Ένα Μαγιάτικο Αντίο...

-
Σήμερα η ώρα 10.43π.μ. η Σύσσι απεβίωσε...

17.05.2013
"Έννα σε αγαπώ για πάντα. Μωρό μου, τωρά να ξεκουραστείς.
 Η Λου σου θα εν πάντα δαμέ. Θα σε θυμούμαι παντοτινά... 
 Καλό ταξίδι τζιαι αιωνία σου η μνήμη μικρέ μου άγγελε..." 


Comments

  1. thalassamov17 May 2013 at 08:55

    Συλλυπητήρια...

    ReplyDelete
  2. TwistedTool17 May 2013 at 08:58

    Από φυσικά αίτια, έννεν;
    Τουλάχιστον εν την εσκότωσεν κανένα τέρας με την απανθρωπιά του..

    Εννα είναι ζωντανή στη μνήμη σου, Lu μου.. Ας ξεκουραστεί τωρά!

    ReplyDelete
  3. Πρασινάδα17 May 2013 at 09:27

    I am so sorry for your loss Lu. They are part of our families for ever.

    ReplyDelete
  4. ruth_less17 May 2013 at 10:05

    Κλαίω...
    Έζησε όμορφα μαζί σου κι αυτό θα το έχετε πάντα.
    Καλό της ταξίδι

    ReplyDelete
  5. Kolona17 May 2013 at 10:20

    Συλλυπητήρια Λου μου...


    ReplyDelete
  6. Rania17 May 2013 at 11:08

    :(
    so sorry..

    ReplyDelete
  7. samaritissa17 May 2013 at 11:11

    τι έπαθε το σκυλάκι σου; συλλυπητήρια

    ReplyDelete
  8. Joy Tears17 May 2013 at 11:34

    Ούφου, εν πολλά μεγάλη η απώλεια, εν μέλος της οικογένειας μας όπως είπε και η Πρας!

    ReplyDelete
  9. Dreamer17 May 2013 at 11:36

    οχι ρε γαμωτο :/

    ReplyDelete
  10. Popcornmonster17 May 2013 at 11:38

    Σε νοιωθω. Εγω αναγκάστηκα να βάλω την ενεση του σκυλου μου επειδή δεν του την έβαλε ο γιατρός. Συλληπητήρια

    ReplyDelete
  11. Anonymous17 May 2013 at 12:12

    She was loved and cherished Lu, in the end that's all that matters.

    Filia

    ReplyDelete
  12. Anonymous17 May 2013 at 12:19

    sullhpitiria lou,eime sigourh oti htan eutuxismenh giati perase omorfa mazi sas.
    opos eipe o tt eutuxos pou den thn skotose kanena apanthropo teras apo ta opoia eine gemath h kupros.

    ReplyDelete
  13. Unknown17 May 2013 at 13:02

    :(

    ReplyDelete
  14. Anonymous17 May 2013 at 15:15

    Είναι μεγάλη η απώλεια σου. Συλληπητήρια.

    Πάντοτε θα είναι ζωντανή, ενόσω είναι στις σκέψεις και τις αναμνήσεις σου,.

