Λυκόφως

Δεν έχω όμορφες λέξεις να σου εκφράσω…παρά μόνο την αλήθεια μου. Χθες βράδυ είδα το αόρατο άγγιγμα σου απάνω μου. Σε ονειρεύτηκα και πάλι. Σε σκέφτηκα και πάλι. Το ξέρω πως είναι η αμαρτία που με κυριαρχεί, που με οδηγεί στο δικό σου μονοπάτι. Μακάρι το καράβι να με’ φερνε κοντά σου αύριο. Σαν νεφέλη θα έτρεχα να κρυφτώ στην αγκαλιά σου. Κι’ αν αυτό με κάνει αμαρτωλή τότε ας είναι. Δεν έχω μάθει άλλο τρόπο. Δε μπορώ να ψευδομαρτυρήσω. Παρ’ όλο που η απόσταση και ο χρόνος μας χωρίζει, η καρδιά μου δε μπορεί να μείνει μακριά. Πώς να της μάθω άλλο αλφάβητο, κι’ άλλη θρησκεία; Πώς να της μάθω να λέει ψέματα; Πιθανόν να μη μου δώσει λόγο ξανά ποτέ…αυτό μου το παραστράτημα να σε οδηγήσει στην απόλυτη αποξένωση από μένα. Ας είναι κι αυτό. Εγώ θα πω αυτό που νιώθω βαθιά μέσα στα σωθικά μου. Γιατί όταν έκλεινα τα μάτια μου εχθές το βράδυ μες το βουβό σκοτάδι του δωματίου μου, ήρθε η δικιά σου ζεστή αύρα και μου αποκάλυψε πως θα ήταν το φιλί σου, το άγγιγμα σου, το βλέμμα σου, το άρωμα σου. Πως...

Αυτό το κομμάτι μου έχει αποκοπεί. Όλα να φαίνονται βουβά και διψασμένα, και να νιώθω πως χάνονται τα κεριά της νεότητας μου χωρίς καν να προλάβω να τ' ανάψω. Ειπα πως εάν δεν έχω πάθος για το κομμάτι μου, τότε δεν είμαι τίποτα άλλο παρά μια ψυχή μικρή και μαραμένη. Το να γεύομαι υλισμό και να παρελάυω σαν ανθοστολισμένη κότα, δε μουδιάζει ούτε ιντρικάρει κάνένα κύτταρο του ανθρώπινου συστήματος μου. Το πάθος πρέπει να σε εξουσιάζει όλοτελα. Να σε μυρμυγκιάζει, σαν απαγορευμένος οργασμός. Είναι μια μπάλα χιονιού, περιτυλιγμένη μες τις φλόγες. Είναι μια συνεχής πάλη έκστασης, που σε καθηλώνει να θέλεις να συνεχίσεις να ενδίδεις σ' αυτό το πάθος. Αυτό ένιωσα και εγώ όταν αντίκρυσα τα λόγια του... Θυμάμαι...Ήμουνα ακόμα δεκαοκτώ χρονών, και ανυπομονούσα να γνωρίσω νέες εμπειρίες, νέες ιδέες, που θα μου άλλαζαν τη ζωή μου ολότελα.Και την πρώτη φορά που τα λόγια του, με παρηγόρησαν και με συντρόφευσαν, σαν να ήταν παλιοί μου γνώριμοι, με έκαναν να αντιληφθώ ότι τα λόγια του θα έριχν...

