Λυκόφως

Γεννιούνται κάπως απότομα, μες το στομάχι σου.  Ακόμα δε μπορείς να διακρίνεις τι είναι.  Αν είναι μεταξύ ιλλίγγου ή εμετού, αν είναι καμιά τροφική δηλητηρίαση.  Κάθεσαι και σκέφτεσαι τι ήταν το τελευταίο πράγμα που κατανάλωσες κι αν αυτή είναι η αιτία.  Με το πέρασμα των ημερών σου περνούν κάποιες σκέψεις απ' το μυαλό.  Αυτή η νευρικότητα που σε διακατέχει.  Το φούσκωμα των εντέρων σου από το πολύ άγχος.  Τα άκρα σου που παγώνουν, αντί να ιδρώνουν.  Η διαφορά στις κινήσεις σου, οι σκέψεις σου που συνέχεια βυθίζονται μεταξύ πειρασμού και θυμού.  Και μετά, τον βλέπεις.  Και τα μέσα σου γίνονται τανάλιες. Και τότε καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει.  Πεταλούδες.  Να χοροπηδούν μέσα σου και να χορεύουν καρσιλαμά χωρίς να σε υπολογίζουν.  Πεταλούδες.  Να κοκκινίζουν τα μάγουλα σου χωρίς να έχεις βάλεις σταλιά ρούζ.  Πεταλούδες.  Να χαμογελάς και να σου χαμογελά σαν το χαζοχαρούμενο πίσω.  Πεταλούδες.  Να σ...

Κάποτε επέτρεπα στους ανθρώπους να μου συμπεριφέρονται πολλά άσσιημα. Θέλεις οι ανασφάλειες μου, το τοξικό περιβάλλον στο οποίο εμεγάλωνα που με έκαμναν ούλλοι που γυρώ μπούλινγκ. Στην τελική είχα πείσει τον εαυτό μου, ότι μόνο τόσα μου αξίζουν. Επέτρεπα σε άτομα να με γράφουν όποτε τους καπνίσει, να μπαινοφκένουν μες τη ζωή μου όποτε τους καπνίσει, να μου μιλούν όπως του καπνίσει. Γενικά να κάμνουν ότι τους καπνίσει. Τζι' εγώ απλά ανέχουμουν.  Επήρε μου καμπόσα χρόνια, τζιαι αρκετή απόσταση (σωματική τζιαι ψυχική) για να καταλάβω ότι κάποιοι ανθρώποι εν τόσο τοξικοί, που εν καλύτερα να μείνουν απλά στο παρελθόν, τζιαι αν όχι, τουλάχιστον να μπουν όρια και αποστάσεις, σωματικές, αλλά και ψυχολογικές/ συναισθηματικές.  Εν εν πράμα έφκολο τούτο. Τζιαι επήρε μου καιρό να το καταλάβω, να το κατανοήσω τζιαι να το εφαρμώσω. Όπως μου επήρε καιρό να δω με άλλη οπτική γωνία τζιαι τα άτομα που θκιαλέουμε στη τελική να κρατήσουμε στη ζωή μας.  Μια "πρώην" φίλη - έγινε πρώην - λόγω τ...

  Το λοιπόν βλογκ,  Είπα εν θα χαθώ, τζιαι ψιλο ΄χαθηκα. Αγκέιν. Τι να τα κάμεις πιον. Ζωή, τρεχάματα, λοαρκασμοί. Εν προκάμνω. Ειδικά τούντες τελευταίες θκιο τρεις εφτομάδες, είχα συνέχεια book events! Επειδή - προς μεγάλη μου έκπληξή, δε θα το αρνηθώ - εβρεθήκαν θκιο πλάσματα που εθκιαβάσαν το προηγούμενο μου ποστ, να' στε καλά, you know who you are, είπα να κάμω νάκκο μιαν ανασκόπηση στο τι κάμνω μες το ΜΠΟΥΚΣΤΑΓΚΡΑΜ (άλλο BOOKSTAGRAM), εδώ και μερικά χρόνια.  Καταρχάς να συστηθούμε - δαμέσα κάποτε ήμουν η Λου.  Στο Ίνστα είμαι η Velvetreads .  Για μερικούς μήνες το 2018 εβρέθηκα να είμαι άνεργη για μερικούς μήνες τζιαι επειδή δεν είχα τι να κάμνω άρκεψα να θκιαβάζω. Στην αρχή επαρακολουθούσα μεγάλους λογαριασμούς, εξεκίνησε που ένα book account που είχε η ηθοποιός Emma Roberts -  https://www.instagram.com/belletrist/?hl=en - τζιαι άρεσε μου η ιδέα να μιλώ για βιβλία. Μόλις είχα αρχίσει να ακούω τζιαι μερικά audiobooks - back when audiobooks εν αναγνωρί...

