Wednesday, 28 August 2013

I Have A Dream

Without Comment...




Martin Luther King - I Have A Dream Speech 
- August 28, 1963 -





Friday, 23 August 2013

Η Λου πάει ταξίδι - Part I

naah, not really...


Εν ένα ποστ που εχρωστούσα τούτο.

Αθήνα 2004 - Το γλιτζ, το γκλάμουρ, ο ενθουσιασμός, οι Αγώνες, ο κόσμος, η ζέστη, το περπάτημα, ο πατριωτισμός, η εθνική περηφάνεια. 

Αθήνα 2013 - 9 χρόνια μετά....ΓΟΥΆΟΥ!!!!!!!!!! 

Όκεϊ εν πρέπει να είμαι πολλά κατζιά απλά θα καταγράψω τις εντυπώσεις μου. 
Καταρχάς, μιας τζιαι ήσhε 9 χρόνια να πατήσω το πόι μου στη χαλφ-μάδερ-Γκρίετσεσκι (ράσσhιαν προνανσιέσhιον), εν αθυμούμουν ΤΙΠΟΤΕ.

Με κατά που έπεφτε το Σύνταγμα με κατά που έπεφτε η Ομόνοια. Αιόλου, Ερμού, Σταδίου, Πανεπηστιμίου, Αθηνάς, Μοναστηράκι, Πλάκα....εν σάννα μου εμίλας αλαουρνέζικα. Το μόνο που αθυμούμουν εν ότι ούλα εν κοντά το ένα που το άλλο. Αλλά επειδή φυσικά εκαλόκατσα εις την νήσο, εκακοφάνηκε μου το περπάτημα. Εξεσυνήθισα σε σημείο που οι δρόμοι τους εφανήκαν μου ατέλειωτοι τζιαι πιο μεγάλοι τζιαι που τους δρόμους της μάμας-Ίνγλαντ!!!

Τέσπα. Φτάνουμε αισίως με το ταίρι-φιλενάς - for privacy purposes let's name her "η Δασκαλούα". Η Δασκαλούα, ξέρει πολλά καλά την Άθενς, μιας τζιαι εσπούδασε τζιαμέ τζιαι έσhιει τζιαι συγγενείς σόου θενξ γκοντ ήξερε πως να κινηθούμε. Αν εξαρτόταν που μένα ούτε στο Ο.Α.Κ.Α εν θα επιέναμε. 

Τέσπα. Επιάσαμε τον Προαστιακό που το έαρπορτ να πάμε σέντραλ-Άθενς. Περιττό να σας πω ότι ΟΥΛΑ, κυρίως τα τρένα τους, εσύγκρινα τα με το Λονδίνο. ΜΕΓΑΝ ΛΑΘΟΣ μου, άι νόου. Ο προαστιακός που λέτε εν το ματς λέσσερ βέρσιον (αλλά γουέι γουέι ματς λεςς) του Suburban Rail or Overground Rail στην Αγγλία. Λιγότερο θορυβώδες, λιγότερο μπίζι. Ευτυχώς.

Άντα τζιαι μπήκαμε στο "Μετρό" (ποιό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) άρκεψε να πλακώνει κόσμος και κοσμάκης. Κάπου μεταξύ του σταθμού Παιανίας-Κκάαααντζζζαςς (όπως το ελάλε στα ανγλέζ η εκφωνήτρια) τζιαι της Δουκίσσης Πλακεντίας (μα πόθεν εν τούντα νέιμς τους σιόρ;;;;;;;;;;;;;) άρκεψαν να μπαίνουν όλων των ειδών τα φρούτα μέσα. 

