Λυκόφως

Σονέτο 8 Ή ν’ ακούεις μουσική, αλλά όχι μελαγχολική. Η αγαλλίαση είναι μες τη χαρά που ευδοκιμεί και το γλυκύ στο γλυκό. Γιατί τότε εσύ ν’ αγαπάς κάτι που δε σε ευχαριστεί, Ή να απολαμβάνεις κάτι που σου είναι ενοχλητικό; Αν η πραγματική συγχορδία ήχων με μελωδικότητα Σε ενοχλεί στ’ αυτί, επειδή οι ήχοι παντρεύονται μαζί, Είναι γιατί οι ήχοι σε επιπλήττουν, επειδή διασπάς την ενότητα Κι ακούεις το κάθε κομμάτι ξεχωριστά με αδέξιο αυτί. Πρόσεξε πως ο ήχος παντρεύεται γλυκά με τους άλλους στον αέρα, Όταν κτυπά η χορδή κι πλαϊνές πάλλονται με συγχορδία• Μοιάζουν με τον πατέρα, το παιδί και την ευτυχισμένη μητέρα, Που τραγουδούν ένα ευχάριστο τραγούδι με αρμονία Και που σου λένε τραγουδιστά, όλοι μαζί σαν ένας: «Ανύπαντρε, όντας ένας, στο τέλος δε θα μείνει κανένας». *********************** Sonnet 8 Music to hear, why hear'st thou music sadly? Sweets with sweets war not, joy delights in joy. Why lovest thou that which thou receivest not gladly, Or else receivest with p...

Σονέτο 7 Εκεί στην Άπω Ανατολή, όπου η ακτινοβολία του ήλιου είναι καυτή Και δίνει πλουσιοπάροχα το φως του με λαμπρότητα, Υποτάσσονται στη λάμψη αυτή τα μάτια κάθε θεατή Υπηρετώντας με τη ματιά τους την Αυτού Εξοχότητα. Και όταν αναρριχηθεί στον ανηφορικό λόφο και μεσουρανεί Μοιάζει με τη προχωρημένη νιότη που είναι σε ακμή, Και αναμφίβολα τον θαυμάζουν πάντοτε οι θνητοί Και τον ατενίζουν εκστατικοί σαν εικόνα λατρευτή. Αλλά, όταν απ’ το μεσουράνημα, φεύγει με το φθαρμένο του άρμα, Αφήνοντας τη μέρα, όπως η ηλικία των ηλικιωμένο, Αλλοιώνονται στο διάβα του τα μάτια Και στη δύση του αλληθωρίζουν βλέποντας τον ορίζοντα θολωμένο. Έτσι εσύ, όταν περάσεις το στάδιο το νεανικό και ζωηρό, Θα πεθάνεις στην αφάνεια με καημό, εκτός αν κάνεις ένα γιο. **************************** Sonnet 7 Lo! in the orient when the gracious light Lifts up his burning head, each under eye Doth homage to his new-appearing sight, Serving with looks his sacred majesty; And having climb'd the st...

Σονέτο 6 Επομένως μην αφήσεις το τραχύ χέρι του χειμώνα Να σου παραμορφώσει το καλοκαίρι σου πριν αποσταχτείς: Φύλαξε το γλυκό σου απόσταγμα σε κάποιο σώμα Και πλούτισε το με την ομορφιά σου πριν αυτοκαταστραφείς. Δεν είναι τοκογλυφία το να εισπράξεις το μερτικό σου, Γιατί χαίρεστε κι οι δυο με την εξόφληση του δανείου• Αυτό είναι αυτοδανεισμός για να αναπλάσεις τον εαυτό σου, Που θα σε χαροποιήσει υπερδιπλάσια απ’ ότι η είσπραξη του επιτοκίου• Θα ήσουν δέκα φορές πιο ευτυχής απ’ ότι είσαι τώρα, Αν αναπαρήγαγες το πρόσωπο σου σε δέκα ομοιώματα: Οπότε ο θάνατος τι πρόβλημα θα δημιουργούσε όταν φύγεις κάποια ώρα, Αφού αφήσεις τον εαυτό σου στους απογόνους σου τα πρόσωπα; Μην καμαρώνεις που είσ’ ωραίος, γιατί της ομορφιάς σου τα συντρίμμια, Όταν πεθάνεις θα τα κληρονομήσουν τα σκουλήκια. ************************ Sonnet 6 Then let not winter’s ragged hand deface In thee thy summer, ere thou be distilled: Make sweet some vial, treasure thou some place With beauty’s tre...

Σονέτο 5 Εκείνες τις ώρες που θα πλαισιώνουν με τέχνη και απαλότητα Τα μάτια του κόσμου που θα ατενίζουν την ωραία σου ματιά, Τα ίδια τα μάτια θα παίζουν το ρόλο ενός τυράννου με βαναυσότητα Και θα παραμορφώνουν το ωραίο που υπερέχει τώρα σημαντικά. Γιατί ο ακούραστος χρόνος οδηγεί το καλοκαίρι Στον ειδεχθή χειμώνα και υποθάλπει εκεί• Παγώνουν και σταματούν οι χυμοί και κάθε δροσερό φύλλο πέφτει, Η ομορφιά σκεπάζεται απ’ το χιόνι και ερήμωση επικρατεί παντού στη γη. Τότε, αν οι χυμοί του καλοκαιριού δεν έπεφταν σε χειμερινή νάρκη Μέσα στου γυάλινους τοίχους του πάγου στην κατάψυξη, Αυτή καθεαυτή η ομορφιά θα του αφαιρούσε τη χάρη , Χωρίς να αφήσει πίσω της καμιά ομοιότητα, ούτε ανάμνηση: Αλλ’ όταν τα άνθη αποσταχτούνε, ακόμα και σε χειμώνα παγερό, Πάντοτε θα αποδίδουν άρωμα εύοσμο, λεπτό και τερπνό. *********************** Sonnet 5 Those hours that with gentle work did frame The lovely gaze where every eye doth dwell Will play the tyrants to the very same, And th...

