Monday, 27 January 2014

12 Χρόνια Σκλάβος




Προχτές εκάτσαμε με την τζίντζερ φριέντ τζιαι είδαμε το "12 Χρόνια Σκλάβος". 



Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, πάνω στη ζωή του Σόλομον Νόρθαπ, ο οποίος ζει στην Σαρατόγκα της Νέας Υόρκης προ εμφυλίου πολέμου, 1841. Όταν αποφασίζει να επισκεφθεί την Ουάσινγκτον για 3 εβδομάδες, τον απαγάγουν και τον μεταφέρουν νότια όπου και πουλιέται σαν σκλάβος. Ανήμπορος να αποδείξει ότι είναι 'ελεύθερος πολίτης', υπομένει την σκληρή μοίρα της σκλαβιάς για 12 χρόνια. 



Εν μια ταινία που προσωπικά εσυγκίνησε με στο κόκκαλο. Όχι τόσο γιατί τα θέματα που αναλύει εν έχουν ξαναειπωθεί σε ταινία, αλλά επειδή η ελευθερία ενός ανθρώπου εν η πιο θεμελειώδης ανάγκη του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία, τζιαι τούτο εν κάτι το οποίο εν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε. Τζιαι η ταινία τούτο κάμνει. Μας υπενθυμίζει γιατί εν τόσο σημαντικό να έχεις την ελευθερία σου τζιαι πόσο απάνθρωπο είναι όταν σου την στερούν. 



Η φυλάκιση, ο απόλυτος εγκλωβισμός τζιαι η σκλαβιά βάση της φυλής εν που τα χειρότερα πράγματα που "εδημιούργησε" ή να πούμε καλύτερα ανέπτυξε ποτέ ο άνθρωπος. Ενώ οι δυτικές κοινωνίες χρείζουν τους εαυτούς τους ανώτερες τζιαι πιο ανεπτυγμένες, ξεχνούν ότι εν βάση τούντων σκουρόχρομων λαών που εδραιώθηκε η ανθρωπότητα τζιαι ότι το μεγαλύτερο (αν όχι όλο) ποσοστό της ανθρωπότητας προέρχεται από το νότο που τόσο πολλά θκιαλέουν να τον υποδουλώνουν τζιαι να τον χρείζουν ως "απολίτιστο". 



Μετά τα πρόσφατα συμβάντα που εδιαδραματιστήκαν στον τόπο μας τζιαι μετά από αρκετά έντονα ποστ που είδα να κυκλοφορούν στο διαδύκτιο, αναλύσεις ποτζί, αναλύσεις ποδά, γνώμες, σχόλια - δε δαμέ, τζιαι δαμέ, τζιαι δαμέ τζιαι δαμέ τζιαι τέλος δαμέ - τελικά εκατάλαβα ότι το θέμα όλο, που το είπα τζιαι στο παρελθόν αλλά από άλλες σκοπιές, είναι οι διάκρισεις. Στα πάντα. 



Είτε αυτό είναι λόγω φυλής, έθνους, θρησκείας, σεξουαλικής προτίμισης, εμφάνισης, ακόμα τζιαι όσων αφορά τα ζώα. Όπως ο ΜΑΥΡΟΣ, ναι ο μαύρος, τον εκακομεταχειριστήκαν επειδή ΕΤΥΧΕ να γεννηθεί ΜΑΥΡΟΣ τζιαι όι ΛΕΥΚΟΣ έτσι τζιαι η ΡΟΥΜΑΝΑ επειδή ΕΤΥΧΕ να γεννηθεί ΡΟΥΜΑΝΑ κάποιοι ανθρώποι την εκακομεταχειριστήκαν τζιαι την καταδικάσαν βάση της καταγωγής της. 



Όπως εγώ ΕΤΥΧΕ να γεννηθώ ΛΕΥΚΗ τζιαι ΕΤΥΧΕ να προέρχομαι που μια χώρα ημι-αναπτυγμένη, κάτι για το οποίο εν εθκιάλεξα αλλά εν θα ήθελα να με ταπελλώσουν για τούτο αν τύχει τζιαι βρεθώ ποττέ εκτός της χώρας μου ή ανάμεσα σε ΜΑΥΡΟΥΣ, έτσι έπρεπε να συμπεριφερθούμε τζιαι εμείς σαν άνθρωποι τζιαι όι σαν κατηγορίες ανθρώπων.



Μπορεί σαν μονάδα τζιαι σαν άτομο κανένας μας άμεσα να μεν φταίει, τζιαι ούτε είμαστε ειδήμων να καταλογούμε ευθύνες τζιαι να δαχτυλοδείχνουμε ποιός φταίει παραπάνω, αλλά είμαστε επίσης άνθρωποι που είναι καθήκον μας να συμπονούμε τζιαι να μεν κρίνουμε τον συν-άνθρωπο μας βάση του χρώματος του δέρματος, της καταγωγής, της σεξουαλικής προτίμισης, της θρησκείας, της εμφάνισης, ακόμα τζιαι του είδους. 



Επειδή έτυχε να είσαι μαύρος πρέπει δηλαδή να είσαι σκλάβος; Επειδή είσαι Ρουμάνα αυτόματα σημαίνει ότι είσαι άξεστη, τσούλα τζιαι τσιγγάνα; Επειδή είμαι λευκή σημαίνει ότι είμαι καλή, πολιτισμένη γυναίκα με αξίες τζιαι ηθική; 



Προχτές είχα ένα περιστατικό που με έκαμε λιο να αισθανθώ ντροπή για το άτομο μου. Ήμουν στην ΑΤΜ τζιαι έφκαλα χρήματα από το λογαριασμό μου νωρίς το βράδυ, όταν ένας μελαμψός νεαρός άντρας εστάθηκε πίσω μου στην ουρά για να βγάλει τζιαι τζίνος λεφτά. Αμέσως η πρώτη μου αντίδραση ήταν να "κουμπωθώ", να μαζευτώ, τζιαι να φυλάξω τα "χνώτα" μου. Ένιωσα απαίσια μόλις απομακρύνθηκα που το ΑΤΜ, γιατί μέσα μου, με τον τρόπο τζιαι την σκέψη μου, εγώ η ίδια τον εκαταδίκασα, τον εκατηγοροποίησα, τζιαι αμέσως βάση του χρώματος του τον εταμπέλωσα. Κάτι για το οποίο ναι με έκαμε να αισθανθώ ντροπή που άφησα τις σκέψεις μου να κάμουν έτσι συνειρμούς. 



