Λυκόφως

Belonging: The Wisdom of Rhythm To be human is to belong. Belonging is a circle that embraces everything; if we reject it, we damage our nature. The word “belonging” holds together the two fundamental aspects of life: Being and Longing, the longing of our Being and the being of our Longing. Belonging is deep; only in a superficial sense does it refer to our external attachment to people, places and things. It is the living and passionate presence of the soul. Belonging is the heart and warmth of intimacy. When we deny it, we grow cold and empty. Our life’s journey is the task of refining our belonging so that it may become more true, loving, good and free. We do not have to force belonging. The longing within us always draws us towards belonging and again towards new forms of belonging when we have outgrown the old ones. Postmodern culture tends to define identity in terms of ownership: possessions, status, qualities. Yet the crucial essence of who you are is not owned by ...

                             Scarlet Saturday night. You’re cruising with your girl-friends somewhere on the highway. Speeding. The wind blows so fiercely it kind of transcends you. Makes your mind travel. Where are you? You keep asking yourself. Where have you drifted off to? The girls are all giggling about something random. Girly talk. Boys, drinking, celebrities, video games, music. You’re elsewhere. Where are you? Greenford. You’re cruising now with your other girl-friend. Somewhere in the outskirts of London. Saturday night, again. Magic is playing on the radio. Soothing, healing, heart songs. The lights are dim, glistening in the foggy night. The air is crispy and gentle. The smells, oh those wonderful smells that encircle your soul. The smell of freshly poured rain on the grass. The oxygen from the trees. Those full bush healing trees. It makes you dream of when you will ...

Η σημερινή ιστορία αν και κάπως "σιχαμερή" πηγαίνει χέρι χέρι με το εξής λεγόμενο: "If you can't beat them, join them." Hope you enjoy it... ************************************************************************** La Cucaracha  «Είσαι άσχημη». Μια ζωή αυτό άκουγε. Βαρέθηκε να το ακούει. Το γλοιώδες δέρμα της δεν την άφηνε να κάνει και πολλά. Τα φτερά της δεν είχαν ακόμα αναπτυχθεί, έτσι κι αυτή ήθελε να περπατάει συνεχώς. Της άρεσε να εξερευνά. Νέα μικρά δρομάκια του υπονόμου, μικρές άγνωστες τρύπες στα σπίτια. «Οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι», σκεφτόταν. «Αν ήμουν εγώ άνθρωπος δεν θα έχτιζα τον εαυτό μου σε τοίχους, αλλά θα ήμουν κάπου έξω, να πετώ, να παίζω, να κολυμπώ σε βρώμικα νερά». Η δική τους ζωή όμως βασιζόταν πάνω στην ανθρώπινη βρωμιά. Όσο πιο βρώμικοι αυτοί, τόσο περισσότερο έλκυε το είδος της. Δεν ήταν μια συνηθισμένη κατσαρίδα. Ήταν ανήσυχη. Ήθελε να δει πράγματα, να ανακαλύψει χώρους και μυρωδιές.  Η μάνα της πάντοτε τη ...

    Δεν βρίσκω χρόνο τελευταία. Γενικά πάντα το Φθινόπωρο όλο τζιαι με κρατά μπίζι. Παρ' όλα αυτά έρχομαι σύντομα με νέα τζιαι σήμερα με την καθιερωμένη (πλέον) μικρή μου ιστοριούδα. Και πάλι  στα Ελληνικά.   *********************************************************************** Ο κύριος Ακόμα θυμάται πως ένιωθε όταν τον έμπασαν οι δικοί του σε κείνο το βαπόρι. Λες και τον τιμωρούσαν για κάτι που δεν είχε καν κάνει. «Έρχεται  πόλεμος», του λέγε η μάνα του. Μεσόκοπη, νταρντανογυναίκα, με πλούσια χαρακτηριστικά και με ακόμα πιο πλούσια καρδιά. Μπορούσε να μυρίσει ακόμα το άρωμα της στα ρούχα του. Γιασεμί. «Τι ευωδιά κι αυτή», σκεφτόταν συχνά. Του είχε φύγει τόσο νωρίς. Από τότε δεν έμαθε να συγχωρά εύκολα. Λες και η ζωή ήταν γραμμένο να τον προδίδει σε κάθε του βήμα. Τι φοβισμένος που ήταν εκείνη τη μέρα που μπήκε στο μουχλιασμένο εκείνο βαπόρι. Ξενιτεμένος τώρα πια, ήθελε πολλά από τη ζωή. Το πείσμα του, του έδινε τη χάρη της απόλυτης...

