Λυκόφως

Έχει λίγο διάστημα που δεν γράφω ποστ για προσωπικά μου θέματα ή opinion pieces.  Ο κύριος λόγος είναι ότι έχω φτάσει σε μια φάση απόλυτης απογοήτευσης και αηδίας για το πως οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται (και να μεταχειρίζονται) καταστάσεις και άτομα. Δεν θέλω να είμαι ηττοπαθής και απλά να παραπονιέμαι και να γράφω όλα όσα πάνε λάθος στην χώρα μας αλλά κάποιες φορές δεν αντέχω άλλο και "επαναστατώ" με κάποια γραπτά ξεσπάσματα. Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να ασφυκτιώ τόσο πολύ που αν δεν μιλήσω (αν δεν γράψω δηλαδή) θα σκάσω.  Παίρνω θάρρος λοιπόν, και όπως θα βλέπετε και από τον τίτλο του ποστ είμαι αρκετά θυμωμένη. Όχι τόσο θυμωμένη-εξοργισμένη αλλά θυμωμένη-απογοητευμένη θα έλεγα.  Όπως και σε προηγούμενα ποστ, θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι είμαι ανορθόγραφη και το επικείμενο ποστ θα είναι εις την μικτήν Αγγλικήν και Ελληνικήν γλώσσα. Όσοι δεν θέλουν να διαβάσουν, κατανοητό και σεβαστό. Για όσους θα με ανεκτούν για ακόμη μια φορά, σας ευχα...

"Κι είμαστ' ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα  Κι αν μας αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα"   Disclaimer : Πόστ αλά γράμμα σε μια φίλη που εζήτησε να της περιγράψω χειρογράφως πως επήε η πρώτη μέρα με τους Κοζάκους. Παραθέτω λεπτομέριες μπιλόου: "Αγαπητή Ανούσhκα, Η πρώτη μέρα επήε καλά! Πολλά καλά θα έλεα γιατί ούλοι αφήναν με στην ησυχία μου να κάμνω τη δουλειά μου με την άνεση μου! Ώχου μάνα μου! Παμόοοος!!! Τέλεια αποκομμένη μεν, που τον υπόλοιπο "θίασο", αλλά ευκαριστήθηκα το. Εμένα άρεσε μου τούτη η πρωτοβουλία που μου εδώκαν να δουλέφκω εξ' ολοκλήρου μόνη μου! Σήμερα που λαλείς Ανούσhκα μου, έπιασα τηλέφωνο τις πέντε άκριες της νήσου μας. Ου γριστός! Εμιλούσα σαν τζίνες τες ρομποτικές μαϊμούνες (εξκιούζ μάι φρεντς) που σε πιάνουσιν τηλέφωνο για γκάλοπ τζιαι προσπαθείς να τες αποφύγεις σαν την λέρα. Εεε, έτσι ένα πράμα. Μόνο που εγώ εν έκαμνα γκάλοπ, αλλά επροσπαθούσα να πουλήσω χώρο για διαφήμιση στο...

Έτσι λαλούσιν! Το αιώνιο σλόγκαν του Γουάιν Φέστιβαλ aka Γιορτή του Κρασhιού. Όπως τζιαι κάθε χρόνο, σαν πιστή Λεμεσhιανή είπα να τιμήσω με την παρουσία μου τον πλέον ξεφτισμένο ετούτο θεσμό. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύκουμε πολλά να έβρω κάποιον να με συνοδέψει μιας τζιαι οι πλείστοι Λεμεσhιανοί (τζιαι μη) δεν πατούσσιν. Κάποτε ήταν πολλά της μόδας η Γιορτή του Κρασhιού. Θυμούμαι που ήμαστουν μιτσιοί,επέρναν μας οι γονιοί μας με τα ξαδέλφκια μας τζιαι εστεκούμασταν ούλοι κάτω που τον βρακκά τζιαι εποζάραμε για φώτος. Ήταν όντως πολλά ωραία φάση τότε. Ειδικά όταν μας εγοράζαν σίταρο να φάμε τζιαι μπαλόνι στο τέλος. Τα τελευταία χρόνια εν επίενα ούτε εγώ στη Γιορτή γιατί ήμουν αμπρόντ για σπουδές, αλλά έσhιει που τον τζιαιρό που ήρτα πίσω που κάθε Σεπτέμβρη εν το μέιν ιβέντ μου. Πρέπει να πάω. Για το πως ήταν το Κρασί τζιαι πως εκατέντησε εν θα κάμω πολύν αναφορά. Απλά θα σας πω τι είδα φέτος. Εχτός του ότι το εισητήριο βρίσκω το κομματάκι ακριβό (όκεϊ έννα μου πεις 6ευροπου...

