Thursday, 31 October 2013

Trick or Treat





Μιας και το έχει η μέρα, είπα να γράψω (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) όσα δεν έχω χρόνο να γράψω for quite some time now. So, trick or treat? 


Θκιαλέεται τζιαι παίρνεται. 





ΤΖΙΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ

Νευριάζω να πιέννω σε γάμο συγγενικό τζιαι να μου λαλούν συνέχεια "ΤΖΙΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ!". Ε βρε άι στο ----------- (συμπληρώνετε εσείς όπως νομίζετε κατάλληλα). 

Εγώ εξιτίμασα σε ρε κουμπάρε;;;; Τζιαι γιατί δηλαδή να μετρώ την ευτυχία μου με το πότε θα παντρευτώ;;; Εν χέλω γιε μου. Εν χέλω. Άισμε ήσυχη. 

Εκαλέσαν μου τζιαι τον Νικολάκη ιμίσh. ΕΛΕΟΣ γιέ μου. Κάμνεις τον γάμο σου για μου κάμεις μόστρα ότι ξέρεις τζιαι τον πρόεδρο;;;;;;; Ε τζιαι σιγά άξιο πλάσμα. Τώρα να καλέσω τζιαι εγώ τον Ομπάμα (τζιαι το χελθ-κεαρ πλάν του μαζί) τζιαι λαλώ σου εγώ. 

Ας πούμε σοβαρά τωρά. Ο γάμος, σαν θεσμός δεν πρέπει να είναι για τα λούσα. Ναι μπορεί να μεν είμαι τζιαι πολλά υπέρ του γάμου, αλλά τζιαι να παντρευτώ δε θέλω ούλο τούντο παναύιρη τζι' ας εν τζιαι χάι-κλας (μάι-αςς). Που για να είμαστε ειλικρινής με το να κάμνεις υπερβολικό χάι-χούι εν το καθιστά κλασάτο. 

Η μέρα του γάμου εν πρέπει να είναι βασικά για σένα; Για να γιορτάσεις την αγάπη σου για το άτομο που εσύ εθκιάλεξες να περάσεις το "υπόλοιπο" ζωής σου; Τότε γιατί να το ξεφτυλίζεις έτσι ρε συ; 

Ναι ναι ξέρω. Τα λεφτά. Ε όχι. Αν είναι να καταχρεωθώ για να πω επίσημα ότι αγαπώ τον άλλο τζιαι θέλω να είμαι μαζί του για πάντα, τζιαι ύστερα να πρέπει να κάμνω τούντα πανηύρκα ολόκληρα για να πιάσω πίσω το ρευστό που έχασα, να μου λείπει. Ας παντρευτώ σε μιαν παραλία εγώ, τζίνος τζιαι ένας παπάς τζιαι κανεί το πανηύρι. 

Τούντα φάνσι κόκτεϊλ ρισέψιονς τζιαι τα γλένγκια των χάι-κλας εν τα καταλάβω. Όι πως καταλάβω ούλους όσοι κάμνουν το ρισέψιον τους στο Τρικκίς αλλά τέσπα. 

Αυτά είναι που μειώνουν την αξία του θεσμού, κατά τη γνώμη μου.


AOB

  • Ω! Καινούργιο ποστ. Τέλεια. Πατώ να το ανοίξω να το θκιαβάσω (όποτε τύχει τζιαι είμαι μέσα δατ ις). Sorry this post cannot be found. %$%$%£$%£%$$£$%%$%%%£%$£Shit$%%£%£%£$%*^%$^^$ Grrrrr...dafuq? Πού επίε το ποστ;;;; Πρέπει να το έσβησε. Τζιαι εθκιάβασα όσον εμπορούσα through blogger τζιαι μετά να ανοίεις τζιαι να μεν το βρίσκεις. Τς τς τς. Έχουμε αναποφάσιστους μάλλον. Έτυχε μου να το κάμω τζιαι εγώ εν λέω, απλά εν σάννα μου μυρίζει κιοφτές τζιαι πιέννω τζιαι βρίσκω ρεβύθκια (λέμε τωρά). 

  • Ρε μα ήμουν η μόνη μες ούλο το κόσμο που εν ήξερε ποιοι εν τούτοι οι Ρομά;;;;; Ναι, ρε, βλέπω Once Upon a Time τζιαι The Walking Dead τζιαι εν επήρα χαπάρι τι έγινε. Έβαλα τη μάδερ τζιαι ανάλυσε μου τα ούλα, εκατλάβα soon after ότι εν τζιαιρός να αρκέψω να μάθω να χορέφκω τσιγγάνικα, ύστερα είδα ότι το μαλλί μου εν εν ξανθό σόου επαρέτησα τζιαι τωρά απλά χασκογελώ με τις υποθέσεις εξαφανιζομένων μωρών σαν τον Μπεν. Σάννα βλέπω το Φως στο Τούνελ και πάλι. Λαλείτε να έβρουν τζιαι την Μάντελιν;;;;;



  • Επίσης.....αν μου ξαναβάλει ακόμα ένα πλάσμα το τι λαλεί η παλιοαναθεματισμένη αλεπού θα τον λύσω. Η αλεπού τίποτε εν λαλεί. Απλά περιφέρεται μες τα δρομάκια των προαστίων του Λονδίνου τζιαι στο κάντρισαϊντ τζιαι δατς ιτ. Εντ οφ στόρι. Εκάμαν μου το τζιαι μέινστριμ χιτ ιμίσh. Να τραβώ, άτε να μεν πω. Τρίζουν τα κόκκαλα του Έλβις τζιαι της Νίνα βρε παιδί μου. Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε. Εν τούτα που ακουν τα κοππελλούθκια;;;; Γι' αυτό πάμε τζιαμέ που πάμε. 

