Λυκόφως

Κάποτε είχα πολλά να πω. Πολλά να γράψω. Οι λέξεις κυλούσαν απο μέσα μου λες και ήμουν χείμαρρος χωρίς έλεγχο. Τώρα τις λέξεις μου τις έχει πνίξει ο φόβος, η μιζέρια, η πικρία, η απογοήτευση, η στεναχώρια.  Κάποτε οι λέξεις μου είχαν πάθος (και θυμό). Τώρα έχουν μόνο σκοτάδι και πόνο. Ποτίζονται μόνο με δάκρυα και εκρήξεις θυμού. Κάποτε το σώμα και η καρδιά μου ήθελαν να ζήσουν. Ήθελαν να δουν πολλά. Τώρα βλέπουν τείχη τόσο ψηλά που δεν θέλουν καν να προσπαθούν.  Κατά- θλίψη ...έτσι το λένε. Η αρρώστια του αιώνα. Και να τα φάρμακα, και να οι ψυχαναλύσεις, και να τα μαθήματα γιόγκα και τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Και να προσπαθείς να ξεφύγεις απο τον κλοιό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης γιατί είναι όλα τόσο, μα τόσο ψεύτικα.  Πέφτεις και εσύ θύμα συγκρίνοντας τις καταπληκτικές ζώες των άλλων με την μικρή, ανούσια δική σου. Μα αυτό που ξεχνάς είναι ότι τα κοινωνικά δίκτυα πλέον είναι σαν τον καλλιτεχνικό πορτφόλιο ενός ζωγράφου, είναι όλα άρτος και θεάματα, είναι το...

Belonging: The Wisdom of Rhythm To be human is to belong. Belonging is a circle that embraces everything; if we reject it, we damage our nature. The word “belonging” holds together the two fundamental aspects of life: Being and Longing, the longing of our Being and the being of our Longing. Belonging is deep; only in a superficial sense does it refer to our external attachment to people, places and things. It is the living and passionate presence of the soul. Belonging is the heart and warmth of intimacy. When we deny it, we grow cold and empty. Our life’s journey is the task of refining our belonging so that it may become more true, loving, good and free. We do not have to force belonging. The longing within us always draws us towards belonging and again towards new forms of belonging when we have outgrown the old ones. Postmodern culture tends to define identity in terms of ownership: possessions, status, qualities. Yet the crucial essence of who you are is not owned by ...