Λυκόφως

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

Στο πίσω μέρος του διαμερίσματος όπου διαμένουμε έχουμε μια βεράντα. Εκείνη η βεράντα για μένα ήταν εκεί σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Από το καιρό που ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι καθόμουν με τις ώρες και χάζευα τ’ αστέρια, την θάλασσα ( το ελάχιστο της δηλαδή που μπορούσα να διακρίνω από τη βεράντα ), το κόσμο που περπατούσε στον πιο κάτω δρόμο.  Σαν μικρό κοριτσάκι, στεκόμουν με τους φανταστικούς μου φίλους στη βεράντα και τραγουδούσα. Τραγουδούσα Αλίκη κυρίως. Βλέπετε, δεν είχα κάποια άλλα παιδιά γύρω μου που να τους άρεσε να παίζουν θέατρο και να τραγουδούν το « Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα » ή το « Μέσ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή, κι’ έχω συντροφιά μου κάτασπρο πανί »....Έτσι ανέβαζα "παραστάσεις" στην βεράντα μας. Μερικά χρόνια αργότερα, σε εκείνη τη βεράντα καθόμουν τα βράδυα του καλοκαιριού μαζί με τη Σύσσι. Στα 14 μου χρόνια, η Σύσσι ήταν περίπου ενός χρονού. Και καθόμασταν στην πίσω βεράντα του διαμερίσματος μας και κοιτάγαμε τα πεφταστέρια, τις λεγόμενες ...