Friday, 28 March 2014

F.R.I.E.N.D.S










Πρέπει να γράψω ποστ έννε; Επαραχέστην η εξαφάνιση που τον μπλόγκερ έννε; Μα τι να γράψω. Εν τόσα πολλά τζιαι τίποτε μαζί. Οπόταν θα κάμω ένα γκάλοπ. 


What's the best comedy series you've ever watched?




For me it must be F.R.I.E.N.D.S
Undoubtedly, best series of all time, hands down. 




Όταν ήμουν Λονδίνο τζιαι είχα λάικ zero people to hang out with on a daily basis, I would only watch F.R.I.E.N.D.S. Granted το youtube τζιαι the access online to a wide variety of films and tv ακόμα εν ήταν τόσο διαδεδομένη όπως είναι σήμερα, αλλά πάντα ένα επεισόδιο (που ποτέ δεν έμενα μόνο στο ένα - γιατί κανείς δε μπορεί να δει ΜΟΝΟ ένα) με έκαμνε να νιώθω a little less lonely, and a little more motivated. 























 photo friendsfuckoff_zpsef27c61f.gif



 photo fatmonica_zps3a832866.gif


 photo fatmonica1_zpse1a54ee9.gif




 photo chandler_zpsa9a8406d.gif



Chandler photo chandler1_zps717f53aa.gif



 photo ross_zps842edb13.gif






 photo joeyhowyoudoin_zpsf78b6ff9.gif






 photo monicaandchandler_zps30f773f9.gif




 photo phoebe2_zps607dd196.gif





 photo monica_zpsd041d41c.gif


 photo monicafat_zpsd717a3cd.gif




 photo phoebe_zps2a30ca9e.gif



 photo ross1_zps2d20d04a.gif 





 photo unagi_zps28755e56.gif




 photo rossandrachel_zps34816645.gif




monica and chandler photo: Monica Chandler Kiss monicachandlerkiss-1.gif










 photo friends_zpsc152c81c.gif




Όπως εκαταλάβετε, Λ.Α.Τ.Ρ.Ε.Υ.Ω τούντην σειρά. 
So what's your favorite one? 










The Rembrandts - I'll Be There For You

Thursday, 20 March 2014

FUKT UP!!!






