Monday, 30 March 2015

3

Οι 3 λόγοι που δεν έγραψα παραμύθι σήμερα. 



Το καινούργιο μου TV addiction (όσπου να ξαναξεκινήσει το 'Outlander')
Binge watching is the best watching.



Nutella stuffed Chocolate Chip Cookies


♡ Ariel ♡




Καλήν εβδομάδαν έβριουαν! 



Barbara Lewis - Love Makes the World Go Around



Monday, 23 March 2015

The Salt Prince





Το πιο κάτω παραμύθι το προτοείδα σαν τηλεοπτική ταινία στις αρχές του '90 από το ΡΙΚ. Είναι βασισμένο σε ένα Τσέχικο παραδοσιακό παραμύθι το οποίο δείχνει τις δοκιμασίες και την δύναμη της αγάπης, μεταξύ γονιού-παιδιού και μεταξύ δυο ερωτευμένων. 

Θα σας βάλω το κειμενάκι το οποίο βρήκα στα αγγλικά. Η τηλεταινία υπάρχει και στο youtube αλλά στα Γερμανικά (κάπου μέσα στις χίλιες και τηλεταινίες VHS που έχουμε στο σπίτι, την έχω και ντουμπλαρισμένη but alas no VCR anymore to play it.... *sigh*) 


Μια μικρή εισαγωγή για την "δύναμη" και τα πιστεύω για το αλάτι ανά τον κόσμο πρώτα...

Around the world and throughout history, salt has been cherished both as a healer, preserver and vital symbol of life and blood. It has been considered a token of love and a guard against evil. The Native Americans considered salt a gift of the deity and by keeping it safely in a box, it had the power to ward off evil; in Andalusia, salt is synonymous with grace and charm and to pay a lover a high compliment you call her your "salt box"; and in Morocco people carry salt on them for protection against evil spirits.

  The great historic value of salt is also depicted in the following Czech fairytale:


Και το παραμύθι....
(σε κείμενο αυτή τη φορά...)




The Salt Prince 

        The story begins with a king who had three daughters, each of whom were to seek suitors. The two oldest daughters found wealthy and powerful men who could show their wealth to the king. The youngest, however, had met and fallen in love with a young man in secret, who found her one day crying that she needed a man to show her father. When she explained, he said that she was not to worry, that he would appear before her father and show his wealth, she was very relieved.     On the fateful day, the two older girls presented their suitors and the king was very pleased. When he began to question his younger daughter, he was very upset to learn that she did not even know his name or where he came from. Suddenly he appeared, dressed well and presented himself to the king. When asked who he was, he said he was the Prince of Salt and he would inherit his father's kingdom of salt. When the father heard this, he grew very angry and yelled that salt was worthless and his daughter could not marry him. The younger daughter proclaimed that she loved her father just like she loved her Prince and his salt.
The king got so infuriated he banished them from his kingdom but before he managed to, the prince's father appeared and laid a curse on the kingdom because the king did not know the value of salt. "From henceforth, there would be no salt in the land and every bit of salt would turn to gold. The prince will never be allowed to marry the daughter of someone who did not value salt." And in a whirl they both the prince and his father disappeared, and the daughter was exiled.      