Κατόπιν απαίτησης του μπλογκερικού κοινού, σας παραδίδω μιαν ιστοριούλα εις την Ελληνικήν γλώσσαν. Για τυχόν ορθογραφικά κλπ, ΕΣΕΙΣ φταίτε. Είπα σας το ότι είμαι ανορθώγραφη!!! Enjoy! :) ************************************************************************** Το φιλί Τον είχε γνωρίσει πριν μερικούς μήνες. Είχαν αρκετά σκαμπανεβάσματα σαν φιλαράκια. Έτσι διάλεξαν να το ονομάσουν. «Τι σου είναι κι’ αυτές οι ταμπέλες;», όλο σκεφτόταν. Τα κάνουν όλα τόσα περίπλοκα, τόσο μικροπεπή. Αλοίμονο αν τολμούσαν να ξεστομίσουν αυτό που ίσως και να ένιωθαν ο ένας για τον άλλον. Λες και κρεμόταν μια πύρηνη μπάλα φωτιάς πάνω απ’ τα κεφάλια τους έτοιμη να σκάσει. Δεν τα βάζαν κάτω. Πεισματάρα αυτή, αγύριστο κεφάλι αυτός. Ήταν όλα μπερδεμένα. Μέσα τους. Έξω τους. Θέλαν να ξεφύγουν και οι δυό. Περπατούσαν με τις ώρες. Μιλούσαν, γελούσαν, τσακωνόντουσαν. Μοιράζονταν στιγμές. Μικρές αθώες στιγμές. Μερικές φορές οι στιγμές αυτές φούσκωναν τόσο πολύ που μετατρέπονταν σε αρρωστημένες...

Νομίζω θα καθιερώσω τις Τετάρτες πλέον σαν στόρυ τάιμ.  ******************************************************************** A Walk to Remember   They walked now. Hand in hand. In silence. They have been walking for miles. The glazing sun was staring at them. Their wanton faces lit. There was an anxiety in the atmosphere. A tension stricken so boldly, they could hardly recognize each other. She stumbled a bit. He felt uneasy. Should he stop? He felt angry now. His rhythm was quickening. He didn’t want to stop. His grip was relaxing now. She was trying to keep up. It felt as if they were walking for centuries now. Once the sun set, she feared to be alone with him. He used to be so sweet. Now she could not exist in his orbit. Her mind drifted. She remembered the first day they met. You know, one of those days, when the day is filled with promised possibilities. She gave into his calling. Like he was holding the trident and she was his wayward mermaid. Their s...

It was a Wednesday. Nine in the morning. She walked in hurriedly fidgeting her long wavy hair out of her face. She felt uneasy somehow. She stood in line and waited. She didn’t know which till she would end up going to so her anxiety grew by the minute. She was alert. Like a tiger in the jungle. No, she was not a tiger. She knew that. She was…a lioness. But she was still uneasy. And afraid. She was looking at the till across from her. She kind of figured her luck would throw her there again. This time she was wrong. She ended up going to him. He was new. She never had the chance to be serviced by him again. She hated numbers. She thought he must have loved them. He was so young. So fresh. He was tall. Of course you couldn’t tell from looking at him straight away because he was sitting down. He was smiley. He started punching numbers. He must have loved numbers. She appalled them. She didn’t know them. She was always scared of them. ‘Evil and wicked’, she’d call them. He started ask...

Το πιο γνωστό ίσως  βικτωριανό μυθιστόρημα είναι της πολυαγαπημένης   Jane Auste n, " Περηφάνια και Προκατάληψη " aka, " Pride and Prejudice ".  Το βιβλίο μιλά (ουσιαστικά) για τις πρώτες εντυπώσεις που έχουμε όταν συναντούμε καινούργιους χομοσαπισμένους ανθρώπους.  Πρόσφατα μες την παρέα ήρτε ένα νέο μέλος, αρσενικό θέμας. Με τον συγκεκριμένο εφκήκαμε ήδη 3 φορές (σε λιότερο που 10 μέρες). Καλό παιδάκι, Βέλγος επί γεννησιμιού του, αναγιώμενος ποδά, έκαμε κάτι χρόνια Σιγκαπούρη τζιαι τωρά σπουδάζει Ελβετία. Γενικά πολλά ιντερνάσhιοναλ το παιδί. Αρκετά ανοιχτό-μυαλός, συζητήσιμος, κομψός. Με λίγα λόγια πολλά καλός για την παρέα μας.  Σε μια συζήτηση που είχαμε τις προάλλες, έτυχε να πέσσει η συζήτηση τι κοιτάζεις όταν συναντάς ένα άνθρωπο, ειδικά άμαν εν του αντίθετου φύλου. Μερικοί είπαν τα μάτια, άλλοι τα χέρια, την στάση, το χαμόγελο, τον κώλο, τα βυζιά (φυσικά).  Όταν έφτασε η σειρά του Βέλγου (που ετούδε και στο εξής ας τον ονομάσουμε Ταρ...

