Λυκόφως

Έτσι θα χαθώ από τούτη τη ζωή - άχρωμη, άοσμη, αόρατη. Λες και δεν υπήρξα ποτέ. Η ευχή του πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια θα βγει αληθινή. Δε θα υπήρξα ποτέ. Απλά πέρασα, πόνεσα, πληγώθηκα και έφυγα.  Το χοντρό μου σώμα θα το φάνε τα σκουλήκια σαν μια άλλη κοινή σάρκα. Το χοντρό μου σώμα δε το αγάπησε κανείς άντρας. Με έμαθαν να το σιχαίνομαι. Με έμαθαν ότι μόνο αυτό με καθόριζε ποια είμαι σαν άνθρωπος. Όχι η λάμψη των ματιών μου και η καλοσύνη της καρδιάς μου. Πάντα έβλεπαν το βάρος μου. Και όχι εμένα.  Έτσι, το σώμα μίσησε το μυαλό και το μυαλό μίσησε το σώμα ακόμα περισσότερο. Και ο καθρέφτης υπήρξε σκληρός κριτής του είναι μου. Ο καθρέφτης δεν έβλεπε τη ψυχή μου. Έβλεπε μόνο την έκταση της σάρκας μου. Τύραννος σαν τον πατέρα και τους εραστές μου. Που όλοι κάτι άλλο ήθελαν από μένα. Κάτι που δεν ήμουν. Θελαν μια άλλη πραγματικότητα του εαυτού μου, που δε μπόρεσα ποτέ να τους δώσω. Μια πραγματικότητα που υπήρχε μόνο στη φαντασία του μυαλού τους. Μια αυταπάτη....

Κάποτε είχα πολλά να πω. Πολλά να γράψω. Οι λέξεις κυλούσαν απο μέσα μου λες και ήμουν χείμαρρος χωρίς έλεγχο. Τώρα τις λέξεις μου τις έχει πνίξει ο φόβος, η μιζέρια, η πικρία, η απογοήτευση, η στεναχώρια.  Κάποτε οι λέξεις μου είχαν πάθος (και θυμό). Τώρα έχουν μόνο σκοτάδι και πόνο. Ποτίζονται μόνο με δάκρυα και εκρήξεις θυμού. Κάποτε το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν να ζήσουν. Ήθελαν να δουν πολλά. Τώρα βλέπουν τείχη τόσο ψηλά που δεν θέλουν καν να προσπαθούν.  Κατά- θλίψη ...έτσι το λένε. Η αρρώστια του αιώνα. Και να τα φάρμακα, και να οι ψυχαναλύσεις, και να τα μαθήματα γιόγκα και τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Και να προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον κλοιό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιατί είναι όλα τόσο, μα τόσο ψεύτικα.  Πέφτεις και εσύ θύμα συγκρίνοντας τις καταπληκτικές ζώες των άλλων με την μικρή, ανούσια δική σου. Μα αυτό που ξεχνάς είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλέον είναι σαν τον καλλιτεχνικό πορτφόλιο ενός ζωγράφου, είναι όλα άρτος και θεάματα, είναι το...

Είχα σκοπό να γράψω Χριστουγεννιάτικο ποστ τούντην εβδομάδα. Έτσι ελογάριαζα. Και αντί αυτού, ήρτα αντιμέτωπη με αυτό ...  NO COMMENT Τζιαι ενώ εμείς τζιαι όλος ο "πολιτισμένος" δυτικός (κυρίως) κόσμος θα σαβουρώνει στα χριστουγεννιάτικα εδέσματα, κάποιοι γονιοί θα κλαίσειν για τις αθώες ψυχούλες που "έπρεπε" να πεθάνουν για την "κυριαρχία" αυτού του κόσμου. Τζιαι μετά λαλούν σου τζιαι για το Band Aid. Sorry but that's horseshit. Με όλη την κυριολεξία.  Εχτές εγιορτάστηκε το Χάνουκα στην Λάρνακα τζιαι ο ράμπαϊ τζιαμέ, εγύρισε τζιαι είπε, εν πρέπει να σκεφτούμαστε σαν εθνικιστές ή να βάλουμε σύνορα στους λαούς. Αλλά πρέπει να μοιράζουμε την αγάπη τζιαι φως.  Φέτος τα Χριστούγεννα, θα ήταν καλό αντί να μοιράσουμε δώρα των 200ευρώ να δώσουμε χαμόγελα, αγάπη τζιαι κατανόηση.  Τελικά θα το αφήσω για την επόμενη εβδομάδα το Χριστουγεννιάτικο ποστ. Εύχομαι σε όλους ένα όμορφο προ-Χριστουγενν...

