις μπορεί τζιαι που τη μια να’ ναν καλό γιατί τα πράγματα που δεν παίρνουν σάρκα και οστά εν πάντα πιο γλυκά στη φαντασία σου. Άπαξ και εγίναν, μετά χάνεται η μαγεία τζιαι μπαίνει ο ρεαλισμός μέσα. Αλλά χωρίς να συμβούν απλά δε μπορούν και να σε απογοητεύσουν, όπως κάμνει τις πλείστες φορές η πραγματικότητα.

Αλλά εν εν τζιαι πολλά healthy τούτο ττού μπι όνεστ....προτιμώ να ζήσω καταστάσεις, τζιαι σhιέρουμαι που έζησα τζιαι έππεσα τζιαι έμαθα, τζιαι έκλαψα, τζιαι επόνησα, τζιαι επείνασα, τζιαι ένιωσα απόγνωση, τζιαι σπαραγμό. Γιατί εν τζιαμέ που έμαθα να είμαι πιο δυνατή φορ νεξτ τάιμ.

Έτω αρέσκει μου η διαφορετικότητα πας τα μπόυς αλλά σπάζει με να μου μιλούν για τη ‘ζωή’ που τη στιγμή που έν ξέρουν καν τι είναι. Εν εφύαν μια φορά που σπίτι τους τέλεια προς το άγνωστο μόνοι τους για το πουθενά...εεε τότε πως μπορείς να μιλάς για κάτι το οποίο δεν είσhες ποττέ the opportunity to experience and yet you’re wayyy too eager to analyze it and judge it.

Θυμίζει μου λίο την Τζέιν Ώστιν που ενώ εν επαντρεύτηκε ποττέ της, εν έζησε ένα που τα μεγάλα ρομάντζα, έγραφε για τον έρωτα τζιαι το γάμο τζιαι ως σήμερα θεωρείται μια που τις πιο βασικές Αγγλίδες νοβελίστριες ανά το παγκόσμιο. Εν τζίνο που εκάμναν ένα πράμα οι αρχαίοι ημών...απλά εκάθουνταν σ’ ένα βραχάκι (σαν την μικρή γοργόνα ένα πράμα) τζιαι ελάλούσαν παπαρίες αμπελοφιλοσοφίες all day long…έτσι για να περάσει η ώρα.

Αγαπώ τα μπόυς μου....πολλά. Εν ούλοι καλά παιθκιά...αλλά νομίζω πρέπει να ζήσουν για να μάθουν τι εστί ζωή.

Thursday, 9 June 2011

Get to the POINT!!!


Καλημέρες καλημέρες...

Φράιντέι σήμερις...όι εν θα τραουδήσω τη Ρεβέκκα Βλακ (Rebecca Black -.-) επειδή σήμερα εν Παρασhευκή τζιαι εντ οφ δε γικ. Αί αμ νοτ ιν εί βέρι χάπι μούντ.

Σήμερα θα πολυλογήσω τζιαι θα γράψω για τη....πολυλογία! Χου αμ αί του τολκ, έννε; The queen of blabbering ας πούμε.

Όκει εν αλήθκεια ότι αρέσκει μου να μιλώ αλλά εν είμαι που τζοίντους ανθρώπους που they love to hear themselves speak. Καλλιώρα η μάδερ ντίαρεστ. Εν εν ότι εν μπορεί να κάμει focus σ’ένα τζιαι μοναδικό σαμπτζέκτ απλά άμα έννι να τη ρωτήσεις (φορ εξάμπολ: τι έννα έσhιει για ντίνερ πόψε;) θα κάτσει να σου κάμει ανάλυση πρώτα τους σκοπούς που οδηγούν στην ερώτηση, μετά μπορεί να σου απαντήσει την ερώτηση την ίδια τζιαι στο τέλος θα σου φκάλει ένα εντελώς άσχετο πόρισμα με το θέμα σας.

Έσhιει some people που απλά εν πολύ TMI (too much information). Αχρείαστα information όμως!Τούτο συναντώ το πολλά (ΠΟΛΛΑ όμως) σε γυναίκες ιδιαίτερα (φυσικά όι πάντα τζιαι μόνο γεναίκες) τζιαι ττού μπι σπεσίφικ σε γυναίκες μεγαλύτερων ηλικιών. Ας πούμε το γιό μου....ρωτώ σε μιαν ΑΠΛΗ, ολοκάθαρα κατανοητή ερώτηση γιατί εν μου την απαντάς σιόρ μόνο την ερώτηση με μια πρόταση αντί να με παίνρεις Λευκωσία μέσα που τα τριβίλουρα (λέμε τωρά) Πλατάνια?

If I ask a question…το πιο λογικό είναι να μου δώσεις μια απάντηση των πολύ δέκα-δεκαπέντε λέξεων. Όι πεντακόσhιων-μυριωστών. Αν μου εζωγράφιζες τζιόλας την απάντηση σου ακόμα καλύτερα αφού μια φότο αξίζει σhίλιες λέξεις. Εν καταλάβω τούντη μανία ορισμένων ατόμων να τους κάμνεις μιαν ερώτηση τζιαι να σου φκάλουν την πίστη όσπου άξουαλι να σου απαντήσουν τζίντο συγκεκριμένο πράμα που ερώτησες ιν δε φέρστ πλέις. Τούτο τυγχαίνει μου πολλά με τους ηλικιωμένους τζιαι ειδικά με τις γιαγιάδες που δέι λαβ σhέαρινγκ, τζιαι καμιά φορά τού ματς. Εν kinda sweet sometimes when they have so much to tell you αλλά τις πλείστες φορές εν απλά time-wasting.

Έχουμε μια γειτνόνισσα μας, γιαγούλα, έσhιει πεντέξι χρόνια που επέθανε ο άντρας της (που εφ-γάι-άι ήταν ένα πικρόχολο, σπαγγοραμένο γερούι αλλά τέσπα) που εν συνέχεια μόνη της. Η καημένη εν μπορεί να πολλο-περπατήσει πιόν εκτός με το μπαστουνούι της τζιαι που πάνω που το σπίτι της μινίσκει ο ένας που τους γιούες της με τα παιθκιά του (είδετε ήντα TMI κάμνω δαμέ; see what I'm talking about?). Ένιγουέις τούτη τη γιαγούλα ις δε σόρτ οφ τάιπ που άμα έννι να βρεθεί ομπρός σου να σου μιλήσει ακόμα τζιαι αν έννι για ένα απλό κατς απ έννα σε κρατά μισή ώρα τζιαμέ φλυαρώντας περί ανέμων και υδάτων.

Όκεϊ μεν με πείτε αντι-κοινωνική (όι πως εν είμαι αλλά τέσπα) τζιαι μονόχνοτη (έτσι με λαλεί η μάδερ ντίαρεστ when I’m too bored or simply don’t care to socialize) απλά φακκά μου έκκεντρο να ρωτώ τον άλλο κάτι τζιαι να μεν μου απάντα σε τζίνο που τον ερώτησα τζιαι instead να μου λαλεί άλλα σhίλια θκιό DTS (dumb trivial shit – εν έκφραση του the friend τούτη). Εχτός του ότι εν time-consuming εν επίσης unimportant, not to mention dull.

