Λυκόφως

  Πάντα μου άρεσαν οι λέξεις.  Οι παράξενες.  Οι αλλόκοτες.  Οι περίεργες.  Οι όμορφες.  Οι άσχημες.  Οι άδικες.  Μερικές λέξεις είναι άδικες.  Χτυπάνε και πονάνε λες και είναι καρφιά.  Καμιά φορά κατακλύζουν την ψυχή σου.  Μπορεί και να τη σημαδέψουν για χρόνια.  Να τη σμιλέψουν, να την καταστρέψουν.  "Χειριστικός", είπε.  "Διαβολικός", έγραψε.  Λέξεις άδικες.  Μικρές, αλλά άδικες.  Πόσο πόνο κουβαλάνε καμιά φορά όμως αυτές οι τόσο δα λέξεις.  Και όταν τις πεις χωρίς να καταλαμβαίνεις καν τη σημασία τους;  Όταν τις δώσεις στον άλλο, τι να τις κάνει; Τι πρέπει να τις κάνει;  Να τις υιοθετήσει;  Να τις φορέσει σαν προσωπείο;  Πάντα μου άρεσαν οι λέξεις.  Ακόμα κι αυτές που πονάνε περισσότερο. 

Εν εν ότι σε ξέχασα. Μερικές φορές πέφτουν πολλά μαζεμένα. Μερικές φορές καλά. Άλλα πιο γλυκόπικρα.  Αμαρτία μου εξομολογημένη, βρίσκω το δύσκολο να ανοιχτώ. Ακόμα τζιαι δαμέ. Σε σένα.  Γιατί για να είμαστε ειλικρινής τίποτε πλέον εν εν μια ευθεία γραμμή. Μερικές φορές τα γεγονότα έρκουνται με σκαμπανεβάσματα. Μέσα στο καλό, τσουπ να τζιαι το κακό.  Το πιο δύσκολο μάθημα που έμαθα τα τελευταία χρόνια είναι η συγχώρεση.  Καμιά φορά χρειάζεται πολλή περισσότερο δύναμη να συγχωρέσεις τζίνους που σε πληγώσαν ή που σε αδικήσαν, παρά να κρατάς τζίνον ούλο το θυμό μέσα σου τζιαι να τον κουβαλάς μαζί σου επί χρόνια, ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα τζιαι δεκαετίες.  Στο τέλος τι έννα έσσιεις να θυμάσαι; Τον θυμό;  Εν σου λέω να είσαι θύμα τζιαι να γυρίζεις τζιαι την άλλη ββούκκα όπως είπε τζιαι ο Τζίζους. Αλλά πιστέφκω πως η συγχώρεση είναι πραγματικά ένα προσωπικό ταξίδι, που ο καθένας μας πρέπει να το κάμει μόνος του. Εν εν κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται.  Π...

Maybe In Another Universe, I Deserve You by Gaby Dunn What if, in another universe, I deserve you? Hear me out. There’s this philosopher from the 1890s named William James, and he coined this theory about “the multiverse” which suggests that a hypothetical set of multiple universes comprises everything that can possibly exist simultaneously. Are you following? The entirety of space, time, matter and energy is all happening at once in different timelines: It’s the idea of parallel universes. Right? So okay, let’s presume the multiverse is real. Well then, maybe somewhere in those infinite universes is one, or several, where I deserve you. Maybe there’s a universe out there — happening now — where we end up together and when I close my eyes at night, I’m not dreaming the way a normal person would. Instead I’m seeing flashes of our lives in the multiverse. They’re not simple dreams because I miss you, right? They’re scientific, anachronistic visions. ...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα... “Love is not a relationship, love is a state of being; it has nothing to do with anybody else. One is not "in love", one is love. And of course when one is love, one is in love – but that is an outcome, a by-product, that is not the source. The source is that one is love.”  ~Osho~ P.S. I miss you ... Henry Mancini - Moon River "...my huckleberry friend..."