Τελευταία άρκεψα τζιαι ξεμιτίζω καμπόσο, εγίνηκα λίο που τον ένα καφέ στον άλλο τζιαι που τη μια βόλτα στην άλλη ( τζιαι όι που τζίνες που κάμνω με το Συσέγκιο ) τζιαι επρόσεξα πόσους πολλούς ξένους έσhιει η Λεμεσός, τζιαι κατ' επέκταση το Κυπριστάν γενικκότερα. Εν ξέρω γιατί εν το επρόσεξα πιο πριν, αλλά τωρά σάννα τζιαι έγινε πιο έντονο το φαινόμενο του θερμοκηπίου . Σε αρκετές που τούντες εξόδους επρόσεξα ένα συγκεκριμένο είδους φόρεΐν ινβέιτορ...οι τσιγγάνοι aka τζίνοι που ενώ προσπαθείς να πιεις το στάρμπαξ καφέ σου έρκονται τζιαι κλαίουν μες τα αφκιά σου τζιαι θκιακονούν σου ώσπου να ενδώσεις τζιαι να τους δώκεις  έστω τζιαι ένα σελινούι, ακόμα τζι' αν εν 5σεντ ( λεπτά για τους Έλληνες της παρέας ). Τζιαι τωρά να σας πω τζιαι για το άλλο. Πριν τρία-τέσσερα χρόνια περίπου ( έννα σας γελάσω γιατί η μνήμη μου εν εν τόσο ελεφαντική όσο θα την ήθελα ) είδα μια ταινία - ντουόντ γουόρι εν θα σας τα πρίσω για τη ταινία , έχω πόιντ ττου μέικ, στέι τιούντ - την ταινία ελέαν ...

Θέματα που με απασχολούν/ήσαν τις τελευταίες μέρες τζιαι εκάμαν με να σκεφτώ ( yes I can foster the strength to do that as well sometimes; think ) EQUAL PAY Μπορεί τούντο θέμα να με εκέντρισε τζιαι πάλε που μια ταινία ( την οποία νοτ ττου γουόρι θα την κάμω ριβιού στο απ-κάμινγκ μπλογκ μου σουν ) το ' Made in Dagenham ', αλλά εν ενα θέμα που θα έπρεπε ίσως εμάς τις γυναίκες να μας κεντρίσει τζιαι να μας κάμει να σκεφτούμε: έχουμε καταφέρει στις μέρες μας να έχουμε ίσα δικαιώματα με τους άντρες στο εργασιακό περιβάλλον ή μήπως ακόμα τζιαι σήμερα στην Κύπρο του 2012 έχουμε ανισότητα, σεξισμό τζιαι υποβιβασμό στα διάφορα επαγγέλματα; Η ταινία μιλά για το πρώτο εργοστάσιο της Φορντ, όπου το 1968 οι γυναίκες εργάτριες θέλοντας να αναγνωριστούν οι ικανότητες τους σαν ίσες με τζίνες των αντρών, απεργήσαν, φέρνοντας έτσι την οικονομία της μάνας Ίνγκλαντ σε μια στάση μιας τζιαι η απεργία εξελείχτηκε στο τέλος σαν απεργία για ίσο μισθό μεταξύ αντρών τζιαι γυναικών. Τούτο εγίνηκε στην ...

Σήμερα θα σας μιλήσω για την οικιακή βοήθεια! Όι εν θα σας αρκέψω για τες φιλιπινέζες/βιετναμέζες/σhριλανκέζες και λοιπές έζες, αλλά για μια ταινία που είδα εψές τη νύχτα που εν προτεινόμενη τζιαι για μια φάουσα βραβεία αλλά εν εν τούτο που έσhιει σημασία. Η ταινία του Tate Taylor το ' The Help ' μιλά για το υπηρετικό προσωπικό στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κάπου στο Μισσισίπι της Αμερικής. Εν ένα θέμα το οποίο εξαναέγινε σε ταινίες πολλές πολλές φορές μόνο που το ' The Help ' εκφράζει μιαν άλλην σκοπιά των υπηρετριών τζίντης εποχής. Βασικά η ταινία δείχνει μας μια κοπέλα που, γώνος καλής οικογένειας, που ζει στο Τζάκσον του Μισσισίπι, τζιαι θέλει να γίνει δημοσιογράφος. Η συγκεκριμένη κοπέλα, που την υποδίεται η πολύ ταλαντούχα Emma Stone , βλέπει την συμπεριφορά των φιλενάδων της προς τις Νέγρες υπηρέτριες τζίνης της εποχής τζιαι την αδικία που εισπράττουν επί καθημερινής βάσης που τα αφεντικά τους. Τζιαι έτσι αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο με καταθέσεις τω...