Σε ξέρω τζιαιρό. Ήρτες μες την παρέα τζιαι ούλοι αγαπήσαν σε. Εγώ παραπάνω όμως. Αλλά τζιαι πάλε νιώθω ότι θέλω να μάθω τζι' άλλα. Να μάθεις τζι' εσύ τζι' άλλα. Ποιός είσαι εσύ, ποιά είμαι εγώ. Κάμνουμε χάζι κάθε φορά. Αστεία τζιαι πελλάρες πολλές. Μπορεί να μαλακιζούμαστε ορισμένες φορές αλλά απολαμβάνω την παρέα σου, τζιαι εσύ το ίδιο (νομίζω - έτσι μου διας να καταλάβω το τελευταίο τζιαιρό). Αρέσκει σου να ατζίζεις τα μαλλιά μου. Όκεϊ, μπορεί απλά να το κάμνεις γιατί έτσι. Τζιαι εγώ κάμνω σου το γιατί τζιαι εμένα αρέσκουν μου τα μαλλιά σου. Ίσσια, μαύρα, ως τους ώμους σου. Πάντα είχα ένα θεματάκι με τους άντρες τζιαι τα μακρυά μαλλιά. Όι πολλά μακρυά όμως α! Όι να είσαι τζιαι σαν την Ραπουνζέλ. Αλλά τα δικά σου αρέσκουν μου. Εν μαλακά τζιαι ωραία. Πάουν σου θέμας. Είσαι τζιαι σπίρτο. Πνευματώδης. Τα αστεία σου εν σαρκαστικά, έχουν εξυπνάδα, καμιά φορά τζιαι λίη δόση χολής. Ακριβώς όπως μου αρέσκει. Τα εγκεφαλικά μας κύμματα επικοινωνούν τέλος πάντων. Λαλείς κάτι, πιάνω σε. Μιλάς τζιαι την αγγλικήν πολλά ωραία. Τελευταία όμως, τζιαμέ που ήσουν κάπως στο ουδέτερο ξαφνικά άρκεψες να δείχνεις νάκκο παραπάνω ενδιαφέρον. Εσύγχησες με. Γιατί όπως είπα ξανά, αρέσκεις μου. Τζιαι εν εν καλό το ότι μου δείχνεις ενδιαφέρον γιατί τωρά άρκεψα να τρώουμαι που πάνω μου τζιαι να σκέφτουμαι την πιθανότητα ότι μπορεί τζιαι εγώ να σου αρέσκω. Τζιαι μετά πιέννεις τζιαι μιλάς με τις φιλενάες μου. Τζιαι δείχνεις τζιαι ποτζί ενδιαφέρον. Άσχετο ότι εν ούλες ζεφκαρωμένες. Τζιαι επίσης άσχετο το ότι ακόμα έσσιει τζιαι 3 χρόνια να κάμεις σχέση τζιαι ότι είσαι της ηλικίας μου τζιαι ακόμα τον σωματικόν έρως εν τον εγνώρισες. Κολλάς ποτζί, κολλάς ποδά. Ήνταμπου να γίνει ποιον μαζί σου; Παίζεις οξά απλά εν καταλάβεις; Τζιαι μιλάς ποτζί, μιλάς τζιαι ποδά. Τζιαι αγκαλιάζεις με εμένα, τζιαι αγκαλιάζεις τζιαι τις άλλες. Τζιαι τζιαμέ που σε θωρώ με τις άλλες βλέπω σε, βλέπεις με, φκάλω το σπαθί μου τζιαι κατακρεουργώ σε. Κόφκω σου τη κκελλέ, γαιματώνεις την φιλενάς τζιαι πέφτει η κκελλέ σου σαν την σπουρτημένη την παττίχα στο πάτωμα. Τζιαι ούλοι μεινίσκουν τζιαι θωρούν την σπουρτημένη σου κκελλέ με ανοιχτό το στόμα. Τζιαι σαν δικαιολογία να λαλώ "ε, μα έπρεπε να γίνει". Τζιαι μετά συνέρχουμαι, τζιαι ακόμα βλέπω σε να έσσιεις στην αγκαλιά σου την φιλενάς τζιαι που μέσα