Λυκόφως

  Πάντα μου άρεσαν οι λέξεις.  Οι παράξενες.  Οι αλλόκοτες.  Οι περίεργες.  Οι όμορφες.  Οι άσχημες.  Οι άδικες.  Μερικές λέξεις είναι άδικες.  Χτυπάνε και πονάνε λες και είναι καρφιά.  Καμιά φορά κατακλύζουν την ψυχή σου.  Μπορεί και να τη σημαδέψουν για χρόνια.  Να τη σμιλέψουν, να την καταστρέψουν.  "Χειριστικός", είπε.  "Διαβολικός", έγραψε.  Λέξεις άδικες.  Μικρές, αλλά άδικες.  Πόσο πόνο κουβαλάνε καμιά φορά όμως αυτές οι τόσο δα λέξεις.  Και όταν τις πεις χωρίς να καταλαμβαίνεις καν τη σημασία τους;  Όταν τις δώσεις στον άλλο, τι να τις κάνει; Τι πρέπει να τις κάνει;  Να τις υιοθετήσει;  Να τις φορέσει σαν προσωπείο;  Πάντα μου άρεσαν οι λέξεις.  Ακόμα κι αυτές που πονάνε περισσότερο. 

Αν και κάπως μη συμβατικό το θέμα μου, χρονιάρες μέρες που πλησιάζουν, είπα να γράψω κάποιες σκέψεις μου. Για να ξεκαθαρίζω όμως που αρχής, δε ξέρω που οδεύει αυτό ποστ. Θα είναι κάπως σαν την τσαλαπατημένη μπανάνα και κοινώς κάπως ασυνάρτητο.  Τζιαι έρκουμε στον τίτλο του ποστ. Ναι, εν κάπως επηρεασμένος που την ταινία του baby-bro-Nolan " Interstellar ". Μια ταινία που επάλεφκε να έβρει το δρόμο της στη μεγάλη οθόνη που τα μέσα της περασμένης δεκαετίας (κοίτα 2005), αλλά με πολύ πάθος και αγάπη τελικά έκαμε το ντεπούτο της έτη 2014.  Εν θα κάτσω να αναλύσω τις διάφορες φυσικοθεωρίες της ταινίας, εν τζιαι πολλές πανάθεμα την. Η ταινία όμως μπορώ να πω σου δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, ακόμα και μετά που την βλέπεις.  Προσωπικά, αν τζιαι επεράσσαν μερικές εβδομάδες που είδα την ταινία, έπιασα τον εαυτό μου να κάμνει σκέψεις του τύπου, "μα για δες, πόσο μικροί και λίγοι είμαστε τελικά, και πόσο μάταιοι και άπληστοι μπορούμε να γίνουμε".  ...