At first the king thought nothing of the curse, but slowly the fields withered without salt, the people grew ill and left the kingdom in droves. The food had no flavor, and illness spread. In vain they tried to import salt from a neighboring kingdom, but the minute the wagons of salt crossed the border, the salt would turn into gold, which was now worthless. The wealth of the king's sons-in-law was to no avail.     Meanwhile, the youngest daughter was stricken with grief at the loss of her beloved. She vowed to try and find him. She left the castle and began her wanderings, searching everywhere for the kingdom of salt. After many trials, she finally found a deep cave and discovered the location of the kingdom of salt. The King of Salt was still very angry and at first refused to see her. Finally, when she begged enough, he told her that his son had become a pillar of salt. And sure enough, in the cave there she saw a life-sized pillar of salt. At first horrified, she finally succeeded in finding out that only the dew drops of all the flowers in the kingdom, which were in fact the tears of all the people who had suffered from her father's outburst and discounting of salt, had to be collected and brought back to the cave and poured over the pillar of salt to rescue the prince.     So the daughter went out and tirelessly collected the drops in a pitcher, working until she could not stay awake, falling asleep in the fields, and again and again persevering, until finally she collected all the drops in her pitcher and sneaked inside the cave. The king tried to stop her, but she was finally able to pour the pitcher over the pillar of salt and her loved one emerged. Finally, the king was convinced of her devotion to his son and salt, and he lifted the curse.     When they both returned to the castle with some salt, they found her father and courtiers all ailing. When she handed her father the salt, he told her he had been mistaken, that "salt was more precious than gold," and with that, he embraced his daughter and future son-in-law and they all lived happily ever after.

               *****************************************************************




Εκ τότε, είναι αλήθεια πως κάθε τόσο θα γυρίσω τη μάμα μου και θα της πως ότι την αγαπώ σαν το αλάτι. Και μέχρι σήμερα το έχω συνήθει να κρατώ ένα μικρό αλάτι πάντοτε στο υπνοδωμάτιο μου (όσο unheigenic κι' αν ακούγεται). Το βλέπω σαν η ζωή σ' ένα χώρο, όποιος χώρος κι' αν είναι αυτός. 

Το folk tale θυμίζει υπέρ του δέοντος τη ιστορία του Βασιλιά Ληρ από τον Σαίξπηρ, αλλά από την άλλη τα λαογραφικά παραμύθια της κάθε περιοχής έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και ύφος. 

Και στις δυο ιστορίες όμως, μπορούμενα δούμε θέματα όπως η ανθρώπινη ματαιότητα, ο εγωισμός, η επιμονή, η αγνότητα της αγάπης και η δύναμη της στο τέλος. Ακόμα κι' αν τελειώνει καλά το παραμύθι, σου δείχνει τις δυσκολίες και τις αντίξοότητες που πρέπει να περάσεις για να φτάσεις στην ηρεμία και την ευτυχία. 

Είπαμε - Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος. Έτσι πάει...


Υπάρχουν επίσης πολλά άλλα variations αυτού του παραμυθιού. Από τη Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ινδία, Αυστρία, Ρουμανία κλπ. Σας βάζω μερικές ιστοσελίδες όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει περισσότερα.



Καλή εβδομαδά σε όλους σας.





The Salt Prince 
(German Language)
Για όσους ξέρουν :)


Monday, 16 March 2015

Tyrone The Terrible




Νομίζω η εβδομάδα θ' αρχίσει κάπως στενάχωρα, με ενα αρκετά επίκαιρο - και συνάμα λυπητερό -  μήνυμα. 

Σήμερα είναι λίγο παιδιάστικη/παιδική η ιστορία που θα βάλω αλλά το θέμα είναι αρκετά επίκαιρο. Ενάντια στον τραμπουκισμό/εκφοβισμό. 

Μετά τα θλιβερά νέα του καημένου του νεαρού Βαγγέλη Γιακουμάκη που βρέθηκε νεκρός χθες, είδα και ένα βιντεάκι σήμερα το πρωί το οποίο έγινε για μια καμπάνια ενάντια στο cyberbullying. Υπάρχουν χιλιάδες άρθρα ήδη στο διαδύκτιο για τον Γιακουμάκη, και πολλά από τα σενάρια του αν ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία, οδηγούν μόνο στον τρόμο ότι δεν γίνετε τίποτα κατά της αντιμετώπισης του bullying γενικότερα. Δεν είναι καιρός να σταματήσουν να πεθαίνουν νέα παιδιά γιατί απλά δεν είναι αποδεκτοί σε αυτή την κωλοκοινωνία μας; Αυτήν την υπερφίαλη κοινωνία που εκθειάζουμε και εξιδανικεύουμε; Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε και να τσακωνόμαστε, και απλά να αγωνιζόμαστε για τα παιδιά μας; 





"Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ’ αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ’ αγαπάς." - Πέτρος Κουμπλής

Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν. Να μην γίνονται "ήρωες" για να αγαπιούνται όλα τα παιδιά. Απλά να γίνονται αποδεκτοί, όπως είναι. Όπως είμαστε. Άνθρωποι. Και όχι απ-άνθρωποι

Είχα σκοπό να βάλω ένα άλλο παραμύθι, αλλά αντί αυτού βρήκα μια πολύ απλή ιστορία για τον εκφοβισμό. 



Tyrone The Terrible






















Κρίμα μας...
Και ντροπή μας...
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα του τουλάχιστον. 








Monday, 9 March 2015

The Tadpole's Promise - Η Υπόσχεση του Γυρίνου




Νομίζω θα το καθιερώσω να σας γράφω ιστοριούλες κάθε αρχήν της εβδομάδας. Έτσι για να ταξιδεύουμε και λίγο. 

"Η Υπόσχεση του Γυρίνου" (or the 'Tadpole's Promise') είναι ένα παιδικό παραμύθι το οποίο έτυχε να μου το διαβάσει μια φίλη μου πριν κανά χρόνο περίπου. Πριν σας γράψω την ιστοριούλα, να πω ξανά ότι το παραμύθι έχει σαν τάργκετ...παιδιά. Όχι πολύ μικρά παιδιά, αλλά ούτε και πολύ μεγάλα. 

Τα σχόλια δικά σας. 
Είμαι περίεργη να ακούσω απόψεις πάντως. 


Disclaimer: 

  1. Για οποιεσδήποτε συναισθηματικές αναστατώσεις, ουδεμία ευθύνη φέρω.
  2. Η ιστορία είναι στα αγγλικά. Την εξανάγραψα σαν ολοκληρωμένο κείμενο και απο κάτω σας βάζω και το κανονικό εικονογραφημένο παραμύθι. Όποιος θέλει να του το κάνω μετάφραση απλά στείλτε μου ένα email. 


Πολύ καλημέρα σας! 




                *********************************************







Τhe Tadpole’s Promise

Where the willow tree meets the water, a tadpole met a caterpillar. They gazed into each other’s tiny eyes…and fell in love. She was his beautiful rainbow, and he was her shiny black pearl.
“I love everything about you,” said the tadpole.
“I love everything about you,” said the caterpillar.
“Promise you’ll never change.”
“I promise” he said.
But as surely as the weather changes, the tadpole could not keep his promise. Next time they met, he had grown two legs.
“You’ve broken your promise,” said the caterpillar. 
“Forgive me,” begged the tadpole.
“I couldn’t help it. I don’t want these legs…All I want is my beautiful rainbow.”
“All I want is my shiny black pearl. Promise me you’ll never change,” said the caterpillar.
“I promise,” he said.
But as sure as the seasons change, the next time they met he had grown arms.
“That’s twice you’ve broken your promise,” cried the caterpillar.
“Forgive me,” begged the tadpole. “I could not help it. I do not want these arms…All I want is my beautiful rainbow.”
But as surely as the world changes, the tadpole could not keep his promise. The next time they met, he had no tail.
“You’ve broken your promise three times, and now you have broken my heart,” said the caterpillar.
“But you are my beautiful rainbow,” said the tadpole.
“Yes, but you are not my shiny black pearl. Goodbye.”
She crawled up the willow branch, and cried herself to sleep.
One warm moonlight night, she woke up. The sky had changed. The trees had changed. Everything changed…except her love for the tadpole. Even though he’d broken his promise, she decided to forgive him. She dried her wings and fluttered down to look for him.
Where the willow meets the water, a frog was sitting on a lily pad.
“Excuse me,” she said.
“Have you seen my shiny black…”
But faster than she could say “pearl”, the frog leapt up and swallowed her, in one great gulp. And there he waits…thinking fondly of his beautiful rainbow…wondering where she went.



