  • Για να καταλάβω. Τζιαι πας σε τούτο θέλω γνώμες. Αμαν ένα άτομο εν πολλά ανοιχτό τζιαι συνέχεια με σέξουαλ ινουέντος, σημαίνει αυτόματα ότι θέλει να σε βάλει που κάτω τζιαι να σε κάμει να πεις το Δεσπότη Παναγιώτη; Ο λόγος που ρωτώ εν επειδή εμένα ο χαρακτήρας μου έτσι είναι (ως επι το πλείστον) με τους guy-friends μου. Συνέχεια προστυχές τζιαι sexual innuendos without this meaning I want to umm.."do" them. Έσσιει ένα παιδί στη παρέα που επειδή σαν γενέτζιες γενικά στες συζητήσεις μας είμαστε αρκετά ξιμαρισμένες (τς τς τς έννα κρούσουμε στην κόλαση εν τίθεται θέμα) τζίνος επαρεξήγησε το τούτο, ειδικά εμένα, με αποτέλεσμα να ρωτά που πίσω που τη ράσσιη μου (είτε τις φίλες μου είτε να βάλει δικούς του φίλους να ρωτούν τις φίλες μου) αν μου αρέσκει. Ήντα αν μου άρεσκε εν τζιαμέ που είσσιε να ήμουν πιο συμαζεμένη τζιαι να μεν έκαμνα τόσα σέξουαλ ινουέντος. Εν που αισθάνουμαι άνετα τζιαι μιλώ έτσι χύμα (get it? get it? get the pun? - είδετε; εν τούτα που σας λαλώ). Το συγκεκριμένο παιδί εν ο Βέλγος που αναφέραμε τζιαι σε προηγούμενο ποστ, ο οποίος πρόσφατα εγίνηκε στιλάκι (ήταν υπέρβαρος τζιαι τους τελευταίους μήνες έχασε του κόσμου τα κιλά), που μπράβο του παιδιύ τζιαι καλά κάμνει δε λέω, αλλά δε ξέρω πως τζιαι γιατί έσσιει την εντύπωση ότι μου αρέσκει. Κάτι που εν ισχύει τζιαι τσαντίζουν με άτομα που μου το παίζουν θεογκόμενοι τζιαι νομίζουν ότι ούλες οι γενέτζιες ξεροσταλιάζουν για τζίνους. Την πρώτη φορά που ερώτησε (ΠΙΣΩ ΠΟΥ ΤΗΝ ΡΑΣΣΙΗ ΜΟΥ) είπα χάτε να αρκέψω να κάμνω υπονοούμενα για το στυλ του άντρα που μου αρέσκει (ψηλός, μελαχρινός, μελλισσιά μάθκια, ένας Χαβιέρ Μπαρδέμ ή ένας Richard Armitage τέλος πάντων). Εεε σε κάποια φάση μπορει να εσταμάτησα να επιδυκνείω συνέχεια το τι μου αρέσκει τζιαι απλά έμεινα στα υπονοούμενα. Εξαναρώτησε αν μου αρέσκει. Εεεε άι στο ------------- (τζιαι δαμέ συμπληρώνετε κατάλληλα). Νομίζω εν κάλο στον εγκέφαλο που έσσιει τζιαι έσσιει παραισθήσεις ότι ούλες οι γενέτζιες θέλουν τον. Άσε δε που εν ξανθόψιρας. Μα τι να τον κάμεις γιε μου τον ξανθό; Λεμονάδα;;; Τζιαι έμαθα ότι όπου ακούεις πολλά κεράζια παίρνε μια σακουλούδα που τα Καρφούρ, γιατί πολλά κοκορέφκουντε ορισμένοι την σήμερον ημέρα. Γενικά, πιστέφκω επαρεξήγησε το friendliness με το flirting. Όπως τζιαι να' σhει η φάση. Εν πρόκειτε να αλλάξω το τρόπο που συμπεριφέρομαι μόνο τζιαι μόνο επειδή ο άλλος ωρύεται ότι τον γουστάρω. Πρόβλημα του. Εν αλλάζουμε για κανένα άντρα (πλέον)!






Is it JUST me?!?

  • THE TIME CHANGE PHENOMENON: Έσσιει λιότερο που 1 εφτομάδα που άλλαξε η ώρα τζιαι πέφτω να τζοιμηθώ που τις 10pm. Is it just me οξά εν εγώ που είμαι η παράξενη δαμέσα?!?

  • THE HASHTAG (#) PHENOMENON: Μα μόνο εγώ νευριάζω με άτομα που κάμνουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ (τζιαι όταν λέμε τα πάντα εννούμαι τα πάντα  - #imtakingadumprightnow - ?) hashtagged? I'm feeling #verynnoyed #confused #jumpsoutofthewindow #zombieapocalypse #mooooooooooooom #fuckthisshit #hashtag (see the clip above for more info and satire)

  • THE CHRISTMAS PHENOMENON:  People who have gone insane and buy Xmas gifts from NOW. Κατατάσσομαι τζιαι εγώ μες την κατηγορία αυτή γιατί ΜΙΣΩ τα γρήγορα ταχυδρομεία μας τζιαι βαρκούμαι να περιμένω δώρα να έρτουν τζιαι ποτέ να μεν έρχονται on time!!!



  • THE HALLOWEEN PHENOMENON: Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το Χαλογουίν εν καθαρά αμερικάνικη γιορτή. Consumerism and all tha hoopla. To Dia de Muertos (Day of the Dead) on the other hand, ή όπως το ξέρει η δυτική Χριστιανοσύνη σαν την Ημέρα των Αγίων Πάντων (All Saints' Day)  - 1η κυριακή της Πεντηκοστής, η οποία είναι η μέρα των νεκρών και υπάρχει στην Μεξικάνικη παράδοση, γιορτάζει την ημέρα όπου οι οικογένειες μαζεύονται μαζί τζιαι θυμούνται τους "νεκρούς" τους. Σε άλλες παραδόσεις, σαν την Καθολική Εκκλησία, η παράδοση απλά τιμά την περιφορά (in a way) των πνευμάτων στον κόσμο μας. Τζίνο που με τρώει είναι όμως τούτη η καρναβαλίστικη διάθεση. Εν τζιαι εν καρναβάλια my son (#γιεμου), αν τζιαι έτσι εκατέντησε, εν sort of rememberance day, to honour your lost loved ones. And on that happy note, αποφάσισα να το πάρω πιο μεξικάνικα το θέμα τζιαι θα βαφτώ κάπως έτσι για να γιορτάσω το Halloween/Day of the Day/ All Saints' Say/ All Souls Day. Τωρά μεταξύ μας, εν παντελώς ξενομανία τούτο ούλο (εεεεεεεεεελαααααααααααα!), αλλά χάτε another excuse για να ντυθείς τζιαι να πάεις για χορό με τις φιλενάδες σου. 



Έπρεπε να κάμω ποστ με scariest movies I know. 
Well here's a nice link to make up for it! 
Enjoy!!!

P.S. Jimmy Carr is the host. ;)


Happy Spooky Halloween everyone!