Pablo Neruda + Andy Garcia... 'Nough said. Write, for example,'The night is shattered and the blue stars shiver in the distance.' The night wind revolves in the sky and sings. Tonight I can write the saddest lines. I loved her, and sometimes she loved me too. Through nights like this one I held her in my arms I kissed her again and again under the endless sky. She loved me sometimes, and I loved her too. How could one not have loved her great still eyes. Tonight I can write the saddest lines. To think that I do not have her. To feel that I have lost her. To hear the immense night, still more immense without her. And the verse falls to the soul like dew to the pasture. What does it matter that my love could not keep her. The night is shattered and she is not with me. This is all. In the distance someone is singing. In the distance. My soul is not satisfied that it has lost her. My sight searches for her as though to go to her. My heart l...

Στο πίσω μέρος του διαμερίσματος όπου διαμένουμε έχουμε μια βεράντα. Εκείνη η βεράντα για μένα ήταν εκεί σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Από το καιρό που ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι καθόμουν με τις ώρες και χάζευα τ’ αστέρια, την θάλασσα ( το ελάχιστο της δηλαδή που μπορούσα να διακρίνω από τη βεράντα ), το κόσμο που περπατούσε στον πιο κάτω δρόμο.  Σαν μικρό κοριτσάκι, στεκόμουν με τους φανταστικούς μου φίλους στη βεράντα και τραγουδούσα. Τραγουδούσα Αλίκη κυρίως. Βλέπετε, δεν είχα κάποια άλλα παιδιά γύρω μου που να τους άρεσε να παίζουν θέατρο και να τραγουδούν το « Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα » ή το « Μέσ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή, κι’ έχω συντροφιά μου κάτασπρο πανί »....Έτσι ανέβαζα "παραστάσεις" στην βεράντα μας. Μερικά χρόνια αργότερα, σε εκείνη τη βεράντα καθόμουν τα βράδυα του καλοκαιριού μαζί με τη Σύσσι. Στα 14 μου χρόνια, η Σύσσι ήταν περίπου ενός χρονού. Και καθόμασταν στην πίσω βεράντα του διαμερίσματος μας και κοιτάγαμε τα πεφταστέρια, τις λεγόμενες ...

Σήμερα η ώρα 10.43π.μ. η Σύσσι απεβίωσε... 17.05.2013 "Έννα σε αγαπώ για πάντα. Μωρό μου, τωρά να ξεκουραστείς.  Η Λου σου θα εν πάντα δαμέ. Θα σε θυμούμαι παντοτινά...    Καλό ταξίδι τζιαι αιωνία σου η μνήμη   μικρέ μου άγγελε..."  

Ήθελα να αρκέψω να βρίζω, να ξιτιμάζω τζιαι να καταριέμαι. Ένιωθα θυμωμένη, πληγωμένη τζιαι γεμάτη πικρία. Εν εκατάλαβα το 'γιατί'. Ούτε μου το εξήγησε κανένας. Τζιαι ήταν άδικο, άδικο, τόσο άδικο. Το Σάββατο επία στην κηδεία. Ήταν μια απλή λειτουργία, στα Ρώσικα, που δε διέφερε και πολύ από τις δικές μας. Όλοι ντυμένοι στα μαύρα, με σκυμμένο, σοβαρό πρόσωπο να κρατούν λουλούδια (κρίνους περισσότερο) τζιαι να πιέννουν προς τους γονείς της μικρής Βερόνικας.  Εμπήκα τζιαι εγώ μέσα, με τη πρώην συνάδελφο μου ( έφυε που τη δουλειά μας πριν 2 μήνες τζιαι ήταν το πλάσμα που πραγματικά εδέθηκα πολλά μαζί της ) τζιαι επίαμε τζιαι εκάτσαμε. Η λειτουργία άρκεψε, ο Ρώσος παπάς να μνημονέφκει, ούτε με ενδιέφερε η γλώσσα την συγκεκριμένη στιγμή. Το μόνο που εμπορούσα να σκεφτώ εν το 10 χρονό κοριτσάκι.  Εν την είχα γνωρίσει ποττέ μου. Εν την είχα δει ούτε μια φορά. Τζιαι όμως. Ούλη την ώρα ένιωθα θυμό μέσα μου, τζιαι αδικία. Που ενα μωρό πρέπει να φύει τόσο ξαφνικά που τη ζωή, έτσι απλ...

Αυτό το κρύο πρωινό της Παρασκευής θα αφήσω τη Χαρούλα να μιλήσει εκ μέρους μου. Τα λέει απλά, λιτά και με ειλικρίνεια.  Καλό Σ/Κ σε όλους.  Υ.Γ. Ελπίζω με περισσότερα χαμόγελα !!!

