Thursday, 28 November 2013

Happy Hanukkah






Αν τζιαι εξαφανίστηκα λίγον από το βλογκ, δε σημαίνει ότι αλλαξοπίστησα κιόλας. Μεν ανησυχείτε ντίαρ μπλόγκερς.

Εχτές που λέτε είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ στο 1ο μου Hanukkah το οποίο επραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο της Λάρνακας. 

Το Hanukkah λοιπόν γιορτάζει the Festival of Lights. Πριν κάποια χιλιοστεία που λέτε, οι Εβραίοι επροσπαθούσαν να νικήσουν την μεγάλη στρατιά των Μακκαβαίων - or something of the sort, θα σας γελάσω γιατί δεν έκαμα εβραϊκή ιστορία στο σχολείο (awwww) τζιαι εν έκατσα ποττέ να ασχοληθώ με την ιστορία τους γενικά. For more info look here

Απ' όσο εκατάλαβα στην προσπάθεια τους να σωθούν (as they do - ouch - racist joke) που τον στρατό οι Εβραίοι, επίαν να χωστούν στον.....ντινγκ ντινγκ ντινγκ:

Is it:

a) the local pub
b) the Nile
c) the Temple or 
d) Ceasar's palace


And the winner goes tooooooooooooooooooooooooo..............


Ναι, ναι, ξέρω lame, εχωστήκαν στον Ναό. Τζιαι τζιαμέ που λέτε κάτι επίαν να ανάψουν ένα τζερί (or something like that again) τζιαι το λάδι για το τζερί εκάνησε τους για 8 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ (well the industrial revolution hadn't occured, so I can understand their surprise!).

Τέσπα. Εχτές που λέτε εργιορτάσαμε τη 1η μέρα των "Εβραϊκών Φώτων" (if you will). Επήαμε. Στην αρχή φυσικά στο φουαγέ ήσhε του κόσμου το φαούσhιασμα. Ήσhε πολλούς Ρωσο-Εβραΐους τζιαι Κυπρο-Εβραΐους. Αναρρωθκιέμαι αν ο Ραββίνος (aka Ribbi) ήταν άσυλα γνήσιος Εβραίος.

Anyhoo...Αφού εγεμώσαν οι τζοιλιές, ήρτεν η ώρα να μπούμε στην "συναγωγή". In our case, τζιαι το Δημοτικό Θέατρο ήταν καλό. Εκάμαν 2-3 βαρετές ομιλίες τζιαι μετά άρκεψε το χούπλα.

Τι εστί χούπλα. Μα μουσική, τι άλλο;;;

Ως τζιαι ο Ραββίνος εσηκώστηκε πάνω σε μια φάση τζιαι εχόρεφκε. Στην αρχήν εφέραν έναν συγκρότημα εν ονόματι 'BUBA MUSES' - εφορούσαν παράξενες μάσκες (κάτι σαν τον Πίκκο Αππίκο ένα πράμα αλλά προς το πιο Εβραϊκό). 

Μετά ήρτε ένας φκιολάρης (Nir Sarussi) τζιαι έπαιζε παραδοσιακή τσαχπίνικη μουσική (στην κυριολεξία). Σε μια φάση έπαιξε μας τζιαι το συρτάκι......ντόινγκ....που κολλά άλλα γουοτέβερ. 

Ύστερα εφέραν έναν τραουδιστή Εβραίο(Yoav Koplowich) που τραουδά σε συναγωγές στο Μαϊάμι. (ααααχχχχ Μαϊάμι - λαλείς να είδε τζιαι τον Dexter? - εν κολλά ξέρω το!)

Τούτος ετραούδησε μας για την Jerusalem τζιαι είπε μας ότι στη δική του συναγωγή στις US προτιμά να βάλει τα λόγια σε γνωστές μελωδίες όπως το 'O Sole Mio' ή όπως το ξέρει ο περισσότερος κόσμος που τον Elvis as 'It's Now or Never'. Με τούντο τρόπο κάμνει το πιο διασκεδαστικό τζιαι για το κοινό του. Ετραούδησε μας τζιαι το 'If I were a rich man Yubby dibby dibby dibby dibby dibby dibby dum", το οποίο εχτές έκαμα την συσχέτιση με τους Εβραίους - ντόινγκ!!!!

Μετά το χούπλα, ήρτε η ώρα της ευχαριστίας. Αααα εξέχασα να σας πω ότι πριν το χούπλα, εφκήκε στην σκηνή ο Ράμπαϊ τζιαι είπε μας λία λόγια για τούτην τη γιορτή. Δηλαδή την νίκη του φωτός υπέρ του σκοταδιού, του καλού υπέρ του κακού. Τζιαι ότι εάν κάμεις μια καλή πράξη σήμερα, εν καλή για σήμερα, τζιαι αύριο μπορείς να κάμεις ακόμα μια. Ωραίο το ηθικό μηνυματάκι του Ράμπαϊ. Μετά άναψε τζιαι το 1ο τζερούδι στo λεγόμενο τους candle holder - aka Menorah.

