Λυκόφως

Εν εν ότι σε ξέχασα. Μερικές φορές πέφτουν πολλά μαζεμένα. Μερικές φορές καλά. Άλλα πιο γλυκόπικρα.  Αμαρτία μου εξομολογημένη, βρίσκω το δύσκολο να ανοιχτώ. Ακόμα τζιαι δαμέ. Σε σένα.  Γιατί για να είμαστε ειλικρινής τίποτε πλέον εν εν μια ευθεία γραμμή. Μερικές φορές τα γεγονότα έρκουνται με σκαμπανεβάσματα. Μέσα στο καλό, τσουπ να τζιαι το κακό.  Το πιο δύσκολο μάθημα που έμαθα τα τελευταία χρόνια είναι η συγχώρεση.  Καμιά φορά χρειάζεται πολλή περισσότερο δύναμη να συγχωρέσεις τζίνους που σε πληγώσαν ή που σε αδικήσαν, παρά να κρατάς τζίνον ούλο το θυμό μέσα σου τζιαι να τον κουβαλάς μαζί σου επί χρόνια, ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα τζιαι δεκαετίες.  Στο τέλος τι έννα έσσιεις να θυμάσαι; Τον θυμό;  Εν σου λέω να είσαι θύμα τζιαι να γυρίζεις τζιαι την άλλη ββούκκα όπως είπε τζιαι ο Τζίζους. Αλλά πιστέφκω πως η συγχώρεση είναι πραγματικά ένα προσωπικό ταξίδι, που ο καθένας μας πρέπει να το κάμει μόνος του. Εν εν κάτι που μαθαίνεται ή διδάσκεται.  Π...

Δεν ξέρω απ' οπού να αρχίσω. Νιώθω ότι έχουν περάσει δεκαετίες. Γεμάτες με εμπειρίες και πόνο. Έχουν γίνει τόσα πολλά. Έχουν γίνει τόσα λίγα. Τώρα βλέπω τα τείχη να γκρεμίζονται. Τα τείχη μας. Τα τείχη της αγάπης μας.  Χρόνος, σκληρός φίλος. Ποτέ δε πίστευα ότι το εμείς θα γινόταν εγώ και εσύ. Τώρα έχουν μείνει μονάχα οι στάχτες μας. Οι προσδοκίες μας. Τα άπιαστα όνειρα μας. Τα ταξίδια που δεν κάναμε. Το αυτοκίνητο που δεν αγοράσαμε. Η άδεια μας ντουλάπα που ποτέ δεν κτίσαμε. Τώρα γεμίσαν απο σκόνη. Και λύπη.  Το ξέρεις πως δε θα κοιτάξω άλλονε στα μάτια ποτέ έτσι όπως σε κοίταζα εσένα. Δεν ήσουν πόθος ή πάθος. Ήσουν ρίζα στη καρδιά μου βαλμένη. Είσαι σπόρος που μεγάλωσε, άνθισε, μάρανε.  Με πόνεσες. Σε πόνεσα.  Δεν είναι η εκδίκηση. Είναι η αυτοκαταστροφική μας φύση. Είναι το ακόρεστο εγώ μας. Είναι η απληστία μας ότι όλα είναι δεδομένα.  Πάλεψα(με) πολύ. Δυστυχώς, αυτός ο δειλός, ο χρόνος, μας ξεμπρόστιασε. Μας έκανε να υποκείψουμε στα πάθη μας. ...

Έτσι θα χαθώ από τούτη τη ζωή - άχρωμη, άοσμη, αόρατη. Λες και δεν υπήρξα ποτέ. Η ευχή του πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια θα βγει αληθινή. Δε θα υπήρξα ποτέ. Απλά πέρασα, πόνεσα, πληγώθηκα και έφυγα.  Το χοντρό μου σώμα θα το φάνε τα σκουλήκια σαν μια άλλη κοινή σάρκα. Το χοντρό μου σώμα δε το αγάπησε κανείς άντρας. Με έμαθαν να το σιχαίνομαι. Με έμαθαν ότι μόνο αυτό με καθόριζε ποια είμαι σαν άνθρωπος. Όχι η λάμψη των ματιών μου και η καλοσύνη της καρδιάς μου. Πάντα έβλεπαν το βάρος μου. Και όχι εμένα.  Έτσι, το σώμα μίσησε το μυαλό και το μυαλό μίσησε το σώμα ακόμα περισσότερο. Και ο καθρέφτης υπήρξε σκληρός κριτής του είναι μου. Ο καθρέφτης δεν έβλεπε τη ψυχή μου. Έβλεπε μόνο την έκταση της σάρκας μου. Τύραννος σαν τον πατέρα και τους εραστές μου. Που όλοι κάτι άλλο ήθελαν από μένα. Κάτι που δεν ήμουν. Θελαν μια άλλη πραγματικότητα του εαυτού μου, που δε μπόρεσα ποτέ να τους δώσω. Μια πραγματικότητα που υπήρχε μόνο στη φαντασία του μυαλού τους. Μια αυταπάτη....

My depression is my best friend and my enemy. My depression is like a tiny plant begging me to water it. My depression is a wounded animal pleading me for food and nurturing. My depression is clever like a Bill Gates idea at 2am. Mom, my depression is like Kilimanjaro; glorious and evocative. It is a vast ocean filled with reefs and mysteries. My depression is like a silent cave on the shores of Iceland. My depression is an invisible lover bruising me between the sheets. My depression is showing me what 'phantom' limbs were to feel like. My depression is as scary as a clown trying to make you smile - without your consent . Mom, my depression is as deep as the iceberg that sunk Titanic. It is as complicated and monotonous as a spider's web. My depression is like a Byzantine note that won't end. My depression is loudest in the silence of the night. My depression is loudest in the emptiness of crowds. My depression is an egomaniac chasing for a v...

Την προηγούμενη εφτομάδα έτυχε τζιαι έπρεπε να πεταχτώ εις την πρωτεύουσα για δουλειές. Εν είμαι συχνή της χώρας σόου εν ξέρω τζιαι πολλά για το τι γίνετε με καταστήματα τζιαι τις καινούργιες υποδομές της πόλης. Κυρίως όσων αφορά το κέντρο μιας τζιαι εν τζιαμέ που κινούμε περισσότερο. Επερπάτησα που την Οδό Πρέβεζης (κοντά στο γωνιακό Starbucks – μου διαφεύγει η οδός τζίνη) ως την Λήδρας. Επία που τη Στασικράτους στην Μακαρίου τζιαι που τζιαμέ στη Λήδρας/Ονασαγόρου τζιαι Λαϊκή Γειτονιά. Μιας τζιαι έσσιει τζιαιρό να πατήσω το πόι μου, έμεινα ολίγον τι μαλάκας με το τι αντίκρυσα. Ναι ναι ξέρω εν πρέπει να με παραξενέφκει ότι τα πειρσσότερα καταστήματα εκλέισαν στην Μακαρίου. Την επονόμασα – ΜΑΚΑΡΙΟΥ: The Ghost Avenue . Έτσι την είδα. Κρίμας πάντως. Επόμενο γουότ δε φακ μόμεντ – ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΗ ΤΑΦΡΟ;;;;;;;;;;;;;;; Νόου σιρουσιλι. Είχα έναν πελάτη τις προάλλες τζιαι ανάφερε μου ότι εν «δύσκολο» το πάρκινγκ στη Τάφρο τωρά, τζιαι που μέσα μου εσκέφτηκα ‘μα τι λαλεί τούτος, αφού...