Monday, 29 June 2015

Βραστά Καρότα







“Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ούτω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος.

Οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν την δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλος δεν βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα ελπίζει ότι μπορεί και να τη γλιτώσει.

Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι τσάτσοι αρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιγνίδι της ενοχής: «Εδώ που τα λέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυριακή, να τα λέμε και όλα».

Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι εμείς ρε παιδιά δεν γουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δεν φτάνει που ανεχόμασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικα σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε και εμείς μαζί με όλους; Φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρίας, την αντίδραση έχει διαδεχθεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Ο ξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένου είναι έτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.

Και έτσι φτάνει η Κυριακή, και αργά  το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: «Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού από αύριο δεν θα είναι σκατά, αλλά βραστά καρότα!» Και από κάτω φυσικά γίνεται της ………….., αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι τσάτσοι ξελαρυγγιάζονται «ζήτω ο διευθυντής!», το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευταίας στιγμής.

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα”.



- Κωστάκης Ανάν από το "Βολική Αναισθησία" 




Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ
Μίκης Θεοδωράκης & Γιάννης Κότσιρας


Thursday, 25 June 2015

Belonging






Belonging: The Wisdom of Rhythm

To be human is to belong. Belonging is a circle that embraces everything; if we reject it, we damage our nature. The word “belonging” holds together the two fundamental aspects of life: Being and Longing, the longing of our Being and the being of our Longing. Belonging is deep; only in a superficial sense does it refer to our external attachment to people, places and things. It is the living and passionate presence of the soul. Belonging is the heart and warmth of intimacy. When we deny it, we grow cold and empty. Our life’s journey is the task of refining our belonging so that it may become more true, loving, good and free. We do not have to force belonging. The longing within us always draws us towards belonging and again towards new forms of belonging when we have outgrown the old ones. Postmodern culture tends to define identity in terms of ownership: possessions, status, qualities. Yet the crucial essence of who you are is not owned by you. The most intimate belonging is Self-Belonging. Yet your self is not something you could ever own; it is rather the total gift that every moment of your life endeavours to receive with honor. True belonging is gracious receptivity. This is the appropriate art of belonging in friendship: friends do not belong to each other, but rather with each other. The with reaches to the very depths of their twinned souls.

True belonging is not ownership; it never grasps or holds on from fear or greed. Belonging knows its own shape and direction. True belonging comes from within. It strives for a harmony between the outer forms of belonging and the inner music of the soul. We seem to have forgotten the true depth and spiritual nature of intimate belonging. We need to rediscover ascetical tranquility and come home to the temple of our sense. This would anchor our longing and help us to feel the world from within. When we allow dislocation to control us, we become outsiders, exiled form intimacy of true unity with ourselves, each other and creation. Our bodies know that they belong; it is our minds that make our lives so homeless. Guided by longing, belonging is the wisdom of rhythm. When we are in rhythm with our own nature, things flow and balance naturally. Every fragment does not have to be relocated, reordered; things cohere and fit according to their deeper impulse and instinct. Our modern hunger to belong is particularly intense. An increasing majority of people feel no belonging. We have fallen out of rhythm with life. The art of belonging is the recovery of the wisdom of rhythm.

Like fields, mountains, and animals we know we belong here on earth. However, unlike them, the quality and passion of our longing make us restlessly aware that we cannot belong to the earth. The longing in the human soul makes it impossible for us to fully belong to any place, system, or project. We are involved passionately in the world, yet there is nothing here than can claim us completely. When we forget how partial and temporary our belonging must remain, we put ourselves in the way of danger and disappointment. We compromise something eternal within us. The sacred duty of being an individual is to gradually learn how to live so as to awaken the eternal within oneself. Our ways of belonging in the world should never be restricted to or fixated on one kind of belonging that remains stagnant. If you listen to the voices of your own longing, they will constantly call you to new styles of belonging which are energetic and mirror the complexity of your life as you deepen and intensify your presence on earth.

