Λυκόφως

“Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σο...

Πριν λίγες μέρες εγυρόφερνα μέσα στην μπλογκόσφαιρα τζιαι έπεσα πάνω σε ένα ποστ από το Πάκκο ( άλλος Παννίκος άλλος Λαμπιόνης – don’t ask γιατί το δεύτερο nickname - βλέπε φώτο πιο πάνω ), τζιαι έβαλε ένα γρίφο που ελάλε τι κοινό έχουν η μπλογκόσφαιρα με τη σεξουαλική του ζωή…..μάλλον εννωάν κάτι σαν τον # Droughtlander ….τζιαι την ξηρασία που έπεσε τούντο διάστημα στη Καλιφόρνια.  Εγώ θα πω όμως το άλλο…τι κοινό έχει η μπλογκόσφαιρα με το The Walking Dead ? Όποιος το βρει, τζερνώ μαργαρίτες, cosmos  τζιαι shots μαστίχας!!! . . . . . . . . . . . . . . . . ...όπως τζιαι στο The Walking Dead , η μπλογκόσφαιραχαροπαλεύει και είναι κάτι σαν τη ζωντανή νεκρή. Ο λίντερ πάντα λιο πολλά εν χαμένος ( έχουμε Ρικ Γκράιμς της Κυπριακής-Μπανανιακής μπλογκόσφαιρας;;;;;;; ) τζιαι οι υπόλοιποι επηζόντες προσπαθούν με σπαθκιά τζιαι με τα «μη» της μνήμης να επαναφέρουν πράματα που ήδη έχουν περάσει τζιαι δεν ξαναεπιστρέφουν. Δεν θα πω ότι το μπλό...

Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα.  Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό.  Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη , και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας;  "Δε θέλω ν...

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...

Θα διακόψω έτσι πολύ σύντομα το hiatus που περνά το μπλογκ της Λου (γιες, δατς μι) και θα αναφερθώ εν συντομία στην επικαιρότητα.  Πέραν των φλέγων συμβάντων του κρούσματος του Ντίζι-Μπίζι στη Λεμεσό, πέραν της ηλιθιότητας της Αστυνομίας Κύπρου για κατάσχεση "γυμνών" καλλιτεχνικών έργων, πέραν της πέτρας του σκανδάλου άλλος Βέργας, θα ήθελα να αναφερθώ στο ότι ' ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ', ίτε παίδες Ελλήνων γιατί δε μας βλέπω καλά.  Να σου μάχουνται, γιατί μάνα μου εσύ εν έκαμες ακόμα κοπελούι (λες τζιαι σε πήραν τα χρόνια), τζιαι να τους λαλείς "μα εν θωρείς τι κυκλοφορεί τζιαμέ έξω στετέ;;;". Πραγματικά όχι μόνο να χάνεις το ριλίτζιον σου (που λεν τζιαι οι R.E.M. ) αλλά όλη την ελπίδα σου. Να ακούεις για τον έναν τζιαι τον άλλον που ξεπετάσσουν κοππελούθκια ποτζί τζιαι ποδά τζιαι να αναρωθκιέσαι γουότ δε φκακ πλέον. Όταν σου τυγχάνει το πιο κάτω παράδειγμα όμως, εν λογικό να αναρωθκιέσαι κατά που οδεύουμε. Και παραθέτω: ΚΑ = Καβλωμένο...

Ξέρω ότι εν γράφω πολλά τελευταία τζιαι δεν είμαι πολλά κοινωνική μες τον μπλόγκερ.  Είμαι φυσικά κοινωνική εκτός του μπλόγκερ - άι πρόμις.  Σήμερα είδα μιαν απίστευτα συγκινητική ιστορία ονλάιν τζιαι είπα να την μοιραστώ μαζί σας μέσα που φωτογραφικό υλικό. Για όσους έχουν ζωάκια, είτε γατάκια, είτε σκυλάκια, είτε χελώνες ή οτιδήποτε άλλο σύντροφο από το ζωικό βασίλειο, θα καταλάβετε πως ένιωσα όταν είδα αυτό:  Δεν ξέρω τι εψήφισε ο καθένας σας χθες, αλλά εγώ είμαι περήφανη και θα το λέω, εψήφησα τα ΖΩΑ! Όχι εκείνα που μας διοικούν, αλλά εκείνα που πραγματικά το αξίζουν.  Το πιο πάνω είναι πραγματική αγάπη .  Μόνο αγάπη και καλοσύνη ζητούν.  Καλή εβδομάδα έβριουαν.