Λυκόφως

Εν εν ότι σε ξέχασα. Μερικές φορές πέφτουν πολλά μαζεμένα. Μερικές φορές καλά. Άλλα πιο γλυκόπικρα.  Αμαρτία μου εξομολογημένη, βρίσκω το δύσκολο να ανοιχτώ. Ακόμα τζιαι δαμέ. Σε σένα.  Γιατί για να είμαστε ειλικρινής τίποτε πλέον εν εν μια ευθεία γραμμή. Μερικές φορές τα γεγονότα έρκουνται με σκαμπανεβάσματα. Μέσα στο καλό, τσουπ να τζιαι το κακό.  Το πιο δύσκολο μάθημα που έμαθα τα τελευταία χρόνια είναι η συγχώρεση.  Καμιά φορά χρειάζεται πολλή περισσότερο δύναμη να συγχωρέσεις τζίνους που σε πληγώσαν ή που σε αδικήσαν, παρά να κρατάς τζίνον ούλο το θυμό μέσα σου τζιαι να τον κουβαλάς μαζί σου επί χρόνια, ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα τζιαι δεκαετίες.  Στο τέλος τι έννα έσσιεις να θυμάσαι; Τον θυμό;  Εν σου λέω να είσαι θύμα τζιαι να γυρίζεις τζιαι την άλλη ββούκκα όπως είπε τζιαι ο Τζίζους. Αλλά πιστέφκω πως η συγχώρεση είναι πραγματικά ένα προσωπικό ταξίδι, που ο καθένας μας πρέπει να το κάμει μόνος του. Εν εν κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται.  Π...

Γεννιούνται κάπως απότομα, μες το στομάχι σου.  Ακόμα δε μπορείς να διακρίνεις τι είναι.  Αν είναι μεταξύ ιλλίγγου ή εμετού, αν είναι καμιά τροφική δηλητηρίαση.  Κάθεσαι και σκέφτεσαι τι ήταν το τελευταίο πράγμα που κατανάλωσες κι αν αυτή είναι η αιτία.  Με το πέρασμα των ημερών σου περνούν κάποιες σκέψεις απ' το μυαλό.  Αυτή η νευρικότητα που σε διακατέχει.  Το φούσκωμα των εντέρων σου από το πολύ άγχος.  Τα άκρα σου που παγώνουν, αντί να ιδρώνουν.  Η διαφορά στις κινήσεις σου, οι σκέψεις σου που συνέχεια βυθίζονται μεταξύ πειρασμού και θυμού.  Και μετά, τον βλέπεις.  Και τα μέσα σου γίνονται τανάλιες. Και τότε καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει.  Πεταλούδες.  Να χοροπηδούν μέσα σου και να χορεύουν καρσιλαμά χωρίς να σε υπολογίζουν.  Πεταλούδες.  Να κοκκινίζουν τα μάγουλα σου χωρίς να έχεις βάλεις σταλιά ρούζ.  Πεταλούδες.  Να χαμογελάς και να σου χαμογελά σαν το χαζοχαρούμενο πίσω.  Πεταλούδες.  Να σ...

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

  Το λοιπόν βλογκ,  Είπα εν θα χαθώ, τζιαι ψιλο ΄χαθηκα. Αγκέιν. Τι να τα κάμεις πιον. Ζωή, τρεχάματα, λοαρκασμοί. Εν προκάμνω. Ειδικά τούντες τελευταίες θκιο τρεις εφτομάδες, είχα συνέχεια book events! Επειδή - προς μεγάλη μου έκπληξή, δε θα το αρνηθώ - εβρεθήκαν θκιο πλάσματα που εθκιαβάσαν το προηγούμενο μου ποστ, να' στε καλά, you know who you are, είπα να κάμω νάκκο μιαν ανασκόπηση στο τι κάμνω μες το ΜΠΟΥΚΣΤΑΓΚΡΑΜ (άλλο BOOKSTAGRAM), εδώ και μερικά χρόνια.  Καταρχάς να συστηθούμε - δαμέσα κάποτε ήμουν η Λου.  Στο Ίνστα είμαι η Velvetreads .  Για μερικούς μήνες το 2018 εβρέθηκα να είμαι άνεργη για μερικούς μήνες τζιαι επειδή δεν είχα τι να κάμνω άρκεψα να θκιαβάζω. Στην αρχή επαρακολουθούσα μεγάλους λογαριασμούς, εξεκίνησε που ένα book account που είχε η ηθοποιός Emma Roberts -  https://www.instagram.com/belletrist/?hl=en - τζιαι άρεσε μου η ιδέα να μιλώ για βιβλία. Μόλις είχα αρχίσει να ακούω τζιαι μερικά audiobooks - back when audiobooks εν αναγνωρί...