μου να ξεκαπνίζω. Να μεν μπορώ να σκεφτώ λογικά. Να με πιάνει κάτι σαν τον ίλλυγο. Να θέλω να αρκέψω να φωνάζω γιατί εν εμένα που πρέπει να αγκαλιάζεις. Αλλά όι με τζίντον τρόπο. Τον άλλον. Τον τρυφερόν. Τζίνον που άμαν έννα πέσω μέσα του έννα νιώθω σαν το μωρό μες τες αγκάλες της μάνας του. Ασφάλεια, ζιεστασσιά, ηρεμία. Τζιαι να μου δείχνεις βιντεούδι τζιαι να στεναχωρκούμαι. Γιατί μου το έδειξες ας πούμε; Τάχα; Θέλεις να δεις πόσο ευαίσθητη είμαι; Τζιαι να με κάμνεις να συγκινηθώ. Τζιαι να μεν με χωρούν οι τόποι τζιαι να θέλω να φύω. Να αναπνεύσω καθαρόν αέρα. Τζιαι φεύκω φουρκαστή που το καφέ γιατί έννι μπορώ. Τζιαι βουράς πουταπισών μου. Ναι, άρεσε μου που ήρτες τζιαι ήβρες με. Άρεσε μου που σε έκοψε. Αλλά θέλω τζι' άλλα. Θέλω μιαν αγκαλιά. Τζιαι να μεν μου την διας. Τζιαι να φοούμαι να σου την δώκω γιατί σκέφτουμαι ότι εν πολλά σύντομα ακόμα, ίσως να μεν εφτάσαμε σε "τζίντο" σημείο. Γαμώτα σημεία μου μέσα. Γιατί να πρέπει να είμαστε χελώνες; Τζιαι ερώτησες με αν είμαι ευαίσθητη τζιαι το μόνο που απάντησα ήταν ότι είμαι τέλεια 'φακτ-απ'. Τζιαι εχαμογέλασες. Γιατί εχαμογέλασες; Είσαι τζιαι εσύ άραγε σου το ίδιο; Αλλά εμένα ύστερα εν μου εξομολογήθηκες ότι εθκιώξαν σε που την δουλειά, τζιαι εν μου είπες ότι ήσουν στεναχωρημένος. Απλά έκαμνες με ούλη τη νύχτα να γελώ τζιαι να νιώθω καλά. Τζιαι εγώ η ηλίθια εζήλεψα γιατί επήρες την φιλενάς τελευταία σπίτι - έτσι εβόλεφκε είπες. Τζιαι τωρά μισώ σε. Εσύγχησες με τέλεια. Εν ήξερω τι είσαι. Ποιός είσαι. Τζιαι που τη μια θέλω να μάθω τζιαι που την άλλην εν θέλω να ξέρω τίποτε. Είσαι απλά τζιαμέ. Τζιαι φοούμαι. Κάμνεις με να φοούμαι. Τζιαι εν μου αρέσκει να φοούμαι. Απλά θέλω να σε ζήσω. Αλλά εν θέλω να με πληγώσεις. Ή να σκέφτουμαι ότι μπορεί να σου αρέσκει κάποια άλλη που τες φιλενάες. Εν θα το αντέξω. Γι' αυτό φοούμαι. Τζιαι αντιδρά το σώμα μου. Άσσιημα. Σάννα τζιαι άρκεψε η καρδία μου να φτεροκοπά. Ηλίθια. Είπαμε ότι δεν θα λαμβάνεις αποφάσεις πλέον. Είδαμεν τα τζιαι τις άλλες φορές. Μόνον η λογική ποιόν. "Η λογική τζιαι ο έρωτας εν πάσσιν μαζί". Χα! Γι' αυτό θα ακονίσω τζιαι πόψε τα σπαθκιά μου τζιαι θα ξεριζώσω τη καρθκιά μου για να μεν μου την κλέψεις. Εν αρκετό που έκλεψες τον νου μου. Τζίνη εν δική μου. Κανενού άλλου. Τζιαι πλέον, αν είσαι κλέφτης τζιαι θέλεις την...ΚΑΜΕ ΚΑΤΙ!!!