  
-excerpt from 'Eternal Echoes' by John O' Donohue-




Abel Korzeniowski - Street. Horse. Smell. Candle
Penny Dreadful OST






Sunday, 21 June 2015

The Egg





The Egg
-by Andy Weir-

You were on your way home when you died.
It was a car accident. Nothing particularly remarkable, but fatal nonetheless. You left behind a wife and two children. It was a painless death. The EMTs tried their best to save you, but to no avail. Your body was so utterly shattered you were better off, trust me.
And that’s when you met me.
“What… what happened?” You asked. “Where am I?”
“You died,” I said, matter-of-factly. No point in mincing words.
“There was a… a truck and it was skidding…”
“Yup,” I said.
“I… I died?”
“Yup. But don’t feel bad about it. Everyone dies,” I said.
You looked around. There was nothingness. Just you and me. “What is this place?” You asked. “Is this the afterlife?”
“More or less,” I said.
“Are you god?” You asked.
“Yup,” I replied. “I’m God.”
“My kids… my wife,” you said.
“What about them?”
“Will they be all right?”
“That’s what I like to see,” I said. “You just died and your main concern is for your family. That’s good stuff right there.”
You looked at me with fascination. To you, I didn’t look like God. I just looked like some man. Or possibly a woman. Some vague authority figure, maybe. More of a grammar school teacher than the almighty.
“Don’t worry,” I said. “They’ll be fine. Your kids will remember you as perfect in every way. They didn’t have time to grow contempt for you. Your wife will cry on the outside, but will be secretly relieved. To be fair, your marriage was falling apart. If it’s any consolation, she’ll feel very guilty for feeling relieved.”
“Oh,” you said. “So what happens now? Do I go to heaven or hell or something?”
“Neither,” I said. “You’ll be reincarnated.”
“Ah,” you said. “So the Hindus were right,”
“All religions are right in their own way,” I said. “Walk with me.”
You followed along as we strode through the void. “Where are we going?”
“Nowhere in particular,” I said. “It’s just nice to walk while we talk.”
“So what’s the point, then?” You asked. “When I get reborn, I’ll just be a blank slate, right? A baby. So all my experiences and everything I did in this life won’t matter.”
“Not so!” I said. “You have within you all the knowledge and experiences of all your past lives. You just don’t remember them right now.”
I stopped walking and took you by the shoulders. “Your soul is more magnificent, beautiful, and gigantic than you can possibly imagine. A human mind can only contain a tiny fraction of what you are. It’s like sticking your finger in a glass of water to see if it’s hot or cold. You put a tiny part of yourself into the vessel, and when you bring it back out, you’ve gained all the experiences it had.
“You’ve been in a human for the last 48 years, so you haven’t stretched out yet and felt the rest of your immense consciousness. If we hung out here for long enough, you’d start remembering everything. But there’s no point to doing that between each life.”
“How many times have I been reincarnated, then?”
“Oh lots. Lots and lots. An in to lots of different lives.” I said. “This time around, you’ll be a Chinese peasant girl in 540 AD.”
“Wait, what?” You stammered. “You’re sending me back in time?”
“Well, I guess technically. Time, as you know it, only exists in your universe. Things are different where I come from.”
“Where you come from?” You said.
“Oh sure,” I explained “I come from somewhere. Somewhere else. And there are others like me. I know you’ll want to know what it’s like there, but honestly you wouldn’t understand.”
“Oh,” you said, a little let down. “But wait. If I get reincarnated to other places in time, I could have interacted with myself at some point.”
“Sure. Happens all the time. And with both lives only aware of their own lifespan you don’t even know it’s happening.”
“So what’s the point of it all?”
“Seriously?” I asked. “Seriously? You’re asking me for the meaning of life? Isn’t that a little stereotypical?”
“Well it’s a reasonable question,” you persisted.
I looked you in the eye. “The meaning of life, the reason I made this whole universe, is for you to mature.”
“You mean mankind? You want us to mature?”
“No, just you. I made this whole universe for you. With each new life you grow and mature and become a larger and greater intellect.”
“Just me? What about everyone else?”
“There is no one else,” I said. “In this universe, there’s just you and me.”
You stared blankly at me. “But all the people on earth…”
“All you. Different incarnations of you.”
“Wait. I’m everyone!?”
“Now you’re getting it,” I said, with a congratulatory slap on the back.
“I’m every human being who ever lived?”
“Or who will ever live, yes.”
“I’m Abraham Lincoln?”
“And you’re John Wilkes Booth, too,” I added.
“I’m Hitler?” You said, appalled.
“And you’re the millions he killed.”
“I’m Jesus?”
“And you’re everyone who followed him.”
You fell silent.
“Every time you victimized someone,” I said, “you were victimizing yourself. Every act of kindness you’ve done, you’ve done to yourself. Every happy and sad moment ever experienced by any human was, or will be, experienced by you.”
You thought for a long time.
“Why?” You asked me. “Why do all this?”
“Because someday, you will become like me. Because that’s what you are. You’re one of my kind. You’re my child.”
“Whoa,” you said, incredulous. “You mean I’m a god?”
“No. Not yet. You’re a fetus. You’re still growing. Once you’ve lived every human life throughout all time, you will have grown enough to be born.”
“So the whole universe,” you said, “it’s just…”
“An egg.” I answered. “Now it’s time for you to move on to your next life.”

And I sent you on your way.