 Αγαπημένο μου βλογκ,  Έχει χρόνια να σου γράψω...Σε πεθύμησα δε θα στο κρύψω. Ή όπως λέμεν τζιαι εις την κηπριακήν. Επεχύμησα σε! Εν αλήθκεια, ότι μέσα στα 7-8 χρόνια απουσίας μου, εγίναν πολλά (και διάφορα).  Ερωτεύτηκα (ξανά), επληγώθηκα, επροδόθηκα, έπαθα κατάθλιψη, έχασα κιλά, έβαλα κιλά, εγνώρισα έννα κάρο κόσμο, άλλαξα 3-4 δουλειές. Γενικώς εμάζεψα εμπειρίες που λέμεν. Τζιαι ναι, τελικά τα 24, εν ήταν τόσο φοητσιάρικος αριθμός όπως ενόμιζα όταν επρωτοάρχισα να σου γράφω.  Τωρά είμαι σχεδόν 37 - 36 και 10 μήνες για την ακρίβεια. Τζιαι νιώθω πιο αδαής για τη ζωή όσο ποτέ άλλοτε. Ούλλα όσα ενόμιζα ότι ήξερα στα τουέντις μου (τη δεκαετία των 20 μου), τελικά ήταν απλά ένας ανούσιος πρόλογος για το τι εστί...ζωή.  Μερικές φορές κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι ότι μόλις άρκεψα τζιαι ξυπνώ που έναν βαθύ λήθαργο. Λες τζιαι υπνοβατούσα τόσα χρόνια, τζιαι απλά εζούσα σε μιαν επιφάνεια χωρίς ουσία. Όι πως έσσιει τζιαι την τρελλή ουσία η ζωή μου τωρά, αλλά τουλάχιστον τωρά ...

Έτσι θα χαθώ από τούτη τη ζωή - άχρωμη, άοσμη, αόρατη. Λες και δεν υπήρξα ποτέ. Η ευχή του πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια θα βγει αληθινή. Δε θα υπήρξα ποτέ. Απλά πέρασα, πόνεσα, πληγώθηκα και έφυγα.  Το χοντρό μου σώμα θα το φάνε τα σκουλήκια σαν μια άλλη κοινή σάρκα. Το χοντρό μου σώμα δε το αγάπησε κανείς άντρας. Με έμαθαν να το σιχαίνομαι. Με έμαθαν ότι μόνο αυτό με καθόριζε ποια είμαι σαν άνθρωπος. Όχι η λάμψη των ματιών μου και η καλοσύνη της καρδιάς μου. Πάντα έβλεπαν το βάρος μου. Και όχι εμένα.  Έτσι, το σώμα μίσησε το μυαλό και το μυαλό μίσησε το σώμα ακόμα περισσότερο. Και ο καθρέφτης υπήρξε σκληρός κριτής του είναι μου. Ο καθρέφτης δεν έβλεπε τη ψυχή μου. Έβλεπε μόνο την έκταση της σάρκας μου. Τύραννος σαν τον πατέρα και τους εραστές μου. Που όλοι κάτι άλλο ήθελαν από μένα. Κάτι που δεν ήμουν. Θελαν μια άλλη πραγματικότητα του εαυτού μου, που δε μπόρεσα ποτέ να τους δώσω. Μια πραγματικότητα που υπήρχε μόνο στη φαντασία του μυαλού τους. Μια αυταπάτη....