                           

Archive - You Make Me Feel






Copyright Disclaimer: All rights reserved to Beatrix for the sword killings


Friday, 14 March 2014

I ♡ London





Πριν μερικές μέρες μια συναδέλφισσα μου, ανέβασε μου στο φατσοβιβλίο την φώτο πιο κάτω, τζιαι έκαμε μου την εξής ερώτηση:





‘Why do you love London?’



Χμμμ. Έβαλε με σε σκέψεις. Γιατί εν ξέρω αν αγαπώ μόνο το Λονδίνο per se. Η πρώτη επαφή που είχα λάικ έβερ με το Λονδίνο ήταν όταν ήμουν 18 τζιαι είχα κατεβεί για να ψηφίσω ιμίσh στις τότε φοιτητικές εκλογές στο Λονδίνο. Χάος, βαβούρα, κίνηση. Τίποτε εν εκατάλαβα. Άσε που το μονοήμερο, εν ήταν καν αρκετό να για να δούμε τζιαι τίποτε. Όι πως στις 10 μέρες που πιέννω προλαβαίνω αλλά λέμε τωρά. 

Δεύτερη φορά που επία, πάλε ακόμα στα 18, ήταν στο τέλος της 1ης μου ακαδημαϊκής χρονίας, όταν επία να επισκεφτώ την τσαρλούα φιλενάς στο Λονδίνο – είχαμε κανονίσει να πάμε να δούμε το Ρέμο (άκου κύριε μου) μαζί με τις Λονδρέζες (τζιαι τζίνες τσαρλούες) φίλες της. Επήρε με ποτζί, επήρε με ποδά. Όλα καλά κι’ ωραία. Όσο για το tube, μεν τα ρωτάτε, ένιωθα σαν τη μούγια μες το γάλα – τίποτε εν εκαταλάβαινα πάλε, αν δεν ήταν η φιλενάς να με στρατουρά δεξία τζι’ αριστερά, σίουρα θα εβρίσκουμουν κάπου χαμένη στο Brixton μες το γκέτο. 

Μετά που τζίνο αποφάσισα να επισκέπτομαι όσο πιο πολλά εμπορούσα το Λονδίνο, όταν ετύγχαινε τζιαι οι πτήσεις εβολέφκαν να πετώ στο Χίθροου παρά στο Μάντσεστερ, αν τζιαι στο Hull που εσπούδαζα τότε, ήταν πιο κοντά το Manchester Airport παρά το Heathrow. Τέσπα, να μην τα πολυλογώ, ετύγχαινε κάθε τόσο να πιέννω 2-3 μέρες να κάμνω την βολτούλα μου που το σπίτι της φιλενας. 

Όταν αποφοίτησα τζιαι που το Μάστερ μου τζιαι έψαχνα να ξενικήνσω μια «καινούργια» ζωή στο Λονδίνο, επία να συγκατοικήσω με την τσαρλούα φιλενάς. Το σπίτι της βρίσκετε στο Δυτικό Λονδίνο (Middlesex), σε μια πολλά όμορφη τζιαι σχετικά ήσυχη περιοχή. Αν τζιαι εν κάπου σχετικά στα προάστια του Λονδίνου (ζώνη 4 – για όσους ξέρουν το tube map) πάλε εμπορούσες μέσα σε 20-25mins να εβρίσκεσουν στην καρδιά του Λονδίνου: Oxford Circus/Piccadilly /Leicester Square. 

Λονδίνο έμεινα τζιαι έζησα καλά πάνω κάτω 1 ½ - 2 χρόνια. Εν θα σας πω ψέματα: Το Λονδίνο εν καλό να το απολαύσεις ΑΜΑΝ έσσιεις λεφτά. Ειδαλλιώς χέστο. 

Σόρρυ γκάις αλλά οι αλήθειες να λέγονται. Ναι εν ωραίο, εν καλό, εν κουλτουριάρικο, αλλά το Λονδίνο εν σκληρός, μονότονος τόπος να ζήσεις. Πρέπει να έχεις μιαν δουλειά που θα σε πληρώνει άνετα £2,500 το μήνα, μιας τζιαι έχεις να πληρώσεις εξίσου ψηλά ενοικία, αγώγεια, διατροφή, φόροι κλπ). Πρέπει να μην πέσσεις θύμα της ρουτίνας τζιαι της γκριζάδας, τζιαι αν τα καταφέρνεις οικονομικά, μπορείς τζιαι να ξεφεύγεις τζιαι να ακολουθάς μιαν πιο εύπορη τζιαι χλιδάτη ζωή (καλά όταν λέω χλιδάτη δεν εννοώ private jets τζιαι Fashion Week attendance αλλά να μπορείς βρε παιδί μου να πιέννεις να τρώεις once per month στο Soho ή στο  Hampstead Heath ή να ψουμνίζεις που το Jigsaw ή τουλάχιστον ένα κοτσινάδι που τα MAC). 

Αλλά για όσο το έζησα το Λονδίνο για μένα εν εν απλά ένα πράμα. Εν το αγαπώ για τα καλά του, αλλά τζιαι για τα κακά του. Σόου είπα να κάμω μια μίνι λιστούδα (note to self , if you will) of the reasons WHY I LOVE LONDON:


I love London because....