              **********************************************







Το Αυγό
-του Andy Weir-


Ήσουν στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, όταν σκοτώθηκες.
Αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τίποτα το ιδιαίτερα ξεχωριστό, αλλά θανατηφόρο παρά ταύτα. Άφησες πίσω μια γυναίκα και δύο παιδιά. Ο θάνατός σου ήταν ανώδυνος και ακαριαίος. Οι διασώστες στο ασθενοφόρο έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να σε επαναφέρουν, αλλά μάταια. Έτσι κι αλλιώς, το σώμα σου ήταν τόσο στραπατσαρισμένο που καλύτερα που κατέληξαν έτσι τα πράγματα, πίστεψέ με.
Και τότε, με είδες μπροστά σου.
«Τι… τι έγινε;» Με ρώτησες. «Πού βρίσκομαι;»
«Έχεις πεθάνει», απάντησα, δεν είχε νόημα να μασάμε τα λόγια μας.
«Ήταν… ένα φορτηγό… ερχόταν με το πλάι…»
«Ναι, ναι, έτσι ακριβώς», σου είπα εγώ.
«Και… δηλαδή… πέθανα;»
«Ναι καλέ μου. Αλλά μην το παίρνεις κατάκαρδα. Όλοι πεθαίνουν»
Κοίταξες τριγύρω. Υπήρχε… το τίποτα. Μόνο εσύ κι εγώ.
«Και τώρα, τι είναι αυτό το μέρος; Πού βρισκόμαστε;» ρώτησες. «Εδώ είναι το “μετά θάνατον”;»
«Ε, ναι, πάνω-κάτω», σου απάντησα.
«Κι εσύ; Είσαι ο Θεός;»
«Μάλιστα. Είμαι ο Θεός»
«Τα παιδιά μου… η γυναίκα μου…» είπες με ανησυχία.
«Ναι, τι;»
«Θα είναι εντάξει;»
«Έτσι μπράβο, έτσι σε θέλω», σου είπα. «Ενώ μόλις πέθανες, εσύ ανησυχείς για την οικογένειά σου. Μου αρέσει αυτό, δείχνει ποιότητα»
Με κοίταξες εκστατικά. Στα μάτια σου, δεν ήμουν ακριβώς αυτό που είχες στο μυαλό σου σαν εικόνα για τον Θεό. Φαινόμουν απλά σαν κάποιος άλλος άντρας. Ή γυναίκα. Ή κάποιος που φαινόταν να έχει μια κάποια σχετική εξουσία. Κάτι σαν δάσκαλος στο σχολείο, αλλά σίγουρα όχι αυτό που λέμε Θεός.
«Μην ανησυχείς», σε διαβεβαίωσα. «Θα είναι όλοι μια χαρά. Τα παιδιά σου θα σε μυθοποιήσουν και θα σε θυμούνται για πάντα τέλειο σε όλα. Ήταν σχετικά μικρά και δεν είχαν προλάβει να σε αντιπαθήσουν. Η γυναίκα σου θα κλάψει, αλλά θα είναι επιφανειακό. Στην πραγματικότητα, θα αισθάνεται ανακούφιση. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο γάμος σας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Αν σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα πάντως, να ξέρεις ότι θα έχει πολλές τύψεις για το ότι θα αισθάνεται ανακούφιση»
«Α…», σου βγήκε μηχανικά, με λίγο δύσπιστο ύφος. «Και τώρα τι γίνεται; Θα πρέπει να αποφασίσεις εάν θα πάω στον παράδεισο ή στην κόλαση;»
«Μπα, ούτε το ένα, ούτε το άλλο», σου απάντησα χαλαρά. «Πας πίσω, θα μετενσαρκωθείς»
«Τι λες τώρα! Δηλαδή οι Ινδουιστές είχαν δίκιο;»
«Όλες οι θρησκείες έχουν δίκιο, η κάθε μία με τον δικό της τρόπο», είπα συγκαταβατικά. «Περπάτησε μαζί μου»
Άρχισες να περπατάς δίπλα μου, μέσα σε έναν χώρο χωρίς ξεκάθαρο σχήμα. Με ρώτησες, «Πού πηγαίνουμε;»
«Πουθενά συγκεκριμένα», απάντησα. «Απλά είναι ωραίο να περπατάμε ενώ συζητάμε»
«Και δε μου λες…», στάθηκες για λίγο. «Ποιο το νόημα τότε; Όταν ξαναγεννηθώ, θα αρχίσω από μια λευκή κόλλα χαρτί, σωστά; Από βρέφος. Άρα όλες μου οι εμπειρίες και οτιδήποτε έχω κάνει στη ζωή μου, δεν θα έχουν σημασία»
«Όχι ακριβώς», σου απάντησα και ξεκίνησα πάλι να περπατάω. «Έχεις μέσα σου τη γνώση και την πείρα που έχεις μαζέψει από όλες τις προηγούμενες ζωές σου. Απλά δεν το θυμάσαι αυτή τη στιγμή»
Σταμάτησα να περπατάω, γύρισα προς το μέρος σου με σοβαρό ύφος και σε έπιασα από τους ώμους.
«Δεν έχεις ιδέα τι είναι πραγματικά αυτό που έχεις συνηθίσει να αποκαλείς ψυχή. Η ψυχή σου είναι πολύ πιο μεγαλοπρεπής, πιο όμορφη και πιο εκτενής από οτιδήποτε θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να συλλάβει μόνο ένα κλάσμα από αυτό που είσαι στην πραγματικότητα. Η ζωή που έζησες ήταν σαν να βουτάς την άκρη από το δάκτυλό σου σε ένα ποτήρι νερό, για να δεις αν είναι ζεστό ή κρύο. Δεν μπορείς, ούτε χρειάζεται να μπεις ολόκληρος μέσα στο ποτήρι. Βάζεις ένα μικρό μόνο μέρος του εαυτού σου, την άκρη του δακτύλου σου, και, όταν το τραβήξεις πίσω, έχεις αποκτήσει όλες τις εμπειρίες και τις πληροφορίες που εκείνο μάζεψε»
