Λυκόφως

(αψεγάδιαστη αγάπη) Η ΑΓΑΠΗ  ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α'  Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον. και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν, και εαν εχω πασαν την πιστιν ωστε ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι. καν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου, και εαν παραδω το σωμα μου ινα καυχησωμαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωφελουμαι. Η αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, [η αγαπη] ου περπερευεται, ου φυσιουται, ουκ ασχημονει, ου ζητει τα εαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον, ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια· παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει. Η αγαπη ουδεποτε πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται. εκ μερους γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν· οταν δε ελθη το τελειον, το εκ μερους καταργηθησεται. οτε ημην νηπιος, ελαλουν ως νηπιος, εφρον...

"Κλάψε μέχρι να στερέψεις" , είπαν μου. Γιατί εν στερέφκω; Ήμασταν μαζί 16 μήνες. Θκιόμισι φτομάδες μετά, τζιαι ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα. Σάννα εδιαγραφτήκαν ούλα που τη μνήμη. Ακόμα είμαι στο "αναζητώ τον". Εν πρέπει τζιαι λαλούν μου το. Εφάαν μου τα αφκιά μου. Ακόμα κλαίω. Κάθε νύχτα, κάθε χάραμα. ( γιατί εσήκωσα κουσούρι να σηκώνουμαι που τα χαράματα τωρά ). Κάθε νύχτα ψυθιρίζω το όνομα του. Τζιαι προσεύχουμαι να εν καλά. Μπορεί να μεν με αγαπά πλέον. Να νιώθει καταπληκτικά μακριά μου. Μακριά που τούτο που ενιώθαμε ο ένας για τον άλλον. Δεκαέξι μήνες...τζιαι τωρά η απόλυτη σιωπή. Τίποτε εν με ευχαριστεί πλέον. Ούτε η μουσική, ούτε οι ταινίες, ούτε οι βόλτες. Μιλώ με ούλο το κόσμο. Αλλά ούλος ο κόσμος εν εν τζίνος. Τζίνος εν ένα σύννεφο...άπιαστος πλέον. Τζιαι ούλο βασανίζει με τούντο 'γιατί'. Φταίω που τον αγάπησα τόσο πολλά; Άξιζα τούτο το τέλος που εθκιάλεξε να μας δώκει; Τζίνος έκαμε το που το τηλέφωνο, να...

“Perdition catch my soul / But I do love thee, and when I love thee not, / Chaos is come again”   ~ Othello (III.iii.91–93) Έσhιει μέρες που καταπιέζω τον εαυτό μου τζιαι εν γράφω...εν γράφω ούλα όσα νιώθω. Προσπαθώ να πάρω απόσταση, αλλά όσο περισσότερο πιέζουμαι τόσο περισσότερο εν τα καταφέρνω να ησυχάσω. DISCLAIMER: Ακολουθεί αρκετά συναισθηματικό τζιαι δακρύβρεχτο ποστ. Όσοι πιστοί προσέλθετε να το θκεβάσετε. Όσοι νομίζετε ότι εν εν για σας ή ότι εν μπορείτε τα γυναικεία μελό, θα καταλάβω την αποστροφή τζιαι την αποχώρηση σας. Θα παραθέσω την αλήθκεια. Την αλήθκεια μου.  Πριν δυο εφτομάδες ακριβώς τζιαι δυο ώρες, ο άνθρωπος μου, ο δικός μου άνθρωπος με είσhε πάρει τηλέφωνει για να μου πει ότι με αγαπά. Τωρά είμαι χαμένη...γιατί έφυε. Εδωθήκαν μου πολλές κατηγορίες του τύπου εγωίστριας, καταπιεστικής τζιαι τυραννικής γυναίκας. Έδωσα δικαιώματα για μη εκτίμησης του εαυτού μου. Είμαι άνθρωπος που αφωμιώνω τα πάντα με έναν υπερ-ευαίσθητο τρόπο τζιαι τούτο φοητσι...