Σονέτο 4 Γιατί ξοδεύεις την ομορφιά για τον εαυτό σου χωρίς τσιγκουνιά, Που οφείλεις να κληροδοτήσεις σε μεταγενέστερους; Η φύση τίποτα δε χαρίζει, αλλά τα δανείζει προσωρινά Και, μάλιστα, γενναιόδωρα, και τζάμπα, στους ελεύθερους. Τότε, όμορφη τσιγκουνιά, γιατί σπαταλάς απερίσκεπτα την ομορφιά Που σου δόθηκε πλουσιοπάροχα και όπως πας δε θα’ χεις για να δίνεις; Αφιλοκερδή τοκογλύφε, γιατί επενδύεις τόσα πολλά ποσά Και δεν τα χρησιμοποιείς για να επιζήσεις; Διότι, με το να νταραβερίζεσαι μόνο με τον εαυτό σου, Εσύ ο ίδιος το γλυκό σου εαυτό θα τον εξαπατήσεις: Τότε, τι ανάμνηση καλή θ’ αφήσεις για τον εαυτό σου, Όταν τον κόσμο αυτό θα σε καλέσει η Φύση να τον αποχαιρετίσεις. Η αχρησιμοποίητη σου ομορφιά μαζί σου θα ενταφιαστεί• Αν όμως αξιοποιηθεί, θα επιβιώσει και θα κληροδοτηθεί. ***************************** Sonnet 4 Unthrifty loveliness, why dost thou spend Upon thyself thy beauty’s legacy? Nature’s bequest, gives nothing, but doth lend, And being frank, she ...

Σονέτο 3 Κοίταξε στον καθρέφτη και πες στο πρόσωπο που βλέπεις το ωραίο, Ότι τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός να κάνει άλλο ένα Γιατί αν δεν ανανεωθεί στο στάδιο αυτό που είναι φρέσκο, Θα αδικήσεις τον κόσμο και θ’ αφήσεις ανευλόγητη μια μητέρα. Γιατί ποια ωραία σύζυγος έχει τόσο ανοργασμική μήτρα Που θα καταδεχτεί να τη τσαπίσει βαθιά ένας σύζυγος σαν κι εσένα; Ή ποιος προτιμά να γίνει του αυτό-έρωτα του το μνήμα Και πεθαίνοντας ανύπαντρος να μην αφήσει πίσω του κανέναν; Εσύ είσαι το εξ αντανακλάσεως είδωλο της μητέρας σου Κι αυτή ζητά να πάρει πίσω τον Απρίλη σου που ανθοβολεί• Έτσι θα βλέπεις μέσα από τις χαραμάδες της προχωρημένης ηλικίας σου, Όχι το ρυτιδωμένο πρόσωπο σου, αλλά τη χρυσή σου νεανική εποχή. Αλλά αν δεν θες το όνομα σου να μείνει αξέχαστο και ξακουστό, Πέθανε ανύπαντρος και το είδωλο σου θα θαφτεί κι αυτό. ***************** Sonnet 3 Look in thy glass, and tell the ...

Σονέτο 2 Όταν σου πολιορκήσουν σαράντα χειμώνες το μέτωπο και το σώμα Και χαράξουν βαθιές ζαρωματιές στο ωραίο πρόσωπο που ακτινοβολεί, Η νεανική σου περήφανη στολή, που χαίρεται κανείς να τη βλέπει τώρα, Θα γίνει σα το μαραμένο γρασίδι που η αξία του είναι πολύ μικρή: Τότε αν ερωτηθείς που βρίσκεται η ομορφιά που είχες στα νιάτα Και ο θησαυρός της απολαυστικής σου θωριάς και η τόση σου φιληδονία, Να πεις ότι μέσα στα βαθουλωμένα σου μάτια Υπήρχε μια αχόρταγη αισχρή λαγνεία που σου’ φαγε τα κάλλη με απληστία. Πολύ περισσότερο έπαινο θα αξίζει η αξιοποίηση της ομορφιάς σου, Αν θα μπορούσες να πεις: «Αυτός ο γιός είναι δικός μου, Η ομορφιά του είναι το εξ αντανακλάσεως είδωλο της δικιάς μου Κι όταν πεθάνω με το καλό, θα πάρει το βιός μου». Έτσι, όταν θα γεράσεις θα φαίνεσαι ανανεωμένος μ’ αίμα θερμό, Ενώ, αλλιώτικα, θα αισθάνεσαι μέσα σου ότι είναι παγερό. ***************** Sonnet 2 When forty winters shall besiege thy brow And dig deep trenches in thy beauty’s fie...