"Σύγγνωμη να σας ενοχλήσω λίγο;! (ΟΪ!!!!!!!!!!) Η γυναίκα μου και εγώ είμαστε άστεγοι και έχουμε ένα μωράκι 15 μηνών (να σας ζήσει, νάου γκετ άουτ οφ μάι φέις!!!!!!!!!) μπορείτε να μας δώσετε κάτι για να του πάρουμε λίγο γάλα;;;;;" 

Να πεις ελάλε το τζιαι πειστηκα να πω στ' ανάθεμα, να σου δώκω γιε μου. Άμαν όμως τρέμεις ολόκληρος τζιαι πατάς το ίδιο τροπάριο κασετούδα πας σε κάθε επιβάτη, εεεε όοοοι εν σου διω. Αμφιβάλω αν υπάρχει τζιαι το μωράκι δε. 

Παμ' πάρα κάτω - οκέι πάλε σύγκριση αλλά χέστηκα - τούτο με τα εισητήρια δε το καταλάβω. Νομίζω εν εν καθόλου σωστό να φκάλεις εισητήριο, να το χτυπάς 1 φορά (αν εν εβδομαδιαίο, ημερήσιο, μηνιαίο ή γουοτέβερ) τζιαι μετά να μεν το ξαναπερνάς που τα μηχανήματα όταν μπαίνεις τζιαι φκαίνεις που κάποιο σταθμό. Ας πούμε, στο Λονδίνο (ναι ρε, σύγκριση, γουάι νοτ), χτυπάς το τίκετ σου ή την οΰστερ κάρντ σου όταν μπεις σε ένα σταθμό ΚΑΙ όταν βγεις. Δατ γουέι, ας πούμε μπορούν να σε ελένγξουν αν όντως ΕΧΕΙΣ εισητήριο ορ νοτ. 

(Μια παρενθεσούλα τζιαι προς τον 19χρονο που επέθανε τις προάλλες. Ναι, εν κρίμα ο τρόπος που επίε, τζιαι κύριε ελέεϊσον, κανένας εν αξίζει να πεθάνει εξ αιτίας ενός bus fare, αλλά αν υπήρχε καλύτερο monitoring πας τα τίκετς νομίζω τούτο θα μπορούσε να αποφευχθεί, νόου οφενς ττου ένιουαν). 

Τέσπα. Το θέμα των λεωφορίων, αστικών συγκοινωνιών και λοιπών τρένων και Μετρό(ων) είναι λάιτ γιάρς αγουέι που τη νήσο εν αλήθκεια. Αλλά ο τρόπος που το έζησα UK, εν πολλά πίσω τζιαι στην Ελλάδα, ταπεινή μου γνώμη. 

Πριν πάω δε Αθήνα, ούλοι επροϊδεάζαν με άσhιημα. Εθκιάλεξαμε να μείνουμε κέντρο, στην Ομόνοια, okay maybe not the safest place in Athens, αλλά τα δωμάτια ήταν πάφτηνα σόου. Το ξενοδοχείο εφκήκε μας μια χαρούλα για να λέμε του στραβού το δίκαιο. Για τη χρήση που του εκάμναμε με τη Δασκαλούα, μια χαρά μας εβόλεψε. Καθαρό, μικρό, πολλά καλή τιμή. Συστήνω το. 

Απλά επερίμενα να πατήσω το πόι μου τζιαι αμέσως είτε να με κλέψουν, είτε να με βιάσουν (λαλείς να ήταν το τυχερό μου;;;;) είτε να με σκοτώσουν. Ευτυχώς (και δυστυχώς για εσάς) είμαι ακόμα ζωντανή. 

Μαύροι πολλοί, που πάλε ελέαν μου ότι θα ήσhε, τίποτε δεν είδα. Ντάξει έτω, μια νύχτα είδα κάτι βαποράκια τζιαι κάτι κοπέλες που εθέλαν να με ρίξουν στο κρεβάτι, αλλά δεν ενέδωσα. Τούντα πράματα, σε λογικά πλαίσια. Νόρμαλ καταστάσεις. Βασικά, ήταν λιο φάση σαν τις μέλισσες - εν τους πειράζεις, εν σε πειράζουν. Ο καθένας την δουλειά του. Φυσικά τζιαι υπήρχε ένας άλφα κίνδυνος, τζιαι ομολογώ ότι ήμουν ολίγον τι χέσμένη με ούλα όσα μου αραδιάσασσιν, τζιαι έτσι εκάμαν με να φοούμαι να γυρίζω έξω μετά τις 11, εχτός την ημέρα της συναυλίας δατ ις. Δαμέ ολάκερο UK τζιαι δεν το εφοήθηκα ουανς, τζιαι φοούμαι στην Αθήνα. Ααααχχχχχ.....α ρε κατακαημένη Ρούμελη.....