MICHAEL JACKSON - THRILLER




Wednesday, 30 October 2013

Story Time Vol.3

   
Δεν βρίσκω χρόνο τελευταία. Γενικά πάντα το Φθινόπωρο όλο τζιαι με κρατά μπίζι. Παρ' όλα αυτά έρχομαι σύντομα με νέα τζιαι σήμερα με την καθιερωμένη (πλέον) μικρή μου ιστοριούδα. Και πάλι στα Ελληνικά. 


***********************************************************************



Ο κύριος


Ακόμα θυμάται πως ένιωθε όταν τον έμπασαν οι δικοί του σε κείνο το βαπόρι. Λες και τον τιμωρούσαν για κάτι που δεν είχε καν κάνει. «Έρχεται  πόλεμος», του λέγε η μάνα του. Μεσόκοπη, νταρντανογυναίκα, με πλούσια χαρακτηριστικά και με ακόμα πιο πλούσια καρδιά. Μπορούσε να μυρίσει ακόμα το άρωμα της στα ρούχα του. Γιασεμί. «Τι ευωδιά κι αυτή», σκεφτόταν συχνά. Του είχε φύγει τόσο νωρίς. Από τότε δεν έμαθε να συγχωρά εύκολα. Λες και η ζωή ήταν γραμμένο να τον προδίδει σε κάθε του βήμα. Τι φοβισμένος που ήταν εκείνη τη μέρα που μπήκε στο μουχλιασμένο εκείνο βαπόρι. Ξενιτεμένος τώρα πια, ήθελε πολλά από τη ζωή. Το πείσμα του, του έδινε τη χάρη της απόλυτης δημιουργίας. «Μπορώ να κάνω τα πάντα», σκεφτόταν συχνά τα βράδια. Όλα εκείνα τα βράδια, μακριά από τους γονείς του. Τον είχαν αναλάβει οι θειάδες και η ξαδελφάδες του. Είχαν κλάση αυτές. Τον κανάκευαν. Αλλά τους ξέφευγε. Συχνά τα βράδια, γλυστρούσε απ' τις συντηρητικές ματιές τους, ανέβαινε πάνω στη μισοχτισμένη εκείνη ταράτσα και ονειρευόταν ιδέες. «Μπορώ να κάνω τα πάντα». Τώρα καθόταν στη βεράντα. Το σούρουπο αγκάλιαζε το πρόσωπο του. Ένιωθε πως μπορούσε να ονειρευτεί και πάλι κοιτάζοντας εκείνο το παστέλ χρώμα του λυκόφως. Λες και με το που βράδιαζε ο κόσμος είχε άλλη μαγεία. Είχε γεράσει τώρα. Ένιωθε κουρασμένος. Τα γκρίζα του μαλλιά τον πολεμούσαν κάθε πρωί. Λες και οι ώρες είχαν περισσότερη σημασία τώρα. Την πεθυμούσε σε κάθε του βήμα. Το στρουμπουλό της πρόσωπο. Τη σπιρτάδα της. Τα βελούδινα κατάμαυρα μαλλιά της. Δεν έκλαψε ξανά από τότε. Λες και ο κόσμος, η γη είχε παγώσει για εκείνον. Ό,τι και να έκανε πλέον ήταν ανούσιο, μικρό, λίγο. Τα παιδιά είχαν μεγαλώσει. Ο καθένας είχε τις δικές του ιδέες. Το μόνο που ήθελε ήταν να γίνει καλός άνθρωπος. Ενα μειδίαμα ήρθε στα χείλη του. Θυμήθηκε την πρώτη του μέρα με το φορτηγάκι του. Πήγαινε να πουλήσει παγωτό στα παιδιά. Έτρεμε ολόκληρος. Λες και θα φιλούσε πρώτη φορά γυναίκα ή θα πήγαινε πρώτη φορά σχολείο. Δεν ήξερε τι να πει, τι να κάνει. Θα το πολεμούσε όμως. Ζύγωσε το πρώτο πιτσιρίκι. «Ωχ, την έβαψα», σκέφτηκε. Το μικρό του είπε τι ήθελε. Σπίρτο αυτός. Λες και έτρεχε για την ζωή του. Παίρνει τα χρήματα και ακούει εκείνη τη φράση... «Ευχαριστώ πολύ, κύριε». «Κύριε». Τι τίτλος. «Εγώ; Κύριος; Αχ, βρε μάνα...Έγινα κύριος τώρα». Τα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει τώρα. Η γυναίκα του μόλις είχε έρθει σπίτι. Άρχισε να φτιάχνει το φαγητό. Φύσηξε δειλό αεράκι που μοσχοβολούσε γιασεμί. Το ποτήρι κύλησε στο δάπεδο. Η φράση αντηχούσε μέσα του, «Ναι, μπορώ να κάνω τα πάντα. Κύριε...».


**************************************************************************


Μεγάλο Ευχαριστώ στον TwistedTool για την βοήθεια του.

Εκτιμώ το αφάνταστα. :-]



joker clapping photo: CLAPPING Joker-Clapping.gif





Καλή  μεσοφτομάδα έβριουαν!








           

Sanders Bohlke - The Weight of Us


Wednesday, 23 October 2013

Story Time Vol.2

Κατόπιν απαίτησης του μπλογκερικού κοινού, σας παραδίδω μιαν ιστοριούλα εις την Ελληνικήν γλώσσαν. Για τυχόν ορθογραφικά κλπ, ΕΣΕΙΣ φταίτε. Είπα σας το ότι είμαι ανορθώγραφη!!!

Enjoy! :)


