Λυκόφως

Συνήθως όταν γράφω για χαρές αρέσκει μου να κάμνω χοχόηρο τζιαι καυστικά σχόλια. Αρέσκει μου να σατηρίζω τζιαι να διακωμωδώ το ακραίο τζιαι το υπερβολικό. Πριν θκιο εφτομάδες (ορ σόου) επία σε έναν συγγενικό μου γάμο. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν ούτε ακραίος, αλλά ούτε τζιαι υπερβολικός. Αλλά όπως κάθε γάμος τζιαι τούτος είχε τζιαι τα πάνω του τζιαι τα κάτω του, τα ιν τζιαι τα άουτ του. ( Σημείωση: Ακόμα τζιαι τα κάτω του, έστω τζι’ αν τα σχολιάσω ή τα διακωμωδήσω, πάλε νομίζω εκάμαν την όλην εμπειρία πιο σημαντική? – να το πω…Τέσπα. Είχαν τζιαι τούτα την σημασία τζιαι τη χάρη τους ) Λοκέισ h on , Λοκέισ h on , Λοκέισ h on Ο γάμος έγινε στην Αίγινα. Σε κλειστό κύκλο. Όπως καταλαβαίνετε εν εμπορούσε να πάει όλο το Ελληνικό σόι. Σόου, μόνον οι λίοι τζιαι θκιαλεχτοί (που ετύχαν κλήρον αλλόπως – όι ρε περιπέζω – ε?!?) εκαταφέραν να παραστούν. Μες τζίντους τυχερούς που λαλείτε έτυχε να ήμουν τζι’ εγώ. Στην αρχή εν εμπήκα μες την κλήρωση...

naah, not really... Εν ένα ποστ που εχρωστούσα τούτο. Αθήνα 2004 - Το γλιτζ, το γκλάμουρ, ο ενθουσιασμός, οι Αγώνες, ο κόσμος, η ζέστη, το περπάτημα, ο πατριωτισμός, η εθνική περηφάνεια.  Αθήνα 2013 - 9 χρόνια μετά....ΓΟΥΆΟΥ!!!!!!!!!!  Όκεϊ εν πρέπει να είμαι πολλά κατζιά απλά θα καταγράψω τις εντυπώσεις μου.  Καταρχάς, μιας τζιαι ήσhε 9 χρόνια να πατήσω το πόι μου στη χαλφ-μάδερ-Γκρίετσεσκι (ράσσ hιαν προνανσιέσ hιον), εν αθυμούμουν ΤΙΠΟΤΕ. Με κατά που έπεφτε το Σύνταγμα με κατά που έπεφτε η Ομόνοια. Αιόλου, Ερμού, Σταδίου, Πανεπηστιμίου, Αθηνάς, Μοναστηράκι, Πλάκα....εν σάννα μου εμίλας αλαουρνέζικα. Το μόνο που αθυμούμουν εν ότι ούλα εν κοντά το ένα που το άλλο. Αλλά επειδή φυσικά εκαλόκατσα εις την νήσο, εκακοφάνηκε μου το περπάτημα. Εξεσυνήθισα σε σημείο που οι δρόμοι τους εφανήκαν μου ατέλειωτοι τζιαι πιο μεγάλοι τζιαι που τους δρόμους της μάμας-Ίνγλαντ!!! Τέσπα. Φτάνουμε αισίως με το ταίρι-φιλενάς - for privacy purposes let's name her ...

Μετρώ τις ευλογίες μου τζιαι όι τις αναποθκιές μου.  Χτες έφτασα (αισίως) στο 27ο έτος της ηλικίας μου.  Έφτασα σώα τζιαι αβλαβής. Με δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια. Έφτασα με τη μάμα μου τζιαι το παπά μου δίπλα μου, να με αγαπούν τζιαι να τους αγαπώ. Έφτασα με την αγάπη των μωρών μου, τη Συσούλα μου τζιαι την Άριελ μου.  Έφτασα με την αγάπη των 3 γυναικών που πλέον εν κάτι παραπάνω που φίλες για μένα, εν αρφάες. Έφτασα με την φιλία κάποιων τραυματισμένων ψυχών που είμαι ευγνόμων που τις έχω στη ζωή μου. Έφτασα δαμέ με την αγάπη μιας Μπέλλας τζιαι με την αγάπη των ξαδέλφων τζιαι του αδελφού μου.  Τζιαι έφτασα δαμέ με την αγάπη .  Count your rainbows, not your thunderstorms.  Και για να λέμε του στραβού το δίκαιο, εν μπορώ να έχω κανένα παράπονο πλέον που τη ζωή. Έκλαψα, εγέλασα, εκέρδισα, έχασα, ερωτεύτηκα, απογοητεύτηκα, ανανεώθηκα, εθαύμασα   αλλά πάνω που ούλα...αγάπησα, τζιαι αγαπώ ακόμα.  Τζιαι τα καλά τζιαι τα...