I may sound harsh πρωίν ξημέρωμα να λαλώ κατζίες αλλά άμα σπάζει το πλάσμα σπάζει σιόρ.

Ένιγουεϊς αυτά περί πολυλογίας...να μεν τα πολυλογώ...καλή Παρασhευκή σε ούλους τους συν-βλόγκερς άουτ δέαρ. Make sure you enjoy the three-some weekend (naughty, naughty ο νους σας επίε αμέσως στο ‘threesome’ – εν αντρέπεστε λέω’ γω) με μπάνια, εκδρομές, ύπνους, τεκίλες, ουζάκια, κρεατικά (as if there wouldn’t be meat from a bank holiday ας πούμε) τζιαι καμπόσες γεμάτες στιγμές με άτομα που να σας γεμίζουν τζιαι όι να σας αδειάζουν!

Χαβ εί γκούντ γικ-έντ πιπς!!!

Υ.Γ. Ήντα πυρά εν τούτη που έπεσε ολάν!!!



(Obituary - Slowly We Rot)
(επειδή σαπίζω σήμερα στη δουλεία μιας τζιαι εν ετζοιμήθηκα πολλά εψές είπα να βάλω κάτι appropriate)

Man Down


Μα σοβρακομιλούμε τωρά;;; Περιπέζετε με right?

Ας πούμε ζιούμε σε μια εποχή όπου ούλοι κάμνουν slander την μέταλ μουσική, μάχουνται ότι είναι σατανική τζιαι ότι κάμνει προώθηση της βίας,του θανάτου, του εωσφόρου τζιαι της Κρουέλλα ΝτεΒιλ (η κόρη του Χάρου) τζιαι εν κοιτάζουν τα χάλια της «ποπ» μουσικής (ο Θεός – χου – να τη κάμει) που ούλες μες τα βίντεο κλιπς εν τιτσίρες με τους βύζαρους τζιαι τους κώλους τους τα κάλη τους έξω που αντινάσσουντε σε ούλη τη 16:9 πλάσμα Τιβί του κάθε μέινστριμ σπιθκιού. Tζιαι μετά λαλούν για τους μετταλάες damn it.

Φέαρ ινάφ το τελευταίο χρόνο έπεσσα ιν ττού ντιπ με τη μέταλ μουσική τζιαι ανακάλυψα το βαθύτερο πόιντ τούντου είδους που εν εν μόνο για τον βελζεβούλη που μιλά μπάι δε γέι αλλά για άξουαλι θέματα που καταδικάζουν τον συντηριτισμό τζιαι τη κλειστομυαλία της σημερινής κοινωνίας. Τζιαι τούτο εν ένα που τα θέματα που καταπιάνονται.

Αλλά το σhοινί έφτασε στο κόμπο όταν εψές το βράδυ έτσι που περιέργεια (curiosity killed the catthat would be me) ετόλμησα να βάλω να ακούσω τούντη λέιτεστ παπαριά τραγουδάρα της Ριάνας που εγίνηκε τόσος ντόρος γιατί εν πολλά γραφικό τζιαι βάιολεντ τζιαι ούλοι εππέσσαν πάνω της να την φάσσιν.

Ττού μπι όνεστ, όκεϊ εν εν τζιαι ΤΟΣΟ σhόκιν πλέον αν σκεφτείς τα τόσα άλλα ας πούμε που κυκλοφορούν άουτ δέαρ, αλλά πρέπει να συμφωνήσω ότι είναι μια μεγάλη μουσική παπαριά μπούρδα που το μόνο που προσπαθεί είναι να προκαλέσει τζιαι να φέρει αντιδράσεις προς το όντιενς του.

Φέαρ ινάφ, γούστο τζιαι καμάρι της wannabe τραγουδίστριας που μου το εγύρισσε τζιαι στη reggae μουσική (πως την έχεις δει πλέον βρε κορίτσι μου, αποφάσισε τι είδος είσαι - ραπ? Ποπ? Ρέγκε? Χιππιτι-χοπ? Αλαλούμ στο τετράγωνο? Η παπαρίες με κασέρι ον τοπ?). Άμα θέλει η ίδια να προμοτάρει ένα νιού λουκ δικαίωμα της. Αλλά να το κάμει με κόσμιο τρόπο. Όι να μου λανσάρει ένα βίντεοκλιπ για να δειχτεί το λόνγκ εξτένσιον ππατζιαρέ μαλλί της για να μου μιλήσει τζιαι καλά ότι οι φόνοι τζιαι οι βιασμοί εν “part of our society and these are issues we all should be addressing”.

Αν θέλεις να τα κάμεις address τούντα issues κορού μου πίεννε μια γύρα που τα σχολεία των ΗΠΑ τζιαι δώκε μια διάλεξη ή γοτέβερ. Όι να μου παριστάνεις ότι τραουδάς τζιαι ότι γιού άξουαλι προσπαθείς να μορφώσεις τα κοπελούθκια των μικρών αστικών αμερικάνικων κοινωνιών ότι ‘ναι γιού νόου μπορεί να σε σκοτώσουν στο πάμπλικ στέιshον άμα βιάσεις μια κορού σόου be aware of your moves’.

I mean....έλεος παιθκιά. Πέρκι να νομίζει ο ράινο...εεεε η Ριάνα έθελα να πω, ότι she’s actually offering community service επειδή υπονοεί ότι την εβιάσαν σόου το divine justice που πιάνει ύστερα που πυροβολά τον βιαστή της εν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα παρά το ότι ύστερα έννα τραουδάς ρέγκε πίσω που τα κάτζελα της φυλακής τζιαι να νιώθεις ένοχη καθώς ακούεται που ταπισών σου ένα ‘ραπαπαμ-ρε-ραπαπαμ-ρε-ραπαπαμ’.

Are we for real? Σhίλιες φορές να μου τραουδάς Disembowelment to lull me to sleep παρά να ακούω τούντα χτιτζιάρικα της κάθε ποππούς που ότι μαλακία βλακεία σκεφτεί έννα μου λανσάρει απλά για να ταράξει το κόσμο. Το σκοπό της όμως «η κακοποιημένη» αυτή 23χρονη ποππού (μη χε) εκατάφερεν τον. Εξεσηκωθήκαν οι πάντες στα μίντια τζιαι ελυσhιάσαν να την φαν γιατί ετολμήσε να δείξει έτσι γραφικά πράματα στο κλιπάκι της.

Εγώ νομίζω απλά γυρέφκετε γενικά η ππόππισσα τζιαι επειδή θέλει να εν ούλα τα μίντια στραμμένα πάνω της εσυμφώνησε να κάτσει σε όποιον χρειαστεί αρκεί να συνεχίσουν να πέζουν το «αμφιλεγόμενο» τούτο βίντεο.