  1. Σου προσφέρει μιαν ανεξήγητη ελευθερία. Μεν με ρωτήσετε πως τζιαι γιατί. Όσοι μπορούν να ταυτίσουν την Αθήνα με την ελευθερία, ακριβώς το ίδιο είναι τζιαι για μένα το Λονδίνο. 
  2. Ο κρύος αέρας που ρουφούν τα ρουθούνια σου τα πρωινά εν απόλυτα αναζωογονητικός, believe me. Άσε που θέλεις εθέλεις ξυπνά σε. 
  3. Βουράς συνέχεια να προλάβεις κάτι, έστω τζι' αν δεν βιάζεσαι (το bus ή το tube, εν έσσιει σχέση, αρκεί να το προλάβεις) 
  4. Τα ατελείωτα queues. Απλά θεϊκά. Αλλά δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα να περιμένω, γιατί ξέρω ότι στο τέλος σε κάποια φάση θα είμαι πρώτη στη σειρά. 
  5. Rush hour makes you feel alive...and disgusted at the same time - αν τζιαι ασφυχτιάς που ούλοι κολλούν πάνω σου σαν τις βδέλλες, είσαι ακόμα ένα πρόβατο που προσπαθεί to go about its business - get on with the day.
  6. Every corner has its own Tesco - το marketing team του Tesco πάντως έκαμε ακριβώς το ίδιο πράμα με το La Croissanderie στην Λεμεσό - κάθε γωνία, τζιαι ένας σταθμός. Έτσι κάμνεις το business. 
  7. The lights - are simply glorious, by night or by dawn, εν έχει σχέση εν απλά πανέμορφο το Λονδίνο να το θωρείς είτε στο sunrise or at twilight τα χρώματα του εν απλά μαγευτικά. 
  8. Ο βρώμικος Τάμεσης - or any other dirty river nearby for that matter - ακόμα τζιαι στα προάστια, πάντα οι ποταμοί θα εν ξιμαρισμένοι. Παρ' όλα αυτά εν πολλά καλύτεροι γιατί έχουν τζιαι νάκκο πράσινο γυρώ τους τζιαι μπορείς να απολαύσεις τζιαι καμιά βόλτα. 
  9. Τα πάρκα - εν έσσιει σχέση σε ήντα γειτονιά ζεις, πάρκα πάντα θα υπάρχουν. τζιαι το πιο πιθανόν να εν τα 10πλασια των "πάρκων" που έχουμε στη νήσον, τζιαι με άφθονο πράσινο.
  10. Όταν μπεις στο γραφείο/σπίτι/διαμέρισμα ακόμα καν πριν ανάψεις το φως ανάφκεις το kettle first. Το τσάι είναι πάντα ο 1ος και ο τελευταίος σταθμός της ημέρας σου - a cup of tea makes everything better
  11. Τα στέκια. Αρνούμαι ότι το αγγλικό φαΐ εν εν καλό. Ναι εν νερόβραστο, ναι μπορεί να βάλουν gravy για σως τζιαι να μεν ακολουθούν τον λεμόνι/λάδι/αλάτι συνδυασμό, αλλά όταν πιάσσεις να μαειρέψεις τζίντα στέκια τους, εν πολλά πιο υγιεινά τζιαι χορταστικά παρά τούτα ούλα που τρώμε δακάτω (i.e. βλέπε χοιρινό/αρνί)
  12. You always stand on the right hand side of the escalators, IF you don't want to get stepped on - έτυχε να είμαι παρών μια συζήτησης με άγγλους μια φορά τζιαι ελέαν το πόσο ενοχλητικό είναι όταν τουρίστες ή out-of-towners cannot stick to the 'stand on the right hand side' rule, ο οποίος ισχύει για το tube. YES PEOPLE, ακόμα τζιαι εγώ που μπορεί να μεν είμαι Λονδρέζα, επειδή έζησα, το βρίσκω υπερβολικά ενοχλητικό να προσπαθώ να σε τσαλαπατήσω γιατί βιάζουμε τζιαι εσύ επειδή είσαι τουρίστας ή εχάθηκες να κάθεσαι να κοιτάζεις το tube map τζιαι να χάσκεις τζιαι να μας καθυστεράς. Ή όταν προσπαθείς να κατεβείς που τα αριστερά τις κυλιόμενες σκάλες τζιαι να μεν ταράσσεις γιατί εν ξέρεις ότι πρέπει να στέκεσαι ΜΟΝΟ στα δεξία. LEARN THE TUBE RULES!!!
  13. Πολλά που που τα πράματα για τα οποία με κάνουν να αγαπώ το Λονδίνο εν πράματα που αφορούν το tube - να βάλεις τα headphones σου, να χάσκεις πας την Metro or Evening Standard τζιαι να περιμένεις πότε θα φτάσεις home at last. Να ψάχνεις μιαν θέση (εγώ πάντα έπιανα τις άκριες) για να κάτσεις, τζιαι να προσέχεις να μεν μιλάς κανενού, όσο πελλός ή ότι τζιαι να σου πει ο άλλος. Πάνω απ' όλα εν πρέπει να μπερτέψεις. So keep your distance. Sounds alienating (it is), αλλά εν τόσο London-like attitude. 
  14. Walking around Piccadilly Circus/Shaftesbury Avenue/Leicester Sq τζιαι να θωρείς τις ταπέλλες που τα διάφορα μιούζικαλς ή θέατρα. Εν απλά τόσο inspiring για κάποιο ανεξήγητο λόγο.
