Ο Θάνατος του Πήγασου
Πάντα με εσυγκινούσε αφάνταστα ο Λόρκα. Θυμούμαι ότι τη πρώτη φορά που εδιάβασα ποίημα του κάτι σάννα τάραξε μέσα μου. Εκφράζει μια ιδιαίτερη βαθιά ομορφιά και μελαγχολία που δύσκολα τη συναντώ σε ποιητές, τζιαι πάντα άγγιζε ένα κομμάτι της ψυχής μου που ποττέ μου δεν βρήκα άτομο να μοιραστώ. Ο λόγος του είναι τόσο βουκολικά σουρεαλιστικός, τζιαι πάντα ταξιδέφκει με κάπου άλλου πέρα που την "πραγματικότητα" της ζωής που ζούμε. Το πιο κάτω ποίημα είναι που την ομώνυμη συλλογή ποιημάτων "Ο Θάνατος του Πήγασου". Μιας τζιαι εν τόσο όμορφη Κυριακή, είπα να το μοιραστώ... Ο Θάνατος του Πήγασου Στον μαραμένο κήπο που φιλούσαν οι αιώνες μια ξεχειλισμένη πηγή με το νερό του ονείρου. Υπάρχει ένας λεπτός κηπουρός με κίτρινα κρίνα στα πράσινα μάτια του καρφωμένα πάντα στον ουρανό. Έχει το βαθύ νερό αυτής της χαρούμενη πηγής ονειρεμένες περγαμηνές γραμμένες από άστρα λαμπερά, αρώματα τριανταφύλλων που μάρανε το Φθινόπωρο, γκρίζα φύκια ομίχλης...