Σε κοίταξα με νόημα και σου είπα, «Έζησες τα τελευταία 48 χρόνια με τη μορφή ενός ανθρώπινου όντος· δικαιολογημένα ακόμα δεν έχεις ξεμουδιάσει αρκετά, για να αρχίσει να επανέρχεται η απέραντη συνείδησή σου. Αν έμενες αρκετά εδώ που είμαστε, θα άρχιζες σιγά-σιγά να θυμάσαι. Αλλά αυτό δεν έχει νόημα να γίνεται στο μεσοδιάστημα από την κάθε μία ζωή στην επόμενη»
«Και δηλαδή, πόσες φορές έχω μετενσαρκωθεί; Πόσες ζωές έχω ζήσει;»
«Α, πολλές. Πάρα-πάρα πολλές. Πολλές και διαφορετικές μάλιστα», απάντησα χαμογελώντας. «Αυτή τη φορά, για παράδειγμα, θα γυρίσεις πίσω ως μια Κινέζα χωριατοπούλα που γεννήθηκε το 520 μετά Χριστόν»
«Ώπα, ώπα, περίμενε! Τι μου λες τώρα;», γύρισες ξαφνιασμένος. «Θα με στείλεις πίσω στο χρόνο;»
«Ναι, αν θέλεις να το βλέπεις έτσι. Βέβαια, ο χρόνος, όπως τον έχεις βιώσει εσύ, υπάρχει μόνο μέσα στο σύμπαν που ζεις. Τα πράγματα είναι διαφορετικά εκεί απ’ όπου έρχομαι»
«Εκεί απ’ όπου έρχεσαι;», ρώτησες και με κοίταξες πραγματικά μπερδεμένος.
«Μα φυσικά», άρχισα να σου εξηγώ. «Από εκεί που έρχομαι. Έρχομαι από κάπου αλλού. Και υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα εκεί. Ξέρω ότι θα ήθελες να μάθεις τι είναι και πώς είναι, όμως, αλήθεια σου λέω, δεν θα καταλάβαινες»
«Αλλά…», αποκρίθηκες, εμφανώς απογοητευμένος. «Αλλά, περίμενε. Εάν μετενσαρκώνομαι σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, θα μπορούσα κάποια φορά να πέσω πάνω σε μια άλλη μου μετενσάρκωση!»
«Ναι, φυσικά. Συμβαίνει συνεχώς», σου απάντησα. «Και κάθε ζωή έχει επίγνωση μόνο της δικής της πορείας, χωρίς να έχει ιδέα για το τι άλλο συμβαίνει»
«Μα τότε, ποιο είναι το νόημα;»
«Σοβαρά; Με ρωτάς ποιο είναι το νόημα της ζωής; Υπάρχει πιο κοινότοπη ερώτηση;»
«Κοινότοπη ή όχι, είναι μια πολύ λογική ερώτηση, νομίζω», επέμεινες.
Σε κοίταξα κατάματα και σου είπα, «Το νόημα της ζωής, ο λόγος που δημιούργησα όλο αυτό το σύμπαν, είναι για να ωριμάσεις»
«Εννοείς την ανθρωπότητα; Για να ωριμάσει το ανθρώπινο είδος;»
«Όχι, εννοώ εσένα. Μόνο εσένα. Έφτιαξα το σύμπαν για εσένα. Με κάθε νέα ζωή, εξελίσσεσαι, ωριμάζεις και γίνεσαι μια όλο και πιο αναπτυγμένη οντότητα»
Με κοίταξες με κενό βλέμμα. «Μόνο για μένα; Και όλα τα δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω στη Γη;»
«Είναι όλοι εσύ. Διαφορετικές ενσαρκώσεις, δικές σου»
«Τι εννοείς; Είμαι οι πάντες;»
«Τώρα μπαίνεις στο νόημα!», σου είπα επιδοκιμαστικά, χτυπώντας σε απαλά στην πλάτη.
«Σε ξαναρωτάω. Εγώ ο ίδιος, είμαι όλοι οι άνθρωποι που έχουν υπάρξει ποτέ;»
«Και που πρόκειται ποτέ να υπάρξουν»
«Είμαι ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες;»
«Ναι, και ο Εφιάλτης, επίσης»
«Είμαι ο Χίτλερ;»
«Και τα εκατομμύρα ανθρώπων που σκότωσε»
«Είμαι ο Ιησούς;»
«Και ο καθένας από τους ακολούθους και τους διώκτες του»
Σταμάτησες να μιλάς…
«Κάθε φορά που κακοποίησες κάποιον», σου είπα, «…έβλαψες τον εαυτό σου. Κάθε πράξη καλοσύνης που έχεις κάνει, την έχεις κάνει προς τον εαυτό σου. Κάθε στιγμή ευτυχίας ή δυστυχίας που έχει βιώσει ο κάθε άνθρωπος, είναι ή θα γίνει δική σου εμπειρία»
Έμεινες βυθισμένος στις σκέψεις σου για πολλή ώρα. «Δε γίνεται αυτό που λες», είπες τελικά.
«Γίνεται, και θα σου δώσω ένα απλό παράδειγμα. Θυμάσαι αυτό που είπαμε για το ποτήρι με το νερό;»
«Ναι, οκ, αυτό ήταν εύκολο»
«Ωραία, τώρα αντί για ποτήρι, σκέψου μια μπανιέρα. Και σκέψου ότι βάζεις όλα σου τα ακροδάκτυλα μέσα στο νερό. Αν κάποιος παρατηρεί απ’ έξω, πόσους ανθρώπους βλέπει;»
«Έναν»
«Εάν όμως κάποιος είναι μέσα στο νερό, τι βλέπει;»
«Δέκα δάκτυλα, σε έπιασα»
«Ακριβώς. Κάθε ένα νοήμον πλάσμα στο σύμπαν είναι ένα ακροδάκτυλο που έχεις βουτήξει μέσα στο χωροχρονικό συνεχές, όπως το λέτε»
«Γιατί;» ρώτησες εμφατικά. «Γιατί να το κάνεις όλο αυτό;»
«Επειδή, μια μέρα, θα γίνεις όπως εγώ. Επειδή αυτή είναι η φύση σου. Είσαι του είδους μου. Είσαι παιδί μου»
«Τι;» αναφώνησες έκπληκτος. «Εννοείς ότι είμαι ένας θεός;»
«Όχι… Όχι ακόμα. Τώρα είσαι ένα έμβρυο. Ακόμα εκκολάπτεσαι. Όταν θα έχεις βιώσει κάθε μια νοήμονα ζωή μέσα σε όλο το χρόνο του σύμπαντος, τότε θα έχεις αναπτυχθεί αρκετά για να… γεννηθείς»
«Δηλαδή, το σύμπαν είναι ένα…»
«Το σύμπαν είναι ένα αυγό», σε έκοψα. «Και τώρα είναι καιρός να προχωρήσεις στην επόμενη ζωή σου»
Και σε έστειλα στο δρόμο σου.