The news always hit me hard. I guess it doesn't really matter on how much you knew the person as the fact that you actually knew them, and now they're actually not there any more. A funeral in Cyprus is a family affair, but mostly it's a woman's affair too. The Church You walk in. Everyone dressed in the appropriate black and gloomy attire.  Faces are looking down. They are looking miserable the very least. Or sad. Or remorseful of some kind. The relatives are easy to spot. Their eyes are all puffy and red. Too much crying. The horror. The shock of their loved one gone forever more is discerned all over their face. You walk in silence. You go and pay your respects to the relative. The deceased lies in the coffin with the little window for you to behold.  "This is me. This is my last facial expression. Look at me. For in a few moments, this flesh will no longer be in sight of this world." You walk to your sit. The liturgy summons the beginni...

This blog is slowly turning into an obituary page for thespians who have fled this vain world.  Still...I honor them, because to me, and a few other dozens (or thousands) of people, these people meant something. Something truly extraordinary, something unique, something magical and awe-aspiring.  This time is a great English legend. Not only a thespian, but a marvelous director and producer as well, Lord Richard Attenborough, has passed at 90 years of age (a good age to live to, especially with so much legacy left behind him).  Dear Lord Attenborough, I salute you. A truly great giant in the filmmaking industry, I thank you for your austerity, your humble zeal of achievement and your classical uniqueness. Thou shalt ever be remembered for eons to come.           

Άχρηστο Recommendation της Ημέρας: Όσοι μπορείτε δείτε το " Homeland ". Εν μια αξιόλογη σειρά με πολλά καλό σενάριο και εξαιρετική ηθοποιία. Αρκετά αμερικανιά δε λέω, αλλά πολλά ωραία σειρά. ( Είδες Μάνα ; Τούτες εν σειρές!!!!!!!! ) Άσχετο. Στο θέμα μας τωρά.  -------------------------------------------------- Να απολογηθώ γιατί θα κρατήσω έναν σοβαρό τόνο και στο σημερινό μου ποστ (δυστυχώς). Οι συνθήκες βλέπετε, με αναγκάζουν.  Δεν ξέρω πόσοι έχετε ακούσει για το άγριο φονικό που εδιαπράχτηκε εχτές στη Λεμεσό ( στον Άι Γιάννη για την ακρίβεια - βρε iΛαμπίονι - εν είσαι που τζίντες μερκές εσύ;;; ). Πατέρας 32χρονος ο οποίος ήταν σε διάσταση (λένε) με τη γυναίκα του (κάπου στα 27 της) έπιασε το G3 όπλο του εσκότωσε τη γυναίκα του - ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΩΡΑ ΤΟΥΣ - ετραυμάτισε και ένα που τα 3 τους μωρά ( το 10χρονο αν δεν απατώμεθα ) τζιαι μετά εγύρισε το όπλο τζιαι αυτοκτόνησε τζιαι ο ίδιος.  Αχμ, ναι ναι, ποιός εν τζίνος που είπε ότι το Κυπριστάν εν ασφαλές χώρ...

Σήμερα η ώρα 10.43π.μ. η Σύσσι απεβίωσε... 17.05.2013 "Έννα σε αγαπώ για πάντα. Μωρό μου, τωρά να ξεκουραστείς.  Η Λου σου θα εν πάντα δαμέ. Θα σε θυμούμαι παντοτινά...    Καλό ταξίδι τζιαι αιωνία σου η μνήμη   μικρέ μου άγγελε..."  