**************************************************************************






Το φιλί


Τον είχε γνωρίσει πριν μερικούς μήνες. Είχαν αρκετά σκαμπανεβάσματα σαν φιλαράκια. Έτσι διάλεξαν να το ονομάσουν. «Τι σου είναι κι’ αυτές οι ταμπέλες;», όλο σκεφτόταν. Τα κάνουν όλα τόσα περίπλοκα, τόσο μικροπεπή. Αλοίμονο αν τολμούσαν να ξεστομίσουν αυτό που ίσως και να ένιωθαν ο ένας για τον άλλον. Λες και κρεμόταν μια πύρηνη μπάλα φωτιάς πάνω απ’ τα κεφάλια τους έτοιμη να σκάσει. Δεν τα βάζαν κάτω. Πεισματάρα αυτή, αγύριστο κεφάλι αυτός. Ήταν όλα μπερδεμένα. Μέσα τους. Έξω τους. Θέλαν να ξεφύγουν και οι δυό. Περπατούσαν με τις ώρες. Μιλούσαν, γελούσαν, τσακωνόντουσαν. Μοιράζονταν στιγμές. Μικρές αθώες στιγμές. Μερικές φορές οι στιγμές αυτές φούσκωναν τόσο πολύ που μετατρέπονταν σε αρρωστημένες, νοσηρές σκέψεις. Ψυχολογικά βίαιες στιγμές. Που δεν μπορούσε να τις απεγκλωβίσει εκείνος. Η καλοσύνη της όμως τους επανέφερε πίσω. Τους φρόντιζε. Τους έτρεφε με αγάπη. Μόνο έτσι θα τα κατάφερναν. Εκείνη τη μέρα, ένιωθε πολύ οικεία. Λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στο κόσμο. Περπατούσαν οι δυο τους και πάλι. Μόνοι στο κόσμο. Και έκρυβαν εκείνο το παιδιάστικο χαμόγελο. Της έπιασε τρυφερά το χέρι. Λες και την ήξερε χρόνια τώρα. Τον διαπερνούσε η καλοσύνη της, η φρεσκάδα της. Αλλά φοβόταν μην την τρυπήσει με τη θλίψη του. Ήξερε ότι δεν της έκανε καλό, αλλά εκείνη η αόρατη δύναμη τον έσπρωχνε κοντά της. Ένιωθε ήδη νεκρός μέσα του. Με εκλάμψεις ανάστασης που εκείνη προκαλούσε. Τι ήταν; Νεράιδα; Αερικό; Πνεύμα; Άγγελος; Την άφηνε να διεισδύσει μέσα του. Στο μυαλό του. Στη σάρκα του. Καθώς της κρατούσε το χέρι κοντοστάθηκε λίγο. Διάλεξε να κάτσουν στο παγκάγκι. Το ένιωθε και εκείνη. Λες και ένας χείμαρος ερχόταν κατά πάνω τους. Λες και ήταν σκολιαρόπαιδα. Αθώα, ενθουσιώδης. Άφησαν την σιωπή να μιλήσει. Οι λέξεις δεν μετρούσαν πλέον. Ο ουρανός αγγάλιαζε τα ηφαιστειακά συναισθήματα τους. Την ένιωσαν και οι δυο την έκρηξη. Μέσα από εκείνες τις ζεστές αθώες αγκαλιές παραδόθηκαν και οι δυο. Εκείνος τόλμησε. Εκείνη δεν αντιστάθηκε. Ίσως θα έπρεπε να είχαν σταματήσει. Η στιγμή που άλλαξαν όλα. Χάθηκε μέσα στην ζεστή του αύρα. Φοβόταν να ζητήσει περισσότερα. Αλλά ήξερε τι την περίμενε. Δε μπορούσε να της δώσει περισσότερα. Την αναζητούσε όμως. Το αεράκι ήταν απαλό, ψυχρό, ήρεμο. Οι σκέψεις τους μούδιαζαν στο κάλεσμα της αφής. Ψηλάφιζε το πρόσωπο του. Και εκείνος τον λαιμό της. Χαΐδευε τα μαλλιά της που ήταν τόσο απαλά. Σαν μετάξι. Φούσκωνε ο χείμαρος μέσα τους. Το άγγιγμα τους είχε γίνει τώρα πιο έντονο, πιο παθιασμένο. Είχαν ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Και όλα τα δεινά βγήκαν μέσα σε εκείνη τη στιγμή. Την ρώτησε πρώτα αν ήθελε. Αχρείαστη ερώτηση. Η απάντηση εμφανίστηκε στο μούδιασμα της. Το κρυφό της μουγκρητό που ήθελε περισσότερο. Ήταν τρυφερός. Μανιασμένος. Τα χείλη τους χόρευαν τανγκό. Τα σώματα τους χτυπούσαν σαν μικρά κύματα στα βράχια. Κανένας απ’ τους δυο δε σταμάτησε να ρωτήσει τα γιατί. Τι γύρευε η λογική στην συνεύρεση τους. Το πρωινό εκείνο, το κρύο πρωινό εκείνο όλα είχαν πλέον αλλάξει μεταξύ τους. Τώρα και οι δυο ένιωθαν διαφοερικά. Όλα είχαν αρχίσει, και όλα είχαν τελειώσει. 


**************************************************************************


Αλλόπως θα το γράψω τζιαι στα αγγλικά το κειμενάκι.

Εν based on a true story by the way. 



Καλήν μας μεσοφτομάδα έβριουαν. :)




Craig Armstrong feat Elizabeth Fraser - This Love




Friday, 18 October 2013

Gravity



Εν γράφω πλέον όπως παλιά. Θέλω τόσα να πω τζιαι εν βρίσκω την έμπνευση(?) να τα πω. Πως να τα γράψω; Εν πολλά βαρετά, πολλά φορτικά. Ασήκωτα καμιά φορά. 

Νιώθω πως μερικές φορές είμαι μπάι-πόλαρ. Μιαν είμαι χάπι, μιαν είμαι σαντ. Ευγνωμονώ. Κάθε μέρα, ευγνωμονώ. Για ούλα όσα είχα, ούλα όσα έχασα, ούλα όσα έχω, ούλα όσα κερδίζω. 

Τρώει με όμως. Κάτι με τρώει. Η μάδερ μιας φίλης μου ελαλέν με πάντα 'kindred spirit'. Ανύσηχο πνεύμα. 

Εν θα πάω στη μάδερ Ίνγκλαντ δις Κριστμας. Ναι, σκοτώνει με. Εν έσσιεις ιδέα πόσο με σκοτώνει. Αλλά έχω τους λόγους μου. Προσωπικοί τζιαι αμετάκλιτοι. 

Φτάνει σε ένα σημείο η ζωή σου που όντως πρέπει να ζυγίσεις καταστάσεις. Ή θα την αφήσεις να σε ξεφτίσει, ή θα την πιάσεις στα σhέρκα σου τζιαι θα παλέψεις. 

Εν ενός είδου αγώνας τζιαι τούτο. Διαβάζω για τους αγώνες πολλών μες μπλόγκερ. Την Πρασινάδα που ήρτε πίσω, την Αμαδρυάδα που είδε την άβυσσο τζιαι εξαναήρτε πίσω, την Ίνα με τους πολλά παρόμποιους προβληματισμούς της. 

Μπορώ να αραδιάσω παρόμοια προβλήματα, τζιαι ακόμα παραπέρα. Οικογενειακά. Προσωπικά. Ψυχολογικά. Συναισθηματικά. Κάτι με σταματά όμως. Σαν να έχω έναν τοίχο μπροστά μου. Πλέον νιώθω τζιαι δαμέσα κάπως παγιδευμένη. Με την έννοια ότι ανακυκλώνω ιδέες, απόψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς. 