***********************************************



Το πιο κάτω animation το έβλεπα στην ίδια ηλικία που το πιο πάνω βιβλίο έχει τάργκετ. Δηλαδή κάπου στα 7-8. Έδειχνε το το Extra στην Λεμεσό. 
Αρκετά βίαιο μπορώ να πω για εκείνη την ηλικία. Αλλά, μέχρι
σήμερα αρέσκει μου πάρα πολλά σαν ιστορία. 
Enjoy! 


Στον Αστερισμό της Ανδρομέδας












Monday, 2 March 2015

Η Αμυγδαλιά

Ναι, ναι κάνω καμ-μπακ με ένα παιδικό παραμύθι από το βιβλίο 'Μύθοι των Λουλουδιών'. Αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία όταν ήμουν μικρή. Θα σας το γράψω μια φορά συγκεντρωτικά και μετά θα το ξαναγράψω με δικά μου σχόλια - γιατί αν δεν χλευάσουμε και λίγο τα πράγματα πως θα βρούμε χαρά στη ζωή μας...


Χιαρ γκόους...







Η Αμυγδαλιά 

   Η Αμυγδαλιά ήταν μια όμορφη κόρη και κατοικούσε σ’ ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της την είχε μονάκριβη, τη λάτρευε τόσο πολύ και δεν την άφηνε το χειμώνα να βγεί έξω ούτε μια φορά, για να μη κρυώσει. Έτσι, η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της, μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και από κει έβλεπε τη βροχή να πέφτει, τον άνεμο να λυσσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα, το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη, τα σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι να τσιμπήσουν. 
  Μια μέρα ο Βοριάς, ο πιο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε στη γη, έτυχε να περάσει έξω από το πύργο, είδε την Αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρο της, τον θάμπωσε τόσο πολύ η ομορφιά της, την αγάπησε κι’ έβαλε σκοπό να την παντρευτεί. Αλλά… ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο; Έτσι, ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο. Είχε μαγική δύναμη και το κατόρθωσε πολύ εύκολα. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σ’ ένα παλικάρι, σ’ έναν ιππότη και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς. 
  Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι’ αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει. 

-Γιατί δεν ανοίγεις το παράθυρο σου να σε δω από κοντά; τη ρώτησε μια μέρα ο Βοριάς. 
-Δε μπορώ, του απάντησε η Αμυγδαλιά. Όσο κρατάει ο χειμώνας η μητέρα μου δε μ’ αφήνει  να βγω από το δωμάτιο μου, ούτε ν’ ανοίξω το παράθυρο, γιατί είμαι τόσο ντελικάτη και θα κρυώσω. Θα πρέπει να περιμένεις να’ ρθεί το καλοκαίρι.
-Το καλοκαίρι δε περνώ από αυτά τα μέρη, της είπε ο Βοριάς. Να πεις στη μητέρα σου πως θέλω να σε παντρευτώ και τότε θα σε αφήσει να βγεις από το δωμάτιο σου.

  Μίλησε την ίδια εκείνη μέρα η Αμυγδαλιά στη μητέρα της για τον όμορφο νέο που είχε γνωρίσει και την παρακάλεσε να της επιτρέψει να τον παντρευτεί.

-Μα… ποιος είναι αυτός ο νέος; τη ρώτησε η μητέρα της. Πώς να σε παντρέψω με έναν άγνωστο; Κι’ έπειτα… πως θα μπορέσεις να βγεις έξω μ’ αυτό το κρύο; Άφησε να ζεστάνει ο καιρός και τότε μπορείς να βγεις να γνωρίσεις από κοντά το νέο που αγαπάς. 
-Να βγω έστω και για λίγο, την παρακάλεσε η Αμυγδαλιά.
-Μην είσαι τόσο βιαστική κόρη μου, τη συμβούλεψε πάλι η μητέρα της. Υπάρχουν τόσοι και τόσοι νέοι που θα ‘θελαν να σε παντρευτούν. Μη δίνει και τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτόν τον άγνωστο. 