Ήθελα να αρκέψω να βρίζω, να ξιτιμάζω τζιαι να καταριέμαι. Ένιωθα θυμωμένη, πληγωμένη τζιαι γεμάτη πικρία. Εν εκατάλαβα το 'γιατί'. Ούτε μου το εξήγησε κανένας. Τζιαι ήταν άδικο, άδικο, τόσο άδικο. Το Σάββατο επία στην κηδεία. Ήταν μια απλή λειτουργία, στα Ρώσικα, που δε διέφερε και πολύ από τις δικές μας. Όλοι ντυμένοι στα μαύρα, με σκυμμένο, σοβαρό πρόσωπο να κρατούν λουλούδια (κρίνους περισσότερο) τζιαι να πιέννουν προς τους γονείς της μικρής Βερόνικας.  Εμπήκα τζιαι εγώ μέσα, με τη πρώην συνάδελφο μου ( έφυε που τη δουλειά μας πριν 2 μήνες τζιαι ήταν το πλάσμα που πραγματικά εδέθηκα πολλά μαζί της ) τζιαι επίαμε τζιαι εκάτσαμε. Η λειτουργία άρκεψε, ο Ρώσος παπάς να μνημονέφκει, ούτε με ενδιέφερε η γλώσσα την συγκεκριμένη στιγμή. Το μόνο που εμπορούσα να σκεφτώ εν το 10 χρονό κοριτσάκι.  Εν την είχα γνωρίσει ποττέ μου. Εν την είχα δει ούτε μια φορά. Τζιαι όμως. Ούλη την ώρα ένιωθα θυμό μέσα μου, τζιαι αδικία. Που ενα μωρό πρέπει να φύει τόσο ξαφνικά που τη ζωή, έτσι απλ...

Αυτό είναι αγάπη... SONNET 116 Let me not to the marriage of true minds Admit impediments. Love is not love Which alters when it alteration finds, Or bends with the remover to remove: O no! it is an ever-fixed mark  That looks on tempests and is never shaken; It is the star to every wandering bark, Whose worth's unknown, although his height be taken. Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks  Within his bending sickle's compass come:  Love alters not with his brief hours and weeks, But bears it out even to the edge of doom.    If this be error and upon me proved,    I never writ, nor no man ever loved.  Ακόμα τζιαι στο σκοτάδι σου, να μεν χάνεις το σημάδι της αγάπης. Να αγαπάς με τα καλά τζιαι τα κακά. Με τα λάθη τζιαι τις αδυναμίες. Με τις χαρές τζιαι τις λύπες. Αυτό το ποστ/σοννέτο το αφιερώνω στο 10χρονο κοριτσάκι ενός συναδέλφου μου, που σήμερα έφυγε από τη ζωή.  Αιωνία της η μνήμη... ...

Έφυε τζιαι ο Μητροπάνος. Ακούα το το τζιαιρό του uni μου. Πάντα εχορέφκαμε το σαν τελευταίο τραγούδι στις Ελληνικές Βραδιές. May he rest in peace... Δημήτρης Μητροπάνος - Ρόζα Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική Θάνος Μικρούτσικος Πρώτη Εκτέλεση Δημήτρης Μητροπάνος Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο μα τα κελιά μας είναι χωριστά σε πολιτεία μαγική γυρνάμε δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις σε ένα παραμύθι εφιαλτικό φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία πώς η ιστορία γίνεται σιωπή τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός περνάνε πάνω μας τα τρ...

Προχθές επορέφτηκα εις τον κινηματογράφο μετά που κανένα τρίμηνο με τη μάδερ τζιαι την κάζιν (aka Daydreamer ). Επίαμε να δούμε το νέο εγχείρημα του Στίβεν Σπίλμπεργκ : το WARHORSE aka Το Άλογο του Πολέμου. Το WARHORSE είδα το πρώτη φορά φέτη τα Χρίσμας που επία εις την μάδερ Ίνγλαντ στο θέατρο by the National Theatre . Καλά περιττό να μακρυγορήσω πόσο απλά απίθανο ήταν το θέατρο έναντι της κινηματογραφικής ταινίας. Μιλούμε για θκιο πολλά διαφορετικά πράματα: το ένα εν πολλά βίζουαλ ενώ το άλλο εν πολλά πιο κάρακτερ-μπέιστ. Nevertheless, ο Σπιλμπεράγκος έκαμε πάλε το θαύμα του. Τούτος ο άνθρωπος πρέπει να έπαιζε πολύν πόλεμο που ήταν μιτσής εν εξηγείται αλλιώς. Ότι ταινία θα κάμει, είτε διαδραματίζεται στον Πρώτο Παγκόσμιο είτε στο Δεύτερο, οι σκηνές της μάχης θυμίζουν ακριβώς τη λέξη 'no-man's-land'. Εν ιξάξκτλι δατ το σκηνικό του. Τέλεια χάος. Όπως πάντα ο Σπίλμπερκ άφηκε τη κάμερα να κάμει ούλη τη δουλειά. Πολλά μίνιμαλ το παίξιμο των ηθοποιών του, έτσι όπως έπρε...