Τζιαι η βραδυά πάλε έκλεισε με την καθιερωμένη μάσα. Τούτην στράτα εφάμε τζιαι εμείς. Catering by Zorbas (free promotion). Είχαν πολύν σολωμό, so I indulged (τζιαι σήμερα πονώ την τζοιλιά μου!). Για επιδόρπιο εφάμε τζιαι ντόνατ (yum yum). Εν ξέρω ακριβώς πως κολλούν τα ντόνατ με την γιορτή τους, αλλά εγώ τα απόλαυσα δεόντος. 

Στο τέλος επιάσαμε τζιαι καππελλούθκια τζιαι αναμνηστικά μπρελόκ. Ήταν μια εμπειρία τζιαι τούτο. 

Γενικά αρέσκει μου να εκτίθομαι σε άλλες θρησκείες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα τις ασπαστώ κιόλας. Αλλά μου αρέσκει να είμαι ανοιχτή γενικά - ακόμα τζιαι σε θέματα θρησκείας - τζιαι να βλέπω πως λειτουργούν οι άνθρωποι κάτω από άλλο δόγμα. 

Στην ουσία που άμα το καλοσκεφτούμε, deep down, we are all people, we are all the same, and we all want to believe in the power of good over evil. 


"Happy Hanukkah everyone, and may the lights guide you all year round." - έτσι μας είπε ο Ράμπαϊ στο τέλος



         

Ένα που τα βιντεούθκια που εχτές. Το 2ο τζιαι το 3ο εδώ. Αν τζιαι στο 2ο εκάμναμε βλακείες με την φιλενάς γιατί εσπάσαν μας τα νεύρα μας με το πήενε έλα τους ο κόσμος, σόου εκάμναμε τζιαι εμείς βλακείες. 



Sunday, 17 November 2013

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...




...από τότε που ξεριζώθηκες από μένα.


Τι κι'αν πέρασαν οι μήνες. 

Εσύ είσαι πάντα στη καρδιά μου.


I love you, always, 
my little white angel...





                          

Sissi 

(1999-2013)





I Am Not There


Do not stand at my grave and weep, 

I am not there. I do not sleep. 

I am a thousand winds that blow. 

I am the diamond glints on snow. 

I am the sunlight on ripened grain. 

I am the gentle autumn's rain. 

When you awaken in the morning's hush, 

I am the swift uplifting rush 

of quiet birds in circled flight. 

I am the soft stars that shine at night. 

Do not stand at my grave and cry, 

I am not there, I did not die. 


~ Author Unknown~ 







                             

Sarah McLachlan - Angel 




Wednesday, 13 November 2013

Monday, 11 November 2013

Gala Chocolate Dinner



Παρασκευή....ίσως η αγαπημένη μέρα της εβδομάδας μου. Το σαββατοκύριακο ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Οι πιθανότητες αμέτρητες - καλάν όι τζιαι αμέτρητες, όσπου μπορεί να σε πάρει η πούγγα σου δατ ις - αλλά τέσπα μπορείς να κάμεις ΟΤΙ θέλεις. 

Ενόμιζα θα ήταν μια ήσυχη Παρασκευή. 

Αμ δε...


Για καλύτερη κατανόηση της υπόθεσης:

Λάιζα (Μπένετ) - η φιλενάς η οποία έχει πάρει το όνομα της από την γνωστή ηρωίδα στο βιβλίο της Τζέιν Ώστεν (Elizabeth Bennett) aka Τζίντζερ φριέντ

Ιουλιέττα - φιλενάς της οποίας το όνομα είναι παρόμοιο με τζίνο της χόρνι τίνεϊτζερ aka Ράσhιαν φριέντ

Λου - η υποφαινόμενη η οποία εν ήσhε ιδέα τι την επερίμενε...



6μ.μ. 

Τζίντζερ + Λου

Τζίντζερ - Τελικά θα πάμε καραόκε πόψε;;
Λου - Μα εν ξέρω. Ακόμα περιμένω που τους άλλους να μου πούσσιν τι θα γίνει..
Τζίντζερ - Άκου να δεις, γιατί εν πάμε απλά σε ένα καφέ εμείς - άσχετα με το τι θα κάμουν τζίνοι - τζιαι αν θέλουν να μας ακολουθήσουν so be it.
Λου - Οοοοοοοου since we're doing that, γίνετε να πάμε να φάμε ελληνικό σουβλάκι που τζιαμέ που εν το Ριο κοντά;;; Άκουσα εν πολλά καλό (δωρεάν δαφήμιση
Τζίντζερ - Όκεϊ. Να πάμε να φάμε τζιαι μετά πάμε να την αράξουμε σε κανά καφέ. Τι ώρα; 
Λου - Να πούμε 8.30?
Τζίντζερ - Γιάπ. Τέλεια. Πε το τζιαι στους άλλους, όι να πουν ότι τους εξιχάσαμε. 
Λου - Νταν. Μόλις τους έστειλα μήνυμα. 



