Λυκόφως

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

Κάποτε είχα πολλά να πω. Πολλά να γράψω. Οι λέξεις κυλούσαν απο μέσα μου λες και ήμουν χείμαρρος χωρίς έλεγχο. Τώρα τις λέξεις μου τις έχει πνίξει ο φόβος, η μιζέρια, η πικρία, η απογοήτευση, η στεναχώρια.  Κάποτε οι λέξεις μου είχαν πάθος (και θυμό). Τώρα έχουν μόνο σκοτάδι και πόνο. Ποτίζονται μόνο με δάκρυα και εκρήξεις θυμού. Κάποτε το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν να ζήσουν. Ήθελαν να δουν πολλά. Τώρα βλέπουν τείχη τόσο ψηλά που δεν θέλουν καν να προσπαθούν.  Κατά- θλίψη ...έτσι το λένε. Η αρρώστια του αιώνα. Και να τα φάρμακα, και να οι ψυχαναλύσεις, και να τα μαθήματα γιόγκα και τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Και να προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον κλοιό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιατί είναι όλα τόσο, μα τόσο ψεύτικα.  Πέφτεις και εσύ θύμα συγκρίνοντας τις καταπληκτικές ζώες των άλλων με την μικρή, ανούσια δική σου. Μα αυτό που ξεχνάς είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλέον είναι σαν τον καλλιτεχνικό πορτφόλιο ενός ζωγράφου, είναι όλα άρτος και θεάματα, είναι το...

Πρέπει να γράψω ποστ έννε; Επαραχέστην η εξαφάνιση που τον μπλόγκερ έννε; Μα τι να γράψω. Εν τόσα πολλά τζιαι τίποτε μαζί. Οπόταν θα κάμω ένα γκάλοπ.  What's the best comedy series you've ever watched? For me it must be F.R.I.E.N.D.S .  Undoubtedly, best series of all time, hands down.  Όταν ήμουν Λονδίνο τζιαι είχα λάικ zero people to hang out with on a daily basis, I would only watch F.R.I.E.N.D.S . Granted το youtube τζιαι the access online to a wide variety of films and tv ακόμα εν ήταν τόσο διαδεδομένη όπως είναι σήμερα, αλλά πάντα ένα επεισόδιο (που ποτέ δεν έμενα μόνο στο ένα - γιατί κανείς   δε μπορεί να δει ΜΟΝΟ ένα) με έκαμνε να νιώθω a little less lonely, and a little more motivated.    Όπως εκαταλάβετε, Λ.Α.Τ.Ρ.Ε.Υ.Ω τούντην σε...

Πριν να προλάβεις κακεντρεχή αναγνώστη μου να με ταπελώσεις τζιαι να με κατηγοριοποιήσεις, άισμε να σου παραθέσω για μυριοστή φορά την γνώμη μου περί του θέματος. ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ. ΤΕΛΟΣ! Αλλά, δυστυχώς, μες την νήσον εν είμαστε ανεκτικοί, ούτε δεχούμαστε όποιον εν διαφοερτικός που μας - πόσον μάλλον κάποιος που εν ομοφυλόφυλος. Σάννα τζιαι εν λεπροί στην Σπιναλόγγα.  Άπαξ τζιαι μαθαίνεις ότι κάποιος εν γκέι αμέσως θκιαλέεις να τον βάλεις σε μια ξεχωριστή κατηγορία - εν παίζει στρέιτ πλέον οπότε αυτόματα όλα τα ταμπού τζιαι οι κανόνες αλλάζουν. Σκέφτεσε ότι επειδή εν γκέι άρα πρέπει να εν πουτάνα/πούτανος (με το μπαρδόν για τον αισχρό χαρακτηρισμό). Φυσικά τίποτε που τούτα δεν ισχύει, τζιαι άσε τι σου λαλεί η μικρή στενόμυαλη κοινωνία του νησιού.  Αλλά τζίνο που μου τη σπάζει ιδιαίτερα τζιαι εξού τζιαι τούντο ποστ, εν τόσο πλέον η μη-ανεχτική στάση της κοινωνίας προς τους ομοφυλόφυλους, αλλά τζιαι η στάση των ίδιων...