Δεν νομίζω να είναι θέμα ότι ντρέπομαι με τον τρόπο που λειτουργούμε συλλογικά σαν κοινωνία τζιαι την νοοτροπία μας δαμέ στην Κύπρο, γιατί οι διακρίσεις τζιαι οι κατηγοριοποιήσεις συμβαίνουν παντού. Με τον ίδιο τρόπο που "ανέχονται" οι Άγγλοι τους Ινδούς ή τους Κυπραίους, έτσι κάμνουμε τζιαι εμείς με τους Ρουμάνους τζιαι τους Ρωσοπόντιους. 

Λες τζιαι όταν πεθάνεις θα έσσιει σημασία αν το χρώμα το δέρματος σου ήταν λευκό ή μαύρο. Λες τζιαι όταν πεθάνεις θα έσσιει σημασία αν ήσουν που τη Σομαλία ή το Λίχτενστάιν. Στο τέλος εν έσσιει σημασία, μόνο για τους ανθρώπους έσσιει σημασία. Τζιαι αυτό μας ντροπιάζει όλους σαν οντότητες, σαν άνθρωπους. 

Πρέπει όχι να ντρεπόμαστε για την διαφθορά, την ασυδοσία τζιαι την πλύση εγκεφάλου που κουβαλούμε σαν κοινωνία (όποια κοινωνία τζι' αν είμαστε - ακόμα τζιαι οι δυτικές - ναι ακόμα τζιαι τζίνες χωλαίνουν, κακά τα ψέματα), αλλά πρέπει να ντρεπόμαστε που εξεχάσαμε πως να είμαστε...άνθρωποι. 

Ακόμα τζιαι οι πιο "πολιτισμένες" κοινωνίες όπως η Αγγλία, ΗΠΑ κλπ που θεωρούνται ότι υιοθετούν μιαν πιο διπλωματική στάση ως προς την ανοχή Ξένων στον τόπο τους, πρέπει να δούμε ότι τζιαι τούτες οι κοινωνίες τους επιβάλλεται να ανέχονται. Είναι επίσης θέμα παιδείας της κάθε κοινωνίας, και όταν λέμε παιδεία δεν εννοούμαι μόνο τη μόρφωση στα σχολεία ή των γνώσεων. Αλλά μιλούμε για την ηθική παιδεία, για την κοινωνική παιδεία. Την αλληλεγύη, την συμπόνια, την αγάπη. Αυτό μας καθιστά πολιτισμένους σαν ανθρώπους. 

Προς το παρών, ήμασταν/είμαστε και νομίζω θα είμαστε απάνθρωποι. 

Οπότε, ναι, πρέπει να ντρεπόμαστε που σαν σύνολο πολλοί από εμάς και τον περίγυρο μας σκέφτονται σαν την κ. Μαρία, όι γιατί ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό τους, αλλά ντρέπομαι που "αφήνουμε" τζιαι "ανεχόμαστε" ακόμα αυτές τις γνώμες τζιαι τις σκέψεις να πνίγουν τον πλυθησμό μας. 

Τούτο εν πάνω μας, τζιαι σε τούτο έχουμε όλοι μερίδιο. Γιατί όταν αφήνουμε την ηλιοθιότητα να σκορπίζεται, εν τότε που μια κοινωνία φτάνει σε τούντην κατάντια. Ούτε το κράτος μας φταίει (πολλές φορές) -  γιατί τζιαι τζίντο "κράτος" εν εμείς που το εβάλαμε τζιαμέ που είναι -  αλλά ούτε τζιαι οι οπισθοδρομικές αντιλήψεις της κας. Μαρίας, τζιαι της κάθε κας. Μαρίας που υπάρχει γυρώ μας. 

Τζιαι όσων αφήνουμε την κάθε κα. Μαρία να συνεχίζει να σκέφτετε όπως σκέφτετε, τούτο θα μεταδοθεί τζιαι στα παιδιά μας. ΑΥΤΟ είναι το πιο τραγικό απ' όλα αυτά. Η συνέχιση των διακρίσεων. 


Όπως λαλεί τζιαι το quote πιο πάνω: 
"Ότι επιτρέπεις, θα συνεχίσει." 

Τζιαι έτσι είναι. 

Ας σταματήσουμε λοιπόν να λέμε το μακρύ τζιαι το κοντό μας, ας σταματήσουμε να βρίσκουμε λύσεις υποκινούμενες από το μίσος τζιαι την κατζία, τζιαι αρχίσουμε να σκεφτούμαστε νάκκο με παραπάνω αγάπη τζιαι συμπόνια. 





Ως τζιαι τα ζώα εν συμπεριφέρονται με τόση κατζία. 
Είμαστε άραγε τόσο εγωιστές να μεν μπορούμε να πράξουμε τζιαι εμείς το ίδιο; 

Είτε μαύρος είσαι, είτε λευκός, είτε μουσουλμάνος, είτε ινδουϊστής, είτε ψηλός, είτε υπέρβαρός, είτε ομοφυλόφυλος, είτε τρανσέξουαλ, είτε Κινέζος ή Ισλανδός ή Βιετναμέζος ή Σκοτσέζος, πρέπει να έχεις τα ίδια δικαιώματα τζιαι να λαμβάνεις το ίδιο μερίδιο αγάπης στην ζωή σου τόσο από τον συνάνθρωπο σου αλλά τζιαι από την ίδια την κοινωνία. 

Αν αφήνουμε τον κάθενα απο μας που είναι διαφορετικός να πιστεύει ότι δεν έχει τα ίδια δικαιώματα όπως εμείς, τζιαι αν τους μαθαίνουμε ότι επειδή τυγχάνουν μιας διαφορετικότητας, ότι η ζωή τους υπολογίζετε πιο λίγο που τη δική μας επειδή απλά τζιαι μόνο προέρχεται που την τάδε χώρα ή απλά έχει το τάδε χρώμα δέρματος, τότε πρέπει να αναλογιστούμε όλοι σε τι κοινωνία εμείς οι ίδιοι διαλέγουμε να ζούμε, τζιαι ανεχόμαστε να συνεχίζουν καταστάσεις που το πιο πιθανόν να ζουν τζιαι τα παιδιά μας. 

Στην "Ουτοπία" ο Τόμας Μουρ έλεγε πως ένα κράτος για να φροντίσει να μην υπάρχουν κλέφτες τζιαι εγκληματίες πρέπει να δίνει την ίδια ισότητα τζιαι ίσα δικαιώματα στον καθένα μέλος της κοινωνίας ξεχωριστά, ειδαλλιώς είναι σαν να δημιουργεί το ίδιο το κράτος κλέφτες τζιαι εγκληματίες μόνο τζιαι μόνο για να τους φυλακίζει. 