Η Λου (ποιά εν τούτη;  - ΕΣΥ - ααα αυτή - πολύ Ιούλιος Καίσαρας την είδα νομίζω) άνενιας αρκέφκει να μπαίνει στο πνεύμα της 'εξόδου' με το καθιερωμένο 'I-am-singing-at-the-top-of-my-lungs-songs-from-Les-Miserables-to-get-me-in-a-mood' (μεν ρωτάτε το γιατί - ούτε τζιαι εγώ το ξέρω). 




6.30μ.μ. 

Και ενώ τα τραγουδιστά αίματα είχαν ανάψει στην σπηλιά της Λου...


Τουν τουν τουν τουν τουν τουν τουν τουν τουν τουν - αλά Dexter ringtone theme.....Ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν............με λίγα λόγια...


Ράσhιαν - Lou, you have to save me...
Λου - Omg, sweetie, what happened? Is everything ok? Did Putin recall the gays back?
Ράσhιαν - No! Well remember I told you my μάστρος for the house would finish on Friday night and I would get to go to that Gala tonight?
Λου - Yyyeeesss.... (εν μου αρέσκει τούτη η συζήτηση - εν τζιαι έρκουμαι να σου τανίσω α! έχω να πάω έξω με την Tζίντζερ πόψε - θα εν τζιαι ο άλλος ο Βέλγος τζιαμέ - άισμε να σπάσω λιο πλάκα να τον περιπέξω λιο για την μίλα που εν έσhιει)
Ράσhιαν - Well...Can you go at my place? I mean if I go, I won't clean the house and it's in such a mess, please save me....
Λου - (ΜΑ ΕΓΙΩ?????? ΣΕ ΓΚΑΛΑ????? ΠΑΕΙΣ ΓΟΥΕΛ ΜΑΝΑ ΜΟΥ?????)  - Omg, darling, yes, yes of course I can. Let me just ring my brother to give me a lift and I'll go. Of course. What time??
Ράσhιαν - It's at 8pm. 
Λου - (R U FUCKING KIDDING ME???????????????????????) Oh okay, I didn't realize. Yes, sure. I had plans with Eliza Bennett but I'll push them for later on. 
Ράσhιαν - Oh thank you, thank you, thank you so much! Oh....p.s. You might see our ex-boss there. Enjoy yourself. Byyyyyeeeeeeeee....
Λου - (με το στόμα χάσκωντας  - φλατλάιν ____________________________)


Όκεϊ....


Πιάνω ευθύς την Τζίντζερ:

Λου - Babe...
Τζίντζερ - Yes, sweetie?
Λου - Άκυρο για πόψε. Θα σας έβρω πιο μετά γιατί πρέπει να πάω σε ένα Gala Dinner για την δουλειά μου. Κάμνω χάρη της Ράσhιαν φριέντ επειδή εν μπορεί να πάει τζιαι πρέπει να πάει κάποιος που τη δουλειά να "καλύψει" το event. 
Τζίντζερ - Oh, εν έσhιει πρόβλημα ντάρλινγκ. Πίεννε τζιαι θα είμαστε κάπου κοντά να έρτεις να μας έβρεις. Που εν το γκάλα;;; 
Λου - Στο Four Seasons!
Τζίντζερ - Οοοουυυυυυύ φάνσι. Τέλεια. Άτε καλά να περάσεις, μιλούμε ύστερα καλό.
Λου - Θανξ μπέιμπ, σόρρυ για τούτο. Θα τα πούμε μετά.


Ώρα - 6.40μ.μ.

Λου - whhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaatttttttttttt?

Στην κυριολεξία "εβούτηξα" μες το μπάνιο, ετοιμάστηκα ΤΟΣΟ αστραπή που ούτε η Wonder Woman εν θα με επρολάβαινε. Μαλλί, νύχια, βάψιμο, κυριλέ ρούχο, μπλέιζερ (φυσικ! γιατί εν τζιαι σε σπηλιά που πάμε εν σε 5στερο ξενοδοχείο). Πόψε θα έπρεπε να το παίξω 'PRESS/MEDIA'. 

Μιας τζιαι θα έπαιρνα δωρεάν πάσο στο Chocolate Gala Dinner, I had to dress the part...

I dressed it purple....OF COURSE! 


Μαθαίνει μου ο μπρο μες το καρ ον δε γουέι το 'χάρηκα για την γνωριμία' στα Ρώσικα...(ότσι πριγιάτνα)....να το επαναλαμβάνω καμιά 25ταριά φορές να μεν το ξιχάσω. 

Είχα μιαν υποψία ότι θα με εκαθίσκαν στο ρώσικο τραπέζι σόου είπα εν καλό να το μάθω...Ήμουν σωστή!