Αντιθέτως με τζίνο που σκέφτεσε αγαπητέ μου αναγνώστη, δε θα σου διηγηθώ το ανάγνωσμα του Jack London , αλλά σήμερα η θεματολογία μας θα είναι γυναίκες, μαλακοΒαλεντίνος, λύκοι, πνεύμα & εθισμός. Εν κολλούν αλλά δε με κόφτει.  Αν τζιαι έσσιει μέρες να γράψω, που την μια νιώθω ότι έχω τόσα πολλά να πω τζιαι που την άλλην άμαν έννα κάτσω μπροστά που το blank page του blogger χασκιάζουμαι τζιαι τίποτε εν γράφω. Πίσω στον 'εθισμό'.  Εθισμός μπορεί να εν σε πολλά πράμτα. Κάποιος εθίζεται στο αλκόολ, άλλος στην ηρωίνη, άλλος εθίζεται πάνω σε άτομα(ο), κάποιος πάστην σοκολάτα, τον καφέ, το φαΐ, το κρέας, την αγάπη, τον ύπνο, τα καταπραϋντικά χάπια, το σεξ, την γυμαστική. Γενικά θκιάλεξε τζιαι πάρε το δικό σου "ναρκωτικό".  Εθκιάβαζα τούντο άρθρο του Russell Brand εχτές τζιαι έκαμε με να δω με πολλά διαφορετικό τρόπο το πως πρέπει να προσεγγίζουμε το κάθε άτομο το οποίο εν εθισμένο σε κάτι.  Food for thought! Πελλανίσκω με κόσμο που τον...

Το πιο γνωστό ίσως  βικτωριανό μυθιστόρημα είναι της πολυαγαπημένης   Jane Auste n, " Περηφάνια και Προκατάληψη " aka, " Pride and Prejudice ".  Το βιβλίο μιλά (ουσιαστικά) για τις πρώτες εντυπώσεις που έχουμε όταν συναντούμε καινούργιους χομοσαπισμένους ανθρώπους.  Πρόσφατα μες την παρέα ήρτε ένα νέο μέλος, αρσενικό θέμας. Με τον συγκεκριμένο εφκήκαμε ήδη 3 φορές (σε λιότερο που 10 μέρες). Καλό παιδάκι, Βέλγος επί γεννησιμιού του, αναγιώμενος ποδά, έκαμε κάτι χρόνια Σιγκαπούρη τζιαι τωρά σπουδάζει Ελβετία. Γενικά πολλά ιντερνάσhιοναλ το παιδί. Αρκετά ανοιχτό-μυαλός, συζητήσιμος, κομψός. Με λίγα λόγια πολλά καλός για την παρέα μας.  Σε μια συζήτηση που είχαμε τις προάλλες, έτυχε να πέσσει η συζήτηση τι κοιτάζεις όταν συναντάς ένα άνθρωπο, ειδικά άμαν εν του αντίθετου φύλου. Μερικοί είπαν τα μάτια, άλλοι τα χέρια, την στάση, το χαμόγελο, τον κώλο, τα βυζιά (φυσικά).  Όταν έφτασε η σειρά του Βέλγου (που ετούδε και στο εξής ας τον ονομάσουμε Ταρ...

Μετρώ τις ευλογίες μου τζιαι όι τις αναποθκιές μου.  Χτες έφτασα (αισίως) στο 27ο έτος της ηλικίας μου.  Έφτασα σώα τζιαι αβλαβής. Με δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια. Έφτασα με τη μάμα μου τζιαι το παπά μου δίπλα μου, να με αγαπούν τζιαι να τους αγαπώ. Έφτασα με την αγάπη των μωρών μου, τη Συσούλα μου τζιαι την Άριελ μου.  Έφτασα με την αγάπη των 3 γυναικών που πλέον εν κάτι παραπάνω που φίλες για μένα, εν αρφάες. Έφτασα με την φιλία κάποιων τραυματισμένων ψυχών που είμαι ευγνόμων που τις έχω στη ζωή μου. Έφτασα δαμέ με την αγάπη μιας Μπέλλας τζιαι με την αγάπη των ξαδέλφων τζιαι του αδελφού μου.  Τζιαι έφτασα δαμέ με την αγάπη .  Count your rainbows, not your thunderstorms.  Και για να λέμε του στραβού το δίκαιο, εν μπορώ να έχω κανένα παράπονο πλέον που τη ζωή. Έκλαψα, εγέλασα, εκέρδισα, έχασα, ερωτεύτηκα, απογοητεύτηκα, ανανεώθηκα, εθαύμασα   αλλά πάνω που ούλα...αγάπησα, τζιαι αγαπώ ακόμα.  Τζιαι τα καλά τζιαι τα...