Λυκόφως

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

Είχα σκοπό να γράψω Χριστουγεννιάτικο ποστ τούντην εβδομάδα. Έτσι ελογάριαζα. Και αντί αυτού, ήρτα αντιμέτωπη με αυτό ...  NO COMMENT Τζιαι ενώ εμείς τζιαι όλος ο "πολιτισμένος" δυτικός (κυρίως) κόσμος θα σαβουρώνει στα χριστουγεννιάτικα εδέσματα, κάποιοι γονιοί θα κλαίσειν για τις αθώες ψυχούλες που "έπρεπε" να πεθάνουν για την "κυριαρχία" αυτού του κόσμου. Τζιαι μετά λαλούν σου τζιαι για το Band Aid. Sorry but that's horseshit. Με όλη την κυριολεξία.  Εχτές εγιορτάστηκε το Χάνουκα στην Λάρνακα τζιαι ο ράμπαϊ τζιαμέ, εγύρισε τζιαι είπε, εν πρέπει να σκεφτούμαστε σαν εθνικιστές ή να βάλουμε σύνορα στους λαούς. Αλλά πρέπει να μοιράζουμε την αγάπη τζιαι φως.  Φέτος τα Χριστούγεννα, θα ήταν καλό αντί να μοιράσουμε δώρα των 200ευρώ να δώσουμε χαμόγελα, αγάπη τζιαι κατανόηση.  Τελικά θα το αφήσω για την επόμενη εβδομάδα το Χριστουγεννιάτικο ποστ. Εύχομαι σε όλους ένα όμορφο προ-Χριστουγενν...

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...