Δε μας χέζεις βρε Ριάνα εσύ και οι ρέγκε παπαρίες ασυναρτισίες σου? Αν μη τι άλλο θα έπρεπε να έσhιεις παραπάνω σεβασμό σε ένα είδος μουσικής που μιλά πραγματικά για την ελευθερία τζιαι την αγάπη του ανθρώπου μες την μοντέρνα κοινωνία....όι να τη βεβηλώσεις με την ανύπαρκτη φωνή σου τζιαι τα φέικ μακιγιαρίσματα σου.

Φτου ρε! Άκου μου man down ιμίσh…εγώ λαλώ woman down (τζιαι σε τούντη περίπτωση εν την συγκεκριμένη γυναίκα που θέλω να δω στα πατώματα) πέρκι πίξει η βάκλα μας (που εν το βλέπω να γίνεται any time soon αλλά τέσπα).


Wednesday, 8 June 2011

I am a Woman....So What?


Τζιαι μετά την εψεσινή μου κρισάρα, συνεχίζουμε τη καθημερινή ροή αυτού του αμπάλατου τζιαι που-σου-νέφκω-που-πάεις βλογκ. Εσυνήλθα ή μάλλον εξύπνησα τζιαι ακόμα εν εσυνήλθα αλλά μάχουμαι. Πάνω απ’ όλα η προσπάθεια μετρά!

Τζίνο που επυροδώτησε τη κρίση εν η ‘γυναικότητα’ (?) μου που υπόκειτε επί αμφισβήτησης το τελευταίο διάστημα. Επείδη τα μπόυς εν τζιαι νάκκο μισογύνηκα (ήντα νάκκο, πολλά αλλά τέσπα εν επειδή εκρούσασιν εν γι’ αυτό σκέφτουνται έτσι) μερικές φορές κάμνουν κάποια σχόλια που με ενοχλούν..εν λαλώ τίποτε όμως γιατί έχουν τζιαι τζίνοι τα δίκια τους.

Τις προάλλες μου δόθηκε το εξής σχόλιο: «τελικά είσαι γυναίκα». Τζιαι ναι, είμαι γυναίκα. Αρέσκει μου να ντύνουμε tom-boy, να είμαι άνετη, χαλαρή, να ξιτιμάζω, να φτύνω (άμα θέλω) να τρώω σα το σhοίρο, να απλώνω τα πόθκια μου τζιαι να με με κόφτει που εν ορθάνοιχτα, να μεν ακολουθώ τις νορμές της μόδας, να μεν βάφουμαι για να φκω που το δωμάτιο μου κλπ κλπ γιού γκετ δε ποίντ.

Αλλά δε παύω να είμαι γυναίκα. Όι πως εν κακό τούτο. Τζιαι το ότι I am actually a full woman εν φένεται μόνο που τζίντη μια μέρα κάθε μήνα. Αλλά που το τρόπο που λειτουργώ τζιαι σκέφτουμε. Θέλω πολλά να πάω καμπινγκ φορ εξάμπολ. Τα μπόυς εν δέχονται να πάμε ούλοι μαζί για τον απλούστατο λόγο ότι «είμαι γυναίκα».

Γελ σκρού γιού μπόυς, ιφ γιού ντοντ γόντ μι.

Οι άντρες έσhιει from the dawn of time που εθεωρούσαν τις γυναίκες faulty beings, hysterical and evil. Σε κάποιες κοινωνίες κάτι χιλιάδες αιώνες πριν η γυναίκα εξυμνόταν και she was worshiped for as it should; for all her majestic existence. Τωρά ακόμα τζιαι σήμερα οι γενέτζες θεωρούνται σπαστικές, γκρινιάρες, υστερικές, έτοιμες να πουλήσουν την ηθική τους, έτοιμες να προδώσουν για να πάρουν τζίνο που θέλουν κλπ κλπ γιού γκετ δε πίξαρ...

Αρνούμαι το τούτο. Όι επειδή είμαι γυναίκα, αλλά επειδή προσβάλει κάτι που εν εθκιάλεξα να είμαι, αλλά είμαι nonetheless. Γιατί να πρέπει να θεωρούμαι evil τζιαι να μεν έχω τις ελευθερίες που θέλω που γεννησιμιού μου just cause I have female genitalia?

Ναι είμαι νευρικό-πελλη τζιαι σπαστική τζιαι ζηλιάρα, τζιαι φωνακλού τζιαι γκρινιάρα, τζιαι τελειομανής, τζιαι individualist τζιαι τζιαι τζιαι... αλλά είμαι τζιαι χαδιάρα, τζιαι γενναιώδωρη, τζιαι ερωτιάρα, τζιαι ανθεκτική, τζιαι υπομονετική....εν ολίγης....είμαι γυναίκα. Με τα ups and downs μου. Έτσι εδημιουργήθκα...έτσι εφκήκα που τη μήτρα της μάνας μου. Τζιαι εν σημαίνει ότι επειδή μοστ γενέτζες είναι με ένα certain way τότε εν ούλες έτσι. Μεν μας πέρνει ούλες το τσουβάλι. Η κάθε γυναίκα εν διαφορετική. Αλλά είναι γυναίκα.

Ο Τζον Λένον στη τελευταία του συνέντευξη έβερ που είσhε δώσει ελάλε ότι επήρε του εφτά μήνες για να είναι ολοκληρωμένα μαζί με την Γιόκο γιατί πάνω που ούλα ήταν γυναίκα, and as such, το λιγότερο που της άξιζε είναι σεβασμός μιας τζιαι έβλεπε την σαν ένα ντελικάτο λουλούδι. Καλά τούντο τελευταίο εν λίο υπερβολή για μένα, τζιαι τράστ μι εν θα έβρεις άντρα εύκολα που έννα σε δει πλέον σαν ντελικάτο λουλούδι. Αλλά τζίνο που εξυμνούσε ο Τζον είναι τον σεβασμό προς τη γυναικεία φύση.

Granted άμαν εκάηκες once too often as the boys have, εν νάκκουριν δύσκολο να ξαναπειστείς ότι there’s goodness in the female sex, αλλά εν τζιαι μπορώ εγώ να τις τρώω γιατί απλά εκρούσαν οι άλλοι. Τζιαι το ότι εκρούσαν που μερικά συγκεκριμένα άτομα εξαρτάται τζιαι πολλά που το άτομο το ίδιο. Εν εν ντε τζιαι καλά να πεις ότι ούλες οι γυναίκες εν έτσι τζιαι ούλοι οι άντρες εν έτσι. Τούτα εν γενικότητες τζιαι εν ευσταθούν.

