Λυκόφως

Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα.  Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό.  Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη , και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας;  "Δε θέλω ν...

Νομίζω θα το καθιερώσω να σας γράφω ιστοριούλες κάθε αρχήν της εβδομάδας. Έτσι για να ταξιδεύουμε και λίγο.  " Η Υπόσχεση του Γυρίνου " ( or the 'Tadpole's Promise' ) είναι ένα παιδικό παραμύθι το οποίο έτυχε να μου το διαβάσει μια φίλη μου πριν κανά χρόνο περίπου. Πριν σας γράψω την ιστοριούλα, να πω ξανά ότι το παραμύθι έχει σαν τάργκετ...παιδιά. Όχι πολύ μικρά παιδιά, αλλά ούτε και πολύ μεγάλα.  Τα σχόλια δικά σας.  Είμαι περίεργη να ακούσω απόψεις πάντως.  Disclaimer:   Για οποιεσδήποτε συναισθηματικές αναστατώσεις, ουδεμία ευθύνη φέρω. Η ιστορία είναι στα αγγλικά. Την εξανάγραψα σαν ολοκληρωμένο κείμενο και απο κάτω σας βάζω και το κανονικό εικονογραφημένο παραμύθι. Όποιος θέλει να του το κάνω μετάφραση απλά στείλτε μου ένα email.  Πολύ καλημέρα σας!                  ********************************************* Τ he Tadpole’s Promise Where the willow tree meets th...

Tis the season to be jolly fa la la la la la la la laaaa λαζάνια με κιμάααα ρεεεεεεεε! Σόρυ ντίαρς μου εξέφυγεν το τελευταίο κομματάκι.  12 Pains of Christmas Μάλλον πρέπει ούλοι να αρκέψετε Xmas shopping έννε; Εγώ που την άλλη κάμνω απεργία φέτος. Ναι απεργία. Γιατί τα Χριστούγεννα έχουν καταντήσει πλέον να είναι μια απλή διαδικασία. Αγόραστο τούτο για τα μωρά, αγόραστο τζίνο για τους γονείς, τζίνο για τους φίλους. Πιέννε στην τάδε Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, δε την τάδε Χριστουγεννιάτικη παράσταση. Τραγούδα τα τάδε τραγούδι, νιώσε το τάδε συναίσθημα… Γενικά εκαταντήσε αυτή η γιορτινή περίοδος να είναι μια συνηθισμένη διαδικασία. Για να δούμε λοιπόν μερικά που τα πράματα που θα κάμει ο average Κυπραίος κατά την γιορτινή περίοδο: ΤΟ ΨΟΥΜΝΙΣΜΑ τούτο σημαίνει φίλε μου ότι το πιο πιθανόν να πάει σπίτι σου με λίους μώλοπες τζιαι γρατζιουνιές. Τζιαι τούτα ούλα γιατί εν θέλεις να σου λείψει τίποτες.  Ανοίγω μια παρενθεσούλα-άρα ...

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...

Θα διακόψω έτσι πολύ σύντομα το hiatus που περνά το μπλογκ της Λου (γιες, δατς μι) και θα αναφερθώ εν συντομία στην επικαιρότητα.  Πέραν των φλέγων συμβάντων του κρούσματος του Ντίζι-Μπίζι στη Λεμεσό, πέραν της ηλιθιότητας της Αστυνομίας Κύπρου για κατάσχεση "γυμνών" καλλιτεχνικών έργων, πέραν της πέτρας του σκανδάλου άλλος Βέργας, θα ήθελα να αναφερθώ στο ότι ' ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ', ίτε παίδες Ελλήνων γιατί δε μας βλέπω καλά.  Να σου μάχουνται, γιατί μάνα μου εσύ εν έκαμες ακόμα κοπελούι (λες τζιαι σε πήραν τα χρόνια), τζιαι να τους λαλείς "μα εν θωρείς τι κυκλοφορεί τζιαμέ έξω στετέ;;;". Πραγματικά όχι μόνο να χάνεις το ριλίτζιον σου (που λεν τζιαι οι R.E.M. ) αλλά όλη την ελπίδα σου. Να ακούεις για τον έναν τζιαι τον άλλον που ξεπετάσσουν κοππελούθκια ποτζί τζιαι ποδά τζιαι να αναρωθκιέσαι γουότ δε φκακ πλέον. Όταν σου τυγχάνει το πιο κάτω παράδειγμα όμως, εν λογικό να αναρωθκιέσαι κατά που οδεύουμε. Και παραθέτω: ΚΑ = Καβλωμένο...