Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε....
Μετρώ τις ευλογίες μου τζιαι όι τις αναποθκιές μου. Χτες έφτασα (αισίως) στο 27ο έτος της ηλικίας μου. Έφτασα σώα τζιαι αβλαβής. Με δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια. Έφτασα με τη μάμα μου τζιαι το παπά μου δίπλα μου, να με αγαπούν τζιαι να τους αγαπώ. Έφτασα με την αγάπη των μωρών μου, τη Συσούλα μου τζιαι την Άριελ μου. Έφτασα με την αγάπη των 3 γυναικών που πλέον εν κάτι παραπάνω που φίλες για μένα, εν αρφάες. Έφτασα με την φιλία κάποιων τραυματισμένων ψυχών που είμαι ευγνόμων που τις έχω στη ζωή μου. Έφτασα δαμέ με την αγάπη μιας Μπέλλας τζιαι με την αγάπη των ξαδέλφων τζιαι του αδελφού μου. Τζιαι έφτασα δαμέ με την αγάπη . Count your rainbows, not your thunderstorms. Και για να λέμε του στραβού το δίκαιο, εν μπορώ να έχω κανένα παράπονο πλέον που τη ζωή. Έκλαψα, εγέλασα, εκέρδισα, έχασα, ερωτεύτηκα, απογοητεύτηκα, ανανεώθηκα, εθαύμασα αλλά πάνω που ούλα...αγάπησα, τζιαι αγαπώ ακόμα. Τζιαι τα καλά τζιαι τα...
Comments
Post a Comment