    ReplyDelete
  15. Anonymous17 May 2013 at 15:36

    Έχει ένα χρόνο που διαβάζω το μπόγκ σου "παράνομα" και χωρίς να μιλήσω ποτέ, αλλά σε τούτη την περίπτωση, επέτρεψέ μου να σπάσω την σιγή μου και να πώ κι εγώ λίγα πράγματα εις μνήμη της Σίσσης. Όταν έπιασα το μήνυμα σου είμουν Ακάμα πρακτική του κολλεγίου. Έπιασεν με το κλάμα μπροστά σε όλους και έχει 6 όρες που δεν εκατάφερα ακόμα να φκάλω λέξη που το στόμα μου.
    Τζίνον τον σκύλο έζησα τον 1μιση χρόνο. Και παρόλο που, όπως ξέρεις, η σχέση μας δεν ξεκίνησε καλά, στο τέλος εκέρδισεν με, όπως άλλωστε και όλους όσους την εγνώρισαν. Επί πάνω που ένα χρόνο ετάισα την, επήρα την βόλτες, έβαλα την στο αυτοκίνητο μου (και που τότε δεν άφηκα κανένα σκύλο να ξαναμπεί στο καρ μου για να μεν χάσει την διάκριση η Σίσση), μέχρι και μαζί της εκοιμήθηκα. Το κυριότερο όμως είναι πως, παρόλο που κάποιες φορές εκαυγαδίσαμε, αγάπησα το σκυλί σου όπως δεν αγάπησα ποτέ άλλο ζώο. Θυμούμαι την μέρα που χωρίσαμε, το τελευταίο πράγμα που της είπα πριν σου την δώκω να φύγετε ήταν "να προσέχεις την Λου και ευχαριστώ για την αγάπη που μου έδειξες" (η Σίσση, βλέπετε αγαπητοί μπλόγκερς δεν ανοιγόταν εύκολα και στον καθένα, εχρειάστηκε πολλή προσπάθεια για να κερδίσω την εμπιστοσύνη της).
    Για κανένα τετράμηνο ένας Ρουμάνος κάτω από το σπίτι μας είχεν ένα σκύλο φτυστό η Σίσση, ίδια ράτσα και θηλυκός. Δεν εμπορούσα να τον βλέπω μπροστά μου. εθύμηζεν μου την Σίσση πάρα πολλά και επεθυμούσα την.
    Επολλολόγησα αλλά τελειώνω. Καταλαβαίνω πως θέλετε όλοι εδώ να παρηγορήσετε την Λου, αλλα επειδή τυγχάνει να την έζησα λίγο πιο βαθιά από τους παραπάνω άνθρωπους που ξέρουν, έχω να σας πω πως ότι και αν πούμε όλοι μας είναι πολύ λίγο για να απαλύνει τον πόνο που νιώθει. Δεν έχετε ιδέα πόσο στενά συνδεδεμένες ήταν οι δυο τους, έβλεπα τες μαζί και ενόμιζα πως έβλεπα ένα ον (παρντόν μαι εξαγκερεισιον αλλά δεν είναι καθόλου τράστ μι). Εξεριζώθηκεν ένα κομάτι της ψυχής σου σήμερα, Λου, ξέρουμεν το και οι 2, και το μόνο που μπόρω να σου πω είναι κουράγιο, εξαναπέρασες το πριν 14 χρόνια με την γατούλα και ενα το ξαναπεράσεις και τωρά. Που μένα όση συμπαράσταση θέλεις ζήτα την, θα την πάρεις.
    Αν θέλεις επέτρεψε σε τούντο ποστ να δημοσιευτεί, αν θέλεις όχι, αλλά νιώθω πως έπρεπε να το στείλω, ανοικτά και χωρίς ανωνυμίες. Be brave.

    The Friend

    ReplyDelete
  16. Nonis18 May 2013 at 15:12

    :(

    ReplyDelete
  17. άσπρο και παχύ18 May 2013 at 16:14

    :( :(

    ReplyDelete
  18. daffodil lament18 May 2013 at 18:08

    αγαπημένη μου λου..τόσα χρόνια έζησε μια πολλά ωραία ζωή εξαιτίας σου..τούτο να θυμάσαι.. οτι έκαμες ένα πλάσμα τόσο ευτυχισμένο με την αγάπη και τη φροντίδα σου..ο πόνος εν νομίζω να φύει ποτέ.. ο,τι χρειαστείς είμαστε δαμέ.. χχ

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Neg Head

-
Monday He stayed till late that morning watching telly again. He knew he shouldn't have, he should have gotten some rest, but he couldn't help himself. He was groggy. Dragging himself to work today. There she was, calling again. He couldn't stand it when she was becoming neurotic. He knew deep down that it was all due to lack of trust. It was frustrating though. He hated his job. He felt so disconnected from his peers at work. He always felt like the odd fish out. But he didn't mind that. He actually knew that their professional persona was nothing but a sham. Losing himself inside a film or a TV series, always made him at ease. It was the only thing that could quieten his busy head. His "busy" head. That's what he called it. " I've got a busy head", he'd tell her and she'd look at him with that nervous look. He was so annoyed with her sometimes. How she would never relax and she'd get obsessed with the most trivial things.  ...
Read more

Εσένα που διαβάζω, ιδού πως σε φαντάζομαι!