  Η Αμυγδαλιά όμως δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο, ντύθηκε στα λευκά, σα νύφη, άνοιξε την πόρτα κι’ έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του…
  Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του μα… ήταν τόσο παγωμένος κι’ η Αμυγδαλιά ήταν τόσο άμαθη στο κρύο. Έτσι, δεν άργησε να παγώσει το σώμα της, να παγώσει η καρδιά της και να ξεψυχήσει… Δε μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο νέος που αγαπούσε ήταν ο Βοριάς, που παγώνει το κάθε τι στο πέρασμα του.

  Ο θεός λυπήθηκε πολύ για το θάνατο της Αμυγδαλιάς και πάνω από το τάφο της έκανε να φυτρώσει ένα δέντρο που πήρε το όνομα της. Από τότε, ακόμα και μέσα στο βαρύ χειμώνα, η αμυγδαλιά βιάζεται ν’ ανθίσει. Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο. Βιάζεται να συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά και να τον παντρευτεί. Κι’ εκείνος, όπως έκανε στη ζωντανή Αμυγδαλιά, παγώνει και μαραίνει χωρίς να το θέλει τα λουλούδια της… 








Η Αμυγδαλιά 

   Η Αμυγδαλιά ήταν μια όμορφη κόρη και κατοικούσε σ’ ένα μεγάλο πύργο. (aka πλούσια and entitled) Η μητέρα της την είχε μονάκριβη, τη λάτρευε τόσο πολύ και δεν την άφηνε το χειμώνα να βγεί έξω ούτε μια φορά, για να μη κρυώσει. (μάνα μου τζιαι χαρώ σε, το μωρό μου, άγου του, το μονάκριβο μου) Έτσι, η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της, μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και από κει έβλεπε τη βροχή να πέφτει, τον άνεμο να λυσσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα, το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη, τα σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι να τσιμπήσουν. (καλάν κόρη μου, κανένα βιβλίο γιατί εν άνοιες, γιατί φαντάζομαι τζίντην εποχή εν είχεν Game of Thrones ή Outlander να θωρείς, αλλά οκέι, κάτσε θκιάβασε τουλάχιστον, όι να κάθεσαι με τες ώρες να μετράς μια μια τις βροχούλες, ήμαρτον Παναγία μου, ΜΠΟΟΥΡΙΝΓΚ!!!!) 
  Μια μέρα ο Βοριάς, ο πιο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε στη γη, έτυχε να περάσει έξω από το πύργο, είδε την Αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρο της, τον θάμπωσε τόσο πολύ η ομορφιά της, την αγάπησε κι’ έβαλε σκοπό να την παντρευτεί. (με λίγα λόγια και για μην πολυλογούμε...ο  αέρας εκάβλωσε και θέλησε να τα γαμήσει όλα στο διάβα του, στην κυριολεξία)
  Αλλά… ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο; Έτσι, ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο. Είχε μαγική δύναμη και το κατόρθωσε πολύ εύκολα. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σ’ ένα παλικάρι, σ’ έναν ιππότη και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς. (ατς το παλικάρι.... ξέρετε τον αγγλικό ορισμό για τη λέξη παλικάρι...άσχετο αλλά γουτοέβερ....ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ...ένιγουεϊ, το γεγονός και μόνο ότι εθκιάλεξε να γίνει ιππότης τζιαι όι επιστάτης να πούμε λέει πολλά για μένα...καταρχάς πρέπει να ήταν ψωροπερήφανος τζιαι στέκεται στην επιφάνεια των πραμάτων)
  Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι’ αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει. (άλλη επιφανειακή τζιαι τούτη. τη κόρη μου τα γέριμα, βλέπεις τον άλλον και γυαλίζει σου, και ντανγκ 'αγάπησες' τον;;;;; πόθεν ως τα πόθεν ας πούμε;;;; εν με την ομορφκιά που αγαπάτε εσείς;;;; εν γι' αυτό που εκαταντήσαμε έτσι. Beauty: Screwing the world since...ever!)