Επειράχτηκα πολλά με τα μπόυς λαστ νάιτ, αλλά εν είπα τίποτε γιατί εν καλά κοπελούθκια.. αλλά εν τούτη η φάση..εν απλά κοπελούθκια. Τζιαι εν μπορούν να μου μιλούν τζιαι να με κρίνουν επειδή τζιαι μόνο είμαι του αντίθετου φύλου, επειδή είμαι γυναίκα. Γιατί τούτο δείχνει μου ότι κυριαρχούνται απο μισογυνησμό, τζιαι άι νόου εί θινκ ορ τού απο μισογύνηες μιας τζιαι αφού ασχολούμαι με Αναγεννησιακή λογοτεχνία εν τζιαι θκεβάζω τίποτε άλλο except male misogynistic views on womanhood. Έφα τον στη μάπα τον μισογυνισμό μιας τζιαι ακόμα τζιαι το μεγαλύτερο ερωτικό μου αποθυμένο (ο Shakespeare tutor μου στο πανεπιστήμιο ήταν ο νούμερο ένα μισογύνης ούλου του University μας).

Σόου...είμαι γυναίκα. Τζιαι έχω τζιαι τα καλά τζιαι τα κακά μου. Αλλά είμαι επίσης a unique individual τζιαι εν σημαίνει ότι επειδή μπορεί να θέλω να αγκαλιάζω once too often that would ultimately show my frail nature and my fragility as a being.

I don’t feel I have to apologize for who I am or for how I was created…and if others don’t like it or can’t accept it, then too bad…cause I was born this way, bitch!

Άι αμ α γούμαν...(όι ιν λάβ, σκέτο γούμαν,α!)

Deal with it!


(John Lennon - Woman)

Tuesday, 7 June 2011

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΙΩ!!!!!!!!!



Τρίτο πόστ της ημέρας...έννα ακολουθήσω τη Tinkerbell τζιαι θα πω με σιουρκά ότι τούτο θα είναι το ποστ που θα μετανοιώσω αύριο που θα το κάμω ποστ.


Εψηχοπλακώθηκα πάλε. Ναι που μόνη μου. Μπορεί επειδή εν τζίνες οι μέρες ή γοτέβερ, αλλά άρκεψα τζιαι παρανοώ. Πολλά άγρια όμως. Εγύρισσε μου.

Ζηλέφκω. Ασφυκτιώ. Θέλω να φίω, να φίω, να φίω, να φίω. Τζιαι ξέρω ακριβώς που θέλω να πάω. Θέλω να πάω στο Hayworth στο σπίτι των Μπρόντε τζιαι στο Stratford-upon-Avon. Θέλω να φίω, να φίω, να φίω, να φίω.

Μακριά που ούλους. Εν θέλω να με αγαπά κανένας. Ούτε με αγαπά κανένας, έτσι τζι' αλλιώς. Εν με κόφτει. Θέλω να φίω. Να πάω τζιαμέ στη λίμνη που ενώνει το ένα μέρος του χωρκού του Στράτφορντ με το άλλο τζιαι να πιντώσσω τζιαμέ τρεις μέρες κλαίωντας.


Θέλω να φίω. Εν θέλω να με αγαπά κανένας. Εν αξίζω να με αγαπά κανένας. Ούτε αγνή είμαι, ούτε άξια αγάπης. Εν είμαι εγώ για τους ανθρώπους. Εγώ είμαι για μένα. Τζιαι για τη φύση. Τζιαι για τη ποίηση. Τζιαι για τα ζώα. Εν είμαι εγώ για ανθρώπους.

Θέλω να φίω, θέλω να φίω, θέλω να φίω. Θέλω να έχω τα μαλλιά μου κάτω ούλη μέρα, να πίνω κρύο τσάι λεμόνι, να θκεβάζω, να λερώνω τα σhέρκα μου με το χώμα που τη γη, να περπατώ τζιαι να με λείφκει το πράσινο της φύσης, να κάμνω έρωτα/σεξ (όπως θέλετε πείτε το) τζιαι να ακούω τα πουλιά πουπανοθκιόν μου.

Θέλω να φίω. Θέλω να φίω. Θέλω να φίω. Θέλω να φίω. Θέλω να φίω. Θέλω να φίωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Is that too much to ask??????

Diaries of an Emo Kid Vol.9


Buenos dias mi querido diario,

Καλά παραλέω τα.
Εν είσαι δα τζιαι τόσο αγαπημένο.
Έτω φκάλλω τα ψυχο-παφτά μου πάνω σου τζιαι κανεί.

Που λαλείς Ντάιαρι μου...
Κοντέφκει ο κατακλυσμός.
Αρκέψαν οι εξορμήσεις στη παραλία οφ κορς.
Αλλά όι με τόσο μεγάλη επιτυχία μιας τζιαι όποτε έννα τύχει να πάω ή έννα έσhιει συνεφκιά ή έννα έσhιει κύμματα.
Φακ μάι λάιφ δηλάδη!
Τέσπα...εγώ έννα συνεχίσω να κάμνω τες προσπάθειες μου.

Νιους πολλά να φαν τζι’ οι κότες (που λέει ο λόγος γιατί εν έχω κότες...ακόμα- μουαχαχα)

Με τη Καρδερίνα γιόκ.
Τι εννοώ όταν λαλώ γιοκ;;;
Πάππαλα το close friendship μας.
Λετ μι ντεμονστρέιτ:
Εσυναχτήκαμε προχτές εις τα παραλίας η παρέα φορ σούιμινγκ τζιαι μόλις κατεβαίνουμε του αυτοκινήτου τζιαι πάω να τις κάμω αγκαλίες τζιαι φιλούθκια γυρίζει τζιαι καλά με ένα χιουμοριστικό (not) υφάκι τζιαι λαλεί μου «εσύ να μη μου ξαναπείς τίποτα κυρία μου γιατί σ’ έχω πολύ άχτι».
Εεε τζιαι άφηκα το τζιαμέ το θέμα. Τίποτε άλλο εν της είπα.
Για το υπόλοιπο του μπιτς τάιμ μας εμιλούσαμε όι για πολιτική όι για μισθούς όι για νύσhια τζιαι διατροφή (καλά τούντα θκιο τελευταία εν με τη κάζιν που τα εσυζητούσαν γιατί εγώ επλατσούριζα όπως το εφτάχρονο μες το νερό, αλλά τέσπα).
Εεε τζιαι είπα της πιθανότατα να αρκέψω να πιένω κολύμπι πιο συχνά μετά που τη δουλειά τούντη γικ αλλά αλί και τρισαλί μου ατυχήσαμε για τις επόμενες μερικές μέρες.
Έστειλα της μήνυμα εχτές να δω τι κάμνει τζιαι για να της πω ότι μάλλον τα θαλάσσια σχέδια μου αναβάλονται για λίγο (επειδή είσhε μου πει αν επίενα να της πω τζιαι τζίνης). Με φωνή με ακρόαση. Όκεϊ κατανοητό τζιαι αποδεκτό.
Μετά που την εξαφάνιση μου τζιαι την απομάκρυνση μου καταλάβω ότι πρέπει να την επείραξε που εν έδωκα σημεία ζωής.

