Λυκόφως

Εν εν ότι σε ξέχασα. Μερικές φορές πέφτουν πολλά μαζεμένα. Μερικές φορές καλά. Άλλα πιο γλυκόπικρα.  Αμαρτία μου εξομολογημένη, βρίσκω το δύσκολο να ανοιχτώ. Ακόμα τζιαι δαμέ. Σε σένα.  Γιατί για να είμαστε ειλικρινής τίποτε πλέον εν εν μια ευθεία γραμμή. Μερικές φορές τα γεγονότα έρκουνται με σκαμπανεβάσματα. Μέσα στο καλό, τσουπ να τζιαι το κακό.  Το πιο δύσκολο μάθημα που έμαθα τα τελευταία χρόνια είναι η συγχώρεση.  Καμιά φορά χρειάζεται πολλή περισσότερο δύναμη να συγχωρέσεις τζίνους που σε πληγώσαν ή που σε αδικήσαν, παρά να κρατάς τζίνον ούλο το θυμό μέσα σου τζιαι να τον κουβαλάς μαζί σου επί χρόνια, ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα τζιαι δεκαετίες.  Στο τέλος τι έννα έσσιεις να θυμάσαι; Τον θυμό;  Εν σου λέω να είσαι θύμα τζιαι να γυρίζεις τζιαι την άλλη ββούκκα όπως είπε τζιαι ο Τζίζους. Αλλά πιστέφκω πως η συγχώρεση είναι πραγματικά ένα προσωπικό ταξίδι, που ο καθένας μας πρέπει να το κάμει μόνος του. Εν εν κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται.  Π...

Νομίζω θα το καθιερώσω να σας γράφω ιστοριούλες κάθε αρχήν της εβδομάδας. Έτσι για να ταξιδεύουμε και λίγο.  " Η Υπόσχεση του Γυρίνου " ( or the 'Tadpole's Promise' ) είναι ένα παιδικό παραμύθι το οποίο έτυχε να μου το διαβάσει μια φίλη μου πριν κανά χρόνο περίπου. Πριν σας γράψω την ιστοριούλα, να πω ξανά ότι το παραμύθι έχει σαν τάργκετ...παιδιά. Όχι πολύ μικρά παιδιά, αλλά ούτε και πολύ μεγάλα.  Τα σχόλια δικά σας.  Είμαι περίεργη να ακούσω απόψεις πάντως.  Disclaimer:   Για οποιεσδήποτε συναισθηματικές αναστατώσεις, ουδεμία ευθύνη φέρω. Η ιστορία είναι στα αγγλικά. Την εξανάγραψα σαν ολοκληρωμένο κείμενο και απο κάτω σας βάζω και το κανονικό εικονογραφημένο παραμύθι. Όποιος θέλει να του το κάνω μετάφραση απλά στείλτε μου ένα email.  Πολύ καλημέρα σας!                  ********************************************* Τ he Tadpole’s Promise Where the willow tree meets th...

The news always hit me hard. I guess it doesn't really matter on how much you knew the person as the fact that you actually knew them, and now they're actually not there any more. A funeral in Cyprus is a family affair, but mostly it's a woman's affair too. The Church You walk in. Everyone dressed in the appropriate black and gloomy attire.  Faces are looking down. They are looking miserable the very least. Or sad. Or remorseful of some kind. The relatives are easy to spot. Their eyes are all puffy and red. Too much crying. The horror. The shock of their loved one gone forever more is discerned all over their face. You walk in silence. You go and pay your respects to the relative. The deceased lies in the coffin with the little window for you to behold.  "This is me. This is my last facial expression. Look at me. For in a few moments, this flesh will no longer be in sight of this world." You walk to your sit. The liturgy summons the beginni...

In lamest terms 'Sassenach' means: Sassenach [sas-uh-nuh kh, -nak]   Word Origin noun 1. an English inhabitant of the British Isles: used, often disparagingly, by the Gaelic inhabitants. An outlander.  Well yes, maybe I am influenced by this book series - or the tv series altogether. But in broadest terms, an outlander is someone who doesn't belong, an outsider, an alien, a weirdo - as people might call them in pop culture. The summer flowed through a great depression. It seems to be ruling over me still. Mostly cause there came a point in my life when I realized how to spot the honest ones with the not-so-honest ones. It was sad, and gruelling and it had a lot of angst and tears involved, as could there not be.  I am an Outlander . This is how the people in my life made me feel. A stranger to myself. I don't know where it all started. No, no. Stop lying to yourself. You do know where it started. You just didn't want to admit it to ...