Επία 8μ.μ. νταντ τζιαμέ!

Φυσικά...σαν αγχωμένη Κυπραία με punctual tendencies Αγγλίδας...ήμουν η πρώτη..

Έπιασα την σhιανμπανιούδα μου, ήβρα το τραπεζούδι μου...αριθμός 3...ωραία, εν τζιαι ο αγαπημένος μου αριθμός. Πόμπα. Κάθουμαι. Έρκουνται σερβιτόροι που πανοθκιον μου. Να μου γύρουν νερό, να μου στρώσουν την πετσέτα μου.

Κραπ. Εμασούσα πίσσα. Εν είχα με tissue να την φτύσω. Που την βιασύνη μου να σαστώ, εξίχασα τα tissue. Να την φτύσω πας την πετσέτα; Δεν λέει. Τι σκατά εντύπωση θα δώκω...Άφηκα την στο πιατάκι για το ψωμάκι...

Γίνεται 8.30μ.μ. σιγά σιγά...ο κόσμος να σωρρόφκεται...Εγώ να  νιώθω τζιαι αμήχανα. Εν ήξερα ούτε ένα πλάσμα. Νομίζω πρέπει να αρχίσω να πιέννω σε γκάλα πιο συχνά. No, scratch that. Θα ήξερα 1 πλάσμα...την πρώην μαστόρισσα μου. JUST brilliant...εν με κανούσε το άγχος μου, είχα να το σκέφτουμαι τζιαι τζίνο.

Έρκεται το 1ο ζευγάρι με Ρώσους στο τραπέζι. Αρκέφκουν να μου μιλούν....
Λου - "Για νιου γκαβαριού πα-ρούσκι", λαλώ τους.
Ρώσοι - "Ααααα, τσουτ τσουτ - something something", λαλούν μου.
Λου - "Ντα, ντα", λαλώ τους τζιαι χαμογελώ.
Ρώσοι - "Ότσι πριγιάτνα", λαλούν μου.
Λου - "Σπασίμπα", απαντώ.

Μήνυμα στην Ρωσίδα φιλενάς. 
Λου - "What does 'ochi priyiatna' means?
Ράσhιαν - Nice to meet you.

DOING!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ευτυχώς που το έκαμες τζιαι 25 φορές επανάληψη μες το καρ βρε Λου. Εσυγκράτησες το, εν μπορώ να πω. 

Παμ΄πάρα κάτω...

Έρκεται η διπλανή μου (αφού με εταράξαν θέση - έπιασα τζιαι την πίσσα μου να μεν την δει κανένας) εσυστήθηκα με την Αρχισυντάκτρια μιας άλλης Ρώσικης εφημερίδας. Θεόσταλτη γυναίκα. Ευτυχώς, αν δεν την είχα τζιαι τζίνη ούλη τη νύχτα θα αυτομολούσα. 

KAI...

Αρχίζει το CHOCOLATE MENU...


Θα σας τα γράφω ανάλογα με κρασί τζιαι φαΐ:


Champagne - "R" Ruinart



1st Wine: Gewurztraminer Cuvee Caroline, Domaine Schoffit, 2012
Starter: Terrine of Duck Foie Gras with semi-sweet Chocolate, Mango and Ginger, Sesame Tulip, freshly baked Brioche with Cocoa Nibs




2nd Wine: Chardonnay Cuvee Alexandre, Casa Lapostolle, 2011
1st Course: Pan-seared Scallops in Cocoa Butter, Pumpkin Puree, Chocolate Macaroon with Truffles



3rd Wine: Chateauneuf-du-Pape, E Guigal, 2006. 
2nd Course: Roasted Loin of Roe Deer with Pecans, braised white Asparagus, Kolokasi Espuma and caramelized Apples, wild Berry-Chocolate sauce
(θα με συγχωρέσετε αλλά δαμέ εν εφκήκε καλή η φώτο σόου εν έχω βίζουαλ υλικό να σας δείξω...απλά θα σας πω ότι ΉΤΑΝ ΘΕΣΠΕΣΙΟ!!! - it looked something like this, στο πολλά πιο πλούσιο τζιαι πολλά πιο νόστιμο του)


1st Desert: Mandarin Sorber, exotic Chutney.