“For if you suffer your people to be ill-educated, and their manners to be corrupted from their infancy, and then punish them for those crimes to which their first education disposed them, what else is to be concluded from this, but that you first make thieves and then punish them.” 
~Thomas More~ 





                                    
     




                            




Κάτι τελευταίο, ακόμα τζιαι την κα. Μαρία που τόσο πολλά την κατηγορούμε για το πως εσκέφτηκε τζιαι εμίλησε, ακόμα τζιαι με την πλύση εγκεφάλου της τζιαι την έλλειψη κοινωνικής παιδείας που έχει, δεν πρέπει να την προσεγγίσουμε με κατζία τζιαι αρνητισμό. Αλλά με αγάπη. Ναι, αγάπη, όσο αλλόκοτο τζιαι να ακούετε, γιατί με το μίσος ποτέ κανένας εν έμαθε. 



Υ.Γ. Φυσικά και συστήνουμε την πιο πάνω ταινία. Αν μη τι άλλο, έστω και για λίγο σε αφήνει να χαθείς εντελώς στον πόνο και την αδικία που υπέστηκαν οι Νέγροι στην Αμερική του προ-Εμφύλιου πολέμου. (όχι πως και με την κατάργηση της σκλαβιάς μετά τον Εμφύλιο αλλάξαν ραγδαίως οι καταστάσεις για τους έγχρωμους)







12 Years A Slave - Hans Zimmer - Soundtrack Suite







Thursday, 23 January 2014

Shitter Island




"Animals need only the right not to be regarded as property."

Ζω σε ένα νησί όπου δεν είναι φιλικό προς τα ζώα. Ζω σε ένα νησί όπου δεν υπάρχει κοινωνική συνείδηση ως προς την προστασία ζώων. Ζω σε ένα νησί όπου οι αντιλήψεις του να έχεις κατοικίδιο ισοδυναμούν με τις λέξεις βρόμικο, υποχρεώσεις, ευθύνες, έξοδα, αγγαρεία. Ζω σε ένα νησί όπου η λέξη σεβασμός, στοργή, αγάπη, ανθρωπιά δεν τηρούνται στην συμπεριφορά του κοινωνικού συνόλου προς τα ζώα. Ζω σε ένα νησί όπου το κράτος αδιαφορεί παντελώς για τα οποιαδήποτε δικαιώματα των ζώων. Ζω σε ένα νησί όπου δεν υπάρχουν πάρκα, παραλίες, μονοπάτια όπου επιτρέπεται η διέλευση ζώων (και συγκεκριμένα σκύλων) παρά μόνο εάν σαν ιδιοκτήτης κατοικιδίου πράξεις παράνομα και αψηφήσεις τους νόμους. Ζω σε ένα νησί όπου η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης μετάτρεψε τους ίδιους τους ιδιοκτήτες κατοικιδίων σε βάρβαρους, απάνθρωπους τύραννους, νομίζοντας ότι επειδή ΜΠΟΡΟΥΝ, πρέπει να συμπεριφέρονται στα κατοικίδια τους με τον πιο απάνθρωπο τρόπο. Ζω σε ένα νησί, όπου ο οποιοσδήποτε δεν επιθυμεί πλέον να είναι ιδιοκτήτης κατοικιδίου να πέρνει το ζώο του, να το αλυσοδένει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του και να το σέρνει για 1χμλ μέχρι το ζωντανό να ξεψυχήσει, μέχρι να επέμβει ο νόμος. Ζω σε ένα νησί όπου το να σκοτώνεις ένα ζωντανό (είτε αυτό είναι από σκύλο σε γάτα μέχρι και πουλί ή χάμστερ) να μην θεωρείτε έγκλημα και να τιμωρείται από το νόμο. Ζω σε ένα νησί όπου ο νόμος είναι λιαν επιεικής με άτομα που σκοτώνουν ζώα γιατί απλά δεν τους αρέσουν ή απλά γιατί έτσι. Ζω σε ένα νησί που με θλίβει να βλέπω τους ίδιους τους ιδιοκτήτες κατοικιδίων να μην τους νοιάζει για τα κατοικίδια τους, να τα εγκαταλείπει στο δρόμο, να τα αφήνει ελεύθερα για να "κάνουν την δουλειά τους", να τα αφήνει να ζουν σε άθλιες συνθήκες, μέσα στη υπερβολική ζέστη, τις βροχές, το κρύο, να ξεχνά να τα ταΐσει ή να τους αλλάξει το νερό, να μην μαζεύει τις ακαθαρσίες τους. Ζω σε ένα νήσι όπου με ντροπιάζει η στάση της κοινωνίας και του κράτους προς τα ζώα. Ζω σε ένα νησί όπου ο εθελοντισμός για την προστασία ζώων θεωρείται κάτι το ανιαρό ή απλά χάσιμο "πολύτιμου" χρόνου. Ζω σε ένα νησί όπου η λέξεις 'δικαίωμα' και ζώο, σπάνια συνάδουν. Ζω σε ένα νησί όπου πλέον δεν μπορώ να μεγαλώνω το δικό μου κατοικίδιο χωρίς να ανησυχώ ότι θα το "ψατζέψουν", θα το κοιτάζουν με αηδία, λες και με το που περπατά στο πεζοδρόμιο το μόνο που θέλει είναι να χέζει και να βρωμίζει, όπου δεν του επιτρέπεται να περπατάει ΠΟΥΘΕΝΑ υπό τον νόμο και όπου τα δικαιώματα του - επειδή δε μπορεί να μιλήσει όπως ένα δίποδο - δεν μετρούν ούτε στο απειροελάχιστο. Ζω σε ένα νησί όπου φοβάμαι για το μέλλον του ζώου μου, όπου πρέπει να το δικαιολογώ για το κάθε τι που κάνει, όπου μεγαλώνει σε ένα νησί εχθρικό προς το είδος του. Ζω σε ένα νησί που εγκληματεί καθημερινά προς αθώες ψυχές που το μόνο που θέλουν να δώσουν είναι αγάπη και συντροφιά. Ζω σε ένα νησί με έλλειψη αγάπης και καλοσύνης. 




                            

Bjork - It's, Oh, So Quiet 
(sleepy cat)




υ.γ. το συγκεκριμένο θέμα έσσιει που τις αρχές του Δεκέμβρη που με πνίγει τζιαι ήθελα να το γράψω, αλλά λόγω το γιορτών άτε είπα να μεν κάμω ανάρτηση ως πάρατζι. μετά που κάποια ακόμα περιστατικά που εβίωσα το τελευταίο διάστημα είπα φτάνει πρέπει να μιλήσω, όχι γιατί ελπίζω προς κάποια αλλαγή, αλλά πρέπει να τα γράψω κάπου. 