                             

The Antlers - Kettering


Friday, 19 June 2015

Do you believe?






In a mother’s womb were two babies. One asked the other: 
“Do you believe in life after delivery?” The other replied, “Why, of course. There has to be something after delivery. Maybe we are here to prepare ourselves for what we will be later.”
“Nonsense” said the first. “There is no life after delivery. What kind of life would that be?”
The second said, “I don’t know, but there will be more light than here. Maybe we will walk with our legs and eat from our mouths. Maybe we will have other senses that we can’t understand now.”
The first replied, “That is absurd. Walking is impossible. And eating with our mouths? Ridiculous! The umbilical cord supplies nutrition and everything we need. But the umbilical cord is so short. Life after delivery is to be logically excluded.”
The second insisted, “Well I think there is something and maybe it’s different than it is here. Maybe we won’t need this physical cord anymore.”
The first replied, “Nonsense. And moreover if there is life, then why has no one has ever come back from there? Delivery is the end of life, and in the after-delivery there is nothing but darkness and silence and oblivion. It takes us nowhere.”
“Well, I don’t know,” said the second, “but certainly we will meet Mother and she will take care of us.”
The first replied “Mother? You actually believe in Mother? That’s laughable. If Mother exists then where is She now?”
The second said, “She is all around us. We are surrounded by her. We are of Her. It is in Her that we live. Without Her this world would not and could not exist.”
Said the first: “Well I don’t see Her, so it is only logical that She doesn’t exist.”
To which the second replied, “Sometimes, when you’re in silence and you focus and you really listen, you can perceive Her presence, and you can hear Her loving voice, calling down from above.” 
- Útmutató a Léleknek




                  ***********************************************************************************

A merry good weekend to all...don't forget to give blessings for being alive! 
And smile!!! And love!! And forgive  




Leftover Cuties - You are My Sunshine



Wednesday, 10 June 2015

Το Γιασεμί


Και θα συνεχίσω με παραμυθάκι από την Κίνα...





Το Γιασεμί



Ανέβηκε κάποτε στο θρόνο της Κίνας ένας νέος και πολύ καλός αυτοκράτορας και αποφάσισε να παντρευτεί. Είχε ακούσει ότι ο πιο ανδρείος από τους στρατηγούς του είχε έξι πανέμορφες κόρες. Σκέφτηκε λοιπόν ότι δεν θα κανε άσχημα αν παντρευόταν μια απο αυτές. Είπε τη σκέψη του στο στρατηγό κι' εκείνος του απάντησε συγκινημένος ότι ήταν πρόθυμος να του δώσει μια κόρη. 

-Όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα, του είπε σε λίγο. Είναι και οι έξι κόρες μου τόσο καλές και τόσο όμορφες που θα δυσκολουτείς να διαλέξεις κάποια από αυτές για γυναίκα σου. 
-Μπορεί κάποια να μου αρέσει περισσότερο από τις άλλες, του απάντησε ο αυτοκράτορας και συμφώνησαν την άλλη κιόλας μέρα να επισκεφθεί το αρχοντικό του για να φάει μαζί του και να γνωρίσει τις κόρες του. 