έφαα λίο που πάνω τζιαι εχάλασα
το ντεκόρ σόρρυ



4th Wine: Commandaria, Kyperounda Winery, Cyprus, 2004.
2nd Desert: Chocolate, Cocoa, Caramel and red Fruit Pallet. (όκεϊ - τούτο εν ήταν ένα απλό ντίζερτ. ήταν παρουσίαση (βλέπε φώτος πιο κάτω) τζιαι ήταν ένα σοκολατένιο γαστρονομικό υπερθέαμα - κατά την άποψη μου - το κάθε τραπέζι ήσhε τη δική της παρουσίαση με το δικό της Sous-Chef). 

chocolate syrup, ζάχαρη άχνη, nuts, caramel

caramelized apples, pistachios with chocolate

profiteroles, chocolate praline,
hazelnut chocolate balls

raspberries, creme brulee, chocolate ice-cream

Taaa-daaaaaa!!!!!
Yummy yummy yummy
I've got love in my tummy...

the complete massacre



Μεταξύ μας. Τούτο εν ήταν απλά ένα γαστρονομικό ταξίδι. Ήταν το κάτι άλλο. Από τη ακρίβεια στο σερβίρισμα του κάθε πιάτου, στην παρουσίαση τζιαι την εκτέλεση, ήταν ούλα άψογα. Πρώτη φορά έτυχε να πάω σε γκάλα για να είμαι ειλικρινής αλλά άρεσε μου πάρα πολλά. Αν τζιαι μόνη μου, εκαταευχαριστήθηκα το.

Στο τέλος μας επροσφέραν τσάι/καφέ. Κατά την διάρκεια του ντίνερ έπαιζε λάιβ πιάνο μουσική πολλά σμουθ που επίσης εδημιουργούσε μια υπέροχη ατμόσφαιρα. 


Με επροβλημάτισε φυσικά τούτη ούλη η χλιδή τζιαι το γκλιτζ. Ναι, χλιδή - ξέρω ξέρω έσhιει τζιαι σhειρότερα, τούτο εν ήταν τίποτε - αλλά όταν βλέπω να ξοδεύονται σε μια νύχτα για ένα ντίνερ 100 ανά κεφαλή (για να μεν πω παραπάνω) ε, τότε κάτι σίγουρα εν πάει καλά. 

Όταν διαβάζω για γονείς τους οποίους δίνουν τα παιδιά τους γιατί εν μπορούν να τους συντηρήσουν, για γονείς οι οποίοι εν μπορούν ούτε γαλα να γοράσουν, τότε αυτό με κάμνει να βλέπω τζιαι την υποκριτική πλευρά των πραγμάτων.

Το ντίνερ ήταν τζερασμένο. Εν λέω πως εν το απόλαυσα ή πως δε θα το εξανάκαμνα. Απλά, ναι ένα μέρος του εαυτού μου ένιωθε ενοχή που εκάθουμουν τζιαι έτρωα φουά-γκρα τζιαι κάποιος άλλος ούτε ένα καρβέλι ψωμί εν μπορεί να έσhιει.

Εν λέω ότι μπορώ έγω να του το δώκω γιατί τζιαι εγώ μεταξύ μας ένα ψευτομπατιράκι είμαι, απλά λέω πως αισθάνθηκα.

Είδα τζιαι τον Βίκτορα Παπαδόπουλο. Εεε ακατάγνοτα. Έννα λείπει τζιαι πλάσμα που το Προεδρικό; Έννα πέσσει το ταβάνι πας την κκελλέ μας...

Τέσπα.

Όπως είπα, εν ένας πειρασμός η εξερεύνηση με τις συνταγές σοκολάτας που προσφέρει έτσι τζιαιρό κάθε χρόνο το Four Seasons. Τα περισσότερα από τα γλυκά τα οποία είδετε πιο πάνω θα προσφέρονται από τις 22 Νοv-1 Dec στο καφέ του ξενοδοχείου 'Colors'. 

Έτυχε να ξαναπάω στο συγκεκριμένο καφέ την συγκεκριμένη εποχή τζιαι σας το εγκυούμαι ότι όντως τα chocolate creations τους εν τέλεια!


Μετά που το γκάλα επία να έβρω τελικά τους χριέντς στο Pralina/The Lighthouse. Οι άντρες της παρέας (μαζί τζιαι το Βελγούδι) μόλις με είδαν, με ένα στόμα μια φωνή....ουυυ σέξι λέιντι/μάμα. Ναι, αχμ, εν θέλω να το πάρω πάνω (αλλά I will γιατί αρέσκει μου να αρέσκω - ναι είμαι νάκκο ψώνιο) αλλά έτσι σασμένη που ήμουν τα έσπαγα. 

Αν τζιαι απρόοπτη η βραδιά, ήταν πολλά ωραία έκπληξη all around, τζιαι σίγουρα ήταν πιο ενδιαφέρον που το ελληνικό σουβλάκι που είχα in mind στην αρχή. I must say. 


Εύχομαι σε όλους σας μιαν καλήν σοκολατένια εβδομάδα:)






Shanks & Bigfoot - Sweet Like Chocolate

Tuesday, 5 November 2013

Story Time Vol.4


Η σημερινή ιστορία αν και κάπως "σιχαμερή" πηγαίνει χέρι χέρι με το εξής λεγόμενο:

"If you can't beat them, join them."

Hope you enjoy it...



