Monday He stayed till late that morning watching telly again. He knew he shouldn't have, he should have gotten some rest, but he couldn't help himself. He was groggy. Dragging himself to work today. There she was, calling again. He couldn't stand it when she was becoming neurotic. He knew deep down that it was all due to lack of trust. It was frustrating though. He hated his job. He felt so disconnected from his peers at work. He always felt like the odd fish out. But he didn't mind that. He actually knew that their professional persona was nothing but a sham. Losing himself inside a film or a TV series, always made him at ease. It was the only thing that could quieten his busy head. His "busy" head. That's what he called it. " I've got a busy head", he'd tell her and she'd look at him with that nervous look. He was so annoyed with her sometimes. How she would never relax and she'd get obsessed with the most trivial things. ...
So, μιας τζιαι υποσχέθηκα στη αγαπημένη μου Κολόνα ( μιαν την έχω, τζιαι εν η Κολόνα της μπλογκόσφαιρας, να μεν συνεχίσω το παιχνίδι;;; ) θα γράψω πως φαντάζομαι μερικούς που την μπλογκόσφαιρα, όσους μου έρτουν κατά νου γιατί απ' ότι βλέπω αυξανόμαστε τζιαι πληθαίνουμε δαμέσα. Εξαιρούνται η αγαπημένη Πρας τζιαι τον Pop-Corn Master γιατί είδα φώτο τους τζιαι τη Ψηλή μας, γιατί εβρεθήκαμε, σόου ξέρω πως δείχνουν. Grouta: Μετρίου αναστήματος, λεπτή, μαλλιά καστανόξανθο χρώμα ως τον ώμο, τωρά που άρχισες τζιαι δουλεία σίγουρα θα εν ισhιωμένα, καστανά μάτια ( μπορεί τζιαι μελισσί χρώμα ) τζιαι για κάποιο λόγο πάντα σε φαντάζομαι να κουβαλάς μιαν που τζίντες χάρτινες τες απαίσιες σακούλες που έχουν στις ταινίες με ψώνια μέσα. ( μεν ρωτήσεις γιατί, απλά έτσι σε φαντάζουμαι! ) Smili: Κανονικό ανάστημα, μαύρο χρώμα μαλλιών, μακριά ως τη μέση, μαύρα μάτια, με κατακόκκινα χείλη ( ορίτζιναλ όμως χωρίς κραγιόν ) τζιαι κανονικό μέγεθος, ούτε πολλά λεπτή ούτε υπέρβαρη. Πάντα σε φαντάζομα...
Έχουν να πουν εν τυχερός αριθμός. Έχω τρια οχταράκια στην ημερομηνία γενεθλίων μου. Σήμερα κλείνουμε 8 χρόνια... Οχτώ χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθώ. Το πρώτο μας φιλί. Τις λιγοστές φορές (πλέον) που κάναμε έρωτα. Τους τσακωμούς και τις φωνές. Τη χρήση. Την αγωνία. Το άγχος. Το στρες. Τη μοναξιά. Αχ, αυτή η μοναξιά. Γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό; Τι κι αν είσαι νηφάλιος για 4,5 μήνες. Απλά γίναμε συνήθεια. Η κατάσταση μας. Είναι θαύμα. Αυτό το ξέρουμε, κι' εσύ κι' εγώ. Αλλά και πάλι. Το στομάχι μου εν κόμπος. Τα βλέπω τα δεύτερα άντα να έρχονται. Πέντε χρόνια χωρίς ούτε ένα χάδι. Ερωτικό χάδι. Πέντε χρόνια μοναξιάς. Κι ακόμα χιλιάδες μελαγχολίας. Δε ξέρω γιατί είχα προσδοκίες. Έπρεπε να είχα μάθει μέχρι τώρα. Τίποτα δεν αλλάζει. Όλα πονούν. Ακόμα και η χαρά μου, πονάει. Το γέλιο μου, που κλαίει. Οι άλλοι όμ...
Comments
Post a Comment