  15. "Central Line is partially closed due to man under a train". Το άκρο άωτο της κυνικότητας - 'Πάλε θα αρκήσω στην δουλειά. Σήμερα ήβρε να πεθάνει ο ευλοημένος.' Oh yes, το είπαμε κι' αυτό. 
  16. Να συζητάς trash/reality TV εξελίξεις στην δουλειά. Να κρούζεις εγκεφαλικά αλλά να το απολαμβάνεις. Τζιαι μετά λαλούν σου ότι στον δυτικό κόσμο υπάρχει πιο λίη παραπληροφόρηση. Χχχμμμ, εν που εν είδετε αδαής Λονδρέζους, εν γι΄αυτό που μιλάτε. "Eeerrmmm, where is Cyprus exactly? In Turkey?" Ναι μάνα μου, μεν έσσιες έννοια, αλλάξαμε γεωγραφία για σένα. Ντουόντ γουόρι.
  17. Ο ρατσισμός - μα ποιός σας είπε ότι εν υπάρχει??????? Χαχαχαχαχα. They're lying little shits. Οι Λονδρέζοι εν πιο ρατσιστές τζιαι που την γιαγιά που μεινίσκει στα Πάνω Λεύκαρα. They hate the Indians, they hate the Chinese, the Soviets, the Americans, the Jews, they hate everyone. Εν όλοι αρχοντοχωριάτες για τζίνους. Naturally, να μεν τα εισοπεδόνουμε ούλα υπάρχει τζιαι ο απλός ο κόσμος - όπως την γιαγούλα της πρώην γειτονιάς μου που μου επούλαν χόρτα τζιαι αγρέλια τζιαι raspberries τζιαι που με αγάπαν πολλά - που για τζίνους το μόνο που αρκεί είναι να είσαι καλός άνθρωπος. Οι γέννημα θρέμα posh-Londoners όμως, σε μισούν θανάσιμα, τζιαι πάντοτε θα σε βλέπουν ως κατώτερο ον που τζίνους (στο κώλο τους ρεπάνι). 
  18. We love the Queen and Country no matter what - όσο άχρηστοι τζι' αν είναι πλέον όλοι οι ευγενείς τζιαι η βασιλική οικογένεια, όσο τζι' αν ο κόσμος τους πληρώνει κάθε χρόνο ridicilous amounts of money for their existence - πρέπει να τους αγαπούμε γιατί αντιπροσωπεύουν ένα που τα καλύτερα "αξιοθέτα" της χώρας. Εκάμαν τους merchandise τους ανθρώπους τζιαι τους πουλούν για τουρισμό. Τζιαι σε αντάλλαγμα οι πολίτες την πληρώνουν με τις βαριές φορολογίες για να μπορούν τζιαι κάποια που τζίντα έσοδα να τους συντηρούν. But nonetheless, we love Queen and Country. 
  19. There's always something to do, somewhere to go, something to see - το Λονδίνο ποττέ εν λείφκει. Πάντα θα έσσιει κάτι να κάμεις. Τζιαι ποττέ τίποτε εν σταματά - εχτός αν έσσιει tube strike που σε τζίντην περίπτωση ούλα σταματούν τζιαι ο κόσμος αφηνιάζει, αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουν κανονικά. The show always goes on.
  20. H ευγένεια - μπορεί πίσω που τη ράσσιη σου να θέλουν να σε μασhαιρώσουν, αλλά η ευγένεια είναι ένα πράμα που ποττέ δεν θα λείψει από παντού. Aκόμα τζιαι ο λεφωριατζής της γειτονιάς μου πάντα με το 'hiya love', 'you alright love' μες το στόμα. Πάντα τζίντο χαμόγελο (ακόμα τζι' αν εν fake) να σε καλωσορίσει. 
  21. O χαμηλός τόνος τζιαι η εξυπηρέτηση στις υπηρεσίες - είτε σε δημόσιες υπηρεσίες είσαι είτε κάπου private δεν έχει σχέση που είσαι, σπάνια των σπανιοτήτων θα ακούσεις πλάσμα να υψώσει τη φωνή του, τζι' αν ακούσεις σημαίνει ότι πρέπει να εν ξένος. Ακόμα τζιαι όταν πεθανίσκουν θα μιλούν χαμηλόφωνα τζιαι δε θα φωνάζουν, ή θα αναζητούν κανένα τσάι για να πιούσσιν. 
  22. The rules - υπάρχουν παντού. Από το tube στο σούπερ-μάρκετ στην βιβλιοθήκη της γειτονιάς. Ακόμα τζιαι την ώρα που περπατάς στο πάρκο. Αλλά εν σε κόφτει γιατί ξέρεις ότι αν είσαι νομοταγής, δεν έσσιει κανέναν να σου πει τίποτε. 
  23. The atmosphere - συνήθως τείνω να επισκέπτομαι το Λονδίνο τα Χριστούγεννα, γιατί εν απλά μαγικά - που τα φώτα, στα δώρα τζιαι τις μουσικές εν απλά dreamland. Αλλά γενικά, ακόμα τζιαι ένα γκρίζο πρωινό του Νιόμβρη ή μιαν ηλιόλουστη μέρα του Μάρτη κάπου στο Hyde Park, εν απλά αρκετό για να σε κάμει να νιώσεις όμορφα. 
  24. Η κουλτούρα - μπορεί να εν ούλη κλεμμένη (καλά η πλείστη) αλλά εν πολλά ωραία να πιέννεις στα κάστρα, στα μουσεία τζιαι στους δημόσιους κήπους αν και όποτε έχεις την ευκαιρία. Τζιαι ποτέ δεν μπορείς να τα δεις όλα, γι' αυτό πάντα θα έσσιει κάτι.

