Λυκόφως

                                         I’ve known you for years. And yet, somehow, you’ve never even crossed my mind. Until now. Why now, I wonder. What happened to switch it all up? I’ve known you for years, but I’ve just noticed you. I’m sorry if it sounds bad or harsh, but  YOU ARE  NOT  MY TYPE!!!  YOU are NOT MY type!!!  You  are  Not  my type…You are  not  my type…you are  not  my type…you are  not  my type… you are not my type…my type… my type…you are… *deepest sigh in the galaxy*... not...? You are a quiet one. Not so much as a matter of shyness but you get lost somewhere. Travelling all the time into a stratosphere not many people care to even venture to. Where are you travelling to? The young of your age shows that you’re frivolous and superficial. But really…are you? When the door...

Έχει λίγο διάστημα που δεν γράφω ποστ για προσωπικά μου θέματα ή opinion pieces.  Ο κύριος λόγος είναι ότι έχω φτάσει σε μια φάση απόλυτης απογοήτευσης και αηδίας για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται (και να μεταχειρίζονται) καταστάσεις και άτομα. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής και απλά να παραπονιέμαι και να γράφω όλα όσα πάνε λάθος στην χώρα μας αλλά κάποιες φορές δεν αντέχω άλλο και "επαναστατώ" με κάποια γραπτά ξεσπάσματα. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ασφυκτιώ τόσο πολύ που αν δεν μιλήσω (αν δεν γράψω δηλαδή) θα σκάσω.  Παίρνω θάρρος λοιπόν, και όπως θα βλέπετε και από τον τίτλο του ποστ είμαι αρκετά θυμωμένη. Όχι τόσο θυμωμένη-εξοργισμένη αλλά θυμωμένη-απογοητευμένη θα έλεγα.  Όπως και σε προηγούμενα ποστ, θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι είμαι ανορθόγραφη και το επικείμενο ποστ θα είναι εις την μικτήν Αγγλικήν και Ελληνικήν γλώσσα. Όσοι δεν θέλουν να διαβάσουν, κατανοητό και σεβαστό. Για όσους θα με ανεκτούν για ακόμη μια φορά, σας ευχα...

Πριν λίγες μέρες εγυρόφερνα μέσα στην μπλογκόσφαιρα τζιαι έπεσα πάνω σε ένα ποστ από το Πάκκο ( άλλος Παννίκος άλλος Λαμπιόνης – don’t ask γιατί το δεύτερο nickname - βλέπε φώτο πιο πάνω ), τζιαι έβαλε ένα γρίφο που ελάλε τι κοινό έχουν η μπλογκόσφαιρα με τη σεξουαλική του ζωή…..μάλλον εννωάν κάτι σαν τον # Droughtlander ….τζιαι την ξηρασία που έπεσε τούντο διάστημα στη Καλιφόρνια.  Εγώ θα πω όμως το άλλο…τι κοινό έχει η μπλογκόσφαιρα με το The Walking Dead ? Όποιος το βρει, τζερνώ μαργαρίτες, cosmos  τζιαι shots μαστίχας!!! . . . . . . . . . . . . . . . . ...όπως τζιαι στο The Walking Dead , η μπλογκόσφαιραχαροπαλεύει και είναι κάτι σαν τη ζωντανή νεκρή. Ο λίντερ πάντα λιο πολλά εν χαμένος ( έχουμε Ρικ Γκράιμς της Κυπριακής-Μπανανιακής μπλογκόσφαιρας;;;;;;; ) τζιαι οι υπόλοιποι επηζόντες προσπαθούν με σπαθκιά τζιαι με τα «μη» της μνήμης να επαναφέρουν πράματα που ήδη έχουν περάσει τζιαι δεν ξαναεπιστρέφουν. Δεν θα πω ότι το μπλό...

Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα.  Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό.  Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη , και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας;  "Δε θέλω ν...

Σε ξέρω τζιαιρό. Ήρτες μες την παρέα τζιαι ούλοι αγαπήσαν σε. Εγώ παραπάνω όμως. Αλλά τζιαι πάλε νιώθω ότι θέλω να μάθω τζι' άλλα. Να μάθεις τζι' εσύ τζι' άλλα. Ποιός είσαι εσύ, ποιά είμαι εγώ. Κάμνουμε χάζι κάθε φορά. Αστεία τζιαι πελλάρες πολλές. Μπορεί να μαλακιζούμαστε ορισμένες φορές αλλά απολαμβάνω την παρέα σου, τζιαι εσύ το ίδιο (νομίζω - έτσι μου διας να καταλάβω το τελευταίο τζιαιρό). Αρέσκει σου να ατζίζεις τα μαλλιά μου. Όκεϊ, μπορεί απλά να το κάμνεις γιατί έτσι. Τζιαι εγώ κάμνω σου το γιατί τζιαι εμένα αρέσκουν μου τα μαλλιά σου. Ίσσια, μαύρα, ως τους ώμους σου. Πάντα είχα ένα θεματάκι με τους άντρες τζιαι τα μακρυά μαλλιά. Όι πολλά μακρυά όμως α! Όι να είσαι τζιαι σαν την Ραπουνζέλ. Αλλά τα δικά σου αρέσκουν μου. Εν μαλακά τζιαι ωραία. Πάουν σου θέμας. Είσαι τζιαι σπίρτο. Πνευματώδης. Τα αστεία σου εν σαρκαστικά, έχουν εξυπνάδα, καμιά φορά τζιαι λίη δόση χολής. Ακριβώς όπως μου αρέσκει. Τα εγκεφαλικά μας κύμματα επικοινωνούν τέλος πάντων. Λαλεί...