Pablo Neruda + Andy Garcia... 'Nough said. Write, for example,'The night is shattered and the blue stars shiver in the distance.' The night wind revolves in the sky and sings. Tonight I can write the saddest lines. I loved her, and sometimes she loved me too. Through nights like this one I held her in my arms I kissed her again and again under the endless sky. She loved me sometimes, and I loved her too. How could one not have loved her great still eyes. Tonight I can write the saddest lines. To think that I do not have her. To feel that I have lost her. To hear the immense night, still more immense without her. And the verse falls to the soul like dew to the pasture. What does it matter that my love could not keep her. The night is shattered and she is not with me. This is all. In the distance someone is singing. In the distance. My soul is not satisfied that it has lost her. My sight searches for her as though to go to her. My heart l...

Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη  φτώχεια  κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη  φήμη. Κι αν δεν σπάσεις  με κανένα από τα δύο  υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι  όπως οι κοινές ασθένειες  που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο  θάνατο. Οι περισσότεροι από μας ωστόσο σπάμε πολύ πριν  απ' αυτό  όπως ήταν  κανονισμένο εξάλλου Από σεισμό  κατακλυσμό  πείνα  οργή  αυτοκτονία  απελπισία  ή απλά  από σοβαρό έγκαυμα  στη μύτη  την ώρα που ανάβεις  το τσιγάρο σου.  ~Charles Bukowski~ Άσχετο, εν τζιαι τα γενέθλια της Virginia Woolf σήμερα, σόου επιτρέψτε μου να βάλω τζιαι ένα quote τζιαι που τζίνη: “By the truth we are undone. Life is a dream. 'Tis the waking that kills us. He who robs us of our dreams robs us of our life.” ~Orlando~ I rest my case. Pink Floyd - Money

"Those who cannot remember the past are condemned to repeat it." ~George Santayana~ The Question of Machiavelli There is something surprising about the sheer number of interpretations of Machiavelli’s political opinions. There exist, even now, over a score of leading theories of how to interpret The Prince and The Discourses—apart from a cloud of subsidiary views and glosses. The bibliography of this is vast and growing faster than ever. While there may exist no more than the normal extent of disagreement about the meaning of particular terms or theses contained in these works, there is a startling degree of divergence about the central view, the basic political attitude of Machiavelli. This phenomenon is easier to understand in the case of other thinkers whose opinions have continued to puzzle or agitate mankind—Plato, for example, or Rousseau or Hegel or Marx. But then it might be said that Plato wrote in a world and in a language that we cannot be sure we...

Αλόχα έβριουαν! Μπίζι μπίζι στη δουλειά...μπίζι μπίζι τζιαι στα καλλιτεχνικά. Όπως σας υποσχέθηκα...μερικές λεπτομέριες για το θεατρικό που ανεβάζουμε. Ξεκινούμε τούντην ευδομάδα επίσημα στη Λεμεσό με έξι παραστάσεις τζιαι θα κάμουμε τζιαι μερικές στην Λευκωσία μετά τις γιορτές. Η επίσημη πρεμιέρα μας είναι στις 23 Νοέμβρη 2012 η ώρα 8.30μ.μ. Η παράσταση είναι μια ώρα τζιαι θα σας βάλω πιο κάτω μερικές λεπτομέριες για το περί τίνος πρόκειται κουλουπού κουλουπού.  Ελπίζω εάν έρτετε, αν τα καταφέρετε να σας αρέσει. Το βιντεούι έκαμα το εχτές μέσα σε διάστημα θκιο ωρών, σόου εξκιούζ την βιαστικότητα τζιαι τη τσαπατσουλιά του. Έκαμα το καλύτερο που εμπορούσα με το υλικό που μου παραχωρήθηκε.  Συν αυτών είμαι πολλά απασχολημένη, γιατί μιαν με τη δουλειά που μπαίνω σπίτι κάθε μέρα μετά τις 7.30μ.μ. τούντες μέρες τζιαι μια με την προετοιμασία του θεατρικού, πλας τα κοινωνικά μου outings κρατούν με πάντα σε εγρήγορση.  Σας αφήνω προς το παρών. Πάω να ξε...

"Man is born free, and everywhere he is in chains. Those who think themselves the masters of others are indeed greater slaves than they." "...nothing is so gentle as a man in his prime state, when placed by nature at an equal distance from the stupidity of brutes and the fatal enlightenment of civil man." "[...] you are undone if you once forget that the fruits of the earth belong to us all, and the earth itself to nobody." ~Jean Jacques Rousseau~ Thomas Tallis - Spem In Alium