Το Καταναλωτικό Πόστ
Προχτές είχα μια αρκετά ενδιαφέρον συζήτηση με τις φιλενάδες εις τον σαββατιάτικο καφέ μας, για τον καταναλωτισμό. Θέλω να εξετάσω λοιπόν τι σημαίνει ‘ καταναλωτισμός ’ για μένα. Ποτέ δεν ήμουν πλάσμα με τρελές καταναλωτικές μανίες αλλά το παραδέχουμαι άμαν είμαι ντάουν, έστω τζι’ αν δεν ψουμνίσω τίποτε, θα αισθανθώ καλύτερα να πάω shopping therapy . Μεγαλώνοντας δεν εστερήθηκα πράματα, αλλά πάντα μες το σπίτι ήμαστουν τσίμα τσίμα τζιαι δεν ήμουν που τζίνα τα κοπελλούθκια που ότι εθέλαν εγοράζαν του. Επερνούσαμε ανεκτά τζιαι εκάμναμε με τζίνα που είχαμε. Αν εθέλαμε κάτι εμαζέφκαμε χαρτζιλίκι ( όπως ούλλα τα νορμάλ παιθκιά θα έπρεπε να κάμνουν ) τζιαι το αγοράζαμε που τη πούγκα μας. Ο λόγος του ποστ είναι ότι ανυσηχώ. Πολλά. Για το πως τα σημερινά παιδιά, τζιαι γενικά η κοινωνία μας αντιμετωπίζει τον καταναλωτισμό. Δεν λέω ότι ποτέ μου σαν παιδί δεν επιθύμησα κάτι τόσο πολλά που να κουκουφήσω τη μάμά μου, αλλά σίγουρα στα 10 μου δεν εγύρεφκα να αποκτήσω...