Το θέμα είναι....πως θα της έλεα εν έχω όρεξη για περιπλοκότητες τζιαι δράματα τούντο διάστημα;;;
Θέλω μόνο να απολαμβάνω στιγμές!!!
Αλλά εν τούτο. Εν εν ότι εν μπορεί να εν fun η Καρδερίνα.
Απλά διά βάθος τζιαι σοβαρότητα ακόμα τζιαι στο πιο ηλιθιώδες ανούσιο πράμα.
Εεε κάτσε τωρά εξήγα της τη νέα μου μανία να παίζω wicked children card’s games (που fyi έτσι τη βρήσκω πιον τζιαι αντιλήφθηκα ότι εν εν απλά ένα καπρίτσιο πλέον αλλά I actually like occupying myself with this).
Αν της έλεα με το τι ασχολούμαι τζιαι το πόσο αν-κομπλεξάριστη νιώθω για τούτο ούλο έννα με έφκαλε ότι ζω μια ψευδαίσθηση τζιαι ότι γίνουμε no-lifer τζιαι ότι εν ξέρω τι μου γίνετε τζιαι άλλα θκιο σκατά.
Εν ξέρω, νιωθω ότι εν μπορεί μερικές φορές να με αποδεχτεί για το screwed-up person I really am.
Τζιαι εν για τούτο που απομακρύνθηκα.
Εν το έκαμα επίτηδες, αλλά έγινε που μόνο του, σταδιακά.
Τζιαι τζίνο που με στεναχωρεί είναι το ότι she will be thinking how bad I acted towards her and that she didn’t deserve such a treatment from me.

So...there goes another one folks!

Apart from that...έσhιει τουρνουάαααααααααααα σε θκιο φτομάδες με wicked children card’s games!!!
Hep hep...hooray! Hep hep...hooray! Hep hep...hooray!!!
Εννοείται ότι έννα τους κατεβώ.
Οφ κορς πάλε μπορεί να φέιλ μίζεραμπλι, αλλά ο the friend λαλεί ότι τωρά τούντη στράτα έννα είμαι πιο ρέντι που την λαστ τάιμ.
Εν με κόφτει όμως. Εν πολλά φαν ούτως ή άλλως, σόου απλά έννα το απολαύσω τζιαι ότι γίνει σιορ!

Τζιαι κάτι ακόμα....έσhιει που τα χτες που πρίουμαι μες το βλογκ για το θέμα ‘car’.
Αίσιχτιρι εσπάσαν τα νεύρα μου.
Τζι αν πιάσω τζι αν δε πιάσω.
Φακ ιτ ας πούμε.
Για να νιώθω δηλαδή ανεξάρτητη μες τούντη χώρα πρέπει να με κυβερνά ένα σιερένο μαραφέτι;
Απάρεντλι γιαπ! Σόου απλά εσκέφτηκα να κάμω ένα life re-assessment να δω τι έσhιει προτεραιότητα για μένα πλέον στη ζωή μου τζιαι τι όι τζιαι βλέπω τζιαι κάμνω.
Ο the friend, καθώς και η μάδερ ντίαρεστ είπαν μου να το σκεφτώ καλά πριν πιάσω το iron stuff, γιατί έννα μου τρώει αρκετό κομμάτι του μισθού.
Σόου εν που μένα που εξαρτάται το αν θέλω να δεσμευτώ με κάτι τέθκοιο ορ νοτ.

Πέραν τούτου.
Οικογένεια μια χαρά, σπαστικό-πελλη όπως πάντα.
Ερωτο-σεξουαλικο-ρομαντικο-παφτά τζιαι τζιαμέ ησυχίες τζιαι φαν τάιμς. Δόξα να σhει ευτυχώς.
Οι χριέντς αρκέψαν τζιαι συνάουνται ένας ένας για το σάμμερ σίζον. Δόξα να σhιει τζιαι τζιαμέ γιατί επεχύμησα καλοτζιαιρούι με χριέντς.
Δουλειά....τα ίδια σπαστικό-παφτά. Αύριο έννα πάω στο μέιν οφις να τανίσσω του πριχτα-αρχί-δι-λογιστή τζιαι βαρκούμεεεεεεεε αλλά άτε ήντα να κάμεις;;;
Έννα περάουμε!

Αυτά ιν τζένεραλ βρε Ντάιαρι Ντιάρεστ.
Που φτομάδας πιον.

Adios...
(for now)

Monday, 6 June 2011

Social ex-scaping


Public Announcement (επέλλανα σας με τούντα πάμπλικ ανάουσμέντς)
Ακολουθεί μεγαλό γλωσσοδοιαριακό πόστ ahead...so βουράτε να σωθείτε!!!

‘[...]we’re all just prisoners here of our own device[...]’

Γιαπ. Πολλά σωστά που ετραγουδήσαν οι Αετοί (Eagles). Είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι. Όι όπως τον Νεόφυτο τον Έγκλειστο αλλά κάτι παρεμφερές. Πιόνια της κοινωνίας που απλά μετακινούμαστε δεξία ή αριστερά. Ανάλογα με το που νομίζουμε εμείς ‘εν το καλό’ μας να πάμε.

Εψιλοχαντακώθηκα που το ποστ της Ingenue εψές τη νύχτα. Πραγματικά εν εν μόνο το ότι οδηγούμαστε σε βαρετές ζωές που εν έχουν σκοπό ή που ζούμε με τζίνο το αίσθημα της ανυσηχίας για κάτι μεγαλύτερο που θέλουμε να κάμουμε. Απλά είμαστε βυθισμένοι στις ψευδαισθήσεις της κοινωνίας.

Δεσμά. Τούτο μας κρατά έρμαια δεμένα στους φόβους τζιαι τες ανασφάλειες μας. Εν μπορώ να χαρίσω την ελευθερία σε φίλους μου που τη θέλουν. Μπορώ όμως να στέκουμαι στο πλευρό τους τζιαι να τους κρατώ το σhέρι πιστέφκωντας στο δικό τους σκοπό.

Αλλά όπως λαλεί τζιαι ο καλός μας δοκιμιογράφος νατουραλιστής Thoreau «Disobedience is the true foundation of liberty. The obedient must be slaves[...]» Πιστέφκω ότι τζίνος εννοούσε τη κοινωνική δημοκρατία που εκατέληξε να εν ένας ψεύτικος ορισμός για ένα υποτιθέμενο ουτοπικό πολίτευμα.

Θα αντικρούσω το σχόλιο του Thoreau όμως λέγωντας ότι η ελευθερία του ανθρώπινου μυαλού πηγάζει από την αναρχία μέσα μας. Όσο αφηνόμαστε στα δεσμά του τι «πρέπει» τζιαι τι όι τότε εν υπάρχει αρμονία στο περιβάλλον μας.

Και ερχόμαστε στο θέμα που με απασχολεί μόστλι βασικά τζιαι έκατσα τζιαι αραθκιάζω ένα κάρο αμπελοφιλοσοφίες για να πω τζίνο που θέλω....απόδραση. όι που το Αλκατράζ. Που τον κοινωνικό κλοιό που νιώθω να με σφίγγει ολοένα τζιαι παραπάνω.