Sunday, 19 January 2014

Η πόρτα με τα Ρόθκια








Ένα που τα ταλέντα της μάδερ εν η ζωγραφική.

Πάντα ήθελε να πάει να σπουδάσει ζωγραφική, αλλά τον τζιαιρό τζίνο εν ήσhε τσιανς μια κορούδα μεσοαστή της ηλικίας της να πάει να σπουδάσει έτσι πράμα. Σόου, την ζωγραφική ήβρε άλλους τρόπους να την καλλιεργεί, παράλληλα με τις σπουδές της. Τότε εσπούδαζε Αισθητική, 1ο τμήμα τότε στην Αθήνα, μαζί εκάμναν τους τζιαι μαθήματα για το "κάλος". 'Ιστορία της Τέχνης', τζιαι πως έπρεπε να μάθουν να εκτιμούν το "ωραίο", όι το ψεύτικο, αλλά το 'ωραίο'. 

Τέσπα. Την ζωγραφική η μάδερ την ενσωμάτωσε, αν θέλετε, μες σε ότι τζι' αν έκαμνε. Ένα διάστημα επούδαζε/δουλέφκε τζιαι σαν μοντελίστ (νομίζω έτσι ονομάζεται), σόου τζιαι τζιαμέ εσχεδίαζε. So over the years, έβρισκε τρόπους να συνεχίζει την ζωγραφική, λιο ποτζί λίο ποδά. 

Την προηγούμενη φτομάδα, έτυχε να παρευθούμε η φαμίλια, στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στην Λεμεσό, όπου η μάδερ αποφάσισε να λάβει μέρος στην Ετήσια Έκθεση Ζωγράφων που διοργανώνει ο Σύλλογος Ελλαδιτών Κύπρου. Μιας τζιαι ο ντάντ εν εξ Ελλάδος (γιες γιες είμαι μισό καλαμάρι τζιαι χταπόδι στα κάρβουνα) είπαμε να πάμε να στηρίξουμε τη μάδερ, ή μάλλον τον πίνακα της.

Η μάδερ εζωγράφισε μια νύμφη - she likes fairies, nymphs and all kinds of mythical creatures (όι γκόμπλινς τζιαι τρολς όμως). 



Να τζιαι η νύμφη...



Στην έκθεση φυσικά ήσhε τζι' άλλα πολλά έργα - φυσικά εν τζιαι ήταν μόνο της μάδερ. Σόου έπιασα σβάρνα να φκάλω φώτο ότι μου 'εγυάλιζε', ότι τέλος πάντων μου έκαμνε εντύπωση. 

Σας παραθέτω μερικούς που τους πίνακες/έργα τα οποία μου ετραβήσαν το ενδιαφέρον:

Hands & Flowers detail





          

Hands & Flowers detail



Deep Blue Sea





Eggs angels/butterflies etc
             


Egyptian Alphabet
                                       

Lady in Maroon Dress Shell



Dancing Ballarina b/w
    
Water Lily/Νούφαρο




Τζιαι τέλος ένα που τα highlights της έκθεσης, 
που με ετράβησε προσωπικά, το...



WarHorse





Φυσικά υπήρχαν οι γνωστές ομιλίες, δήμαρχοι, πολιτικοί, πρέσβεις, yada, yada, yada. Ευτυχώς εμείς αρκήσαμε να πάμε σόου τίποτε εν επρολάβαμε. Επίασαμε τους ούλους στη μάσα - αρκέψαν να κασhιανίζουν τσιψς τζιαι κούνες. 

Εκάτσαμε κανά μισάωρο, εδώκαμε τη γύρα μας, ο ντάντιο έκαμε μίνγκολ, η μάδερ εγύριζε τις αίθουσες με τους πίνακες τζιαι εγώ έκαμνα crop τζιαι edit τες φώτο που έφκαλα. 

Την ώρα που εφέφκαμε σε μια φάση τζιαμέ που εμιλούσα στη μάδερ, με επλησίασε ένας κύριος, γύρω στα 55ish πρέπει να' ταν, τζιαι λαλεί μου το εξής:

Ε=Εγώ
Κ=Καλλιτέχνης (θα πεεειιιιιι....)

Κ - "Έφκαλες τα ούλα εχτός που κάτι."

Εγώ σάννα τζιαι εκατάλαβα τι θα μου ελάλεν αλλά εσκέφτηκα to humour him, so I said "which one?".

Κ - "Τζίνο ακριβώς απέναντι σου" είπε μου. 

Εγύρισα τζιαι εγώ να κοιτάξω απέναντι μου. Τζιαι είχα δίκαιο. Εν τζίνο που εσκέφτουμουν που μου έδειξε. Ζωγραφισμένη πάνω σε μια (τζιαι καλά) πόρτα ήταν μια ροθκιά. 

Το συγκεκριμένο το είχα δει πριν κανά θκιο χρόνια πάλε, με άλλην απεικόνιση, σόου εν με εσυγκίνησε αρκετά για να το φωτογραφίσω τζιαι φέτος. 

Έτσι, εγύρισα τζιαι εγώ (άλλη εγώ τζιαι το μεγάλο μου στόμα) τζιαι είπα του το εξής:



Ε - Ααα ναι, η πόρτα με τα ρόθκια.
Κ - Ναι, γιατί εν σου άρεσε;
Ε - Εεεε, όι πολλά. Είδαν την άλλα εν την έφκαλα.
Κ - Χμμ. Γιατί όι; 
Ε - (εχαμογέλασα νάκκον αμήχανα, χωρίς να θέλω να δώκω περαιτέρω απάντηση)
Κ - Όι όι πε μου, θα ήθελα να ακούσω μιαν άλλη άποψη, τι νομίζεις;
Ε - Εεε εντάξει, βασικά εν το ήβρα πολλά αυθεντικό σαν ιδέα, επειδή είδα ξανά κάτι παρόμοιο άλλη φορά, τζιαι εν με ετράβησε τόσο τούντην φορά. 
Κ - Χμμμ. (εκοντοστάθηκε λίο, εκοίταξε με, με το μίσο του, το πληγωμένο του ύφος) Μάλιστα. Όκεϊ. 


Τζιαι εγύρισε τη ράσhιη του τζιαι έφυε. 


Και ναι αγαπητοί μου αναγνώσται...μόλις επλήγωσα έναν καλλιτέχνη

Νομίζω δηαλδή πρέπει να ήταν του ίδιου γιατί που την αντίδραση του, με υφάκι χιλίων καρδιναλίων/ψυχρού σαμουράι που θέλει να μου πάρει το κεφάλι, έτσι εκατάλαβα. 