Εν πολλά μεγάλη ειρωνία. Γιατί εθκιέβαζα τις προάλλες το ποστ της Tinkerbell τζιαι εσκέφτουμουν how she might be feeling like. Προχτές εκατάλαβα ακριβώς πως νιώθει... Μια δική μου φίλη, από τις κολλητές μου, ένα που τα πλέον πιο σημαντικά και κύρια άτομα της ζωής μου, επήρε την μεγάλη απόφαση να ξενιτευτεί. Οι λόγοι; Οικονομικοί. Όπως ακούμε κάθε μέρα για τον ένα τζιαι τον άλλον που φεύκουν για τα ξένα... Έτσι ένας που τούτους, τώρα θα είναι τζιαι μια δική μου φίλη. Μου το ανακοίνωσε λίγο πριν ν' ανοίξει η τελευταία παράσταση μας προχτές στο θέατρο...Τζιαι για καθόλη τη διάρκεια έκαμνα τα ούλα μηχανικά. Λες τζιαι εφκήκα που το σώμα μου τζιαι αιωρούμουν κάπου στο κενό.  Εκάθουμουν τζιαι εκοίταζα τον πίνακα που έχουμε του Τσάρλι Τσάπλιν. Τζιαι ήταν λες τζιαι εν ήμουν εγώ. Λες τζιαι ένιωθα ότι κάποιος έκοφκε ένα κομμάτι που το σώμα μου. Μόνο που τζίντο κομμάτι, εν ήταν ούτε το πόι μου, ούτε το σhέρι μου. Αλλά η καρδία μου. Λαλεί τζιαι η Tinkerbell, τίποτε εν θαν ...

                  Northbound Train Breathe....just keep on breathing....just breathe.... Tomorrow is another day...

Καθώς εψαχούλεφκα σήμερα το πρωί να έβρω κάτι notes για τον director ( ναι! ζω, αν τζιαι άρκησα να γράψω ακόμα είμαι αλάιβ εντ θράιβινγκ ), έπεσσα πάνω σε κάτι handouts που το πρώτο χρόνο του Πανεπιστημίου μου. Εκάθουμουν μαζί με την Φιλελεύθερη ( για more info on who this 'φιλελεύθερη' is look here ) τζιαι πρέπει να κάμναμε lecture on Modernism στο English Lit course μου ( γιατί έκαμνα 2 degrees in 1 εγώ - πως λέμε αγοράστε 1 πάρτε 2; εε κάτι έτσι ) τζιαι εγάφαμε notes η μια στην άλλη: Εγώ -- Λουκρέζια She-- Φιλελεύθερη Λου - Βαρκούμαι πολλά! Φιλ - Me2! Λου - Εβαρέθηκα τον! Φιλ - Ελπίζω να μεν εν τζιαι το βιβλίο equally boring σαν τούτον. Λου - Εν τζιαι τζίνο αρκετά slow όμως. Φιλ - Εθκιέβασες το; Λου - Γιάπ. Κάθε βασανιστηκή λέξη του. Φιλ - Oh no! Λου - Γιαπ. Φιλ - Να μου πεις περίληψη μετά μπορείς; Λου - Sure! If you don't die of boredom first. :P Η συγκεκριμένη συζήτηση πρέπει να εγηνίσκετουν τον τζιαιρό που έπρεπε να θκιεβάσουμε το " A Passag...

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου… Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου, Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου, Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό, Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου, Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο, Και να σου τρίβω το σβέρκο σου, Και να σου φιλάω τα πόδια σου, Και να σου κρατάω το χέρι σου, Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου, Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου, Και να γελάω με την παράνοια σου, Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο, και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν, Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα, Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσι...

