Λυκόφως

Το σαββατοκυρίακο εσυνόδεψα την μάδερ σε μια παράσταση που ήθελε στο Ριάλτο στη Λεμεσό, το 'Είμαι ένας άλλος' (I Am Another). Ελληνικός μόνολογος, με τον ηθοποιό Γιάννη Στάνκογλου να ερμηνεύει, το θεατρικό αυτό έργο μας έρχεται από τον Σουηδό Michael Azar, ο οποίος μέσα που τούτον τον θεατρικό μόνολογο εκφράζει τον θαυμασμό του προς την ζωή τζιαι το έργο του Ρεμπώ.   Όπως έχω ξαναπεί, δύσκολα με βάλεις μες το θέατρο πλέον, ειδικά άμαν είναι τζιαι μονόλογος, πρέπει πραγματικά να με πείσεις για να δεχτώ να κάτσω κάτω τζιαι να δώκω προσοχή. Αλλά εχτές, όχι απλά έδωσα προσοχή, αλλά τζιαι την πλήρη κατανόηση τζιαι αποδοχή μου.  Όταν πριν 2-3 χρόνια έτυχε να είμαι παρών στο έκτρωμα που ανέβασε ο Τηλεμάχου με τον Ξενοφώντος για την ζωή του Ρεμπώ, αποφάσισα να κάτσω να διαβάσω τζιαι νάκουρι μόνη μου τι εστί Ρεμπώ τζιαι γιατί αξίζει να ξέρω ποιός είναι τζιαι τι έκαμε. Ερχόμενος από την Γαλλική επαρχία, μεγαλώνοντας σε ένα υπερβολικά συντηριτικό και ανελεύθερο περι...

I think theater ought to be theatrical ... you know, shuffling the pack in different ways so that it's -- there's always some kind of ambush involved in the experience. You're being ambushed by an unexpected word, or by an elephant falling out of the cupboard, whatever it is. ~TOM STOPPARD~ Προψές επία στο 1ο θέατρο για τη χρονιά με τη μάδερ στο Θέατρο Ένα της Λεμεσού. Μιας τζιαι πλέον είμαι υπερβολικά δύσκολη στο να δεχτώ να πατήσω το πόι μου σε θεατρικές παραστάσεις, το Θέατρο Ένα , όπως εξαναείπα, εν το μόνο που ακόμα καταδέχομαι να επισκέπτομαι.  Μετά το εχτεσινό, πλέον έχω κάποιες αμφιβολίες.  Επίαμε να δούμε ' Το Πάθος του Δράκουλα '.  Αν δεν το εξέρετε ήδη, ένα διάστημα μεταξύ της ηλικίας 19-23, είχα πάθει εμμονή με τον Δράκουλα. Όι τούντα pop culture bull crap Twilight fairy/vampires τζιαι μαλακίες. None of that.  Μετά που έπεσε στα σhέρκα μου τούντο βιβλίο , της Elizabeth Kostova , έπιασε με μανία να ανακαλύ...

A Christmas Carol Christmas is a time when you get homesick - even when you're home.   ~Carol Nelson It was the Winter of 2008 and everything was buzzing in the streets. The Christmas decorations had been put up since early October and the shops were selling like crazy, despite the recent economical crash that plummeted the entire country. I can still remember every detail about that cold December day. By that time, it would have been already 2 months I made the decision to move into the world’s capital, London, in the hopes of making it on my own . Of course the results hadn’t proven fruitful, since by each passing day my hopes for landing my first job were falling apart. There’s something magical about the holiday season though. I could never really explain it, but it always felt like, just like the dead spirits roam the streets on Halloween, at Christmas all the angels were floating about. It always felt like Christmas was the Angels...