-Από το κοινωνικό μου μέλλον.
-Απο τα κοινωνικά μου δεσμά.
-Τις κοινωνικές μου υποχρεωσείς.
-Τις κοινωνικές μου ανασφάλειες τζιαι παράνοιες.
-Από τα κοινωνικά αποδεκτά συναισθήματα μου.
-Απο τις κοινωνικές συνευρέσεις με άτομα που ολίγον τι με ενδιαφέρουν.
-Απο τις κοινωνικές αγορές για την κοινωνική μου άνεση τζιαι διευκόλυνση.
-Απο τον κοινωνικό καταναλωτισμό μου.
-Απο τον κοινωνικό ακόρεστο εγώ μου.
-Απο τις κοινωνικές σεξουαλικές μου ορέξεις.
-Απο τα κοινωνικά συγγενικά μου πρόσωπα.
-Απο τη κοινωνική καπιταλιστική μου εργασία.
-Απο τους κοινωνικούς μου φόβους.

Να το κάμω; Πως όμως; Τζιαι για που; Τζιαι για πόσο; Τζιαι τζιαι τζιαι τζιαι...μπορώ να ρωτώ το ένα τζιαι το άλλο ούλη μέρα. Εν ούλα θέμα απόφασης στο τέλος της ημέρα.

Εν ξέρω...είμαι πολλά συγχυσμένη τελευταία. Δε ξέρω που πατώ. Όι κοινωνικά. Γενικά. Αν με ερωτούσες πριν έξι μήνες θα σου έλεα με απόλυτη σιγουριά ότι ξέρω τι θέλω να κάμω. Να γίνω λέκτορας σαιξπηρικής λογοτεχνίας. Τωρά εν ξέρω. Γιατί ούλο βασανίζουν με οι σκέψεις...τζιαι ναι πες καταφέρνω τα, μετά;;; έννα είμαι ικανοποιημένη; Έννα κορεστώ;; Τζιαι αν δεν νιώσω ποττέ τούντο κοινωνικό κορεσμό που «πρέπει» να νιώσω, τι γίνετε μετά;

Γιατί πρέπει να πετύχω κοινωνικά;

Είμαι πολλά happy να φαρατζιστώ κάπου, μες σε κανέναν ghost village στα βουνά, να ζω μινιμαλιστικά...μόνο με τα αναγκαία πράματα για να ζήσω τζιαι ούλα τα άλλα έρχονται και παρέρχονται.

Ξέρω γιατί κλαίουμαι τζιαι οδύρουμαι έσhιει που τα χτες...εν ούλα για τζίντο θέμα με το κωλο-αυτοκίνητο. Που εν το χωνέφκω, εν το καταπίνω ότι έφτασα να το κάμνω seriously consider of buying one.

Κάποτε ελέαν μου την εξής κουβέντα για το σεξ, ‘it’s the easiest thing in the world’...τωρά ακούω the exact same phrase for the bloody iron stuff…the Car!

Ούφου!!!!!!!!

Stop messing with my head. I care not of succumbing to your social do’s and don’t’s. I care not for leading a more comfortable lifestyle. I care not for your unchallenging social futures. I care not for social status. I care not if no one ever has fallen in love with me. I care not for your petty little lives that make social sense.

I only care for liberty of mind...of escape, freedom, truth...living...is that too much to ask for?

Fast & the Furious αλά Κυπριακά


Public Announcement:
*Now I know why Garfield hates Mondays..
**Woke up with a migraine and since it’s that day of the month (boo-hoo or yoo-hoo?) I am angry and prone to extreme sensitivity by default. So don’t piss me off (or don’t be weirded out if I sound pissed off) or start to cry half-way through this post!!!

Εκτός των γυναικολογυκών μου νεύρων που δε μπορώ να αποφύγω (being a woman and all – μάι αςς) είμαι νάκκον disturbed απο την έχουσα κατάσταση με το θέμα ‘αυτοκίνητο’ στη Κύπρο.

Έσhιει ανάμιση χρόνο που είμαι πίσω στη μεγαλόνησο τζιαι ακόμα σαραβαλούι δικό μου εν έπιασα. Στην αρκή εν είχα λεφτά. Μετά έβαλα βλέψεις φυγής τζιαι είπα γοτς δε πόιντ. Μετά άρκεψα τζιαι έβρισκα δουλειές εχτός πόλης τζιαι αναγκάζουμουν να χρησιμοποιώ τα μέσα συγκοινωνίας που οι παραπάνω σίπριοτς νομίζουν ότι εν υπάρχουν. Τωρά εκούτσισα πάνω μιας τζιαι οι φιλενάοι τζιαι οι φιλενάες μου εν μόστλι άουτ-οφ-τάουνερς τζιαι πρέπει πάλε να βασίζουμε στα πάμπλικ τράσπορτ.

Κάμνω σκέψεις λέιτλι για να πιάσω ένα car. Το issue μου είναι το εξής:

Μες τούντον τόπο για να οδηγήσεις πρέπει οπωσδήποτε να παρανομήσεις επειδή ούλοι βουρούν σαν του μανιακούς δολοφόνους με το τιμόνι που θέλουν να σε σκοτώσουν (not that I would mind τζιαι πολλά, see if I care άμα πεθάνω τζιαι ύστερα). Εν σάννα τζιαι που την ώρα που τους διούν το δίπλωμα τους λαλούν τους ‘άτε τωρά όσου περισσότερους κουτσίσεις είτε πεζούς είτε με άλλο car, έννα μαζέφκεις πόντους για γκραντ πράιζ’.

Επία επίσκεψη στον the friend στην κάπιταλ του νυσhιού μας δε άδερ ντέι, τζιαι ο friend μόλις είσhε πιάσει νιου αυτοκινητούδι τζιαι εν έξτρα προσεχτικός μιας τζιαι λαστ γικ είχαμε τα δυο μας τζιαι μια μίνι «περιπέτεια» (φατσιά στο κώλο του πρίβιους καρ του). Ο friend πολλά λογικά ήταν υπόδειγμα οδήγησης μιας τζιαι πάντα προσπαθεί να μεν παρανομεί απλά τζιαι μόνο επειδή μερικοί χαντοί εννι σκέφτουνται είτε να βάλουν τα trafficator τους ή εν ποκάμνουν να περιμένουν πριν φκουν που πάρκινγκς κλπ κλπ.

Αλλά πόσοι οδηγούν σαν τον friend δαμέσα, λαλείτε μου?!?!?!?!?!?!?!

Γενικά τζίνο που με αφήνει άπραγη, άτολμη τζιαι απαθής τόσο καιρό στο θέμα car είναι ότι ένα αυτοκίνητο εν σhειρότερο που μωρό. Όι τα λάθκια του, όι τα λάστιχα του, όι οι πεζίνες του, όι τα τσεκ-απ του, όι οι ασφάλειες του, όι τα μηχανικά τζιαι τα ΜΟΤ του....γενικά εν ένα μπουρδέλο το να έσhιεις car..Αλλά εν η μαλακία σε τούντο κωλόνησο ότι περιορίζεσαι πολλά αμεν έσhιεις ή υποχρεώνεσαι πολλά πας τη ράσhιη των άλλων που πάλε εν εν πολλά ωραίο feeling.