Τα έξι κορίτσια στόλισαν τότε το σπίτι τους κι' ετοίμασαν ένα πλούσιο τραπέζι να υποδεχτούν τον αυτοκράτορα. Εκείνος ενθουσιάστηκε από την θερμή υποδοχή τους, την ευγένεια και την καλοσύνη τους και θαύμασε τη χάρη και την ομορφιά τους αλλά, και τα έξι πανέμορφα κορίτσια τον συγκίνησαν το ίδιο και δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει μια από αυτές. (σαν το 'The Bachelor' μου ακούγεται αλλά τέσπα). 

-Άκουσε, είπε στο στρατηγό τη στιγμή που έφευγε από το αρχοντικό του. Είχες δίκιο, είναι και οι έξι κόρες σου τόσο όμορφες και αξιαγάπξτες και δεν ξέρω ποια να διαλέξω για γυναίκα μου. Άκουσε λοιπόν τι σκέφθηκα. Θα έχεις ακουστά ότι αγαπώ πολύ τα λουλούδια. Να πεις λοιπόν στις κόρες σου να έρθουν αύριο στο παλάτι και να διαλέξει η κάθε μια να μου προσφέρει από ένα λουλούδι. Εκείνη που με το λουλούδι της (εν υπονοούμενο τούτο με το λουλούδι;;;;;;;;) θα με συγκινήσει περισσότερο (εν μπορώ, too many puns!!!!), θα την παντρευτώ. 

Είπε ο στρατηγός την επιθιυμία του αυτοκράτορα στις κόρες του και η πιο μεγάλη φώναξε αμέσως: (και κάπως έτσι άρχισε το 1ο cat-fight μεταξύ γυναικών στην Κίνα)

-Εγώ θα του προσφέρω το μεγαλύτερο τριαντάφυλλο του κήπου μας!
-Κι' εγώ, είπε η δεύτερη, το καλύτερο γαρύφαλλο!
-Εγώ ένα κρίνο! διάλεξε η τρίτη. 
-Κι'εγώ ένα χρυσάνθεμο! (κοίτα προηγούμενο παραμύθι), βιάστηκε να πει η τέταρτη. 
-Εγώ την πιο μεγάλη ολόδροση ντάλια! είπε η πέμπτη.

Στράφηκαν τότε όλες στην πιο μικρή αδελφή τους που την έλεγαν Για-Σε-Μι. Η Για-Σε-Μι έσκυψε με θλίψη το κεφάλι χωρίς να πει λέξη. Οι αδελφές της πρόλαβαν και διάλεξαν τα πιο όμορφα λουλούδια/ Στον κήπο δεν είχαν μείνει παρά μερικές μικρές και ταπεινές μαργαρίτες....(γιατί; τι έχουν οι καημένες οι μαργαριταρούλες;;;; μια χαρά λουλουδάκια είναι. ειδικά το άσπρο...just sayin')

Ξύπνησε το πρωί πολύ στεναχωρημένη η Για-Σε-Μι όταν, ξαφνικά, είδε ένα πουλάκι να πετάει προς το παράθυρο της, κρατώντας ένα μικρό ανθισμένο κλαδάκι και να το αφήνει στο περβάζι. Όταν το πουλάκι έφυγε, η Για-Σε-Μι άνοιξε το παράθυρο, πήρε το κλαδάκι και τότε, μια άγνωστη, μια λεπτή και υπέροχη μυρωδιά έφθασε ως τη μύτη της. Μια μυρωδιά που κατέβηκε και άγγιξε την ψυχή της. 

-Αυτό το λουλούδι θα προσφέρω στον αυτοκτράτορα! αποφάσισε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Σε λίγο ξεκίνησαν και οι έξι κόρες μαζί με τον πατέρα τους για το παλάτι. Ο αυτοκράτορας τους περίμενε κιόλας, μαζί μ' ένα πλήθος κόσμου. 

-Α, τι όμορφο τριαντάφυλλο! είπε στην πιο μεγάλη από τις αδελφές, που του πρόσφερε του λουλούδι της (να'το πάλι!) με μια βαθιά υπόκλιση. 

Παίνεψε με τα καλύτερα λόγια τα λουλούδια και των άλλων κοριτσιών κι' ήρθε τώρα η σειρά της πιο μικρής. Υποκλίθηκε με σεβασμό και του πρόσφερε με κάποιο δισταγμό το ανθισμένο κλαδάκι του άγνωστου λουλουδιού. Ο αυτοκράτορας το κοίταξε για λίγο με περιέργεια κι' ύστερα το μύρισε...Το ξαναμύρισε και μισκόκλεισε τα μάτια αναστενάζοντας. (ε και παιδιά, αυτό ήταν)