Όπως κάθε χρόνο, έχω το τραντίσhιον να πιέννω στο Κρασί - aka Wine Festival - μεν με ρωτάτε γιατί κρατώ τούντη ανούσια πλέον  παράδοση - I just do. Αν εξαιρέσουμε ότι πλέον τα  € 6   τα βρίσκω υπερβολή - καλάν σιόρ, μα κανονικά κάτω υπό τις πενιχρές οικονομικές συνθήκες που περνούμε σαν κράτος, τούντα ιβέντς εν θα έπρεπε να ήταν ούλα ΔΩΡΕΑΝ?!?!?!  - έννα μου πεις, 'Μα κύριος, έχουμε τζιαι κόσμο του Δήμου να πιερώσουμε, έχουμε να δώκουμε τζιαι στις οινοβιομηχανίες μας κάτι - τέσπα, εν θα κάτσω να σχολιάσω, απλά είμαι της γνώμης ότι πλέον ως τζιαι τα  € 6   σκέφτεσε να τα δώκεις.  Παρ' όλα αυτά, και επειδή ξεφεύγω που το θέμα, εγώ τα έδωκα τα  € 6. Φέτος, τα έδωκα για να πάω να δω ένα θεατρικό έργο του Ρέπα-Παπαθανασίου, "ΡΑΟΥΣ" ή όπως το εμεταφέραν δακάτω με το τίτλο "ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ".  Σκηνοθέτης ο Αντρέας Αραούζος, Διευθυντής Σκηνής ο Νίκος ο Ζάβαλλης - τυγχαίνει να τον γνωρίζω τζιαι προσωπικά - τα καλύτερα - τζιαι με το υποκριτικό...

"What's it like, flying? I can't imagine how beautiful everything must look from up there. The very thought of being above the clouds, above the clouds in all that light; it's beyond me...makes me want to cry, just thinking about it. ( Pause. ) I get these attacks, Gabriel, where I start gong mad inside 'cause I can't get away. Feels like I can't breathe. Sometimes, when I'm in the fields all alone and the sky's pressing down, or in the lane where the white weeds grow, it gets on top of me so much, all the green and the clouds and the smell, that I shut my eyes and with all the force of my person: Give me wings so I could rise up off my feet, so I could strive away and see this place fading in the distance...Give me wings so I could see the sea stretching out beneath me, all blue, all dazzling, and I think, that feeling, that feeling I want, of freedom, of floating, that feeling...that'd be worth dying for, wouldn't it? ( She is crying ...

   Σέιντ Άντρου Σήμερα εν του Απ. Ανδρέα τζιαι τούτο σημαίνει ότι το τουλάχιστον 1/3 της ελεύθερης (μπορεί και μη) Κύπρου γιορτάζει.( τ' άλλα θκιο ονόματα που πιάνουν πρωτιά εν ο 'Γιώργος' τζιαι ο 'Κωνσταντίνος' ). Τζιαι ας μεν μας εκάνε τούτο μαζί με του Κυρπαίους γιορτάζουν τζιαι οι Ρώσοι. Αλλά εν εν τούτο που με κολλιά. Σήμερα το πρωί έτυχε μου κάτι το ιδιαίτερα ιμπάρασινγκ στη δουλειά. Επειδή εγώ ήμουν με την εντύπωση ότι οι Ρώσοι εν παλιοημερολογίτες τζιαι οι γιορτές τους πέφτουν λιες ημέρες πάρατζι που τες δικές μας, εν αθυμήθηκα ότι εγίορταζε ένας συνάδελφος.  Ευχήθηκε του μια συνάδελφος, κοντέφκω του τζιαι εγώ να του κάμω χειραψία τζιαι μπαμ....most embarassing moment I've had ever since I've started working here...έκαμε τζίνος τη βούκα του αριστερά επία τζιαι εγώ να τον φιλήσω στα αριστερά, έκαμε τη βούκα του στα δεξιά, έκαμα να τον φιλήσω στα δεξιά πετυχένοντας σλάιτλι το στόμα........... BURN !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  Ήθελα πραγματικά ν...