-
Image
So, μιας τζιαι υποσχέθηκα στη αγαπημένη μου Κολόνα ( μιαν την έχω, τζιαι εν η Κολόνα της μπλογκόσφαιρας, να μεν συνεχίσω το παιχνίδι;;; ) θα γράψω πως φαντάζομαι μερικούς που την μπλογκόσφαιρα, όσους μου έρτουν κατά νου γιατί απ' ότι βλέπω αυξανόμαστε τζιαι πληθαίνουμε δαμέσα. Εξαιρούνται η αγαπημένη Πρας τζιαι τον Pop-Corn Master γιατί είδα φώτο τους τζιαι τη Ψηλή μας, γιατί εβρεθήκαμε, σόου ξέρω πως δείχνουν. Grouta: Μετρίου αναστήματος, λεπτή, μαλλιά καστανόξανθο χρώμα ως τον ώμο, τωρά που άρχισες τζιαι δουλεία σίγουρα θα εν ισhιωμένα, καστανά μάτια ( μπορεί τζιαι μελισσί χρώμα ) τζιαι για κάποιο λόγο πάντα σε φαντάζομαι να κουβαλάς μιαν που τζίντες χάρτινες τες απαίσιες  σακούλες που έχουν στις ταινίες με ψώνια μέσα. ( μεν ρωτήσεις γιατί, απλά έτσι σε φαντάζουμαι! ) Smili: Κανονικό ανάστημα, μαύρο χρώμα μαλλιών, μακριά ως τη μέση, μαύρα μάτια, με κατακόκκινα χείλη ( ορίτζιναλ όμως χωρίς κραγιόν ) τζιαι κανονικό μέγεθος, ούτε πολλά λεπτή ούτε υπέρβαρη. Πάντα σε φαντάζομα...
Read more

8

-
 Έχουν να πουν εν τυχερός αριθμός.  Έχω τρια οχταράκια στην ημερομηνία γενεθλίων μου.  Σήμερα κλείνουμε 8 χρόνια... Οχτώ χρόνια.  Τι να πρωτοθυμηθώ.  Το πρώτο μας φιλί.  Τις λιγοστές φορές (πλέον) που κάναμε έρωτα.  Τους τσακωμούς και τις φωνές.  Τη χρήση.  Την αγωνία. Το άγχος. Το στρες.  Τη μοναξιά.  Αχ, αυτή η μοναξιά.  Γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό;  Τι κι αν είσαι νηφάλιος για 4,5 μήνες.  Απλά γίναμε συνήθεια.  Η κατάσταση μας.  Είναι θαύμα.  Αυτό το ξέρουμε, κι' εσύ κι' εγώ.  Αλλά και πάλι.  Το στομάχι μου εν κόμπος.  Τα βλέπω τα δεύτερα άντα να έρχονται.  Πέντε χρόνια χωρίς ούτε ένα χάδι.  Ερωτικό χάδι.  Πέντε χρόνια μοναξιάς.  Κι ακόμα χιλιάδες μελαγχολίας.  Δε ξέρω γιατί είχα προσδοκίες.  Έπρεπε να είχα μάθει μέχρι τώρα.  Τίποτα δεν αλλάζει.  Όλα πονούν.  Ακόμα και η χαρά μου, πονάει.  Το γέλιο μου, που κλαίει.  Οι άλλοι όμ...
Read more