Τέσπα. Μούβινγκ ον. Τα καταστήματα, φυσικά τζιαι πάφτηνα. Περιττό να αναφέρω ότι έπεσε η μασέλα μου με το που είδα τι τιμές παίζουν τζιαι για πόσο κορόϊδα μας πέρνουν στη νήσο. Άι μιν....ΤΖΙΖΟΥΣ!!!! Τα ίδια ρούχα διπλάσια τιμή ποδά. Αν είναι δυνατόν. Γι' αυτό πλέον εν ψουμνίζω στη νήσο. Καλύτερα τζιαι που ονλάιν, παρά τα όσα θα τους δώκω. 

Περιττό να σας πω ότι τζίντο H&M το ερίμαξα. Έπιασα τζιαι μετά που 5 χρόνια πάλε Converse. Κάτι ψωνάκια εδώ, κάτι ψωνάκια εκεί. Γενικά ερήμαξα την κάρτα μου. Εεεε μα σόρρυ. Εστερήθηκα αρκετό καιρό. Ήταν τζιαιρός μου να ξεδώσω. 

Το φαΐ καλά....καλαμάκι σουβλάκι....2ΕΥΡΩ!!!!!!!!!!! Ααααχχχχ επεθύμησα το ολρέντι τούτο. Ας πούμε, εν εν μόνο ότι εν φτηνό, it tastes different. Εν ξέρω γιατί.

Τζίνο που μου άρεσε ήταν ένα καινούργιο shopping mall τους στον Άγιο Δημήτριο. Την τελευταία νύχτα δε, επιάσαμε τζιαι το τρενάκι που σε γυρίζει Σύνταγμα - Μοναστηράκι - Πλάκα - Θήσείο - Ακρόπολη. 

Ααααα εξίχασα να αναφέρω. Επία (επιτέλους) τζιαι στο καινούργιο Μουσείο. Όι έχω να το λέω, εκάμαν το πολλά καλό ιντίτ!!! Εβαρκούμουν νάκκο για να είμαι ειλικρινής να το γυρίσω...είδα το έτσι που πάνω που πάνω. Όι πως εν τζιαι πολλά μεγάλο. Ας πούμε 1 ώρα βλέπεις το ούλο. Η ορθοσταθία όμως της προηγούμενης νύχτας (της συναυλίας) έκαμεμε πολλά λέιζι γενικά τζιαι εβαρκούμουν να περπατώ. Αααααχχχχ....Αθήνα σε ξέχασα πως είσαι....

Στο σύνολο.....πολύ κακό για το τίποτε. Δε λέω ότι δεν εν ωραία η Αθήνα, αλλά είδα την σhίλιες φορές πλέον. Εν μου κάμνει αίσθηση τελικά μετά που 9 χρόνια. Τωρά θα ήθελα περισσότερο να ανακαλύψω τα νησιά. Από Αθήνας, είμαι κομπλέ. 

Είδα τζιαι την Γκριέτσεσκι φαμίλια οφ κορς, κάτι που με εχαροποίησε ιδιαίτερα. Μόνο για λίγο, αλλά πάλε. Ας εν τζιαι τούτο. Εν παράξενο πόσο μεγλώσαμε όλοι. Ας πούμε λαστ τάιμ που είδα τα ανηψούθκια μου ήταν στα early 20s τους. Τωρά εν στα 30s τους. Such a weird thing. 

