Monday He stayed till late that morning watching telly again. He knew he shouldn't have, he should have gotten some rest, but he couldn't help himself. He was groggy. Dragging himself to work today. There she was, calling again. He couldn't stand it when she was becoming neurotic. He knew deep down that it was all due to lack of trust. It was frustrating though. He hated his job. He felt so disconnected from his peers at work. He always felt like the odd fish out. But he didn't mind that. He actually knew that their professional persona was nothing but a sham. Losing himself inside a film or a TV series, always made him at ease. It was the only thing that could quieten his busy head. His "busy" head. That's what he called it. " I've got a busy head", he'd tell her and she'd look at him with that nervous look. He was so annoyed with her sometimes. How she would never relax and she'd get obsessed with the most trivial things. ...
So, μιας τζιαι υποσχέθηκα στη αγαπημένη μου Κολόνα ( μιαν την έχω, τζιαι εν η Κολόνα της μπλογκόσφαιρας, να μεν συνεχίσω το παιχνίδι;;; ) θα γράψω πως φαντάζομαι μερικούς που την μπλογκόσφαιρα, όσους μου έρτουν κατά νου γιατί απ' ότι βλέπω αυξανόμαστε τζιαι πληθαίνουμε δαμέσα. Εξαιρούνται η αγαπημένη Πρας τζιαι τον Pop-Corn Master γιατί είδα φώτο τους τζιαι τη Ψηλή μας, γιατί εβρεθήκαμε, σόου ξέρω πως δείχνουν. Grouta: Μετρίου αναστήματος, λεπτή, μαλλιά καστανόξανθο χρώμα ως τον ώμο, τωρά που άρχισες τζιαι δουλεία σίγουρα θα εν ισhιωμένα, καστανά μάτια ( μπορεί τζιαι μελισσί χρώμα ) τζιαι για κάποιο λόγο πάντα σε φαντάζομαι να κουβαλάς μιαν που τζίντες χάρτινες τες απαίσιες σακούλες που έχουν στις ταινίες με ψώνια μέσα. ( μεν ρωτήσεις γιατί, απλά έτσι σε φαντάζουμαι! ) Smili: Κανονικό ανάστημα, μαύρο χρώμα μαλλιών, μακριά ως τη μέση, μαύρα μάτια, με κατακόκκινα χείλη ( ορίτζιναλ όμως χωρίς κραγιόν ) τζιαι κανονικό μέγεθος, ούτε πολλά λεπτή ούτε υπέρβαρη. Πάντα σε φαντάζομα...
Το πιο γνωστό ίσως βικτωριανό μυθιστόρημα είναι της πολυαγαπημένης Jane Auste n, " Περηφάνια και Προκατάληψη " aka, " Pride and Prejudice ". Το βιβλίο μιλά (ουσιαστικά) για τις πρώτες εντυπώσεις που έχουμε όταν συναντούμε καινούργιους χομοσαπισμένους ανθρώπους. Πρόσφατα μες την παρέα ήρτε ένα νέο μέλος, αρσενικό θέμας. Με τον συγκεκριμένο εφκήκαμε ήδη 3 φορές (σε λιότερο που 10 μέρες). Καλό παιδάκι, Βέλγος επί γεννησιμιού του, αναγιώμενος ποδά, έκαμε κάτι χρόνια Σιγκαπούρη τζιαι τωρά σπουδάζει Ελβετία. Γενικά πολλά ιντερνάσhιοναλ το παιδί. Αρκετά ανοιχτό-μυαλός, συζητήσιμος, κομψός. Με λίγα λόγια πολλά καλός για την παρέα μας. Σε μια συζήτηση που είχαμε τις προάλλες, έτυχε να πέσσει η συζήτηση τι κοιτάζεις όταν συναντάς ένα άνθρωπο, ειδικά άμαν εν του αντίθετου φύλου. Μερικοί είπαν τα μάτια, άλλοι τα χέρια, την στάση, το χαμόγελο, τον κώλο, τα βυζιά (φυσικά). Όταν έφτασε η σειρά του Βέλγου (που ετούδε και στο εξής ας τον ονομάσουμε Ταρ...
Comments
Post a Comment