Τζιαι εφτάσαμε αισίως στην τελευταία εφτομάδα προβών. Πριν σας πω τα που, πότε, πως τζιαι γιατί τα της παράστασης θα σας πω για ένα βάρβαρο  γεγονός που εγίνηκε την περασμένη Πέφτη. VIOLENCE ON....STAGE!!! Νομίζω εν η πρώτη φορά στη ζωή μου που θα δυσφημίσω τόσο πολλά ένα πλάσμα. Αλλά ήταν τόσο τρομακτικό (για μένα τουλάχιστον) που όι μόνο έσhεσα μέντες αλλά εν κάτι τέθκοια που με ωθούν στο να πείθομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να φύω που τη νήσο. ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Δρούσεια, Πάφος - Ταβέρνα "Ο Σταθμός". ΠΟΤΕ: Πέφτη βράδυ, κάπου στις 22.00 Ποιοι: Μπλέ Μάτια & Λουκρέζια. Γκέστ Σταρ: Φίλη Οιδίποδας, Κομπάρσοι: Δραματουργός, Αγγελιοφόρος, Ξέρξης (βουβοί χαρακτήρες) Μόλις ετελειώσαμε την πρόβα που λέτε τζιαι όπως κάθε βράδυ πορευόμαστε όλοι προς τη ταβέρνα του χωρκού για να φάμε, η φίλη Οιδίποδας επήε βουρητή εις τον καμπινέ για άμεση εξαλάφρωση τζιαι εγω επορέφτηκα προς το τραπέζι για να πάρω θέση για να κάτσω να φάω. Στο τραπέζι εκάθετουν μόνο τα Μπλε Μάτια τζιαι έδειχνε κάπως ντά...

Θυμούμαι ότι όταν ήμουν μιτσιά εκάθουμουν τζιαι έβλεπα οτιδήποτε ελληνική ταινία υπήρχε στη τηλεόραση. Οι αγαπημένες μου ήταν με τον Κωνσταντάρα, την Αλίκη τζιαι τη Τζένη... Μια ταινία που θυμούμαι να μου έκαμε χαρακτηριστικά εντύπωση για το θλιμμένο τόνο της τζιαι την ρομαντική μελαγχολία της ήταν " Τα Κόκκινα Φανάρια ". Πρόσφατα έπιασε με μια μανία να κάθουμαι να βλέπω ελληνικές ταινίες στον "δικό-σου-σωλήνα" aka You-Tube τζιαι έτυχε τζιαι έπεσα πάνω στα Ρεντ Λάντερνς, όπως με επληροφόρησε τζιαι το www.imdb.com   πως λέγετε στα ίνγλισh. Τούντην ακριβώς την μελαγχολία τζιαι την υποβόσκια αδικία που προσφέρει τόσο απλόχερα μερικές φορές η ζωή, την βρήκα τζιαι δαπάνω. Φέτη στο αρχαίο θεατράκι μας ανεβάζουμε Πέρσες...δύσκολο θέμα. Μέσα στο πόνο τζιαι το σπαραγμό. Στην κυριολεξία . Πριν 2-3 ευδομάδες μας επισκευτόταν ένας προφέσορας εξ Βέλγιου με την γυναίκα του η οποία είναι ειδικευμένη πάνω στην ψυχολογία τζιαι την φιλοσοφία όσων αφορά τα Chakra . Τι εστ...

Ντίαρ συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες, Αγωνιστικούς σhαιρετισμούς που τη φίλη συμ-βλογκέρισσα εξ Πόλεως Χρυσοχούς ( τούντην εφοτμάδα γιατί την άλλη θα είμαι και πάλι εις την Δρούσια ). Ουφ, εκατάφερα να έβρω νετ. Επιτέλους μετά που μιαν εξωφρενικά συναισθηματικά φορτισμένη εφτομάδα, ήβρα να κλέψω λιο ίντερνετ..Όπως καταλαβαίνετε επειδή η τεχνολογία εν τόσο υπερ-σύγχρονη δαπάνω δα ( εδώ βήχουμε ) γυρέφκουμε το ίντερνετ με το κουταλάκι. Ααααααααρρρρρρ ααααααρρρρρρρρρ. Καταραμένα κατσάβραχα που σας ήβρα. Το λοιπόν, δαπάνω που είμαι τραβώ μεγάλο λούκι βρε συν-βλογκερς τζιαι θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Ακούστε να δείτε το νταϊλίμμα μου τζιαι να μου πέψετε τη γνώμη σας για το τι νομίζετε ότι πρέπει να κάμω.  Το ότι φοούμαι το σανίδι νομίζω το εξέφρασα τζιαι στο προηγούμενο ποστ, σόου ξέρετε ότι κάθε μέρα που θα εν η ώρα της πρόβας τρέμουν τα μπούθκια μου που το αγχός ( αν τζιαι παραπάνω εν τα έντερα μου που τρώσσιν τη φατσιά γιατί άμαν αγχώνουμε εν τζιαμέ που πονώ παραπά...

