Gravity
Εν γράφω πλέον όπως παλιά. Θέλω τόσα να πω τζιαι εν βρίσκω την έμπνευση(?) να τα πω. Πως να τα γράψω; Εν πολλά βαρετά, πολλά φορτικά. Ασήκωτα καμιά φορά. Νιώθω πως μερικές φορές είμαι μπάι-πόλαρ. Μιαν είμαι χάπι, μιαν είμαι σαντ. Ευγνωμονώ. Κάθε μέρα, ευγνωμονώ. Για ούλα όσα είχα, ούλα όσα έχασα, ούλα όσα έχω, ούλα όσα κερδίζω. Τρώει με όμως. Κάτι με τρώει. Η μάδερ μιας φίλης μου ελαλέν με πάντα ' kindred spirit '. Ανύσηχο πνεύμα. Εν θα πάω στη μάδερ Ίνγκλαντ δις Κριστμας. Ναι, σκοτώνει με. Εν έσσιεις ιδέα πόσο με σκοτώνει. Αλλά έχω τους λόγους μου. Προσωπικοί τζιαι αμετάκλιτοι. Φτάνει σε ένα σημείο η ζωή σου που όντως πρέπει να ζυγίσεις καταστάσεις. Ή θα την αφήσεις να σε ξεφτίσει, ή θα την πιάσεις στα σhέρκα σου τζιαι θα παλέψεις. Εν ενός είδου αγώνας τζιαι τούτο. Διαβάζω για τους αγώνες πολλών μες μπλόγκερ. Την Πρασινάδα που ήρτε πίσω, την Αμαδρυάδα που είδε την άβυσσο τζιαι εξαναήρτε πίσω, την Ίνα με τους πολλά παρόμποιους προβληματισμο...