Εν έτσι όμως συνέχεια η ζωή έννε; 
Μια αιώνια ανακύκλωση...

Τελευταία νιώθω πολλά.....χαμένη. Ναι, τούτη εν η λέξη. Παντού τζιαι πουθενά. Το μόνο που με κρατά σε μια ισσοροποία ας το πούμε εν τζίνα τα 4-5 άτομα που με επαναφέρουν σε μια ορθολογική σκέψη. Μερικές φορές όμως νιώθω ότι χάνω πλέον τους πάντες. Ότι στο τέλος, ναι, όσο τραγικό ή πεσσιμιστικό τζιαι να ακούεται, είμαι μόνη μέσα στο πλήθος. 

Χαμένη κάπου στο υπερπέραν. 

Είδα τζιαι το 'Gravity' τις προάλλες. Τι είναι ο άνθρωπος...ένα τίποτα. Πραγματικά. Τζιαι εμείς μεγεθύνουμε τα πάντα. Το πως δείχνουμε, το πως αισθανόμαστε, το τι θέλουμε να γίνουμε, το πως θέλουμε να ζήσουμε, με ποιον θέλουμε να είμαστε. Προσπαθούμε να κατακτήσουμε τ' ανθρώπινα με τόση λύσα τζιαι μανία που ξεχνούμε να κοιτάξουμε πιο βαθιά, πιο πέρα...

Τελευταία απομονώνομαι πολλά. Πάρα πολλά. Νιώθω ότι εν κάτι που στην συγκεκριμένη φάση, εν τούτο που χρειάζεται η ψυχή μου. Ίσως να εν τζίνο που λέσσιν 'the calm before the storm'. 

Ίσως. 




Προχτές ήμουν σε μια παρέα τζιαι ελάλεν μου κάποιος ότι είμαι μια πολλά σέξι τζιαι έχω πολλά γλυκό πρόσωπο τζιαι γενικά όμορφη κοπέλα, τζιαι ότι αν ήθελα θα εμπορούσα να κάμω την Cambridge diet για να χάσω βάρος να γινώ τέλεια μοντέλο. Έδωσα μιαν ειλικρινή απάντηση, ότι στην συγκεκριμένη φάση για πολλά πρακτικούς λόγους, η λέξη 'δίαιτα' εν εν εφικτή για μένα. Πλέον εν εν το πολλά που τρώω. Εν το λίγο που δεν έχω να φάω. 

Τζιαι πες άτε τζιαι γίνω...νομίζεις ότι με το να αποκτήσω το θεϊκο κορμί, που εν τζιαι λαλώ σου ότι εν το θέλω, θα είμαι ευτυχισμένη;;; Εν το που μέσα σου που πρέπει να σάσεις τζιαι το πόξω συνεπάγεται.  

Η δίαιτα ένιγουεϊ εν θέμα πλέον υγείας παρά εμφάνισης. Εξαναείπαμε την ιστορία. Εν θα ξανα-ανακυκλώσω τις ίδες απόψεις. Εν άλλο που με τρώει, που πάντα με έτρωε εμένα...

Το πνεύμα μου εν θα ησυχάσει ποτέ. Ούτε με το κορμί, ούτε με την επαγγελματική ανέλιξη. Πλέον μετρώ τα πράγματα με το πόση βαρύτητα έχουν στην ψυχή μου τζιαι την πνευματική μου ισσοροποία. Τζιαι όχι με το πόσο θα επηρρεάσουν την ύλη μου. 

Τζιαι μετά εγύρισσε η συζήτηση προς το άτομο μου όπου και του είπα πόιντ μπλανκ μπροστά σε ούλους ότι είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος πάθος, που ζω τα πάντα με τόση ένταση τζιαι τόση αγάπη που εν μπορεί να μετριαστεί που τίποτε. Τούτο τρομάζει τους πλείστους, όσοι το καταλάβουν δηλαδή το τι εννοώ. Τζιαι φυσικά, οι πλείστοι είτε φέφκουν είτε απλά αδιαφορούν. 

Έμαθα να κλαίω με πάθος, να αγαπώ με πάθος, να δίνομαι τζιαι να δίνω με πάθος, να λαμβάνω με πάθος, να πονώ με πάθος, να είμαι μια γιγάντια μπάλα αγάπης τζιαι πάθους. Τζιαι τούτο πλέον το αναγνωρίζω θα οδηγήσει σ' ένα μονοπάτι απόλυτης μοναξιάς τζιαι απομόνωσης. 

Εν ζητώ πλέον πράματα. Ερωτική αγάπη, επαγγελματική ανέλιξη, χρήματα, οικογένεια κλπ κλπ. Ζητώ ησυχία. Ηρεμία. 

Ίσως να περνώ τζιαι μια φάση κατάθλιψης. 

Αλλά τζίνο που ξέρω είναι το τι πρέπει να γίνει. 
Τζιαι in due time what has to be done will be done.  






Steven Price - Gravity OST  

Wednesday, 16 October 2013

Story Time Vol.1

Νομίζω θα καθιερώσω τις Τετάρτες πλέον σαν στόρυ τάιμ. 