The Dog Doggy in my arms Feeling love so pure and whole Never let you go The Lover Black lover kiss me Tenderly tonight hold me Like when we first met Me Soul I love thee much Hash do not despair so Rainbows come again

My depression is my best friend and my enemy. My depression is like a tiny plant begging me to water it. My depression is a wounded animal pleading me for food and nurturing. My depression is clever like a Bill Gates idea at 2am. Mom, my depression is like Kilimanjaro; glorious and evocative. It is a vast ocean filled with reefs and mysteries. My depression is like a silent cave on the shores of Iceland. My depression is an invisible lover bruising me between the sheets. My depression is showing me what 'phantom' limbs were to feel like. My depression is as scary as a clown trying to make you smile - without your consent . Mom, my depression is as deep as the iceberg that sunk Titanic. It is as complicated and monotonous as a spider's web. My depression is like a Byzantine note that won't end. My depression is loudest in the silence of the night. My depression is loudest in the emptiness of crowds. My depression is an egomaniac chasing for a v...

Κάποτε είχα πολλά να πω. Πολλά να γράψω. Οι λέξεις κυλούσαν απο μέσα μου λες και ήμουν χείμαρρος χωρίς έλεγχο. Τώρα τις λέξεις μου τις έχει πνίξει ο φόβος, η μιζέρια, η πικρία, η απογοήτευση, η στεναχώρια.  Κάποτε οι λέξεις μου είχαν πάθος (και θυμό). Τώρα έχουν μόνο σκοτάδι και πόνο. Ποτίζονται μόνο με δάκρυα και εκρήξεις θυμού. Κάποτε το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν να ζήσουν. Ήθελαν να δουν πολλά. Τώρα βλέπουν τείχη τόσο ψηλά που δεν θέλουν καν να προσπαθούν.  Κατά- θλίψη ...έτσι το λένε. Η αρρώστια του αιώνα. Και να τα φάρμακα, και να οι ψυχαναλύσεις, και να τα μαθήματα γιόγκα και τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Και να προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον κλοιό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιατί είναι όλα τόσο, μα τόσο ψεύτικα.  Πέφτεις και εσύ θύμα συγκρίνοντας τις καταπληκτικές ζώες των άλλων με την μικρή, ανούσια δική σου. Μα αυτό που ξεχνάς είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλέον είναι σαν τον καλλιτεχνικό πορτφόλιο ενός ζωγράφου, είναι όλα άρτος και θεάματα, είναι το...

Επεριδιάβαζα μες τον μπλόγκερ μετά που πολύ πολύ τζιαιρό τζιαι έπεσα πας το τελευταίο ποστ της Πρασινάδας . Η Πρασινάδα ήταν που τους πρώτους μπλόγκερ που άρκεψα να θκιαβάζω τζιαι θυμούμαι ότι 5 χρόνια πριν (απαναϊτσα μου ήνταλόις επέρασεν ο τζιαιρός α! Μεγαλώνουμε...) ότι στην κυριολεξία εκατάπια το μπλόγκ της. Τον τζιαιρό τζίνο έτυχε να είμαι τζιαι σε μια πολλά τοξική σχέση, ήταν τζιαι η πρώτη μου τζιαι εν ήξερα πως να αντιμετωπίσω καταστάσεις , σόου ήβρα το γράψιμο. Τζιαι εδούλεψε. Για αρκετό καιρό, άρεσκε μου να γράφω ακόμα τζιαι αν ελάλουν τζιαι βλακείες. Εκράταν με, πως να το πω, σώας στας φρένας. Τζιαι κάπως έτσι, έγραφα σχεδόν συνέχεια που το 2011-2015. Κάπου στο 2015 αραίωσα αρκετά τζιαι στα μέσα του χρόνου, λόγω συκγυριών τζιαι βαρεμάρας, εσταμάτησα. Η μια εφτομάδα έγινε μήνας, τζιαι ο μήνας έγινε εξάμηνο, τζιαι το εξάμηνο έγινε χρόνος τζιαι. Πέρσι έτσι τζιαιρό έφυα που τους Ρώσους που εδούλεφκα, γιατί μπέττερ μπιλίβ ιτ ορ νοτ, είχαν με απλήρωτη για...