-Γιατί δεν ανοίγεις το παράθυρο σου να σε δω από κοντά; τη ρώτησε μια μέρα ο Βοριάς. 
-Δε μπορώ, του απάντησε η Αμυγδαλιά. Όσο κρατάει ο χειμώνας η μητέρα μου δε μ’ αφήνει  να βγω από το δωμάτιο μου, ούτε ν’ ανοίξω το παράθυρο, γιατί είμαι τόσο ντελικάτη και θα κρυώσω. (μάνα μου την ντελικάτη μου, μεν μου λιώσεις γιατί είσαι που ζάχαρη) Θα πρέπει να περιμένεις να’ ρθεί το καλοκαίρι. (τουλάχιστον she's standing her ground...for now)
-Το καλοκαίρι δε περνώ από αυτά τα μέρη (το καλοκαίρι πάω Super Paradise), της είπε ο Βοριάς. Να πεις στη μητέρα σου πως θέλω να σε παντρευτώ και τότε θα σε αφήσει να βγεις από το δωμάτιο σου. (να πεις ψέματα με άλλα λόγια, να πιάσω το κοκό και μετά όποιον πάρει ο χάρος...που δεν τίθεται θέμα, εν εσένα πόννα πάρει αλλά τέσπα)

  Μίλησε την ίδια εκείνη μέρα η Αμυγδαλιά στη μητέρα της για τον όμορφο νέο που είχε γνωρίσει και την παρακάλεσε να της επιτρέψει να τον παντρευτεί. 

-Μα… ποιος είναι αυτός ο νέος; τη ρώτησε η μητέρα της. Πώς να σε παντρέψω με έναν άγνωστο; (βρααα εν σου είπα σhίλιες φορές να μεν μιλάς σε κόσμο πον ηξέρεις;;;) Κι’ έπειτα… πως θα μπορέσεις να βγεις έξω μ’ αυτό το κρύο; (έτσι ντελικάτη που είσαι;;;; εν γίνεται) Άφησε να ζεστάνει ο καιρός (να πάμε τζιαι καμιάν ΑγιάΝαπα) και τότε μπορείς να βγεις να γνωρίσεις από κοντά το νέο που αγαπάς. (πιέννεται τζιαι παραλία εν με κόφτει, αρκεί να σφύξουν οι ζέστες)
-Να βγω έστω και για λίγο, την παρακάλεσε η Αμυγδαλιά. (άτε μαμάαααα, άτε, άτε, άτε, εν είμαι καθόλου κακομαθημένη, αλλά άτε αησμέ να φκω νάκκον έξω!!!! πλιζζζζζζ!!!!)
-Μην είσαι τόσο βιαστική κόρη μου (ε πόκκαμε τα γέριμα τζιαι σου, βιάζεσαι να δεις χαρά στα σhέλια σου τζιαι εν αντέχεις 5-6 μήνες;;;;;) , τη συμβούλεψε πάλι η μητέρα της. Υπάρχουν τόσοι και τόσοι νέοι που θα ‘θελαν να σε παντρευτούν. (άδε, ούλοι βερεσέ που μας διούν γάλα τζιαι ψουμί γιατί είσαι έτσι όμορφη. ως τζιαι ο γιος του κάσαπη είπε μου ότι σε θέλει για γάμο. ατς τυχερούλαα....έννα τρώεις κρέας δωρεάν αν τον πάρεις τζίνον...Μη δίνει και τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτόν τον άγνωστο. (τζιαι επιτέλους, είπαμεν τα τούτα....don't talk to strangers....unless they have "candy", then always talk to them, get their candy and leave) 