**************************************************************************




La Cucaracha 


«Είσαι άσχημη». Μια ζωή αυτό άκουγε. Βαρέθηκε να το ακούει. Το γλοιώδες δέρμα της δεν την άφηνε να κάνει και πολλά. Τα φτερά της δεν είχαν ακόμα αναπτυχθεί, έτσι κι αυτή ήθελε να περπατάει συνεχώς. Της άρεσε να εξερευνά. Νέα μικρά δρομάκια του υπονόμου, μικρές άγνωστες τρύπες στα σπίτια. «Οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι», σκεφτόταν. «Αν ήμουν εγώ άνθρωπος δεν θα έχτιζα τον εαυτό μου σε τοίχους, αλλά θα ήμουν κάπου έξω, να πετώ, να παίζω, να κολυμπώ σε βρώμικα νερά». Η δική τους ζωή όμως βασιζόταν πάνω στην ανθρώπινη βρωμιά. Όσο πιο βρώμικοι αυτοί, τόσο περισσότερο έλκυε το είδος της. Δεν ήταν μια συνηθισμένη κατσαρίδα. Ήταν ανήσυχη. Ήθελε να δει πράγματα, να ανακαλύψει χώρους και μυρωδιές. 

Η μάνα της πάντοτε τη μάλωνε γιατί ήθελε να πάει στο μεταμεσονύχτιο περπάτημα. Ήθελε και εκείνη να δει επιτέλους το σπίτι. Είχαν έρθει πριν μερικούς μήνες σ' αυτήν την τρύπα και ολοένα της ερχόντουσαν μυρωδιές. Μυρωδιές έντονες, βρώμικες, σχεδόν ανήθικες. Δε μπορούσε ένα τόσο έντονα βρώμικο σπίτι να μην ήταν ενδιαφέρον να το εξερευνήσεις. Κοίταξε τον εαυτό της στο ακάθαρτο νερό του υπονόμου. Οι κεραίες της είχαν στραβώσει λίγο. Με όλες αυτές τις μετακινήσεις κάπου την βρήκε και έκτοτε όλες οι υπόλοιπες στην ομάδα την κοροϊδευαν στραβοκατσαριδάκι. Δεν ένιωθε παιδί πλέον. Αλλά όλοι έτσι την βλέπαν. Σαν παιδάκι μπορούσε να κινείται στα σπίτια πιο εύκολα. Τα σπίτια χωρίς κατοικίδια φυσικά. Εκεί αρχίζαν όλα τα προβλήματα. Εάν τύγχαινε και έπεφτες σε νυχτερινή περιπολία και σε έπαιρνε χαμπάρι κανά σκυλί δεν υπήρχε σωτηρία. Θα πέθαινες ακαριαία. Ρωτούσε συχνά τη μάνα της τι γινόταν όταν πέθαινε μια κατσαρίδα αλλά ποτέ της δε πήρε μια ξεκάθαρη απάντηση. 

Κρυφάκουσε τους ανθρώπους να μιλάνε μια νύχτα σ' ένα σπίτι που μέναν  και να λένε ότι ο άνθρωπος όταν πέθαινε πήγαινε στον ουρανό. «Πώς πήγαινε;» αναρωτιόταν. «Με πλοίο; Με αεροπλάνο;» Άκουσε τη λέξη «παράδεισος» και «κόλαση». «Τι να' ναι άραγε αυτό; Μυρίζει; Τρώγεται; Μπορούν να επισκεφθούν και άλλα όντα αυτούς τους χώρους; Όπως οι κατσαρίδες για παράδειγμα;» Αααχχχ, είχε τόσες ερωτήσεις. Ο πατέρας της είχε πεθάνει όταν ήταν πολύ μικρή, έτσι δε θυμόταν και πολλά. Θυμάται μόνο κάτι ιστορίες που της έλεγε κάτι πρωινά για να την κοιμήσει. Οι αιώνιοι πολέμοι μεταξύ Ανθρώπων και Κατσαρίδων. Φυσικά και οι δυο ακόμη υπήρχαν, έτσι κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν ο νικητής. Στο συμβούλιο των γερόντων άκουσε μια φορά όμως να λένε ότι οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν ακόμα και όταν ο τελευταίος Άνθρωπος θα έχει εξαφανιστεί. «Αιώνια ζωή», τους έλεγαν. Μέχρι που θα μπορούσαν να υπερνικήσουν και τους πυρηνικούς πολέμους. Ό,τι κι αν ήταν αυτό. Δεν ήξερε και πολλά από ανθρώπινη ιστορία. Μετά το θάνατο του πατέρα της η μάνα της δε μίλαγε γι' αυτούς. Τους μισούσε. Ήθελε να τους σκοτώσει. Φυσικά αυτό γινόταν πλέον πολύ σπάνια μιας και ο σύγχρονος άνθρωπος ήξερε πως να προστατεύεται από τη βρωμιά πλέον. Φυσικά όχι όλοι. 