Ξέρω, καλά δεν είμαι ψωνισμένη, αλλά θέλω να πιστεύω ότι μια μικρή φλέβα καλλιτέχνη, την έχω, έτσι μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να ένιωσε γιατί τζιαι εγώ με τη σειρά μου όταν κάποιος θα μου κάμει κριτική θα το πάρω προσωπικά. 


Δυστυχώς, όπως καταλαβαίνετε, εν έχω καλό φωτογραφικό υλικό με τη πόρτα με τα ρόθκια. Εστείλαν μερικές φώτο που την έκθεση του νταντ, σόου επέτυχα μια που φαίνετε πολλά λιο η πόρτα (τα ρόθκια ούτε καν):


Aγνωήστε την άγνωστη κυρία.
Έτην πόρτα, φαίνετε πολλά
λιο τζιαι ένα ρόδι.







Πραγματικα εστενχωρήθκα που ίσως άθελα μου μπορεί να επλήγωσα έναν άνθρωπο, let alone a painter. 


The soul of the artist, who ever that is, is fragile. Τζιαι ξέρω, ότι εν εν ούλοι που δέχονται εύκολα την κριτική. Φυσικά, σε έναν τόσο σκληρό κόσμο, που το μόνο που θέλει η κοινωνία είνα να σε κρίνει εσένα τζιαι τα "έργα" σου, οτιδήποτε τζι' αν εν τούτα, πρέπει να έσhιεις γερό στομάσhι για να αντέχεις τζιαι να αποδέχεσαι τα οποιαδήποτε σχόλια του οποιουδήποτε. 

Εν εν ωραίο φυσικά να ακούμε που άγνωστους - τζιαι δικούς μας - αλλά νταξ οι δικοί μας άνθρωποι more or less ξέρουν το 'ταξίδι' που περνούμε για να επιτεύξουμε κάτι, σόου εν λογικό να εν νάκκο biased - μιαν γνώμη για την οποία μπορεί να μεν έχουν the slightest idea what someone must have gone through to get to that result.

Μπορεί να αποστασιοποιήθηκα τον τελευταίο χρόνο που το θέατρο, αλλά γενικά όσο ασχολούμουν/με εκατάλαβα ότι πρέπει να αποδέχεσαι όλες τις απόψεις, όσο σκληρές τζι' αν είναι τζιαι μπορούν να σε πληγώσουν. Το θέμα είναι να πιστέφκεις εσύ στον εαυτό σου τζιαι το 'έργο' σου, ότι τζι' αν εν τούτο.

Νομίζω, παραπάνω που ούλα το πνεύμα ενός καλλιτέχνη συνθλίβεται από το 'εγώ', τζιαι όι τόσο που τις απόψεις των άλλων. 

Όπως τζιαι να' σhει...παρ' όλα αυτά, δεν ήταν/είναι σκοπός μου να πληγώνω random ανθρώπους. Καμιά φορά κρίνουμε by what we perceive/view/see όντως χωρίς να ξέρουμε what lies beneath. Τζιαι πας σε τούτο μια δόση επιείκιας τζιαι ανθρωπιάς μπορεί να κάμει ούλη τη διαφορά στη ψυχή ενός ατόμου.






           

Samuel Barber - Agnus Dei



Wednesday, 15 January 2014

White House Down








Όχι, όχι. Μεν ανησυχείτε. Εν θα κάμω ριβιού αυτής της π@π@ριάς - pardon my French. Δεν πρόκειτε να πέσω σε αυτό το επίπεδο. Τουλάχιστον όχι ακόμα. 

Οι Χρυσές Σφαίρες εφήασσιν πιλέ, με νάκκο γλυκανάλατο show, τίποτε το σπουδαίο. Λιο χιούμορ που την Tina Fay τζιαι την Amy Poehler, έτο εκέρτισε επιτέλους τζιαι τζίνος ο καψερός ο Λίο (Ντι Κάπριο) αλλά σάννα τζιαι φένεστε μου ότι το Οσκαράκι θα του το φάει ο Μακόναχι - εεε μα γιε μου, ο άλλος σου λέει έχασε 45pounds που αναλογεί σε 20kg περίπου, εσού το μόνο που κάμνεις είναι να είσαι το τσιράκι του Σκορτσέζε (no offence to Martin αλλά το σωστό να λέγεται - άφηκες τον Bobby (De Niro) τζιαι έπιασες σβάρνα τον Λίο). 

Anyhoo.

Τελευταίο διάστημα ολοκλήρωσα 2 σειρές που ήθελα να δω που καιρό, το "Scandal" τζιαι το "House of Cards". 

Το 1ο υπάγεται κάτω από την υπγραφή της Shonda Rhimes, the creator of 'Grey's Anatomy' τζιαι το House of Cards is broadcasted by Netflix which it's proven quite huge this year, with this hit series and it's other series, 'Orange is the New Black'. 

Στα Globes η Amy Poehler έκαμε τζιαι αστείο τάχα ότι ας τον απολαύσει τον θρίαμβο του το Netflix για όσο μπορεί γιατί σύντομα applications όπως το Snapchat θα βρίσκονται στις Σφαίρες να παραλαμβάνουν το βραβείο καλύτερης σειράς για δράμα, meaning ότι τζιαι 'hey ρε Netflix, που την είδες τζιαι tv station τζιαι κάμνεις μου τζιαι δραματικές σειρές που κερδίζουν τζιαι Χρυσές Σφαίρες'. Που νταξ, μεταξύ μας, μπράβο τους. Εκάμαν πολλά καλή δουλειά οι παραγωγές του Netflix ότι τζι' αν πούμε. 

Τέσπα. Πίσω στο θέμα μας. 

Οι θκιο σειρές που είδα! (τζιαι ολοκλήρωσα μέσα σε 1 εβδομάδα - nooo, εν είμαι no-lifer, I do have a life, but in my no life time I spend it watching shit loads of stuff).

Τέσπα.

Τζιαι το Scandal αλλά τζιαι το House of Cards, ασχολούνται μεε.....ντινγκ ντινγκ ντινγκ....Αμερικάνικη πολιτική. Πολύ προπαγάνδα, μιλάμε εν σάννα έκαμαν βόμιτ οι Republicans τζιαι οι Democrats μες τούντες σειρές. Αφού μιλούμε, έπρεπε να κάμω background check to see who is who, να δω με ποιούς είμαι γιατί πάντα συγχήζουμε τα κόματα στις ΗΠΑ. 

Τζίνο που με επαραξένεψε ΤΖΙΑΙ στις θκιο σειρές είναι κατά πόσο αληθινά ή σε ποιό βαθμό τουλάχιστον παίζει να είναι αληθινά τζίνα που δείχνουν τούτες οι θκο σειρές. 