Ένα συμβάν που πραγματικά με άφησε κάπως μαλάκα....τη 1η μέρα μας στο Μετρό - και καθώς πορευόμασταν να δούμε τους συγγενείς μου - στην απέναντι πλευρά του απέναντι συρμού που τον δικό μας (συρμός - αχαχαχαχαχαχαχα - σόρρυ απλά εν εσυνήθισα τη λέξη), κάποιος κύριος εβούραν να προλάβει να μπει μες το τρένο - a case καθαρά όποιος βιαζεται χάνει το πόδι του - όκεϊ βασικά εν το έχασε - ακούστηκε ένα loud scream from a lady - ο συρμός εσταμάτησε, ο κόσμος ακάθεκτα αναίσθητος εμαζεύτηκε γυρώ του...γενικά, μια κατάσταση, τραβάτε με τζι' ας κλαίω. ΟΙ ΣΤΑΘΜΑΡΧΕΣ - ΠΟΥ ΕΝ ΟΙ ΣΤΑΘΜΑΡΧΕΣ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΤΟΥΝΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ, ΧΑΑΑΑ;;;;;;;;;

Τέσπα. Το χάος της Ελλάδας εν εν πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω. Τούντα πράματα it should be expected. Απλά εν τα συνηθίζω με τίποτε, χενς εν θα μπορούσα ποττέ να ζήσω τζιαμέ. Όι πως στην νήσο εν εν χάος αλλά λέμε τωρά. 


Νεξτ τάιμ ον 'Η Λου πάει ταξίδι':

Η Λου αποφασίζει να πάει 15αύγουστο στη Πάφο - σεξουαλική παρενόχληση at the bus station, ζέστη που δε σε αφήνει να κοιμηθείς και ψαρομεζέδες mass production στις "φρέσκιες" διακοπές. Stay tuned!




Asaf Avidan - One Day (The Reckoning Song Remix)


Monday, 19 August 2013

Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε....



Μετρώ τις ευλογίες μου τζιαι όι τις αναποθκιές μου. 

Χτες έφτασα (αισίως) στο 27ο έτος της ηλικίας μου. 

Έφτασα σώα τζιαι αβλαβής. Με δυο πόδια, δυο χέρια, δυο μάτια. Έφτασα με τη μάμα μου τζιαι το παπά μου δίπλα μου, να με αγαπούν τζιαι να τους αγαπώ. Έφτασα με την αγάπη των μωρών μου, τη Συσούλα μου τζιαι την Άριελ μου. 

Έφτασα με την αγάπη των 3 γυναικών που πλέον εν κάτι παραπάνω που φίλες για μένα, εν αρφάες. Έφτασα με την φιλία κάποιων τραυματισμένων ψυχών που είμαι ευγνόμων που τις έχω στη ζωή μου. Έφτασα δαμέ με την αγάπη μιας Μπέλλας τζιαι με την αγάπη των ξαδέλφων τζιαι του αδελφού μου. 

Τζιαι έφτασα δαμέ με την αγάπη

Count your rainbows, not your thunderstorms. 

Και για να λέμε του στραβού το δίκαιο, εν μπορώ να έχω κανένα παράπονο πλέον που τη ζωή. Έκλαψα, εγέλασα, εκέρδισα, έχασα, ερωτεύτηκα, απογοητεύτηκα, ανανεώθηκα, εθαύμασα αλλά πάνω που ούλα...αγάπησα, τζιαι αγαπώ ακόμα. 

Τζιαι τα καλά τζιαι τα άσhιημα. 
Τζιαι τους καλούς τζιαι τους κακούς. 
True love is infinite...

I can die a happy woman now...
Όι μόνο είδα τους λάιβ,
έπιασα τζιαι δώρο τούτο
Pink Floyd - The Dark Side of the Moon
Immersion Box Set






Los Zefiros - He Venido

Monday, 5 August 2013

Another Brick in the Wall



Είμαι περήφανη να πω, πως την προήγουμενη Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013, υπήρξα και εγώ ακόμα ένα τούβλο πάνω στο τοίχο της μαγευτικής συναυλίας που έδωσε ο Roger Waters στο Ο.Α.Κ.Α στην Αθήνα.