Εκείνη τη νύχτα το είχε πάρει απόφαση. Θα το έσκαγε από την ομάδα της και θα πήγαινε περιπολία μόνη της. Είχε ακουστεί ότι είχαν μετακινηθεί μερικά έπιπλα στο σπίτι και ότι είχε ανοίξει μια νέα θύρα για το υπόλοιπο σπίτι. Οι γέροντες είχαν αποφασίσει να μη χρησιμοποιήσουν τη θύρα, έστω κι αν ήταν πλέον η πιο λογική τους έξοδος, για να μην εγείρουν καμιά υποψία από τους ένοικους του σπιτιού. Δεν άκουσε. Ήθελε να δει επιτέλους αυτό το σπίτι. Μυρωδιές ερχόντουσαν τόσο έντονες κάτω στους υπονόμους που δεν άντεχε πλέον. Βούτηξε στα νερά του υπονόμου, προσπάθησε να ισιώσει της κατσαρές της αντένες και ξεκίνησε. Πλησιάζοντας στη μεγάλη θύρα έβλεπε μόνο σκοτάδι. «Τέλεια», σκέφτηκε. Θα μπορούσε να κινηθεί απαρατήρητη. Ερχόταν ένα ξεθωριασμένο φως από τα μέσα δωμάτια αλλά ήταν τόσο μακριά της που κανείς δεν θα την έπαιρνε χαμπάρι. 

Βγήκε απ' τη στρογγυλή θύρα, περπάτησε στον τραχύ τοίχο. Ξαφνικά βλέπει να ορθώνεται μπροστά της μια ογκώδης ντουλάπα. Άρχισε να μυρίζει. Να περπατάει σαν τρελή. Ήθελε να εξερευνήσει τα πάντα. Δυστυχώς βρήκε μόνο εργαλεία. «Τι ηλίθιοι αυτοί οι ανθρώποι», σκέφτηκε και πάλι. Δεν καταλάβαινε το σκοπό των εργαλείων. Δεν μύριζαν καν. Αποφάσισε να προχωρήσει και να βγει από το ντουλάπι. Μια έντονη βρώμικη μυρωδιά την χτύπησε κατάμουτρα. Τι θεϊκή μυρωδιά ήταν αυτή. Μύριζε όπως το σπίτι της κάτω στους υπονόμους. Πρόσεξε μερικά βήματα πιο κάτω ένα κουβά. «Από' δώ έρχεται». Ευθύς περπάτησε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, μιας και δε μπορούσε να πετάξει ακόμα, και μπήκε μέσα στον κουβά. Ήταν αλήθεια. Τα νερά ήταν βρώμικα. Φυσικά υπήρχε και η έντονη μυρωδιά του χλωρίου αλλά αυτό δεν την απασχολούσε. Άρχισε να κάνει βουτιές. Ένιωθε τόσο ευτυχισμένη. Τι αγαλλίαση να κολυμπάς το βράδυ μόνος όμως, ε; Υπέροχο αίσθημα. Τώρα ήταν μόνο αυτή και το βρώμικο νερό. Αυτό πρέπει να ήταν ο «παράδεισος» που είχε ακούσει να λένε.

Αφού άραξε για αρκετή ώρα στα νερά, αποφάσισε ότι ήταν ώρα να συνεχίσει την περιπολία της. Θα προσπαθούσε να κάνει γρήγορα γιατί δεν ήθελε να την πάρουν χαμπάρι ότι είχε φύγει. Βγαίνοντας απ' τον κουβά άρχισε να περπατάει σε μια άσπρη δοκό του σπιτιού. Αυτό το μέρος του σπιτιού ήταν ακόμη σκοτεινό, έτσι είπε να εξερευνήσει ακόμη λίγο. Ξαφνικά οι αντένες της τεντώθηκαν. «Δε μπορεί», σκέφτηκε από μέσα της. Οι αντένες της το έκαναν αυτό μόνο όταν εντόπιζαν έντονους ανθρώπινους ήχους. «Αφού όλοι πρέπει να κοιμούνται κανονικά. Τι να συμβαίνει άραγε;» Συνέχισε να περπατάει τώρα πιο γρήγορα πάνω στη δοκό. Άκουσε το τρανταχτό άνοιγμα της εξώπορτας. Άρχισε να πανικοβάλλεται. «Ωχ, μεγάλη σοφή Κατσαρίδα μου, θα με σκοτώσουν». Άρχισε να περπατάει όλο και πιο γρήγορα. Ένιωθε ότι θα πέθαινε από την αγωνία της. 

Ξαφνικά εντόπισε μια τρύπα μπροστά της. Έπρεπε να φτάσει στην τρύπα πριν να ανοίξει η μεγάλη πόρτα του σπιτιού. Άκουγε τα βήματα να πλησιάζουν προς το μέρος της. Σαν να μην έφτανε η έντονη μυρωδιά ανθρώπου, τώρα μύριζε και ένα κατοικίδιο. Σκύλος, ναι, σκύλος πρέπει να' ταν. Δε μπορούσε να σκεφτεί. Οι κατσαρίδες άλλωστε δεν φημίζονται ως σκεπτόμενα όντα. Το μόνο που μπορούσε να κάνει τώρα ήταν να τρέξει. Να προλάβει να κρυφτεί. Ανοίγει η μεγάλη πόρτα. Νιώθει ότι δεν προλαβαίνει. 

