Λυκόφως

Έτσι θα χαθώ από τούτη τη ζωή - άχρωμη, άοσμη, αόρατη. Λες και δεν υπήρξα ποτέ. Η ευχή του πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια θα βγει αληθινή. Δε θα υπήρξα ποτέ. Απλά πέρασα, πόνεσα, πληγώθηκα και έφυγα.  Το χοντρό μου σώμα θα το φάνε τα σκουλήκια σαν μια άλλη κοινή σάρκα. Το χοντρό μου σώμα δε το αγάπησε κανείς άντρας. Με έμαθαν να το σιχαίνομαι. Με έμαθαν ότι μόνο αυτό με καθόριζε ποια είμαι σαν άνθρωπος. Όχι η λάμψη των ματιών μου και η καλοσύνη της καρδιάς μου. Πάντα έβλεπαν το βάρος μου. Και όχι εμένα.  Έτσι, το σώμα μίσησε το μυαλό και το μυαλό μίσησε το σώμα ακόμα περισσότερο. Και ο καθρέφτης υπήρξε σκληρός κριτής του είναι μου. Ο καθρέφτης δεν έβλεπε τη ψυχή μου. Έβλεπε μόνο την έκταση της σάρκας μου. Τύραννος σαν τον πατέρα και τους εραστές μου. Που όλοι κάτι άλλο ήθελαν από μένα. Κάτι που δεν ήμουν. Θελαν μια άλλη πραγματικότητα του εαυτού μου, που δε μπόρεσα ποτέ να τους δώσω. Μια πραγματικότητα που υπήρχε μόνο στη φαντασία του μυαλού τους. Μια αυταπάτη....

Κάποτε είχα πολλά να πω. Πολλά να γράψω. Οι λέξεις κυλούσαν απο μέσα μου λες και ήμουν χείμαρρος χωρίς έλεγχο. Τώρα τις λέξεις μου τις έχει πνίξει ο φόβος, η μιζέρια, η πικρία, η απογοήτευση, η στεναχώρια.  Κάποτε οι λέξεις μου είχαν πάθος (και θυμό). Τώρα έχουν μόνο σκοτάδι και πόνο. Ποτίζονται μόνο με δάκρυα και εκρήξεις θυμού. Κάποτε το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν να ζήσουν. Ήθελαν να δουν πολλά. Τώρα βλέπουν τείχη τόσο ψηλά που δεν θέλουν καν να προσπαθούν.  Κατά- θλίψη ...έτσι το λένε. Η αρρώστια του αιώνα. Και να τα φάρμακα, και να οι ψυχαναλύσεις, και να τα μαθήματα γιόγκα και τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Και να προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον κλοιό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιατί είναι όλα τόσο, μα τόσο ψεύτικα.  Πέφτεις και εσύ θύμα συγκρίνοντας τις καταπληκτικές ζώες των άλλων με την μικρή, ανούσια δική σου. Μα αυτό που ξεχνάς είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλέον είναι σαν τον καλλιτεχνικό πορτφόλιο ενός ζωγράφου, είναι όλα άρτος και θεάματα, είναι το...

Επεριδιάβαζα μες τον μπλόγκερ μετά που πολύ πολύ τζιαιρό τζιαι έπεσα πας το τελευταίο ποστ της Πρασινάδας . Η Πρασινάδα ήταν που τους πρώτους μπλόγκερ που άρκεψα να θκιαβάζω τζιαι θυμούμαι ότι 5 χρόνια πριν (απαναϊτσα μου ήνταλόις επέρασεν ο τζιαιρός α! Μεγαλώνουμε...) ότι στην κυριολεξία εκατάπια το μπλόγκ της. Τον τζιαιρό τζίνο έτυχε να είμαι τζιαι σε μια πολλά τοξική σχέση, ήταν τζιαι η πρώτη μου τζιαι εν ήξερα πως να αντιμετωπίσω καταστάσεις , σόου ήβρα το γράψιμο. Τζιαι εδούλεψε. Για αρκετό καιρό, άρεσκε μου να γράφω ακόμα τζιαι αν ελάλουν τζιαι βλακείες. Εκράταν με, πως να το πω, σώας στας φρένας. Τζιαι κάπως έτσι, έγραφα σχεδόν συνέχεια που το 2011-2015. Κάπου στο 2015 αραίωσα αρκετά τζιαι στα μέσα του χρόνου, λόγω συκγυριών τζιαι βαρεμάρας, εσταμάτησα. Η μια εφτομάδα έγινε μήνας, τζιαι ο μήνας έγινε εξάμηνο, τζιαι το εξάμηνο έγινε χρόνος τζιαι. Πέρσι έτσι τζιαιρό έφυα που τους Ρώσους που εδούλεφκα, γιατί μπέττερ μπιλίβ ιτ ορ νοτ, είχαν με απλήρωτη για...

Έχει λίγο διάστημα που δεν γράφω ποστ για προσωπικά μου θέματα ή opinion pieces.  Ο κύριος λόγος είναι ότι έχω φτάσει σε μια φάση απόλυτης απογοήτευσης και αηδίας για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται (και να μεταχειρίζονται) καταστάσεις και άτομα. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής και απλά να παραπονιέμαι και να γράφω όλα όσα πάνε λάθος στην χώρα μας αλλά κάποιες φορές δεν αντέχω άλλο και "επαναστατώ" με κάποια γραπτά ξεσπάσματα. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ασφυκτιώ τόσο πολύ που αν δεν μιλήσω (αν δεν γράψω δηλαδή) θα σκάσω.  Παίρνω θάρρος λοιπόν, και όπως θα βλέπετε και από τον τίτλο του ποστ είμαι αρκετά θυμωμένη. Όχι τόσο θυμωμένη-εξοργισμένη αλλά θυμωμένη-απογοητευμένη θα έλεγα.  Όπως και σε προηγούμενα ποστ, θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι είμαι ανορθόγραφη και το επικείμενο ποστ θα είναι εις την μικτήν Αγγλικήν και Ελληνικήν γλώσσα. Όσοι δεν θέλουν να διαβάσουν, κατανοητό και σεβαστό. Για όσους θα με ανεκτούν για ακόμη μια φορά, σας ευχα...