Σαν την οικονομία του τόπου, έτσι τζιαι ο ψυχολογικός μου τομέας την τελευταία εβδομάδα επήρε νάκκο την κατιούσα τζιαι εν κάπως μιαν έτσι μια γιουβέτσι. Άρχισα να σκέφτομαι έντονα και πάλι την φυγή, απλά για κάποιο λόγο μέσα μου δεν νιώθω τζιαι πολλά έτοιμη. Όι επειδή εν πεθαίνω για να ξαναδώ τη μάνα Ίνγκλαντ, αν μη τι άλλο, απλά όταν είχα έρτει πίσω πριν 3.5 ( όι Τζίζους εν πολλά!!! ) χρόνια περίπου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα ξαναεπιστρέψω με τις κατάλληλες συγκυρίες τζιαι συνθήκες τζιαι ότι δε θα το κάμω επιπόλαια τζιαι βιαστικά.  Προοπτικές υπάρχουν, ζήτηση έσhιει ακόμα παραπάνω, κεφάλαιο δεν υπάρχει τζιαι η βοήθεια που εμπορούσα να ζητήσω που τους " φίλους μου στην Ευρώπη " ( get it? get it? είδετε τι pun/αναφορά έκαμα, ατς ) μου έχει βγει αρνητική. Σόου, είπα στον ευατό μου: " Λου μου, άιστο, μεν πιέζεις καταστάσεις, ότι είναι να' ρθει θα' ρθει αλλιώς θα προσπεράσει".  Με τούντο μότο άλλωστε είχα πρωτοαρχίσει τούντο μπλογκ, τζιαι με τούτο ...

Πριν έξι μήνες περίπου ( τζιαι κάτι ψιλά - δικά σας οφ κορς, μιας τζιαι εν κρίση διω σας τα πίσω ) καθώς επενθούσα έναν χωρισμό, στο καπάκι ήρτε ένα γινγκ-γιανγκ για να μας τα γυρίσει ούλα. Το Σάββατο που μας επέρασε το μικρό μας γιανγκ...ο Άγγελος μας, εβαφτήστικε σε ένα μικρό ξωκλησάκι στην περιοχή του Ύψωνα στην Λεμεσό. Τα βαφτήσια εν ένα που τα μυστήρια της Εκκλησίας μας που δεν ξέρω τζιαι πολλά πως λειτουργεί ( όι πως ξέρω για τα υπόλοιπα αλλά λέμε τωρά ). Εγώ σαν ιμμίντιετ φάμιλι έπρεπε να παρεβρεθώ στο σπίτι του...Άγγελου από νωρίς για να τα ετοιμάσουμε όλα τζιαι να πορεφτούμε εις την τσέρτσ. Ποττέ μου δεν εκατάλαβα γιατί πρέπει να τσαλαβουτούν το καημένο το βρέφος μες την κολημβήθρα σαν να εν κανέναν μαρούλι που εν γεμάτο χώματα τζιαι χρειάζετε ξέπλυμμα. Εν τζιαι εν ότι έννα κρίνω τη μέθοδο, απλά νομίζω έναν απλό μικρό βρεξιματάκι με λίγο νερό στο κεφαλάκι του μωρού θα ήταν υπέρ-αρκετό. Τα καημένα τα μωρά δεινοπαθούν...άσε το γεγονός ότι δεν καταλάβουν τζιαι που βρίσκο...

Αγαπητό μου σκυλίσιο Ντάιαρι, Μιας τζιαι η μαστόρισσα μου δεν έσhιει "έμπνευση" για να ασχοληθεί μαζί σου τζιαι μιας τζιαι είδα σε δαχαμέ ανοιχτό τζιαι επειδή ξέρω τζιαι να δακτυλογραφώ τζιαι μιας τζιαι ξέρω τζιαι τι σημαίνει η λέξη δακτυλογραφώ , είπα να σου κάμω εγώ την τιμή τζιαι να σου γράψω τα "νέα" μας. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες τα πράματα εν λιο παράξενα μες το σπίτι Ντάιαρι. Εν ξέρω πως να το εξηγήσω χωρίς σκυλίσιους όρους αλλά θα προσπαθήσω...Για παράδειγμα η μικρή μαστόρισσα μου, όι η μάμα, η άλλη, δε ξέρω τι συμβαίνει μαζί της. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες που εν...διαφορετική. Για να καταλάβεις πριν θκιο εφτομάδες επέτυχα την να κάθεται μπροστά που το στεγνωτήριο ρούχων τζίνο που κατσιαρίζει πολλά τζιαι σπάζει μου τα νεύρα  τζιαι έχασκε πάνω του για καμιά ώρα. Στην αρχή ενόμιζα ότι θα επίενα έξτρα βόλτα μιας τζιαι εν το λουρί μου κάπου τζιαμέ κοντά, αλλά τούτη απλά έμεινε τζιαι έβλεπε το στεγνωτήριο που επίενε σβούρες...τζιαι εν εμίλαν...απλά εκο...

Εν είμαι καλά. Όβερ. Μισώ να τσακώνουμαι για τα κληρονομικά. Όβερ. Μισώ τους διπλοπρόσωπους ανθρώπους. Όβερ. Μισώ την αδιαφορία, την απάθεια τζιαι το ζηθκιανιό. Όβερ. Πληρισάζουν τζιαι τα "περιοδικά" τζιαι είμαι έξτρα-μπίτσι σήμερα.Όβερ. Εθκιαολίστικα πάλε πρωί πρωί. Όβερ. Εν θέλω να μιλήσω σε κανέναν σήμερα. Όβερ. Με διακατέχει μεγάλη μισανθρωπία αυτή τη στιγμή. Όβερ. Ακούω ξεχασμένα 90s τραούθκια για να μου περάσει. Όβερ. Εν είμαι καλά. Όβερ εντ άουτ!                 Jewel - Foolish Games You took your coat off and stood in the rain, You're always crazy like that. And I watched from my window, Always felt I was outside looking in on you. You're always the mysterious one with Dark eyes and careless hair, You were fashionably sensitive But too cool to care. You stood in my doorway, with nothing to say Besides some comment on the weather. Well in case you failed to notice, In case you failed to see...