Αλόχα έβριουαν! Μπίζι μπίζι στη δουλειά...μπίζι μπίζι τζιαι στα καλλιτεχνικά. Όπως σας υποσχέθηκα...μερικές λεπτομέριες για το θεατρικό που ανεβάζουμε. Ξεκινούμε τούντην ευδομάδα επίσημα στη Λεμεσό με έξι παραστάσεις τζιαι θα κάμουμε τζιαι μερικές στην Λευκωσία μετά τις γιορτές. Η επίσημη πρεμιέρα μας είναι στις 23 Νοέμβρη 2012 η ώρα 8.30μ.μ. Η παράσταση είναι μια ώρα τζιαι θα σας βάλω πιο κάτω μερικές λεπτομέριες για το περί τίνος πρόκειται κουλουπού κουλουπού.  Ελπίζω εάν έρτετε, αν τα καταφέρετε να σας αρέσει. Το βιντεούι έκαμα το εχτές μέσα σε διάστημα θκιο ωρών, σόου εξκιούζ την βιαστικότητα τζιαι τη τσαπατσουλιά του. Έκαμα το καλύτερο που εμπορούσα με το υλικό που μου παραχωρήθηκε.  Συν αυτών είμαι πολλά απασχολημένη, γιατί μιαν με τη δουλειά που μπαίνω σπίτι κάθε μέρα μετά τις 7.30μ.μ. τούντες μέρες τζιαι μια με την προετοιμασία του θεατρικού, πλας τα κοινωνικά μου outings κρατούν με πάντα σε εγρήγορση.  Σας αφήνω προς το παρών. Πάω να ξε...

Ξέρω έπρησα σας, αλλά σίριουσλι εν περιπέζω τωρά, I'm calling out to everyone who may be at all interested in acting. Χρειαζούμαστε πλάσματα. Εν μας κόφτει αν είσαστε άντρας ή γενέκα. Εν κάμνουμε διακρίσεις εμείς. Ούτε η ηλικία μας πειράζει. Μόνο να ξέρετε ανάγνωση τζιαι να μπορείτε να μάθετε λόγια πόξω. Η παράσταση εν λιο σύντομα σόου θα έσhιει εντατικές πρόβες που φτομάδας. Εν είμαστε όμως βάρβαροι, ντουόντ γουόρι. Θα είμαστε τζέντολ. Πε τε μου αν θέλετε να τράι άουτ. Ακόμα τζιαι για το γαμώτο σας. Ελάτε...μεν ντρέπεστε! Άσχετο, επία πόψε στο Μουσείο Θεάτρου στη Λεμεσό γιατί εκάμνασσιν ένα αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη τζιαι άι θινγκ άι αμ ιν λαβ γουίθ Στέλιος Μάινας. Τζίζααααςςς! Τζιαι να πεις ότι έβλεπα το 'Νησί' τζιαι επέλλανα πάνω του; Αφού εν τον έβλεπα. Πρέπει να εν επειδή τον είδα στο θέατρο τζιαι άρεσε μου πολλά σαν ηθοποιός μάλλον. Νομίζω όμως ότι τζίνος ο άνθρωπος όσο πάει τζιαι γινήσκετε πιο χάντσομ. Παν του τα γηρατειά. Ενώ ο Κώστας Καζάκος ( που ήτα...

Έτσι λαλούσιν! Το αιώνιο σλόγκαν του Γουάιν Φέστιβαλ aka Γιορτή του Κρασhιού. Όπως τζιαι κάθε χρόνο, σαν πιστή Λεμεσhιανή είπα να τιμήσω με την παρουσία μου τον πλέον ξεφτισμένο ετούτο θεσμό. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύκουμε πολλά να έβρω κάποιον να με συνοδέψει μιας τζιαι οι πλείστοι Λεμεσhιανοί (τζιαι μη) δεν πατούσσιν. Κάποτε ήταν πολλά της μόδας η Γιορτή του Κρασhιού. Θυμούμαι που ήμαστουν μιτσιοί,επέρναν μας οι γονιοί μας με τα ξαδέλφκια μας τζιαι εστεκούμασταν ούλοι κάτω που τον βρακκά τζιαι εποζάραμε για φώτος. Ήταν όντως πολλά ωραία φάση τότε. Ειδικά όταν μας εγοράζαν σίταρο να φάμε τζιαι μπαλόνι στο τέλος. Τα τελευταία χρόνια εν επίενα ούτε εγώ στη Γιορτή γιατί ήμουν αμπρόντ για σπουδές, αλλά έσhιει που τον τζιαιρό που ήρτα πίσω που κάθε Σεπτέμβρη εν το μέιν ιβέντ μου. Πρέπει να πάω. Για το πως ήταν το Κρασί τζιαι πως εκατέντησε εν θα κάμω πολύν αναφορά. Απλά θα σας πω τι είδα φέτος. Εχτός του ότι το εισητήριο βρίσκω το κομματάκι ακριβό (όκεϊ έννα μου πεις 6ευροπου...