SOPA & the PIP(ες) Ε μα σόρυ για τον αγενές τίτλο αλλά άλλο που μια μαλακία τζιαι μισή δεν ησκέφτουντε να κάμουσιν. Ναι να προσπαθήσεις να βάλεις την πειρατία λίο υπο έλεγχο, αλλά όι να προσπαθήσεις να ξεπαστρέψεις ολάκερο το διαδύκτιο. Τα γέριμα γιε μου. Συγκεντρωθείτε τζιαι λιο. Σύμφωνα με το Νόμο της Αμερικάνικης Κυβέρνησης θέλουν να περάσουν μια νομοθεσία που θα προσπαθήσει να κάμει ελίμινεϊτ ούλες τις ιστοσελίδες τζιαι τους σέρβερς που διακινούν οπτικοακουστικά προγράμματα που μπορούν να βλάψουν το Εντερτέινμεντ Μπίζνες στις Γιου-Ες τζιαι τέσπα λονγκ στόρι σhορτ να σταματήσουν την διαδυκτιακή πειρατεία. Ναι να το καταλάβω να το κοντρολάρουν, αλλά όι να το εξαλείψουν τέλεια όπως προσπαθούν να κάμουσσιν τούτοι. Εν τέλεια βλάκες. Το γουικιπίντια ήδη κάμνει 24ωρη απεργία με μπλάκ-αουτ καθώς τζιαι το μοτζίλα ( θανκ γκοντ φορ σαφάρι εντ γκούγκολ κρόουμ ) τζιαι γενικά πολλές ιστοσελίδες για να δείξουν ότι το SOPA ( Stop Online Piracy Act ) τζιαι το PIPA ( Protect IP Act ) παρατρ...

Για να είμαι ειλικρινής ποττέ εν ήμουν καλή στο να απορρίφκω προτάσεις που το αντίθετο φύλο γιατί σπάνια δέχουμαι προτάσεις. Αλλά εψές το απόγευμα μισή ώρα πριν σχολάσω που τη δουλειά πεττάσσετε ένας άφρικαν-αμέρικαν που τα κεντρικά όφις για επίσκεψη στο σhόουρουμ για να δει τα ρολόγια μας πέρκι ψουμνίσει τίποτε. Αντί να ψουμνίσει ρολόι έθελε να ψουμνίσει μουνί γενέκα. Ο πονηρός άφρικαν-αμέρικαν. ( έεει ψιτ! Πρασινάδα τούτος εν για λόοου σου, να σου κάμω κονέ;) Στη συγκεκριμένη περίπτωση επειδή ήμουν το μοναδικό μουνί θηλυκό δαμέσα εεε...εκούτσισε πάνω μου. Εγώ έχω ένα αήπι. Είμαι εκ φύσεως μου ευγενική τζιαι χαμογελαστή μέχρι αηδίας. Ειδικά άμαν πρόκειτε για πωλήσεις είμαι ον μάι μπεστ μπιχέιβουρ πάντα. Τούτο έμαθα το που εδούλεφκα ανάμισι χρόνο στην μάνα Ίνγλαντ. Η ευγένεια είναι μες τη νοοτροπία της κουλτούρας τους τζιμέσα τζιαι πάντα άρεσκε μου που ούλοι είναι ευγενικοί με ούλους. Μπορεί τζιμέσα πολλές φορές να το κάμνουν τζιαι με υποκριτικό τρόπο ( όι λίο αλλά τέσπα, θα το αφήσ...

Χθες το πρωί καθώς πορευόμουν για τη δουλειά άκουσα για πρώτη φορά όλο το τραγούδι της Lady Gaga Born this Way . Δεν είναι ότι δεν μου άρεσει το mainstream music αλλά ως συνήθως το αποφεύγω. Τα τραγούδια της Gaga (ή Stefani Joanne Angelina Germanotta όπως τη βάφτησε κι η μάνα της) πάντα είχαν αυτό το edge, το extreme, το ασυμβίβαστο. Μπορεί πλέον να έχει γίνει ένα παρατράγουδο όλο αυτό με το extreme styling της (ie κοίτα να φοράει μπριζόλα για φόρεμα και καπέλο, κοίτα να είναι ντυμμένη με το κόκκινο που να τη σκεπάζει από τη κορφή μέχρι το τελευταίο νύχι του αριστερού της ποδιού κλπ). Τέσπα, η γυναίκα είναι Gaga, όνομα και πράμα, we get it! Τα τραγούδια της όμως σχολιάζουν καυστικά και με δύναμη πως είναι να είσαι πάντα το φρικιό, το outsider, το διαφορετικό. Το Born this Way αγκαλιάζει αυτή τη διαφορετικότητα και προσπαθεί να περάσει το μήνυμα “love yourself for who you are and not who society or others want you to be” . Μπορεί αυτό να μας το λέει ένα εκατομμυριούχο μουσικό φρικιό, αλ...