To-morrow, and to-morrow, and to-morrow, Creeps in this petty pace from day to day, To the last syllable of recorded time; And all our yesterdays have lighted fools The way to dusty death. Out, out, brief candle! Life's but a walking shadow, a poor player That struts and frets his hour upon the stage And then is heard no more. It is a tale Told by an idiot, full of sound and fury Signifying nothing. — Macbeth (Act 5, Scene 5, lines 17-28) Σήμερα είναι τα 448α γενέθλια του φανταστικού και πλυν πεθαμένου  άντρα μου...Γουίλιαμ Σαίξπηρ. Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τούντο συγγραφέα ήταν όταν ήμουν 10 χρονών, τζιαι ήταν το " Romeo & Juliet " του Φράνκο Τζεφιρέλλι  ( ναι τζίνος που έκαμε τζιαι τον Τζίζας οφ Νάζαρεθ ) . Όταν επεράσαν μερικά χρόνια τζιαι εκατάλαβα πλέον τι αξία είσhε το θκιάβασμα τζιαι τα βιβλία, επίενα μόνη μου στη βιβλιοθήκα τζιαι εδανείζουμουν κλασική λογοτεχνία. Μέσα στα σκονισμένα βιβλία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λεμεσού τω και...

Αγαπητό μου σκυλίσιο Ντάιαρι, Μιας τζιαι η μαστόρισσα μου δεν έσhιει "έμπνευση" για να ασχοληθεί μαζί σου τζιαι μιας τζιαι είδα σε δαχαμέ ανοιχτό τζιαι επειδή ξέρω τζιαι να δακτυλογραφώ τζιαι μιας τζιαι ξέρω τζιαι τι σημαίνει η λέξη δακτυλογραφώ , είπα να σου κάμω εγώ την τιμή τζιαι να σου γράψω τα "νέα" μας. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες τα πράματα εν λιο παράξενα μες το σπίτι Ντάιαρι. Εν ξέρω πως να το εξηγήσω χωρίς σκυλίσιους όρους αλλά θα προσπαθήσω...Για παράδειγμα η μικρή μαστόρισσα μου, όι η μάμα, η άλλη, δε ξέρω τι συμβαίνει μαζί της. Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες που εν...διαφορετική. Για να καταλάβεις πριν θκιο εφτομάδες επέτυχα την να κάθεται μπροστά που το στεγνωτήριο ρούχων τζίνο που κατσιαρίζει πολλά τζιαι σπάζει μου τα νεύρα  τζιαι έχασκε πάνω του για καμιά ώρα. Στην αρχή ενόμιζα ότι θα επίενα έξτρα βόλτα μιας τζιαι εν το λουρί μου κάπου τζιαμέ κοντά, αλλά τούτη απλά έμεινε τζιαι έβλεπε το στεγνωτήριο που επίενε σβούρες...τζιαι εν εμίλαν...απλά εκο...

Η ΑΛΕΠΟΥ :Για τον αποχαιρετισμό μας, να το μυστικό μου μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια αν οι άνθρωποι ξεχνούν αυτήν την αλήθεια, εσύ μην την ξεχάσεις ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου, είναι που το κάνει τόσο σημαντικό κι είσαι υπεύθυνος για πάντα, για ό,τι έχεις εξημερώσει Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αντίο. Η Αλεπού: Αντίο. Μην ξεχάσεις το μυστικό μου. Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά. Ο Μικρός Πρίγκηπας: Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά. Η Αλεπού: Κι ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια. Ο Μικρός Πρίγκηπας: Ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια. Η Αλεπού: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό, είναι ο χρόνος που αφιέρωσες σ'αυτό. Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό μου τόσο σημαντικό... Η Αλεπού: ...είναι ο χρόνος. Ο Μικρός Πρίγκηπας: ...είναι ο χρόνος... Η Αλεπού: ...που αφιέρωσες σ'αυτό. Ο Μικρός Πρίγκηπας: ...που αφιέρωσα σ...

Έφυε τζιαι ο Μητροπάνος. Ακούα το το τζιαιρό του uni μου. Πάντα εχορέφκαμε το σαν τελευταίο τραγούδι στις Ελληνικές Βραδιές. May he rest in peace... Δημήτρης Μητροπάνος - Ρόζα Στίχοι: Άλκης Αλκαίος Μουσική Θάνος Μικρούτσικος Πρώτη Εκτέλεση Δημήτρης Μητροπάνος Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο μα τα κελιά μας είναι χωριστά σε πολιτεία μαγική γυρνάμε δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις σε ένα παραμύθι εφιαλτικό φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία πώς η ιστορία γίνεται σιωπή τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός περνάνε πάνω μας τα τρ...