Δεν είναι όλα μαύρα σ' αυτή τη ζωή... Απλά πρέπει πάντα να κοιτάμε μπροστά. Να μαζεύουμε τα κομμάτια μας και να συνεχίζουμε. Τo γιατί κανείς δε θα στο πει ποτέ. Μόνος σου θα το βρεις, εάν θέλεις να το βρεις. Οι άνθρωποι δεν είναι διαμάντια... Δεν είναι αντικείμενα, Γι' αυτό δε πρέπει να τα κακομεταχειριζόμαστε. Ο άνθρωπος που μισά τους άλλους, Μισά τον ίδιο του τον εαυτό. Είμαστε ένα εξωπραγματικό δώρο. Γεμάτο με λάθη και κακές συνήθεις Γεμάτο με πίκρα, θυμό και απληστία. Παρ' όλα αυτά υπάρχει και η χαρά, η ευτυχία, η αισιοδοξία... Η ελπίδα. Το φως βρίσκεται μπροστά μας. Αρκεί να θέλουμε εμείς να το δούμε. Το σκοτάδι μας αγκαλιάζει κάθε στιγμή αμφιβολίας και αυταπάρνησης. Η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα προς την αλήθεια του καθενός... Η δημιουργία μας είναι γεγονός. Η ύπαρξη μας είναι επιλογή... Ο καθένας έρχεται και φεύγει με τον ακριβώς ίδιο τρόπο. Είναι επιλογή μας το πως διαλέγουμε να ζούμε. "Ελεύθερη Βούληση"

Μετά σου λένε... Μη χάνεις την ελπίδα σου. Εδώ και ενάμισι περίπου μήνα είμαι στο Λονδίνο και ψάχνω απεγνωσμένα και πάλι για δουλειά. Λέω και πάλι γιατί είχα δουλειά μέχρι τον προηγούμενο Ιούνιο, ώσπου και δεν άντεξα και παραιτήθηκα για δύο λόγους: 1ον) η μάνα μου έκανε εγχείρηση και δε θα μπορούσα με τίποτα να μην είμαι στο πλευρό της και 2ον)δε μπορούσα να αντέξω ούτε άλλο ένα λεπτό τα αφεντικά μου που FYI μεθούσαν και ερχόντουσαν στη δουλειά στουπί και δε το μόνο που ήξεραν να κάνουν ήταν να ρίχνουν το φταίξιμο για ότι γινότανε επάνω μου και να με κακολογούν ακόμα και μπροστά στα μάτια μου. Και ενώ όλοι γύρω μου βρίσκουν δουλειά, έχουν λεφτά, είναι βολεμένοι και δεν κυνηγάνε ένα όνειρο (shakespeare και μαλακίες), εγώ ζω με δανεικά, υποχρεώνομαι, είμαι μοναχή μου, (μη τα συζητώ για οικογένεια, ο πατέρας μου λέει ότι αυτό που προσπαθώ να κάνω - να ανεξαρτητοποιηθώ - είναι μαλακίες), οι φίλοι μου όλοι μου λένε αυτή τη σπαστική κατ' εμένα φράση "Κάνε υπομονή. Μη χάνεις ελπίδα!...

Κάποτε είχα όνειρα... Ετούτο το καλοκαίρι ήτανε όμορφο, γεμάτο έρωτα και ξεγνοιασιά. Και ενώ οι γύρω μου σκορπίζουν ανελέητα το χρήμα, σαν ζαχαρωτές καραμέλες... Εγώ έχω μείνει στο περιθώριο, να ζητιανεύω με τα "χρυσά" μου πτυχία δουλειά απο τον καπιταλισμό. Ο πατέρας είναι πραγματιστής. Πάντοτε με έλεγε ονειροπόλα. Άλλοι απλά λένε πως έχω στόχους στη ζωή μου. Εγώ με βλέπω σαν μια μηδαμινή κόκκος άμμου, που τσαλαπατιέται απο τις χλιδάτες μπότες. Δεν με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς. Η μάνα μου δε με βύζαξε αλλά είχα μόνο την δικιά της την αγάπη. Δε με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς. Η νιότη μου έχει φύγει απο το σώμα μου πριν το καιρό του. Το γήρας του μυαλού μου με σκοτώνει. Άσχετο...τι να τα κάνω όλα τα πτυχία μου τώρα; Τι να απογίνουν όλοι αυτοί οι "ρεαλιστικοί" μου στόχοι; Ο αδελφός μου ήτανε πάντοτε απόμακρος. Το πάχος μου τον φόβιζε, τον ντρόπιαζε. Δεν ήμουνα ποτέ μια αντάξια αδελφή...γιατί ονειρευόμουν...πάντα! Βαρέθηκα τις οικογένειες, του φίλους, τους άδοξους έρωτες...