Let me elaborate.

Scandal - Kerry Washington is Olivia Pope. A fixer. You got a problem? aka έτυχε να σκοτώσεις κανέναν πολιτκό μάνα μου;;;; No problemo. Olivia Pope and her team of #Gladiators to the rescue. Συνήθως, οφ κορς, τα προβλήματα που της έρχονται είναι από το White House, of course. Ο οποίος White House, κρύβει εκεί μέσα έναν Πρόεδρο των ΗΠΑ aka Fitzerald Grant, President of the United States of Shondaland Fictional America aka Tony Goldwyn, ο οποίος Πρόεδρος εν ερωτευμένος μεεεεεεεεεεεεε...............ντινγκ ντινγκ ντινγκ....την Olivia Pope!!!!

Καλά το πόσο παρατραβυμένο εν το love affair τους δεν λέγεται. Αψηφούν κανόνες τζιαι Secret Service, Homeland Security τζιαι White House staff τζιαι ζουν τον παθιασμένο έρωτα που ποτέ δεν μπορεί να υπάρξει, ένα πράμα Χιθκλιφ τζιαι Κάθυ μες τα Ανεμοδαρμένα Ύψη - με άλλα λογια, τραβάτε με τζι' ας κλαίω. 

Amazing acting with Kerry Washington and Tony Goldwyn, δεν λέω, ούτε διαμαρτύρομαι για το ειδύλιο (#Olitz #obsessed), αλλά όντως κάποιες φάσεις εν πολλά 'τζίζους εν έσhει τσιανς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να εσυμπεριφέρετουν με έτσι τρόπο'. Που την άλλη θώρε τζιαι τον Μπιλ (Κλίντον), αλλά τέσπα. Άμαν έχουν κάβλες οι Προέδροι, μια Shonda πάντα θα μεγαλουργεί θα μου πείτε. 


Τέσπα. Onto the next one. Δαμέ σοβαρέφκει νάκκο το πράμα.


Το 'House of Cards' που την άλλη μας λαλεί για έναν Congressman - τον Frank Underwood, ο οποίος αγκαστρώνεται την θέση του Secretary of State. Όταν όμως εν την τσεπώνει την θεσούλα, ποιός είδεν τον Kevin Spacey τζιαι δεν τον εφοήθηκε. Αρχίζει σιγά σιγά να σχεδιάζει την δόλια εκδίκηση του, με σύμμαχο του την Lady Macbeth aka his wife, την οποία υποδύεται η καταπληλτική (και τώρα πλέον με μια Χρυσή Σφαίρα under her belt - Robin Wright). 

Τούντο συζυγικό δίδυμο είναι ακριβώς οι super-villains from Shakespeare's Macbeth - μαζί αποφασίζουν να εξαφανίσουν έναν έναν τους πολιτκούς τους εχθρούς τζιαι να ανεβούν στην εξουσία. Στην πορεία οφ κορς, people get killed - or should I say murdered, more accurate - people lose jobs, are hurt etc etc. You get the picture νομίζω. 




Τζιαι οι θκιο σειρές βασίζονται πολλά πας το element του conspiracy theory. Γεμάτο με δολοπλοκίες, σκάνδαλα, σεξουαλικές σχέσεις συμφέροντος, δολοφονίες, πτώματα να εμφανίζονται πιο γρήγορα τζιαι που candy cane bars on Christmas....όπως εκαταλάβετε εν ούλα για τις ΗΠΑ τζιαι τον Λευκό Οίκο.

Τζίνο που με τρώει, hence γράφω τούντο ποστ, είναι το κατά πόσο τζιαι σε ποιο βαθμό ούλα τούτα που δείχνει τζιαι η μια τζιαι η άλλη σειρά έχουν κάποια δόση αλήθκειας in them. Νταξ, ξέρω εν σειρά, εν bound to play on the DRAMA τζιαι να σου σύρνουν σάλτσες τζιαι του κόσμου τα εξωφρενικά, αλλά εν εν τζιαι οι σειρές νάκκο imitation of life? Ε πόσο imitation κάμνουν τούτες οι σειρές?

Πράγματι υπάρχουν τόσο πολλά conspiracy theories involving the White House? Is everyone in Washington DC such a manipulative liar wanting to gain status and rise in the political hierarchy? Πραγματικά γινίσκουντε τόσα κακά, οξα εν ούλα μπαρούφες των σεναριογράφων, που τζιαι πάλε εν το πολλο-πιστέφκω γιατί τζιαι τζίνοι κάπου θα βασίζονται. Not entirely, maybe, αλλά ίσως κάτι να ξέρουν παραπάνω. 


Όπως τζιαι να' σhει, εν εξαιρετικές σειρές δεν αντιλέγω, τζιαι οι θκιο, ειδικά το 'House of Cards' έσhει τρομερές ερμηνείες. Αξίζει να κάτσετε να ρίξετε ένα βλέφαρο, άμαν σας αρέσκουν έτσι τύπου σειρές. 




                           

Radiohead - House of Cards

Friday, 10 January 2014

Το Πάθος του Δράκουλα




I think theater ought to be theatrical ... you know, shuffling the pack in different ways so that it's -- there's always some kind of ambush involved in the experience. You're being ambushed by an unexpected word, or by an elephant falling out of the cupboard, whatever it is.

~TOM STOPPARD~









Προψές επία στο 1ο θέατρο για τη χρονιά με τη μάδερ στο Θέατρο Ένα της Λεμεσού. Μιας τζιαι πλέον είμαι υπερβολικά δύσκολη στο να δεχτώ να πατήσω το πόι μου σε θεατρικές παραστάσεις, το Θέατρο Ένα, όπως εξαναείπα, εν το μόνο που ακόμα καταδέχομαι να επισκέπτομαι. 


Μετά το εχτεσινό, πλέον έχω κάποιες αμφιβολίες. 



Επίαμε να δούμε 'Το Πάθος του Δράκουλα'. 



Αν δεν το εξέρετε ήδη, ένα διάστημα μεταξύ της ηλικίας 19-23, είχα πάθει εμμονή με τον Δράκουλα. Όι τούντα pop culture bull crap Twilight fairy/vampires τζιαι μαλακίες. None of that. 



Μετά που έπεσε στα σhέρκα μου τούντο βιβλίο, της Elizabeth Kostova, έπιασε με μανία να ανακαλύψω όσα περισσότερα εμπορούσα για το ιστορικό άτομο του Vlad Tepes, The Impaler aka με άλλα λόγια Βλαντ, Ο Ασκαλοπιστής ή ο Παλουκωτής, όπως το εμετάφρασε ο Αραούζος στο θεατρικό - υπήρξε και σημείο εμπνεύσης για μένα όπως θα διαπιστώσετε με αυτό.