This blog is slowly turning into an obituary page for thespians who have fled this vain world.  Still...I honor them, because to me, and a few other dozens (or thousands) of people, these people meant something. Something truly extraordinary, something unique, something magical and awe-aspiring.  This time is a great English legend. Not only a thespian, but a marvelous director and producer as well, Lord Richard Attenborough, has passed at 90 years of age (a good age to live to, especially with so much legacy left behind him).  Dear Lord Attenborough, I salute you. A truly great giant in the filmmaking industry, I thank you for your austerity, your humble zeal of achievement and your classical uniqueness. Thou shalt ever be remembered for eons to come.           

Maybe In Another Universe, I Deserve You by Gaby Dunn What if, in another universe, I deserve you? Hear me out. There’s this philosopher from the 1890s named William James, and he coined this theory about “the multiverse” which suggests that a hypothetical set of multiple universes comprises everything that can possibly exist simultaneously. Are you following? The entirety of space, time, matter and energy is all happening at once in different timelines: It’s the idea of parallel universes. Right? So okay, let’s presume the multiverse is real. Well then, maybe somewhere in those infinite universes is one, or several, where I deserve you. Maybe there’s a universe out there — happening now — where we end up together and when I close my eyes at night, I’m not dreaming the way a normal person would. Instead I’m seeing flashes of our lives in the multiverse. They’re not simple dreams because I miss you, right? They’re scientific, anachronistic visions. ...

... από τότε που ξεριζώθηκες από μένα. Τι κι'αν πέρασαν οι μήνες.  Εσύ είσαι πάντα στη καρδιά μου. I love you, always,  my little white angel...                            Sissi  (1999-2013) I Am Not There Do not stand at my grave and weep,  I am not there. I do not sleep.  I am a thousand winds that blow.  I am the diamond glints on snow.  I am the sunlight on ripened grain.  I am the gentle autumn's rain.  When you awaken in the morning's hush,  I am the swift uplifting rush  of quiet birds in circled flight.  I am the soft stars that shine at night.  Do not stand at my grave and cry,  I am not there, I did not die.  ~ Author Unknown~                            ...

how much heartbreak can a human heart stand...?

Νομίζω θα καθιερώσω τις Τετάρτες πλέον σαν στόρυ τάιμ.  ******************************************************************** A Walk to Remember   They walked now. Hand in hand. In silence. They have been walking for miles. The glazing sun was staring at them. Their wanton faces lit. There was an anxiety in the atmosphere. A tension stricken so boldly, they could hardly recognize each other. She stumbled a bit. He felt uneasy. Should he stop? He felt angry now. His rhythm was quickening. He didn’t want to stop. His grip was relaxing now. She was trying to keep up. It felt as if they were walking for centuries now. Once the sun set, she feared to be alone with him. He used to be so sweet. Now she could not exist in his orbit. Her mind drifted. She remembered the first day they met. You know, one of those days, when the day is filled with promised possibilities. She gave into his calling. Like he was holding the trident and she was his wayward mermaid. Their s...

Την προηγούμενη εβδομάδα έκατσα να δω το ' Before Midnight '. Είναι ρομαντικο-κωμωδιο-δραμα το οποίο ξεκίνησε με τη 1η ταινία το 1995 με το ' Before Sunrise ' και συνέχισε το 2004 με τη 2η ταινία το ' Before Sunset '.  Το 3ο installment της τριλογίας, το οποίο βγήκε μετά από ακόμα 9 χρόνια, το 2013, κατά την άποψη μου είναι και το πιο ρεαλιστικά δοσμένο και αξιόλογο.  Η ιστορία ( για όσους τυγχάνει να μην είδαν καμιά από τις 3 ταινίες ) μας μιλά για την τυγχαία συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας σ' ένα τρένο κάπου στην Ευρώπη, οι οποίοι καταλήγουν να περάσουν μια βραδυά μιλώντας/αναλύωντας/and falling in love στην Βιέννη.  Ρομαντική η 1η ταινία. Σε αφήνει φυσικά κάπως σύξυλο by the end of it, αλλά σου αφήνει μια όμορφη γλυκιά γεύση. Άλλοστε, όλο και σε σένα ντίαρ αναγνώστη μου, μπορεί να σου έχει τύγχει να γνωρίσεις έναν άγνωστο να μιλάτε με τις ώρες μέχρι να ρθει το ξημέρωμα λες και τον ήξερες όλη σου τη ζωή και μετά να συνεχίσετε κα...