Η κάθε χώρα έσσιει τζιαι τα καλά τζιαι τα κακά. Το Λονδίνο όμως, αγαπώ το ξεχωριστά με το πως αγαπώ την υπόλοιπη Αγγλία. Για μένα Λονδίνο εν ξεχωριστή χώρα. Μπορεί να μεν καταλαβαίνεται ακριβώς τι εννοώ αλλά όντως τζιαμέ εν εντελώς άλλος αέρας τζιαι περιβάλλον. Εν εν ότι πιο όμορφο θα δεις στην Αγγλία, τζιαι προσωπικά το Λονδίνο είναι η απόλυτη προσωποποίηση της μοναξιάς τζιαι της πλύσης εγκεφάλου. Ο κόσμος δεν ζει πραγματικά, απλά υπάρχει. Τζιαι όλα εν μια μεγάλη ανακύκλωση. Γι' αυτό τζι' αν δεν είσαι πλάσμα που κυνηγά με μανία τον κόσμο του business, μεν πατήσεις το πόι σου για ζωή στο Λονδίνο, εχτός τζι' αν είσαι trust-fund kid τζιαι απλά έσσιεις τόσα λεφτά που εν ξέρεις τι να τα κάμεις τζι' απλά θέλεις να ξοδέφκεις αβέρτα. 