-Τι υπέροχη μυρωδιά είναι αυτή; είπε με θαυμασμό. Έφθασε κατευθείαν στην ψυχή μου! Πως το λένε το λουλούδι σου μικρή μου;
-Δεν ξέρω, του απάντησε η κοπέλα κοκκινίζοντας. Το άφησε ένα μικρό πουλάκι  (puns, puns, puns, puns, puns, everywhere puns - no? - μόνο εγώ είμαι η πρόστυχη εδώ μέσα;;;;;; χχχμμμμ, παράξενο) στο παράθυρο μου.  
-Εσένα πως σε λένε;
-Για-Σε-Μι.
-Από τη στιγμή αυτή το λουλούδι σου με την πιο λεπτή μυρωδιά θα πάρει το όνομα σου, είπε με επίσημο τόνο ο αυτοκράτορας. Οι κηπουροί μου να βρουν που φυτρώνει και να το φυτέψουν παντού στον κήπο μου. Όσο για μένα, μικρή μου Για-Σε-Μι, σε διαλέγω για γυναίκα μου και αυτοκράτειρα της Κίνας. 

Αυτό το μύθο διηγούνται οι Κινέζοι για το γιασεμί, το ταπεινό λουλουδάκι με τη σπάνια, τη θεία μυρωδιά....


        ***************************************************




Το Γιασεμί - Αλκίνοος Ιωαννίδης





Friday, 5 June 2015

The One With the Boy Out of My League



                                        



I’ve known you for years. And yet, somehow, you’ve never even crossed my mind. Until now. Why now, I wonder. What happened to switch it all up? I’ve known you for years, but I’ve just noticed you.

I’m sorry if it sounds bad or harsh, but YOU ARE NOT MY TYPE!!! YOU are NOT MY type!!! You are Not my type…You are not my type…you are not my type…you are not my type…you are not my type…my type…my type…you are… *deepest sigh in the galaxy*...not...?

You are a quiet one. Not so much as a matter of shyness but you get lost somewhere. Travelling all the time into a stratosphere not many people care to even venture to. Where are you travelling to?

The young of your age shows that you’re frivolous and superficial. But really…are you? When the doors shut and you’re by yourself, in your thoughts, in your own little cosmos…who are you?

And those eyes…oh those eyes have killed me…those penetrating eyes,  that hold such mystery. Perhaps that’s their charm. Their silence. That’s the trick. Draw them in with nothing but a stare. Cunning like a Siberian wolf.

And yet, I don’t know if it’s the years I’ve spend not paying attention to you or the fact that it has been a romantic dry spell, but there’s something magnetic about you. Regardless, if on the surface for you only lean bodies and waves of blond hair attract you, I think there’s more than meets the eye. Those blue eyes.

Where are you? Who are you? Speak to my soul. It’s ready to listen. Don’t be afraid…

And just like that, once again, you become a cloud and you’re off for another adventure…filled with substances that liberate your body and numb your mind. The flesh I care little about…but the mind…I wonder if it’s beautiful. You hardly let people in, it’s like a challenge to pierce it and delve into it. Will you let me?

I’ve known you for years, and somehow you’ve only now crossed my mind. Perhaps it’s because I had the notion that you would associate the phrase “not good enough” when it comes to me. Not good enough in bed. Not good enough body. Not good enough face. Not good enough character. Not.Good.Enough.

You hardly speak. And you only reply when you’re spoken to. I wonder how that beautiful mind works…Does it connect the dots? Does it suppress feelings and emotional storms? Is there a black box that holds myriads of unlocked feelings? Dare you to listen to them?

The face is as blank as a canvas…And yet, I saw that smile too. Its rarity holds its mystery. What frightens that smile away? Why does it not come more often?

You.Are.Not.My.Type.

The hot kind. The hot beach body kind. The quiet kind. The party animal type. The born to blend type.

But I’ve concluded…you’re a cloud. And just like my silly heart makes up stories of what it would feel like to touch your lips or breathe your air, it is futile to dwell on things that are preordained. 

*Oh but how I long for those lips...*

Whilst you love your self and everything about it on the outside, I struggle to convince myself every day that I am beautiful too, despite the flaws society inflicts on me. But whilst I learn to love myself on the inside, perhaps you struggle to reach an emotional level you never knew it existed on the inside.

And just like that, we’re two imperfects…I wonder if a unison would make a whole perfect.

Will I ever know?

Perhaps. Perhaps not.

The fact remains. It is NOT that you’re not my type, but it’s the fact that possibly, and irrevocably, I AM NOT YOURS… *deepest sigh through the eons*

I have known you for years. But I’ve only just now noticed you. And perhaps it’s time again, to throw you into obscurity. It’s a self -preservation thing, you see. Don’t hold it against me.  My silly heart will always have a magnetic spark for what lies beneath in you…

Boy…be well. Be a good one. And when you soar into the depths of your cosmos, I hope sometime you meet flares of my soul…





Kings of Leon - Closer

Wednesday, 3 June 2015

Το Χρυσάνθεμο

Σήμερα το έχω ταγμένο να σας γράψω ασιατικούς μύθους. Ο πρώτος είναι για το 'Χρυσάνθεμο'. 