Όλα εξεκίνησαν την προγούμενη μέρα. Ήδη που την πτήση της Aegean έβλεπες τα "σημάδια" ποιοί επιέννασσιν ειδικά για τούντη συναυλία. Κάτι οι φανέλες, κάτι οι διαλόγοι, επρωδίδαν ότι άξιζε το κόπο να κάμεις ένα ταξίδι μόνο τζιαι μόνο για να δεις τούτο συναυλία/υπερθέαμα.  

Την ημέρα της συναυλίας εγύριζα στο Μοναστηράκι ολημερίς. Κάτι ψώνάκια, κανά καφεδάκι με τα ξαδέλφια, κάτι ροκκάδικα να ψάχνω βυνίλια. Ήταν απλά μια αφασία. Ζέστη η Αθήνα, ασφυκτικά γεμάτη, αλλά στο γυρισμό μας από το Μοναστηράκι στο ξενοδοχείο, ήδη και πάλι τα σημάθκια ήταν εμφανές. Έβλεπες στα βαγόνια ήδη από τις 5μ.μ. τους πιστούς φαν να πορεύονται για το σταθμό της Ειρήνης, μπροστά από το Ο.Α.Κ.Α.

Όταν πήραμε τζι' εμείς τα πόθκια μας επιτέλους, εφτάσαμε 2 ώρες μετά το άνοιγμα της πόρτας στο στάδιο. Μια κοσμοσυρροή, ένας χαμός. Τα "βρώμικα" φαγάδικα έξω από το στάδιο να δίνουν και να πέρνουν. Να πουλούν φανέλες με την ημερομηνία της συναυλίας, καπελάκια και διάφορα άλλα εμπορεύματα. Η μπύρα να ρέει πιο άφθονη τζιαι που το νερό. Ο έλεγχος για κάμερες τζιαι οτιδήποτε εν επιτρεπόταν αυστηρώς. Ρε συ, μπράβο η οργάνωση. Άρεσε μου!

Είχα την ευκαιρία να διαλέξω καλές θέσεις. PITCH A. Ήμουν μόνο κάπου στα 50 μέτρα που τον Ρότζερ Γουότερς. Το κάτι άλλο. Τζιαι πάλε, το στήσιμο, η αναμονή, η εξαντλητική ζέστη, δεν μας επτωήσαν. Τίποτα εν εμέτραν τζίντη στιγμή παρά το γεγονός ότι τζίνο που θα εβλέπαμε, θα ήταν όνειρο ζωής. Τζιαι ήταν. 

Εξεκίνησε η συναυλία. Μισοχτισμένος ο τοίχος τζιαι που τη μια τζιαι που την άλλη πάντα της σκηνής. Ένα ογκώδες κατασκεύασμα κάπου στα 10 μέτρα (ίσως και περισσότερα?!?). Τo άνοιγμα της συναυλίας με το θρυλικό 'In the Flesh?' μας άφησε ούλους με ανοιχτό το στόμα. Στην αρχή, να ακούεται η θρυλική φωνή του Κερκ Ντάγκλας με το "I AM SPARTACUS" καθώς το βλέπεις να φλασhάρει τζιαι που τη μια τζιαι που την άλλη μεριά του τοίχου με τεράστια γράμματα σε βίντεο. Τζιαι νασου μπαίνει τζιαι ο Waters μέσα. Ο απόλυτος χαμός. Η αποθέωση. Το χειροκρότημα. Η συγκίνηση. Τζιαι στο τέλος του τραγουδιού νάσου τα ακατάπαυστα πυροτεχνήματα. Τζιαι σε μια φάση νάτο τζιαι το αεροπλανάκι τζιαι ο ήχος αεροπλάνου να περνά από πάνω από το στάδιο πετώντας προς τη δεξιά μερά του τοίχου, γκρεμίζοντας ένα κομμάτι του. Το κάτι άλλο λαλώ σας. 