Ξαφνικά ακούει το πιο διαπεραστικό τσιριχτό που άκουσε ποτέ στη ζωή της. Η μεγάλη πόρτα έκλεισε με βιασύνη. «Η μικρή κυρία πρέπει να είναι». Ο σκύλος συνόδεψε το τσίριγμα της αφεντικίνας και με άγριες διαθέσεις άρχισε να κοιτάει προς το μέρος της δοκού όπου ήταν αυτή. Δεν ήξερε τι να κάνει. Είχε κοκαλώσει. Να συνέχιζε να περπατά; Να σταματούσε; Μήπως ο θάνατός της ήταν ακαριαίος; 

Και τότε ήταν που κατάλαβε γιατί η μάνα της την μάλωνε όποτε ήθελε να βγει έξω μοναχή της. Τώρα κατάλαβε γιατί οι άνθρωποι και οι κατσαρίδες δεν ήταν γραφτό να συνυπάρξουν ποτέ. Η μικρή κυρία έτρεξε σαν αστραπή προς τα μέσα δωμάτια και άρχισε να μιλάει με έντονη φωνή προς κάποιον. Η απάντηση πρέπει να ερχόταν από την σοφή του σπιτιού. Είχε αντιληφθεί ότι κάθε σπίτι είχε και μια σοφή γυναίκα και ένα σοφό άντρα. Κάτι σαν την μάνα και τον πατέρα της, αλλά με ανθρώπινη μορφή. 

Ο σκύλος συνέχισε να γαυγίζει προς το μέρος της δοκού αλλά χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Το ύψος του ευτυχώς δεν τον βοηθούσε. Το πεδίο ήταν ελεύθερο. Δεν άκουγε ξανά βήματα προς το μέρος της. Τώρα έπρεπε να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Να βρει την τρύπα και να κρυφτεί, μια για πάντα. Η μικρή κυρία άνοιξε το μεγάλο φως του διαδρόμου. Για μια στιγμή ένιωσε να χάνει τα βήματα της. Τα χρώματα ήταν θαμπά και δε μπορούσε να δει με διαύγεια το κάθε πράγμα. Η φόβος της όμως ήταν μεγαλύτερος και η συντήρηση της επιβίωσης την οδηγούσε. Συνέχιζε να ακούει στο βάθος την μικρή κυρία να ψουψουρίζει έντονα και να απαιτεί τον θάνατο της. «Τι της έκανα;», σκεφτόταν συνέχεια. «Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω...βόλτα.» 

Δεν καταλάβαινε γιατί γινόταν όλο αυτό, και γιατί υπήρχε τόσο μίσος μεταξύ ανθρώπων και κατσαρίδων. «Είναι βρώμικη και άσχημη», άκουσε την μικρή κυρία να λέει. Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει σπίτι της. Στους υπονόμους της. Και να αρχίσει κλαίει. «Μια ζωή θα είμαι άσχημη και βρώμικη. Τι αξία έχει η ζωή μιας κακάσχημης γλοιώδους κατσαρίδας...». 

Χώθηκε στην τρύπα, κουρασμένη και εξαντλημένη τώρα. Η απογοήτευση της την είχε κυριεύσει. Δεν ήθελε πλέον τον έξω κόσμο. Ήταν τόσο κακός, τόσο μίζερος. Όλοι αυτοί οι κανόνες και η έχθρα την είχαν γεράσει ξαφνικά. Από τότε κατάλαβε ότι η ζωή μιας κατσαρίδας ήταν ένα μοναχικό βρώμικο μονοπάτι. Τώρα θα περνούσαν χρόνια για να ξαναπάει νύχτα έξω μόνη της. 


**************************************************************************




La Cucaracha





Monday, 4 November 2013

Τα παιδία παίζει...


...τζιαι γαυγίζει στο άγνωστο μπαλόνι στο σαλόνι, τζιαι κηνυγά την ουρά του...κοινώς...παίζει!


Μάμαααααα...
μα γιατί με φκάλεις φωτογραφία
...πάλεεεεε;;;;;

Μμμμμ γιαμ γιαμ...πάντως
η παντόφλα της θείας
εν ότι πρέπει για απογευματινό
σνακ....γιαμ γιαμ

Σεξουάλα πόζα...φυσικά
με ανοιχτά τα σκέλια...
*γενέτζιες* :P







Ariel and the Balloon





P.S. WTF με τα πάουρ κατς της ηλεκτρικής;;;;;;;;;; 
Έσσιει που το σ/κ που γινίσκετε τούντο πράμα....
Ώσπου θα πάει?!?