(αψεγάδιαστη αγάπη) Η ΑΓΑΠΗ  ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α'  Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον. και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν, και εαν εχω πασαν την πιστιν ωστε ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι. καν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου, και εαν παραδω το σωμα μου ινα καυχησωμαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωφελουμαι. Η αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, [η αγαπη] ου περπερευεται, ου φυσιουται, ουκ ασχημονει, ου ζητει τα εαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον, ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια· παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει. Η αγαπη ουδεποτε πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται. εκ μερους γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν· οταν δε ελθη το τελειον, το εκ μερους καταργηθησεται. οτε ημην νηπιος, ελαλουν ως νηπιος, εφρον...

"Κλάψε μέχρι να στερέψεις" , είπαν μου. Γιατί εν στερέφκω; Ήμασταν μαζί 16 μήνες. Θκιόμισι φτομάδες μετά, τζιαι ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα. Σάννα εδιαγραφτήκαν ούλα που τη μνήμη. Ακόμα είμαι στο "αναζητώ τον". Εν πρέπει τζιαι λαλούν μου το. Εφάαν μου τα αφκιά μου. Ακόμα κλαίω. Κάθε νύχτα, κάθε χάραμα. ( γιατί εσήκωσα κουσούρι να σηκώνουμαι που τα χαράματα τωρά ). Κάθε νύχτα ψυθιρίζω το όνομα του. Τζιαι προσεύχουμαι να εν καλά. Μπορεί να μεν με αγαπά πλέον. Να νιώθει καταπληκτικά μακριά μου. Μακριά που τούτο που ενιώθαμε ο ένας για τον άλλον. Δεκαέξι μήνες...τζιαι τωρά η απόλυτη σιωπή. Τίποτε εν με ευχαριστεί πλέον. Ούτε η μουσική, ούτε οι ταινίες, ούτε οι βόλτες. Μιλώ με ούλο το κόσμο. Αλλά ούλος ο κόσμος εν εν τζίνος. Τζίνος εν ένα σύννεφο...άπιαστος πλέον. Τζιαι ούλο βασανίζει με τούντο 'γιατί'. Φταίω που τον αγάπησα τόσο πολλά; Άξιζα τούτο το τέλος που εθκιάλεξε να μας δώκει; Τζίνος έκαμε το που το τηλέφωνο, να...

Αγαπητό μου σκυλίσιο Ντάιαρι, Μιας τζιαι η μαστόρισσα μου δεν έσhιει "έμπνευση" για να ασχοληθεί μαζί σου τζιαι μιας τζιαι είδα σε δαχαμέ ανοιχτό τζιαι επειδή ξέρω τζιαι να δακτυλογραφώ τζιαι μιας τζιαι ξέρω τζιαι τι σημαίνει η λέξη δακτυλογραφώ , είπα να σου κάμω εγώ την τιμή τζιαι να σου γράψω τα "νέα" μας. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες τα πράματα εν λιο παράξενα μες το σπίτι Ντάιαρι. Εν ξέρω πως να το εξηγήσω χωρίς σκυλίσιους όρους αλλά θα προσπαθήσω...Για παράδειγμα η μικρή μαστόρισσα μου, όι η μάμα, η άλλη, δε ξέρω τι συμβαίνει μαζί της. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες που εν...διαφορετική. Για να καταλάβεις πριν θκιο εφτομάδες επέτυχα την να κάθεται μπροστά που το στεγνωτήριο ρούχων τζίνο που κατσιαρίζει πολλά τζιαι σπάζει μου τα νεύρα  τζιαι έχασκε πάνω του για καμιά ώρα. Στην αρχή ενόμιζα ότι θα επίενα έξτρα βόλτα μιας τζιαι εν το λουρί μου κάπου τζιαμέ κοντά, αλλά τούτη απλά έμεινε τζιαι έβλεπε το στεγνωτήριο που επίενε σβούρες...τζιαι εν εμίλαν...απλά εκο...