Το Χρυσάνθεμο

Μια φορά και ένα καιρό ζούσε στη μακρινή Ιαπωνία μια όμορφη κοπέλα που ήταν αρραβωνιασμένη μ' ένα αρχοντρόπουλο. Κοντά στην πόλη τους, στα γειτονικά βουνά, έμενε σε μεγάλη σπηλιά ένας δράκος. Ένας πελώριος δράκος που μιλούσε ανθρωπινά και έλεγα γι' αυτόν πως δεν πείραζε κανέναν, εκτός και αν κάποιος τον ενοχλούσε.

Μια μέρα, η όμορφη Γιαπωνεζούλα έχασε τον αρραβωνιαστικό της. Είχε γίνει άφαντος. Έψαξε παντού, ρώτησε αναστατωμένη όλο τον κόσμο, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να της δώσεις μια χρήσιμη πληροφορία για να μάθει που βρισκόταν και τι είχε απογίνει ο αγαπημένος της. Μόνο ύστερα από καμμιά δεκαριά μέρες κάποιος της είπε ότι το παλικάρι είχε πέσει στα χέρια, ή μάλλον στα πόδια του μεγάλου δράκου. Τη συμβούλεψε μάλιστα να μην πάει να τον αναζητήσει γιατί θα έβαζε τη ζωή της σε κίνδυνο. Μα η κόρη αγαπούσε τόσο πο΄λύ τον αρραβωνιαστικό της που δε δίστασε ούτε στιγμή και αποφάσισε να πάει στα βουνά για να συναντήσει το δράκο. 

Ύστερα απο μισής μέρας δρόμο έφθασε επιτέλους στα βουνά και μόλις πλησίασε τους μεγάλους βράχους, είδς το φοβερό δράκο να βγαίνει απ' τη σπηλιά του. 

-Τι ζητάς εδώ; τη ρώτησε ο δράκος. Δε με φοβάσαι; 
-Δεν σε φοβάμαι γιατί μου έχουν πει πως είσαι καλός και δίκαιος, του απάντησε με θάρρος η κοπέλα. Γιατί όμως αιχμαλώτισες τον αρραβωνιαστικό μου χωρίς να σου φταίξει σε τίποτε; 
-Είμαι καλό με τους καλούς και κακός με τους κακούς, της απάντησε ο δράκος. Ο αρραβωνιαστικός σου μίλησε άσχημα για μένα, το έμαθα και γι' αυτό τον αιχμαλώτισα και θα τον κρατήσω για όλη του τη ζωή κοντά μου να με υπηρετεί σαν σκλάβος. 

Η Γιαπωνεζούλα έπεσε τότε με κλάματα μπροστά στα πόδια του και τον παρακάλεσε να τους λυπηθεί και ν' αφήσει το παλικάρι ελεύθερο. 

-Άκουσε, της είπε ο δράκος ύστερα από λίγη σκέψη. Θα σου κάνω τη χάρη και θ' αφήσω ελεύθερο τον αρραβωνιαστικό σου, αρκεί να μου φέρεις ένα χρυσάνθεμο που να έχει εκατό πέταλα. 
-Μην ψάχνεις άδικα, την συμβούλεψαν όλοι. Δεν υπάρχει πουθενά χρυσάνθεμο με εκατό πέταλα.

Πάνω στην απελπίσία της η κοπέλα σκέφθηκε κάτι. Έκοψε από τον κήπο της ένα χρυσάνθεμο και με μεαγάλη υπομονή άρχισε να χαράζει τα πλατιά του πέταλα, με μια καρφίτσα των μαλλιών της. Έτσι, σιγά-σιγά, με άπειρη υπομονή, κατάφερε να χαράξει τα πέταλα σε εκταό λεπτά κομμάτια. Κι όταν το κατόρθωσε αυτό, ξείνησε για τη σπηλιά του δράκου. 

-Σου έφερα το χρυσάνθεμο με εκατό πέταλα! του είπε. 

Ο δράκος πήρε περίεργος το χρυσάνθεμο, μέτρησε τα πέταλα και τα βρήκε εκατό. Άφησε τότε ελεύθερο το παλικάρι, όπως είχε υποσχεθεί. Το αγαπημένο ζευγάρι γύρισε ευτυχισμένο στην πόλη του και από τότε λένε πως τα χρυσάνθεμα δεν ξαναβγήκαν με τριάντα πέταλα αλλά με πολλά και πολύ λεπτά, σαν το χρυσάνθεμο που κατάφερε να φτιάξει η μικρή και όμορφη Γιαπωνεζούλα. 



            *********************************************






Bonus Story:


Ένας κινέζικος μύθος που μας υπενθυμίζει ότι κανείς δεν είναι τέλειος, όλοι έχουμε αδυναμίες αλλά και δυνατότητες, αρκεί να τις εκμεταλλευτούμε σωστά.

Διαβάστε τον:

Μια γριά γυναίκα, Κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε. Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε μισοάδειο.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.

-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!

-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.

-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

-Ε, να!

-Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η γριά χαμογέλασε:

-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;

Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας. Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.

“Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας. Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν τη γριά γυναίκας της ιστορίας μας τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος!


           *********************************************




The Wind & The Wave - Chasing Cars