Γαμώτο α! Έκαμα έξι χρόνια Αγγλία, μια φορά εν επαραπονέθηκα ότι εν μπορώ να πάω ποτζί ή ποδά. Οφ κορς έννα μου πεις εν αλλιώς τα πράματα εις την μεγαλόνησο τζιαι εν εν Γιούροπ δαμέσα σόου γιου χαβ του ντίαλ γιθ ιτ.

Αν πω τζιαι κάμω έτσι πράμα όμως (να buy a car) έννα είναι μόνο για να βλέπω τους χριέντς πιο συχνά τζιαι για να πιέννω τζιαι εγώ τζίντα mountain-trips που θέλω τόσο πολλά.

Μα να ξεπουληθώ στα σίερα;;;;; Εν το χωνέφκω. Να οδηγώ τζιαι εγώ σαν τη πελλή τζιαι να τρέμει η ψυχούλα μου κάθε φορά που έννα κάμω πισινή ή που έννα φκω που αλτ;;;;

Τζιαι αν ημπλέξω με έτσι μασκαραλίκια, μετά που έννα ισhιώσω να πάω στη μάδερ κάντρι (L’ Angleterre) τι έννα γίνει με το σιερένιο stuff μου;;;;

Μα γιατί τα γέριμα.....γιατί να πρέπει να λυγίσω στο μηχανικό τέρας;




(άσχετο τραγούδι αλλά λόγου πόνου μπορώ να κάμω πολλά relate)

Thursday, 2 June 2011

Ghosts of Friend’s Past


Έσhιει μια φράση που λέει “don’t worry about people in your past, there’s a reason they didn’t make it to your future”. That’s so totally true.

Lately I’ve been thinking about (darm what’s the English word?)… πισωγυρίσματα. Νομίζω εξαναμίλησα για τούτο. Τζιαι στρυφογυρίζει πολλά στο νου μου τούντο θέμα εν η αλήθκεια. Νομίζω ίσως επειδή μπορεί με «κάποια» άτομα να μην είχα ποττέ το closure I really needed from/for them.

Η νοσταλγία εν μεγάλο πράμα, ειδικά για άτομα που επεράσαν που τη ζωή σου τζιαι καλώς ή κακώς αφήκα το σημάδι τους. Can you get it back though? I don’t think so. Because even if it were to come back, nothing would be/feel the same.

Μεν με πείτε αφελή τζιαι ρομαντικά ιδεαλίστρια, αλλά πραγματικά πιστέφκω ότι κάποια πράγματα έσhιει συγκερκιμένο λόγο που γίνουνται. Ας πούμε, γιατί να είμαι τη συγκεκριμένη στιγμή στο συγκεκριμένο τόπο τζιαι να γνωρίσω το συγκεκριμένο άτομο τζιαι να γίνει το συγκεκριμένο πράμα;;;;

Εν ξέρω αν εν πράματα του Μπιγκ Μπανγκ (όι του Θίορι, το άλλο) τούτα, αλλά για κάποια άτομα/καταστάσεις να καταλήξουν as they are today απλά έτσι έπρεπε να γίνουν.

Τζιαι ίσως υπάρχουν κάποιες πληγές που μπορεί να μείνουν εύθραυστες, τζιαι μέσα που τζίνες αλλάξαμε..αλλά εν σημαίνει ότι εν εφκήκαμε στην άλλη μεριά νικητές με κάποια άτομα δίπλα μας που αξίζαν τελικά περισσότερο που τζίνα που εν εμείναν στο μέλλον μας τζιαι με πολλά καλύτερες εμπειρίες..

Ακόμα τζιαι να γυρίσεις πίσω γιατί επεθύμησες, τίποτα εν εν το ίδιο. Επειδή η ζωή τρέχει με τόση ταχία φωτός, που εν προλαβαίνει να ανακαλέσει το παρελθόν. Past is past. And it should remain there. Now it’s time for the present, and the people who are standing beside us, holding our hands with no questions asked.

Τούντο πόστ εν αφιερωμένο στα άτομα του παρώντος μου..τους φίλους μου...



Που πάτε ρεεεεε;;;;;;;;


Ήμουν καλά σήμερα το πρωί..Αναλόγως αρκετά καλά. Τζιαι ψυχολογικά τζιαι που ούλα. Τζιαι μετά έρκουμαι στη δουλειά, έτσι ήρεμα τζι’ ωραία τζιαι ανοίω το Πι-Σι μου να δω τα emails μου τζιαι τι θωρώ για 1ο email της ημέρας;;;; Ένα email που τη σούπερ-μάνατζερ μου να μου λαλεί ότι έννα αρκήσει να έρτει δουλειά γιατί επατήσαν της το κατούι που είσhε διασώσει τις προάλλες.

Το κατούι στη πιο πάνω φότο εν το τελευταίο βίκτιμ της ασυνειδησίας μας τζιαι της ξεφτίλας μας. Μα πόσες φορές να νευριάσω; Πόσες φορές να καταραστώ τούντο τόπο που οδηγούν σαν τους πελλούς τζιαι εν σκέφτουνται κανέναν; Ας πούμε τι να τους πεις άλλο τούντων πλασμάτων;

Φονιάδες ρε. Μόνο τούτο είσαστε. Σκοτώνετε αγρώπους. Στ’ ανάθεμα. Σκοτώνετε τη φύση. Ασυνειδησία. Σκοτώνετε όμως ένα κατούι που εν καταλάβει καν;;;;; Φονιάδες ρε που είσαστε!!!

Τζιαι να ήταν μόνο ένα κατούι να πω στ’ ανάθεμα. Αλλά εν κάθε μέρα τούντο πράμα. Είπαμε είμαστε το «νησί των γάτων» αλλά εν ανάγκη να τους σκοτώνουμε, με έτσι απάνθρωπο τρόπο;;;;

Εσύ κύριε ασυνείδητε οδηγέ, ναι εσύ, που οδηγάς με τη μερσεντάρα σου ή το ξεχαρβαλωμένο σκαραβαίο σου, εσύ έννα γυρίσεις να μου πεις ότι έσhιεις ψυσhιή την ώρα που τσιλάς τζιαι συνθλίβεις τα μέσα ενός ζώου; Γιατί να σε λυπηθεί ο θάνατος εσένα, ρε καραγκιόζη της κακιάς ώρας.

Ντροπήηηηη. Μόνο τούτο έχω να πω. Στα κομάθκια τούτος ο τόπος που έχουν το θράσος να τσιλούν απροστάτευτα πλάσματα τζιαι να φέφκουν χωρίς συνέπειες. Τζιαι ντροπή τζιαι στη κυβέρνηση που εν κάμνει τίποτε για τα ζώα τούντου τόπου. Αν κάμνει ένα καλό για τη χλωρίδα, κάμνει μηδέν για τη πανίδα. Τζιαι ντροπή τζιαι στα μούτρα τζοίνων που επίαν τζιαι εψηφίσαν τους να φκουν, γιατί εν θα κάμουν τίποτε για να αλλάξει τούτη η κατάσταση.