Τέσπα. Γενικά, I'm a total freak when it comes to history και πιο συγκεκριμένα in history's monsters (έσσιει τζιαι βιβλίο). 



Ο Αντρέας Χριστοδουλίδης όπως βλέπετε, με μια μετάφραση του αγαπημένου μου Αντρέα Αραούζου, αποφάσισε να ανεβάσει, με τον επίσης αγαπημένο μου, Σωτήρη Μεστάνα, 'Το Πάθος του Δράκουλα'. 



Με στεναχωρεί τούτο που έννα πω άλλα έλειπε το πάθος. ΠΑΡΑ πολλά! Μηδέν πάθος. Καλή παρουσίαση, αρέσαν μου πολλά τα props (θεατρικά αντικείμενα), άρεσε μου το production design aka τα σκηνικά τζιαι το costume design aka τα ρούχα, με εξαίρεση τα εξτένσhιονς του Μεστάνα - τζίζους, what were they thinking?!?!?! It was truly a monstrosity. Εξεχώριζα την χωρισhιά του που πίσω. Come on people, you can do better than that. 


Τέσπα, παμ' παρακάτω. 


Η ιστορία, ακολούθησε τη πορεία του μυθιστορήματος του Bram Stoker's Dracula. Ο κόμης Δράκουλας, ο οποίος θέλει να ενωθεί με την χαμένη του αγάπη, που βρίσκει στο πρόσωπο της (Βιλχελ)Μίνας, την οποία θέλει να κάμει γυναίκα του για αιωνιότητα. Ο ντόκτορ Βαν Χέστης...εμμμ...Βαν Χέλσινγκ που προσπαθεί με τον αρραβωνιστικό της Μίνας, τον Τζόναθαν να τον εξοντώσουν μόλις αντιλαμβάνονται ότι ο Δράκουλας, αρέσκετε στο να ρουφά ανθρώπινο γαίμα, αποφασίζουν να λάβουν δράση τζιαι να κάμουν eliminate το "φρικιαστικό εκπέτασμα".  



Τέσπα. Λονγκ στόρυ σhορτ. Δεν μου πολυάρεσε το εργάκι. Πέραν των ερμηνειών του Λύρα τζιαι της Μπεγέτης, δεν έμεινα τζιαι ιδιαίτερα ευχαριστημένη. Δεν θα κάτσω να μιλήσω περί φωτισμού ή θεατρικού τεχνασμού. Μπορεί ναι, όντως, λόγω μπάτζετ να εκάμαν τζιαι τούτοι ότι εκαλύτερο εμπορούσαν. 



Γι' αυτό δε θα κρίνω βάση τούτων, αλλά βάση στησίματος τζιαι ερμηνείας, που όπως είπα με άφησε λιαν απογοητευμένη. Ειδικά ο ρόλος του Μεστάνα, σαν Δράκουλας. Καταρχάς πιστέφκω θα έπρεπε να ήσhε εξασκηθεί νάκκο καλύτερα με τους κυνόδοντες του. Εν εμπορούσε να μιλήσει καλά, εμίλαν με δυσκολία, χενς έπαιρνε όλα το λόγια του με ΥΠΕΡ-αργό ρυθμό. Εχτός τζι' αν όντως έτσι τον ήθελε ο σκηνοθέτης, που πάλε εφαίνετουν σάννα τζιαι ήταν δυσκοίλιος πάρα τρομακτικός Δράκουλας.



Η κοπελιά που έπαιζε τη Μίνα - Νίκη Δραγούμη, νάκκο φλεγματική στην ερμηνεία της. Η μόνη που δείχνει νάκκο πάθος εν η Μπεγέττη, που μπορεί να έσhιει την διπλάσια ηλικία της κοπελιάς που έπαιζε τη Μίνα, αλλά έφκαλε πάθος όπου εχρειάζετουν. Η άλλη κοπέλα, η Πέννυ Φοινίρη σαν Λαίδη Γκοντάλμινγκ ήταν επίσης μια καλή πρόσθεση στο καστ όπως και ο νεαρός Αντρέας Μακρής, ο οποίος ήταν αρκετά απολαυστικός στην ερμηνεία του ως ψυχασθενής/δούλος του Δράκουλα - Ρένφιλντ. 



Στο σύνολο της μια μέτρια παράσταση, θα μπορούσε τζιαι καλύτερη. Το γέλιο που υποσχέθηκαν, ήρθε κάπως στα μέτρα του αγγλικού καυστικού χιούμορ. Πιστέφκω στα αγγλικά, η παράσταση  θα ήταν πολλά πιο απολαυστική, ειδικά πας το θέμα του χιούμορ. 


Επόμενο θεατρικό του ΘΕΑΤΡΟ ΕΝΑ θα είναι 'Το Πορτραίτο του Ντόριαν - Fifty Shades of - Γκρέι'. Για να δούμε πως θα τα πάσσιν τζιαι τζιαμέ. 




Γενικά, απογοητεύομαι που το κυπριακό θέατρο λείπει του τούντο pushing of boundaries. Κατανοώ ότι τζιαι λόγο της οικονομικής κατάστασης πρέπει να επικρατεί πλέον μια λιτότητα when it comes to staging, αλλά τούτο εν εμποδίζει τον κάθε θεατρικό οργανισμό or theatre company to go out of their comfort zone.

Ας πούμε το πιο απλό παράδειγμα. Ionesco, Pirandello, Beckett (τζιαι δεν εννοώ μόνο το 'Περιμένοντας τον Γκοντό'). Θέατρο του Παραλόγου. Εν το βλέπω καθόλου συχνά. Δέχομαι το αν δεν θέλουν να κάμνουν σύγχρονα θεατρικά. Που κατά τη γνώμη μου λάθος, γιατί τα σύγχρονα εν τζιαι πιο μίνιμαλ καμιά φορά τζιαι πιο ενδιαφέρον. Γιατί εν ψάχνουν να κάμουν επιτέλους κάτι πιο out there? 

Νιώθω ότι όλες οι θεατρικές ομάδες καταντούν βαρυλάτικες, με τετριμένα θεατρικά έργα τζιαι θέματα. ΝΑΙ, αν δίνεις μόνο στο κοινό σου το σαχλό, το τετριμένο, το ανιαρό, το χιλιοπαιγμένο, έτσι θα είναι και ο θεατής σου. Σαχλός, τρετριμένος, ανιαρός και χιλιοβαριεστημένος. 