  Η Αμυγδαλιά όμως δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο (ΧΟΛΝΤ ΟΝ - έλειπε η μάνα της;;;;; γιατί έλειπε η μάνα της;;;;; που επίεν;;;; τζιαι γιατί η μάνα της εν ανθεκτική να φκαίνει τζιαι τη Αμυγδαλιά εν εννί;;;; όπας τζιαι δαμέ γινίσκουνται μεγάλα φάουλ τζιαι αδικίες), ντύθηκε στα λευκά, σα νύφη, άνοιξε την πόρτα κι’ έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του… (ε αφού έτσι ηλίθια είσαι, τζιαι εσύ τζιαι ούλες οι γενέτζιες....γενέεεετζιεεεεςςς....στο μπουκάλι να τις κλείσεις, με το φελό...θα κάθονται και θα τα πίνουν...)
  
Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του μα… ήταν τόσο παγωμένος κι’ η Αμυγδαλιά ήταν τόσο άμαθη στο κρύο.  Έτσι, δεν άργησε να παγώσει το σώμα της, να παγώσει η καρδιά της και να ξεψυχήσει… Δε μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο νέος που αγαπούσε ήταν ο Βοριάς, που παγώνει το κάθε τι στο πέρασμα του. (εεεε είδετε τωρά τι έγινε που εν εκρόστηκε της μάνας της;;; ενώ αν την έφκαλε νάκκουρουδι τζιαι τούτη η μάνα της πόξω, μισήν ώραν την ημέρα, τωρά εν θα είχαμε έτσι προβλήματα, έτα τωρά, έγυρε τζιαι επέθανεν η άλλη τζιαι η μάνα της χαπάρι εν θα πάρει)

  Ο θεός λυπήθηκε πολύ για το θάνατο της Αμυγδαλιάς (ναι μάνα μου τον, τωρά την ελυπήθηκε τζιαι τζίνος λες τζιαι εν ήξερε ήντα "ψυχρός" και αδίστακτος δολοφόνος είναι....μόλις εν επήρε κοκό, αμέσως ελυπήθηκε....ωωωωωω poor thing....να σου κάμω και κανένα κέικ να φάεις να πάσσιν τα φαρμάτζια κάτω....βρε ουστ!!!!) και πάνω από το τάφο της έκανε να φυτρώσει ένα δέντρο που πήρε το όνομα της. Από τότε, ακόμα και μέσα στο βαρύ χειμώνα, η αμυγδαλιά βιάζεται ν’ ανθίσει. Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο. (μια ζωή τούτη η κοπελλούα να βιάζεται, είδες τι έπαθες αλλά νουν εν τζιαι βάλλεις) Βιάζεται να συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά και να τον παντρευτεί. Κι’ εκείνος, όπως έκανε στη ζωντανή Αμυγδαλιά, παγώνει και μαραίνει χωρίς να το θέλει τα λουλούδια της… (οφ κορς, ψυχρός και αδίστακτος όπως πάντα, τζιαι νομίζει ότι με έναν φκιόρο θα γίνουν ούλα καλά...άντρες μάνα μου, πεταμένα λεφτά....έσhιε χάρην που εν ωραίον άνθος η αμυγδαλιά αλλιώς ελάλλουν σου εγώ)


















Το λοιπόν...μετά από μια δίμηνη αποχή θα σας επανέλθω. Δριμήτερη, με περισσότερα ψυχολογικά και κρίσης ηλικίας, με περισσότερα ορθογραφικά λάθη, και με ιδιαίτερα πιο πλούσιο και φαντασιόπλυκτο συναισθηματικό κόσμο....


Ελπίζω να είσαστε όλοι καλά health-wise, να κάμνετε άφθονο σεξ και να τρώτε υγιεινά, να λέτε σ' αγαπώ πιο συχνά, να ταξιδεύετε ακόμα πιο συχνά και γενικά να ζείτε σαν να μην υπάρχει αύριο...


Καλήν εβδομάδα, καλό Μάρτη να έχουμε, καλό μας μήνα...και κατ' ευδοκία Θεού όλα να μας πάνε...


Peace ☮






Soko - We Might Be Dead Tomorrow