********************************************************************






A Walk to Remember 


They walked now. Hand in hand. In silence. They have been walking for miles. The glazing sun was staring at them. Their wanton faces lit. There was an anxiety in the atmosphere. A tension stricken so boldly, they could hardly recognize each other. She stumbled a bit. He felt uneasy. Should he stop? He felt angry now. His rhythm was quickening. He didn’t want to stop. His grip was relaxing now. She was trying to keep up. It felt as if they were walking for centuries now. Once the sun set, she feared to be alone with him. He used to be so sweet. Now she could not exist in his orbit. Her mind drifted. She remembered the first day they met. You know, one of those days, when the day is filled with promised possibilities. She gave into his calling. Like he was holding the trident and she was his wayward mermaid. Their song echoed in the universe. She felt so emblazed. He felt chilled. Their palms entwined. He wanted to make love to her again. She was his muse. He sensed every line of her body on his. It burned him. He turned away now. He staggered as well. She flinched. The waves were splashing and glistened on the heavy rocks beneath. He could feel her breath weaken. He wanted to embrace her but he let her go. Why did she keep on falling behind? She was reminiscent of how tender he was when they made love. Now he was stone. Her hair blew in her face. He had to let her go. Otherwise they would both collapse. His lust grew again. He wanted to take her in that instant. She was more fragile. He witnessed a tear. He turned away and kept on walking. She hurriedly tried to keep up. What could she have said now? What else was there for them to say? What words do you dare speak when silence consumes every bone in your body? She broke loose. He felt his grip lighter. He panicked. ‘Why did she let go?’ he thought. She collapsed by the small ledge there in the dock. The sun was shimmering with its bedazzling pastel waves. All purples and pinks and azure blues. It was too much for her to take in. What did he want from her now? To hit the ‘reset’ button? Her heart ached. His heart ached. He was getting weary now. He felt let down. Ready to let go. He stopped and stared at the purples and pinks and the azure blues. The space was filled with golden silence again and again. The word ‘love’ echoed in the fainting sunset. His mind was set. It was time to move on. With her. Without her. She felt frail. Drowning from too much passion. She picked herself up. Now it was time to snivel the silence. Her voice penetrated him. There it was; the woman his heart chose. All glorious and magnanimous. The tears were dancing on her cheeks. Her posture consumed him. They both knew their beginning. Their middle. And their end. Now the sun drowned forever. She took his hand in hers. He trailed his fingers through the softness of her cheeks. She whispered softly. And just like that, her footsteps echoed in his mind for eternity. Now they were walking on forever. 


**************************************************************************


Happy Wednesday everyone! C:




Ennio Morricone - Ma

Friday, 11 October 2013

Before Midnight




Την προηγούμενη εβδομάδα έκατσα να δω το 'Before Midnight'. Είναι ρομαντικο-κωμωδιο-δραμα το οποίο ξεκίνησε με τη 1η ταινία το 1995 με το 'Before Sunrise' και συνέχισε το 2004 με τη 2η ταινία το 'Before Sunset'. 


Το 3ο installment της τριλογίας, το οποίο βγήκε μετά από ακόμα 9 χρόνια, το 2013, κατά την άποψη μου είναι και το πιο ρεαλιστικά δοσμένο και αξιόλογο. 

Η ιστορία (για όσους τυγχάνει να μην είδαν καμιά από τις 3 ταινίες) μας μιλά για την τυγχαία συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας σ' ένα τρένο κάπου στην Ευρώπη, οι οποίοι καταλήγουν να περάσουν μια βραδυά μιλώντας/αναλύωντας/and falling in love στην Βιέννη. 

Ρομαντική η 1η ταινία. Σε αφήνει φυσικά κάπως σύξυλο by the end of it, αλλά σου αφήνει μια όμορφη γλυκιά γεύση. Άλλοστε, όλο και σε σένα ντίαρ αναγνώστη μου, μπορεί να σου έχει τύγχει να γνωρίσεις έναν άγνωστο να μιλάτε με τις ώρες μέχρι να ρθει το ξημέρωμα λες και τον ήξερες όλη σου τη ζωή και μετά να συνεχίσετε και οι δυο τις ζωές σας κανονικά. Δε ξέρω για σένα αναγνώστη μου, αλλά εμένα μου έχει τύγχει!!!

Στη 2η ταινία, ο άντρας, ο οποίος εκτελεί το επάγγελμα του συγγραφέα, ξανασυναντιέται με τη γυναίκα αυτή, αλλά αυτή τη φορά η συνάντηση δεν είναι τυγχαία. Εφόσον αυτός έκανε την τυχαία συνάντηση τους σε βιβλίο, η γυναίκα πηγαίνει να τον δει σε ένα book signing στο Παρίσι. Και εκεί τους βλέπουμε που περνούν και πάλι ατελίωτες ώρες αναλίωντας το κάθε τι άσχετο (και σχετικό) για τις ζωές του μετά από 9 χρόνια, με το ερωτικό συναίσθημα να υποβόσκει. 

ΕΚΕΙ κι' αν μας αφήνουν σύξυλους. Δε ξέρουμε τι γίνετε στο τέλος, μιας και μας αφήνει να αιωρούμαστε με το ερωτηματικό...και μετά;;; Μείναν μαζί ή όχι;;; Τι έγινε μετά;; (τα tricks of a good script/book/story is the 'wanting more' pattern).

Στη 3η (και τελευταία) ταινία, ο Richard (όχι ο δικός μου, ένας άλλος) Linklater (director and script-writer of the film), μας δείνει με απολαυστικότατο τρόπο το τέλος αυτής της ιστορίας. Και πάλι φυσικά μέχρι το τέλος της το κοινό αιωρείται κάπου στο κενό με την απορία του τι συνέβηκε μετά που έπεσαν οι τίτλοι του τέλους, αλλά αυτό είναι το ωραίο...η φαντασία του κάθενος. Να βγάλεις την δική σου συνέχεια, τα δικά σου συμπεράσματα.

Στο 'Before Midnight', και πάλι, η υπόθεση διαρκεί κάπου στις 10-13 ώρες time span. Μας δείχνει το ζευγάρι (πλέον) στην τελευταία ημέρα διακοπών τους (σόρρυ for the spoilers guys, I'm trying to make a point), οι οποίοι πάλι αναλύουν ακατάπαυστα το κάθε τι. Αυτή τη φορά το κάθε τι έχει να κάνει με, τι άλλο, τον έρωτα και την αγάπη. Άλλωστε η 3η ταινία, γυρίστηκε και στην Ελλάδα, κάπου στη Πελλοπόνησο, μια χώρα η οποία σφύζει (ή μάλλον έσφυζε - δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει πλέον αυτό στις μέρες μας) από ρομάντζο και μεσογειακό ερωτισμό.

Η ταινία ανατπύσει αρκετά θέματα μέσα από τους πνευματώδες και αληθινούς διαλόγους ενός ζευγαριού που είτε το θέλει είτε όχι έχει μπει στο λούκι.

Γιατί ο έρωτας κάποτε φεύγει και ξεθωριάζει, και εκεί βλέπεις τι μένει...αν μένει η αγάπη. Οι σχέσεις είναι επικοινωνία, σεβασμός, συμβιβασμός (αλλά χωρίς υποδούλωση - παίζει και αυτό το θέμα σε αρκετούς διαλόγους στην ταινία), ειλικρίνεια, αγάπη. Υπήρχαν στιγμές όταν έβλεπα τη ταινία που πραγματικά τη μια ήθελα να χειροκροτήσω τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη και από την άλλη ήθελα να μπουνιάρω τους ηθοποιούς. 