Ντιαρ βλόγκ,  Βαρκούμαι.  Έτσι είπα να σου γράψω.  Θκιο φορές μέσα σε μιαν φτομάδα. Θα σπάσει κανας φούρνος.  Είμαι δουλειά τωρά που σου γράφω. Τρίτη πρωί (προς μεσημέρι). Βρίσκομαι κάπου στο Βορειο-δυτικό Λονδίνο, σ' ένα εργοτάξιο.  Τι εν η δουλειά μου ρωτάς; Οφίσιαλλι ο τίτλος μου είναι ντόκιουμέντ-κοντρόλερ. Άι κοντρόλ ντόκιουμέντς. Όι όπως τον Edward Snowden ή τον Julian Assagne, κάτι πιο mild. Χειρίζομαι ηλεκτρονικά αρχεία τζιαι αρχιτεκτονικά σχέδια για εργολάβους. Αυτή τη στιγμή, εργοδοτούμαι που μιαν εταιρεία που κάμνει τα mechanical & electrical σε ένα data centre. Πιο παλιά εδούλεψα στο Wimbledon, στο Google HQ etc. Γενικά χτίζουμαι εμπορικά κτήρια τζιαι παρέχουμε τις υπηρεσίες στο κτίσιμο τους. Εγώ είμαι γραφειακή υποστήριξη, αλλά δαμέ στην Αγγλία εν πιο fancy ο τίτλος της εργασίας μου, πιο καλοπληρωμένος ο ρόλος τζιαι επειδή είμαι πλέον σε θέση να πω ότι έχω αρκετά χρόνια εμπειρία πάνω στο συγκεκριμένο ρόλο, είμαι τζιαι πιο in demand γενικά. ...

 Αγαπημένο μου βλογκ,  Έχει χρόνια να σου γράψω...Σε πεθύμησα δε θα στο κρύψω. Ή όπως λέμεν τζιαι εις την κηπριακήν. Επεχύμησα σε! Εν αλήθκεια, ότι μέσα στα 7-8 χρόνια απουσίας μου, εγίναν πολλά (και διάφορα).  Ερωτεύτηκα (ξανά), επληγώθηκα, επροδόθηκα, έπαθα κατάθλιψη, έχασα κιλά, έβαλα κιλά, εγνώρισα έννα κάρο κόσμο, άλλαξα 3-4 δουλειές. Γενικώς εμάζεψα εμπειρίες που λέμεν. Τζιαι ναι, τελικά τα 24, εν ήταν τόσο φοητσιάρικος αριθμός όπως ενόμιζα όταν επρωτοάρχισα να σου γράφω.  Τωρά είμαι σχεδόν 37 - 36 και 10 μήνες για την ακρίβεια. Τζιαι νιώθω πιο αδαής για τη ζωή όσο ποτέ άλλοτε. Ούλλα όσα ενόμιζα ότι ήξερα στα τουέντις μου (τη δεκαετία των 20 μου), τελικά ήταν απλά ένας ανούσιος πρόλογος για το τι εστί...ζωή.  Μερικές φορές κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι ότι μόλις άρκεψα τζιαι ξυπνώ που έναν βαθύ λήθαργο. Λες τζιαι υπνοβατούσα τόσα χρόνια, τζιαι απλά εζούσα σε μιαν επιφάνεια χωρίς ουσία. Όι πως έσσιει τζιαι την τρελλή ουσία η ζωή μου τωρά, αλλά τουλάχιστον τωρά ...

Monday He stayed till late that morning watching telly again. He knew he shouldn't have, he should have gotten some rest, but he couldn't help himself. He was groggy. Dragging himself to work today. There she was, calling again. He couldn't stand it when she was becoming neurotic. He knew deep down that it was all due to lack of trust. It was frustrating though. He hated his job. He felt so disconnected from his peers at work. He always felt like the odd fish out. But he didn't mind that. He actually knew that their professional persona was nothing but a sham. Losing himself inside a film or a TV series, always made him at ease. It was the only thing that could quieten his busy head. His "busy" head. That's what he called it. " I've got a busy head", he'd tell her and she'd look at him with that nervous look. He was so annoyed with her sometimes. How she would never relax and she'd get obsessed with the most trivial things.  ...

Δεν ξέρω απ' οπού να αρχίσω. Νιώθω ότι έχουν περάσει δεκαετίες. Γεμάτες με εμπειρίες και πόνο. Έχουν γίνει τόσα πολλά. Έχουν γίνει τόσα λίγα. Τώρα βλέπω τα τείχη να γκρεμίζονται. Τα τείχη μας. Τα τείχη της αγάπης μας.  Χρόνος, σκληρός φίλος. Ποτέ δε πίστευα ότι το εμείς θα γινόταν εγώ και εσύ. Τώρα έχουν μείνει μονάχα οι στάχτες μας. Οι προσδοκίες μας. Τα άπιαστα όνειρα μας. Τα ταξίδια που δεν κάναμε. Το αυτοκίνητο που δεν αγοράσαμε. Η άδεια μας ντουλάπα που ποτέ δεν κτίσαμε. Τώρα γεμίσαν απο σκόνη. Και λύπη.  Το ξέρεις πως δε θα κοιτάξω άλλονε στα μάτια ποτέ έτσι όπως σε κοίταζα εσένα. Δεν ήσουν πόθος ή πάθος. Ήσουν ρίζα στη καρδιά μου βαλμένη. Είσαι σπόρος που μεγάλωσε, άνθισε, μάρανε.  Με πόνεσες. Σε πόνεσα.  Δεν είναι η εκδίκηση. Είναι η αυτοκαταστροφική μας φύση. Είναι το ακόρεστο εγώ μας. Είναι η απληστία μας ότι όλα είναι δεδομένα.  Πάλεψα(με) πολύ. Δυστυχώς, αυτός ο δειλός, ο χρόνος, μας ξεμπρόστιασε. Μας έκανε να υποκείψουμε στα πάθη μας. ...