Η μάδερ εγύρισε τζιαι είπε μου, όταν της είπα για την γνώμη μου για τον Δράκουλα, "Καλά, αφού κρίνεις", λαλεί μου, "εσύ τι θα έκαμνες διαφορετικό;". Τζιαι εγώ είπα της, "Eν μπορώ να σου πω τι θα έκαμνα διαφορετικό. Καταρχάς θα εξαρτώταν πολλά σε θέμα μπάτζεντ, που δυστυχώς, ακόμα και στον χώρο της δημιουργηκότητας εν πολλά crucial. Μετά, αν όντως ανέβαζα τον Δράκουλα, θα έδινα παρα πάνω έμφαση στον κύριο ρόλο. Περισσότερη εξάσκηση. Ο ρόλος τους Δράκουλα, όπως και του Ντόριαν, εν εν ρόλοι του ποδιού. Τον αναλαμβάνεις και τσακ μπαμ σε 2 μήνες είσαι στο σανίδι και τον υποδύεσαι. Εν δύσκολο να μπεις στο mind-set of the un-dead. Κάτι που προσωπική μου άποψη, εν επέτυχε στο συγκεκριμένο έργο. Και κατά τρίτο, δεν πιστεύω να ανέβαζα Δράκουλα, αν όντως εξαρτόταν από μένα."


Προσωπικά νιώθω ότι το Κύπριακό Θέατρο εν ένα γερό ταρακούνημα που χρειάζεται. I'm not pointing fingers, αλλά πλέον για μένα είναι ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ. Same shit, different theatre company! Δυστυχώς και με πληγώνει που το λέω. 


Τέσπα. Που θα πάει. Θα ξαναβρώ τη μάγεια. Κάποτε. Κάπου. 
Till next time...



“I am an "unrealized" character, dramatically speaking...” ― Luigi Pirandello, Six Characters in Search of an Author





            

Dracula (NBC) - Sunshine (Adagio in D Minor) by John Murphy



Wednesday, 8 January 2014

Δεσμεύομαι...





Καινούργιος χρόνος, καινούργιες περιπέτεις. Αλήθεια, είναι όλα καινούργια ή απλά τα ίδια και προσπαθούμε να τα δούμε όλα πιο καινούργια?!?








Resolution #164: 
Γράφε περισσότερο. 
Σε κρατάει ζωντανή το γράψιμο. 
Scripta manent, είπε κάποτε ο σοφός. 



Μιας και το είχε το '13, θα συνεχίσω και εγώ το ίδιο τροπάριο στο '14. 






Δεσμεύομαι. 


Ναι, δεσμεύομαι...

Ο Νικολάκης κάμνει το συνέχεια.
Εγώ γιατί να μην δηλαδή?!?


Λοιπόν...δεσμεύομαι αγαπητοί μου μπλόγκερς!



Δεσμεύομαι...να μην θυμώνω τόσο εύκολα (εκτός κι' αν έχω ΚΑΛΗ δικαιολογία ότι πρέπει όντως να αφήσω ελεύθερο τον Κέρβερο από μέσα μου)

Δεσμεύομαι...να συγχωρώ ανθρώπους "δικούς" μου, ακόμα κι' όταν με κάνουν επιλογή τους να με έχουν σαν δεδομένη, να με αγνοούν και γενικότερα να με έχουν στο περίμενε. 

Δεσμεύομαι...να μην δίνω σημασία πλέον σε πράγματα που ξέρω πως δεν πρόκειτε να αλλάξουν.

Δεσμεύομαι...να μην κατηγορώ το παρελθόν μου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζω σήμερα, είτε αυτά είναι συναισθηματικά/ψυχολογικά/σωματικά. 

Δεσμεύομαι...να μην κοιτάξω ξανά πίσω, σε ότι με άφησε κούφια, μόνη και κενή. 

Δεσμεύομαι...να μην κοκκινίζω όταν τον κοιτάζω στα μάτια και όταν του μιλώ. 

Δεσμεύομαι...να προκαλώ περισσότερο τον εαυτό μου, έστω κι' αν καταλήγω πάντα στα ίδια τετριμένα στέκια ή κουβέντες ή ποτά. 

Δεσμεύομαι...να είμαι ένα 10% πιο υπομονετική. Σαν μάνα ενός μικρού τετράποδου, το απαιτεί ο ρόλος. 

Δεσμεύομαι...να θυμάμαι όλους όσους they got away. Ξέρουν ποιοι είναι, εγώ τους θυμάμαι, αυτοί;;;

Δεσμεύομαι...να μην είμαι δούλος στις σοκολατένιες φωνές τα βράδυα (μόνο τα πρωινά). 

Δεσμεύομαι...να είμαι ανοιχτή έστω 0,01% σε ευκαιρίες, είτε συναισθηματικές είτε επαγγελματικές.

Δεσμεύομαι...να συνεχίζω να μποϋκοτάρω τα τετριμμένα της νήσου, είτε αυτό λέγεται πολιτική είτε λέγεται τηλεόραση. 

Δεσμεύομαι...να μην είμαι ακόμη ένα άβουλο καταναλωτικό θύμα πλέον. Πράγματα ανάγκης, όχι υλικά αγαθά για το "εγώ" μου

Δεσμεύομαι...να συνεχίσω να έχω ακόμα πίστη στην ανθρωπότητα, despite it all

Δεσμεύομαι...να μην βάζω στο ίδιο βάραθρο την πίστη μου και την θρησκεία. Δυο διαφορετικά πράγματα. Deal with it!

Δεσμεύομαι...στις λέξεις - στοργή, συμπόνια, ενθουσιασμός, έρωτας, φροντίδα, καλοσύνη, αλληλεγγυή. 

Δεσμεύομαι...να μην δεσμεύομαι στη λέξη - μνησικακία - όσο κι' αν το θέλει η μνήμη μου.

Δεσμεύομαι...να κάνω το πρώτο μου βήμα στον κόσμο της μαγείας, είτε αυτή ονομάζεται κινηματογράφος είτε αυτή ονομάζεται βιβλίο. 

Δεσμεύομαι...να μην ενδώσω στο τέρας της ζήλειας. Δε θέλω να κάνω παρέα με πράσινα τέρατα, όσο κι' αν μου ταιρίαζει το πράσινο, δε θα ξαναντύσω τη ψυχή μου με αυτό.

Δεσμεύομαι...να γεύομαι μέρες με ήλιο κοντά στη θάλασσα, παρέα με ένα βιβλίο - και καλούς φίλους

Δεσμεύομαι...να συνεχίσω να αγαπώ τόσο πολύ τους ανθρώπους μου. 



Δεσμεύομαι...to let go more...

Δεσμεύομαι...to give in more...

Δεσμεύομαι...to BeLieVe more...





Jon Hopkins - Immunity