Κατά τη γνώμη μου, δύσκολα πλέον θα βρω ρομαντική ταινία που θα μου μιλήσει με ειλικρίνεια για το πως είναι τα πράγματα σε μια σχέση. Οι περισσότερες ταινίες ωραιοποιούν καταστάσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις με αποτέλεσμα να δημιουργούνται λάθος εντυπώσεις και προσδοκίες. Στο 'Πριν τα Μεσάνυχτα', ο Linklater, σαν μαέστρος, μας δείχνει την σκληρή πραγματικότητα - how things REALLY are in relationships. Nothing sugar-coated. 

Μας δείχνει αμέτρητες αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις, μας δείχνει έρωτα, σεξ (αλλά το σεξ που κανείς δε στο δείχνει πίσω από κλειστές πόρτες - το οποίο μιλάς και στη μέση μπορεί και να καυγαδίσεις) μιλά για ανοιχτές συζητήσεις και απαιτήσεις του ενός ατόμου από το άλλο μέσα στη σχέση, το συμβιβασμό της μιας μεριάς, την αγανάκτηση, την προσπάθεια για να κρατηθούν ισσοροποίες. 

Η γεύση που μου άφησε, όπως και στις άλλες δυο ταινίες, είναι γλυκόπικρη. Οι σχέσεις είναι περίπλοκες. Ας το παραδεχτούμε! (όποιος πει το αντίθετο, they're lying to us and to themselves

Είναι αλήθεια. Οι σχέσεις αφορούν το ζευγάρι, και όσοι προσπαθούν να νεκατώσουν συζητήσεις και καταστάσεις είναι παρείσακτοι. Και ένα ζευγάρι περνά στάδια. Και θα μαλώσει. Και θα θυμώσει, θα βρίσει, θα θέλει να τα παρατήσει. Εκεί είναι η δυνάμη, ή μάλλον εκεί είναι που φαίνεται η αγάπη. Εάν υπάρχει πραγματικά. Μένεις και παλεύεις γιατί το θέλεις ή τα παρατάς και φεύγεις. 

Καμιά φορά είναι και οι συγκρυρίες και οι ψυχικές/σωματικές αντοχές του κάθε ατόμου. Αλλά σίγουρα αυτό που μας λέει και δεν διστάζει να μας το δείξει και εδώ ο Linklater είναι ότι οι σχέσεις ναι, είναι περίπλοκες...αλλά αξίζουν.

Με αυτό μας αφήνει. Αρκεί να ξέρεις ότι αξίζουν. Και λίγο πολύ, και αυτό είναι θέμα ρίσκου. Το πόσο αγαπάς το άτομο για να δεις την αξία της σχέσης μαζί του ή όχι.

Είναι μια αξιόλογη ρομαντική τριλογία, κατά τη γνώμη μου, την οποία δύσκολα θα βρω στην ιστορία του κινηματογράφου ξανά. Οι διάλογοι σε προκαλούν και σε εξιτάρουν. Σε κάνουν να ταυτιστείς με το πόσο κοντά φτάνουν στα δικά σου λόγια που ίσως να ξεστόμισες σε κάποια φάση κατά τη διάρκεια μιας σχέσης. Η Julie Deply (η οποία ακόμη λάμπει) και ο Ethan Hawk (ο οποίος δυστυχώς γερνά άσχημα, αλλά ευτυχώς κρατά γερά το ρόλο του στην ταινία), είναι αρκετά ωμοί στην ερμηνεία τους, σε σημείο που μπορείς άνετα να πεις 'ωπ, λες και έχω ζήσει αυτά που ζει κι' αυτός στην ταινία'. 

Στην τελική μας μένει αυτό: Relationships are hard, and messy, and complicated, and they need work to sustain, and healthy dialogue, and communication in dialogue or sex or in anything really, respect of feelings/privacy/of one's being (among other things), compromise, and above all, love

Μερικές φορές ακόμα και η αγάπη να μην είναι αρκετή, αλλά δε το πιστεύω πραγματικά αυτό. Όταν αγαπάς, θα αγαπάς αιώνια. Είτε το θες, είτε όχι. Αυτό που ένιωσες/νιώθεις θα υπάρχει παντοτινά. Και όχι με το ανθρώπινο 'πάντα', αλλά με το ψυχικό 'πάντα'. 

Συστήνω ακράδαντα την τριλογία αυτή. 
Αξίζει να την δείτε. 
Ειδικά με ένα άτομο που αγαπάτε. 

Καλό σ/κ σε όλους.


υ.γ. Μη ξεχνάτε να λέτε 'Σ' αγαπώ'. 



                                 

Before Midnight OST -
 'The best summer of my life'



Wednesday, 9 October 2013

He and She



It was a Wednesday. Nine in the morning. She walked in hurriedly fidgeting her long wavy hair out of her face. She felt uneasy somehow. She stood in line and waited. She didn’t know which till she would end up going to so her anxiety grew by the minute. She was alert. Like a tiger in the jungle. No, she was not a tiger. She knew that. She was…a lioness. But she was still uneasy. And afraid. She was looking at the till across from her. She kind of figured her luck would throw her there again. This time she was wrong. She ended up going to him. He was new. She never had the chance to be serviced by him again. She hated numbers. She thought he must have loved them. He was so young. So fresh. He was tall. Of course you couldn’t tell from looking at him straight away because he was sitting down. He was smiley. He started punching numbers. He must have loved numbers. She appalled them. She didn’t know them. She was always scared of them. ‘Evil and wicked’, she’d call them. He started asking her personal details. Her surname. Where she’d work, what was her education, her siblings. She trembled. Why so many questions. She shuddered. She was suspicious of his questioning. He was eager to get information. He had never serviced her before, and yet he felt he knew her from somewhere. He felt so old. She looked younger and somehow so gentle. He felt nervous. He didn’t want to step out of bounds. Could he ask her more information, about her? How? She knew something wasn’t right. He kept punching her details in. He threw his head down and tried to focus on the screen. She stared at him curiously. His hair was black. They had a few white hairs in them. ‘He’s getting older’, she thought. He was clicking his fingers. ‘He must be nervous’, she thought again. Everything was so quiet then. Like it was just ‘she and he’. He had a trimmed beard. Dark color. Deep blue eyes. She felt like swimming in them. She loved swimming in the deep blue. Somehow, she sensed comfortable. She started letting go. Now, he was the one fidgeting about. He felt anxious. What more could he say to her? To make her stay a few minutes longer. She was growing impatient. She had to go soon. She knew that. She felt that a volcano was about to blast and she had to go and stop it. But she didn’t want to miss his serenity. He smiled and told her a story. Of his youth. He said to her that he cannot help but stare cause she looked exactly like a long lost love. She chuckled. A doppelganger. She didn’t feel unique anymore. She was disappointed. She felt ordinary now. And alone. He was so handsome. He felt so far away. They locked eyes. A moment. ‘He and She’. She thought. He thought. It was gone. It suddenly flew away. She said ‘thank you’. He replied softly ‘it was a pleasure’. She then disappeared. Her steps trailed her loss. She was gone so fast. She felt like a cloud. He sense her like rain. Like a boiling flame. It stung them. It let them go. His eyes did not lock again. Her fury left a yearning behind. She longed for his serenity. She regretting letting go so soon. She felt she had to. She was pushed. He felt imprisoned. He wanted to run towards her. He stayed in his seat. He smiled again. He let go of his memory. All the emotions she brought. He felt sad. She felt sad. They were alone, now. 