Τζιαι μετά αρχίζει σιγά σιγά να να παίρνει το playlist του 'The Wall' με τη σειρά. Φτάνει στο "Another Brick in the Wall Pt 2".  Νομίζω, φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή μας που περνούμε κάποιες εμπειρίες τζιαι οι λέξεις εν τόσο λίες για να περιγράψουμε κάτι. Γουέλ, τούτο που έζησα ήταν ακριβώς που τζίνες τις περιπτώσεις. Αρχίζει η μελωδία για το τραγούδι. Ο κόσμος να χειροκροτά τζιαι να απολαμβάνει. Η χορωδία να τραγουδά έναντι του "φουσκωτού" δασκάλου που κρεμόταν μπροστά που τη σκηνή τζιαι εμείς απλά να μεν μπορούμε να συγκρατήσουμε το δέος τζιαι τη συγκίνηση μας.

Στο τέλος του κομματιού, έφτασε η ώρα να μας μιλήσει ο Waters. Τζιαι άρχισε να μιλά στα Ελληνικά. Κοίτα να δεις. Όντας παιδί της Αγγλίας, αντιλαμβάνομαι πόσο ωραία θα είναι να δεις τζιαι τη συναυλία στο Webley. Αλλά το γεγονός ότι έπιασε το παλμό του κόσμου με το τι συμβαίνει τωρά στην Ελλάδα (τζιαι στην Κύπρο), το γεγονός ότι μας εκαλοσώρισε στα Ελληνικά, το γεγονός ότι είπε ότι αυτή η συναυλία είναι αφιερωμένη στα θύματα κατά της κρατικής τρομοκρατίας, το γεγονός ότι μας αστείεψε λέγοντας μας "είναι δύσκολο το γλώσσα σου, αλλά τι να κάνουμε, δε πειράζει", είναι αρκετοί λόγοι για να σε κάμουν να απολαύσεις τη συναυλία ακόμα περισσότερο απ' ότι να τη βλέπεις όλη στα Αγγλικά. Το κάτι άλλο. Αφού ευχαρίστησε τη χορωδία τζιαι το κοινό, επίσης στα Ελληνικά, συνέχισε με το πλέιλιστ του άλμπουμ. 

Το πραγματικά φαντασμαγορικό ήταν το συνεχές χτίσιμο του τοίχου. Τα τραγούδια κυλούσαν τζιαι ο τοίχος εχτίζετουν. Απίθανη οργάνωση. Επαρακολουθούσα τους stage people, όι τους μουσικούς μόνο, αλλά τζιαι τζίνους που το εχτίζαν. Απλά άψογοι. Τζιαι έφτασε σ' ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. 


"Mother" 

Mother do you think they'll drop the bomb? 
Mother do you think they'll like this song? 
Mother do you think they'll try to break my balls?
Oooh, ahh
Mother should I build the wall?
Mother should I run for President?
Mother should I trust the government?


Ο απόλυτος εκστασιασμός!!!!! Να το τραγουδά τζιαι να προσπαθώ να συγκρατηθώ να μεν κλάψω. Απλά υπέροχο. Τζιαι κάπου σιγά σιγά, ανάμεσα στα τραγούδια ο τοίχος να κλείνει. Τζιαι να μεινίσκει μόνο ένα τούβλο ανοιχτό. Τζιαι τζιαμέ μας αφήνει με το μνημιώδες "Goodbye Cruel World" τζιαι γίνεται καπνός τζιαι φέφκει τζιαι μπαίνει τζιαι το τελευταίο τούβλο. 