You know, there are some things you cant shake. Κάποια πράματα που επίστεφκες με τα μάθκια σου κλειστά τζιαι απλά έρκουνται να ισοπεδωθουν ούλα. Ανθρώποι που είχα γυρώ μου...που τους έλεα την αλήθκεια τωρά βλέπω τους να λαλούσιν ψέματα. Να με κατηγορούν πίσω που τη πλάτη μου. Να λαλούσιν ότι εν τους κόφτει για μένα. Πρέπει να χάσεις για να κερτίσεις...έτσι λαλούσιν. Έχασα λοιπόν. Το καλύτερο μου φίλο. Τον αγαπημένο μου. Τον έμπιστο μου. Έχασα τον αφού μου εκμηστηρέφικε ότι ελάλε μου ψέματα τόσο τζιαιρό. Eστράφκε αλλού, είπε ότι εν τον νοιάζει πλέον για λόου μου τζιαι ότι το μόνο που θωρεί πλέον εν ένα εγωπαθή πλάσμα. Τούτος ο άνθρωπος ως προχτές που με εκοίταζε στα αμάθκια τζιαι εφίλαν με για να μεν φυω που κοντά του, τωρά επρόδωσε με όπως εν με επρόδωσε πλάσμα στη ζωή μου. Επόνταρε στο χαρτί φιλίια τζιαι έπαιξε καλύτερο θέατρο τζιαι που μένα, που υποτίθεται τούτος εν ο κλάδος μου. Θέατρο παίζω στη δουλειά μου. Όι στη ζωή μου. Άλλοι παίζουν στη ζωή τους. Εν σκλ...

Εσχεδίαζα να γράψω για ένα από τα πολλά γκρινιάρικα ποστς μου σήμερα. Έχω το ήδη γραμμένο δηλαδή. Αλλά, μιας τζιαι έχουν το οι μέρες, εγίνηκε ανατροπή. Τίποτε σχετικά με ρεύμα κλπ, κάτι απρόσμενο.. Τη τελευταία βδομάδα στο showroom στη δουλειά ε φιλοξενούσαμε ένα γατάκι που ήταν άρρωστο.... τη Λίσα . Έτσι την ονομάτησε η τζέρμαν μάνατζερ. Το γατάκι εν μωρό, περίπου ενός-ανάμισι μηνού. Επήρε το λαστ γουίκ στο βετ η μάνατζερ τζιαι είπε της ότι είσhε ινφέξιον μες το στόμα τζιαι έφκαλε της τέσπα καμπόσο υλικό ( εν θα μπω σε ανακατσιαστικές λεπτομέριες ). Εφέρε την η μάνατζερ στη δουλειά λαστ Θέρσντεϊ να την προσέχουμε. Ε περπάτα τσαλαπατημένα, ε διούσαμε της γαλατούδι για μωρά-γατιά, τζιαι μους φαϊ γιατί που το άλλο εν έ τρωε επειδή εν μωρούι τέλεια. Ως τη Παρασhεφκή ούλα όμορφα τζι ωραία. Περνά το γουίκεντ, ξημερώνει η Δευτέρα ( που να μεν εξημέρωνε ) έρκεται στη δουλειά η μάνατζερ, η Λίσα εν ήταν τζιαι πολλά στα χάι της που το Σάββατο τη νύχτα. Ετζοιμάτουν ούλη μέρα. Καθό...