David Gray - This Year's Love

Tuesday, 1 October 2013

Homeland Security - Cyprus Edition

Άχρηστο Recommendation της Ημέρας:
Όσοι μπορείτε δείτε το "Homeland". Εν μια αξιόλογη σειρά με πολλά καλό σενάριο και εξαιρετική ηθοποιία. Αρκετά αμερικανιά δε λέω, αλλά πολλά ωραία σειρά. (Είδες Μάνα; Τούτες εν σειρές!!!!!!!!)

Άσχετο. Στο θέμα μας τωρά. 

--------------------------------------------------


Να απολογηθώ γιατί θα κρατήσω έναν σοβαρό τόνο και στο σημερινό μου ποστ (δυστυχώς). Οι συνθήκες βλέπετε, με αναγκάζουν. 

Δεν ξέρω πόσοι έχετε ακούσει για το άγριο φονικό που εδιαπράχτηκε εχτές στη Λεμεσό (στον Άι Γιάννη για την ακρίβεια - βρε iΛαμπίονι - εν είσαι που τζίντες μερκές εσύ;;;).

Πατέρας 32χρονος ο οποίος ήταν σε διάσταση (λένε) με τη γυναίκα του (κάπου στα 27 της) έπιασε το G3 όπλο του εσκότωσε τη γυναίκα του - ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΩΡΑ ΤΟΥΣ - ετραυμάτισε και ένα που τα 3 τους μωρά (το 10χρονο αν δεν απατώμεθα) τζιαι μετά εγύρισε το όπλο τζιαι αυτοκτόνησε τζιαι ο ίδιος. 

Αχμ, ναι ναι, ποιός εν τζίνος που είπε ότι το Κυπριστάν εν ασφαλές χώρα για να μεγαλώσεις μωρά;;;; 

Την προηγούμενη εφτομάδα ακούσαμε για βιασμό έφηβης, τούντην στράτα ο ίδιος ο τζύρης επίε τζιαι έπαιξε τη μάνα των μωρών του τζιαι μετά αυτοκτόνησε ο ίδιος. 

Απ' ότι φαίνετε, η σύζηγος ήδη είχε καταγγείλει τον άντρα της για βίαιη συμπεριφορά τζιαι η αστυνομία του είχε πιάσει το όπλο. Έλα όμως που η "αγαπητή" μας αστυνομία του το εξανάδωκε πίσω;;;;

Αυτό που τους διουν όπλα των έφεδρων εν το καταλάβω. Θα γίνω χύμα τζιαι θα σας τα πω ίσια. Πολλές φορές συγγενικό μου άτομο σε στιγμές έξαρσης για τα κληρονομικά με τον ντάντιο απείλεισε να τον σκοτώσει με το G3 του. Εν κουβέντες γιε μου να απειλείς τον κόσμο;; Επειδή η κυβέρνηση μας ΕΝ ΗΛΙΘΙΑ (τζιαι ο Υπουργός Άμυνας άκομα πιο ηλίθιος που τα αφήνει να γινίσκουντε) σημαίνει ότι γίνεσαι πιο ισχυρός τζιαι πρέπει οι άλλοι να πιέννουν με τα νερά σου αλλιώς θα τους καθαρίσεις;;; Δαμέ ως τζιαι ένα άτομο που το παρελθόν μου, κάθε τρεις τζιαι λιο ελάλε μου "έχω όπλο που το στρατό τζιαι 70 σφαίρες, τζιαι μιαν που τούντες μέρες είτε θα το γυρίσω πάνω μου είτε πας τους άλλους". Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!!!!!!!

Εν άντεχε το χωρισμό, λαλεί, για τον 32χρονο. Εεεεεε ΤΖΙΖΟΥΣ ΚΡΑΪΣΤ σουπερσταρ!!!! Μα σοβαρομιλούμε;;; Άτομο το οποίο έχει τάσεις βίας τζιαι διας του ΞΑΝΑ το όπλο του πίσω;;;;; Ε ναι κύριος, είσαι ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΣ και ΗΛΙΘΙΟΣ τότε. Τέλος!!!

Εχτές επερπατούσα την Άριελ, τζιαι σας ορκίζομαι εφκήκα που το σπίτι μου η ώρα 7.30 το βράδυ τζιαι εφοούμουν!!!

Έζησα Αγγλία τζιαι ούτε μια φορά δεν εφοήθηκα να φκω που το σπίτι η ώρα 7.30 τη νύχτα. Τζιαι δαμέ πλέον φοούμαι. Τζιαι όι μόνο τους ξένους, γιατί ας είμαστε δίκαιοι, να μεν τα σύρνουμε ούλα πας τους ξένους. Δαμέ θκιο συναταραχτικά εγκλήματα εγίνασσιν την τελευταία εφτομάδα τζιαι τα θκιο που δικούς μας. 

Εν τούτη η ασφάλεια που μου λαλείτε;;;; Εν σε τούντον κόσμο που μου λαλείτε να φέρω παιδί;;;;; Προτιμώ να μεν, αν είναι να μεγαλώσει δαμέσα.

Πλέον, ακόμα τζιαι στο σημείο 'ασφάλεια' εν κάμνει check the box η μικρή μας νήσος. Ζούμε σε μια πολλά βίαιη κοινωνία τζιαι πρέπει να γίνει κάτι για τούτο. Ας μην εθελοτυφλούμε πλέον. 

Θλίβομαι, πραγματικά θλίβομαι με τούτα που ακούω....




υ.γ. περισσότερες πληροφορίες για το φονικό στη Λεμεσό εδώ





Nick Cave and the Bad Seeds - Red Right Hand