Γαμώτο. Πάλε εσυγχκερτήστηκα πρωί πρωί. Μα εν πράματα ας πούμε τούτα; Πρωί πρωί με τι τσίμπλα στο μάτι να ακούω ότι ένα κατούι που μόλις εκατάφερε να έβρει τζιαι τζίνο ένα κομμάτι ασφάλειας τζιαι προστασίας, τσουπ έρκεται ένας κύριος/ά τάδε τζιαι τσιλούν το. Τζιαι το σhειρότερο είναι που εν έχουν επιπτώσεις τούντα εγκλήματα. Γιατί εν καθαρό έγκλημα τούτο...

Τέσπα...μιλούμε ύστερα. Είμαι sad τωρά. Πάω σε μια γωνιά να σσωρωφτώ μες τα πετσιά μου να μελαγχωλήσω τζιαι ξαναγράφω το κανονικό ποστ που έθελα να γράψω πιο μετά..

Ααα καλή σας μέρα μπάι δε γέι...ελπίζω να άρκεψε καλύτερα που τη δική μου!

Wednesday, 1 June 2011

Hey Big Spender!


Εν αλήθκεια ότι ποττέ μου εν ήμουν καλή πας τα οικονομικά.
Εν εν ότι είμαι του είδους της γυναίκας που έννα σπαταλήσει €500 σε μιαν ημέρα για ρούχα τζιαι αξέσορις.
Αλλά πάντα είχα αδυναμίες. Η μεγαλύττερη μου ήταν πάντα τα βιβλία τζιαι οι ταινίες.

Όταν έζησα για λίο τζιαιρό μόνη μου στο Λόντον τζιαι έκαμα το ψωμί ψωμάκι, τζιαμέ εκατάλαβα όμως πόσο ΥΠΕΡ-τιμημένα εν τα χρήματα τελικά.Πάντα άρεσκε μου να είμαι «φουαρτού» τζιαι να διώ λεφτά για τα αγαπημένα μου πρόσωπα.
Ακόμα τζιαι που το υστέρημα μου μια φορά, θυμούμαι, που είχα κάπου 70 στερλίνες για να περάσω για θκιο φτομάδες, έδωκα τις 25 στερλίνες για να πιάσω δώρο μιας καρδιακής μου φίλης (ασχέτως αν μετά που λίους μήνες εκατάληξε να με προδώσει το συγκεκριμένο άτομο, αλλά άλλο στόρυ τζίνο).

Τα λεφτά εν προσωρινά...τούτο εκατάλβα.
Ντάξει εν τζιαι είπα σου να πάεις να τα σπαταλήσεις ούλα μονομιάς.
Τζιαι η αποταμίευση καλή έννι. Ειδικά άμαν τη κάμνεις για κάποιο σκοπό.
Αλλά νομίζω ότι το να έσhιεις λεφτά τζιαι να μεν τα χρησιμοποιάς για να περνάς ωραία, τζιαι απλά να τα έσhιεις να κάθουνται just in case σου χρειαστούν κάποτε εν κάπως moronic για να μεν πω τζιαι ματαιόδοξο.Όταν λέω να «περνάς ωραία» επίσης εν εννοώ να τα διάς πας τα καζίνο τζιαι πας τις απολαύσεις της σάρκας (aka sex and the sort).Αλλά μπορείς να δώσεις χαρά σε ένα φίλο σου ή στον εαυτό σου με το να αγοράσεις κάτι challenging τζιαι thought provoking...ένα σκάκι για παράδειγμα...ή ένα βιβλίο (που το παίρνω που το φέρνω ο νους μου πας τα βιβλία πάντα).

Είμαι αρκετά δύσκολο άτομο στην αποταμίευση.
Αλλά τζιαμέ που θα δώκω τζιαι θα «σπαταλήσω» λεφτά (προσέξετε τη λέξη σπαταλήσω γιατί για μένα το να σπαταλήσεις υπονοεί στο να δώσεις λεφτά για κάτι που εν εντελώς αχρείαστο τζιαι άχρηστο σου) θα είναι για αντικείμενο που θα με συντροφεύει όι μόνο για ένα βράδυ ή έναν μήνα...αλλά for many more to come.

Η ζωή μας εν λίη. Τζιαι τα χρήματα εν απλά χαρτιά.Ανθρώπινα κατασκευάσματα που απλά τους εδώσαμε εμείς υπερβολική αξία για να ανταλλάσσουμε προϊόντα...stuff!!!
Όπως λέει τζιαι ο αήμνιστος (αύμνιστος?) ο George Carlin “We have more places that we have stuff. We need to buy more stuff...” Έτσι εκαταντήσαμε. Να γοράζουμε άσχετα, αχρείαστα stuff απλά τζιαι μόνο για να γεμώνουν το τόπο μας..

Εν τζιαι είπα σας μεν ψουμνίζετε. Ο καταναλωτισμός όσο ζεις με ανθρώπους τζινυά σε πουταπισών ούτως αλλιώς, εκτός τζιαι αν γίνεις ερημίτης ή απλά περιπλανώμενος (καβαλάρης – ΛοΛ? Κουλ? Τρελό?).Αλλά με ρέγουλα. Τζιαι αν θα ξοδέφκεις, ξόδεφκε με μέτρο. Τζιαι σε πράματα που έννα σε κάμνουν χαρούμενο τζιαι τωρά αλλά τζιαι αύριο.Όι να πάεις να μου πιάνεις τη Τσιμιτσού (Jimmy Choo?) τσέντα σήμερα για €1450 τζιαι αύριο να λαλείς ότι εν εν ωραία τζιαι εν σου κάμνει πιον τζιαι ύστερα να με ζαωθωρείς επειδή εγώ επία τζιαι έπιασα τα κολλεκτικά κώμικς του Αρκά για €70. Τουλάχιστον εγώ έννα γελάσω τζιαι έννα μου μείνουν θέμας γιατί ο Αρκάς ις εϊ πάουρ (εν μια δύναμη).

Σόου εν με κόφτει τόσο πολλά για το ΧΑΡΤΟ-νόμισμα.
Όταν εν το είχα έθελα το τζιαι εστερούμουν του κόσμου τα πράματα.
Τωρά που το έχω έννα φροντίσω απλά να το απολαύσω...με μετρό οφ κορς, αλλά μια ζωή την έχουμε (κι’αν δε τη γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καταντήσουμε - που λέει και το λαϊκό παρατράγουδο)

Έτσι τζι’ αλλιώς τζιαι που έννα οριζοντιοποιηθώ μιαν τζιαι καλή εν τζιαι σχεδιάζω να πάρω τίποτε ριάλλα with me.
None of us will.

So screw the rules...we have money!