Το Λονδίνο εν τέλεια gothic, bleak and impersonal. Αλλά εν όμορφο με μια σκοτεινή πλευρά. Εν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω. Τζιαι για καλύτερη κατανόηση το μόνο που μπορώ να κάμω είναι να σας παραπέμψω στην English Gothic Literature, που βασικά εν τζίνο που έκαμε the dark side of London so romantic (in a way), τζιαι γι' αυτό το Λονδίνο is what it is today. Bleak and beautiful. 

And on that happy note, μετά από 2 χρόνια, έκλεισα επιτέλους να πάω το καλοτζαίρι 2 weeks Αγγλία για να πάρω τζιαι εγώ τη δόση μου η γενέκα γιατί εφάλλαρα. 












          


                                        Pharrell Williams - Happy


Tuesday, 11 March 2014

Mood: Scarlet



                            



Scarlet

Saturday night. You’re cruising with your girl-friends somewhere on the highway. Speeding. The wind blows so fiercely it kind of transcends you. Makes your mind travel. Where are you? You keep asking yourself. Where have you drifted off to? The girls are all giggling about something random. Girly talk. Boys, drinking, celebrities, video games, music. You’re elsewhere. Where are you? Greenford. You’re cruising now with your other girl-friend. Somewhere in the outskirts of London. Saturday night, again. Magic is playing on the radio. Soothing, healing, heart songs. The lights are dim, glistening in the foggy night. The air is crispy and gentle. The smells, oh those wonderful smells that encircle your soul. The smell of freshly poured rain on the grass. The oxygen from the trees. Those full bush healing trees. It makes you dream of when you will fall in love. The possibility of a lover, kissing you, holding you. Now you’re back in this smaller highway thinking that you did fall in love, you did try to taste it all. The lover you so dreamt of is nothing but a ghost. A memory. So? Was that it? Is that all? Was it enough? Nothing is ever enough. You always want more. You can never be caged. The word ‘restless’ echoes in your mind: Thailand, Indonesia, Japan, Korea, New York, Granada, Andalusia, Monaco, Tenerife, Johannesburg, Morocco, Oslo, San Francisco, Alaska, Vancouver, Peru, Chile, Argentina, Cuba, Florence, Venice, Naples, Bern, Antwerp, Bavaria, Austria, Marseilles, Lyon, Lisbon...you’re drifting, again, you're drifting... Everywhere. Your heart needs so much it feels like bursting. The giggles bring you back to life. That lonely highway. The lover who’s coming your way. The touch of his hands. It’s all a dream. A wild possibility. A lustful yearning. You don’t remember what it feels like; the caress, the softness, the tenderness, that wanton gaze that it takes your breath away, that it almost makes you feel complete. You’re never complete. You know that. There will always be something...missing. That beautiful void. Insatiable. The only thing that keeps you alive is the flawless love of your pet. Yes, not ideal. But wholesome, somehow. You know this world will never change. But you hold on hope. Tomorrow is another day. Another day to smile, or get mad, or even dream of the possibility of his kiss. Tomorrow is another day. To think how royally you miss the life you could have/should have/ had. Is there still time…tick, tock, tick, tock, tick, tock. The car’s stopped now. The breeze has turned rough and unkind. You move on. Drinks, laughter, girls. Friends. Love. Life. Your.Heart.Is.Full.






                         












          

Aidan Hawken - Walking Blind