INTERMISSION

Έγραψε ο τοίχος. Τζιαι μιας τζιαι τη συναυλία την αφιέρωσε στον Χοσέ Μέντες πυ επέθανε στις βομβιστικές ενέργειες του Λονδίνου το 2005, καθόλη τη διάρκεια του διαλείμματος, σε κάθε "τούβλο" του τοίχου εμφανίζονταν κάθε 2 λεπτά φωτογραφίες με ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους είτε σε πολέμους, είτε κατά της εξέγερσης τους προς το κράτος της καταπίεσης. Άτομα τα οποία έμειναν σταθερά στα πιστεύω τους τζιαι επολέμησαν είτε με άμεσο είτε με έμμεσο τρόπο για τζίνα. Ένας τοίχος. Χίλια πρόσωπα. 

Το 2ο μέρος βρήκε το Γουότερς να μας τραγουδά από πίσω. Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Ο τοίχος να μπλοκάρει τα πάντα. Εξεκίνησε με το καταπληκτικό "Hey You" τζιαι όταν άνοιξε πλέον 2-3 τούβλα μας ερώτησε με το τραγούδι "Is there anybody out there?"...Οι στίχοι τόσο διαχρονικοί, τόσο ουσιώδες. Υπάρχει άραγε σου κανένας τζιαμέ έξω πλέον...

Κάπου στο χάος, στην απόλυτη έκσταση του μουδιαστικού "Comfortambly Numb" όπου οι πάντες παραλυρούσαν από το πόσο σύγχρονο τζιαι διαχρονικό εν το τραγούδι, νάσου φωνάζει με ενθουσιασμό ο Γουότερς..."Υπάρχουν τρελοί απόψε στην αρένα;;; Αυτό είναι για σας." Τζιαι αρχίζει να παίζει το μανιώδες "Run Like Hell". Ήταν μια που τούντες φάσεις που εν εμπορούσα ούτε φωτογραφίες να φκάλω. Ανεβάσαμε ούλοι τα σhέρκα μας πάνω ψηλά τζιαι εχειροκροτούσαμε ρυθμικά παλαμάκια. Τζιαι να σου να χοροπηδάς πάνω κάτω τζιαι να τραγουδάς μαζί με τον Waters. Η αδρεναλίνη στα ύψη.

Ο Waters, πλέον ντυμένος στα χιτλερικά να κρατά πολυβόλο τζιαι να μας σημαδέφκει τζιαι που πίσω ο τοίχος θεόρατος με τον κιθαρίστα που πίσω να μας μαγεύει. Τζιαι κάπου τζιαμέ να το νιώθω να πλησιάζει το τέλος. 

Πριν μας αφήσει όμως, έφκαλα όλο το βίντεο του τραγουδιού το "The Trial". Απίστευτα γραφικά. Απίστευτα καυστικοί στίχοι τζιαι θεατρικότητα. Εξωπραγματικό, αληθινό, ωμό. Απλά υπέροχο. 

Και σύντομα έφτασε τζιαι το "Outside the Wall" όπου έσπασε πλέον ο τοίχος, στην κυριολεξία, εφκήκαν ούλοι οι συντελεστές για το αποχαιρετηστήριο. Ένιωθα άθλια. Λύπη. Εγωισμό. Εν ήθελα να τελειώσει. Έζησα κάτι το τόσο out-of-this-world-experience-mind-blowing-breathtaking-holy-mother-of-god-jesus-hail-and-mary που δε ξέρω τζι' εγώ πως εσυγκρατούσα τη συγκίνηση που με εκατάκλυζε. 

Ο τοίχος σπασμένος. Η καρδιά μου γεμάτη. Θυμούμαι έφεφκα που το Ο.Α.Κ.Α σκοντητόν τζιαι η μόνη φράση που επέρναν που το νου μου ήταν...."μα τωρά θέλεις να μου πεις έζησα το τούτο ή ήταν ούλα ένα όνειρο". 

Ένα όνειρο ζωής επραγματοποιήθηκε. Για όλους τους φαν που δεν έτυχε να δουν λάιβ του Roger Waters ή των Pink Floyd, πραγματικά είναι όλα όσα φαντάζεστε τζιαι ακούτε τζιαι ακόμα παρά πέρα. Μια θεσπέσια μαγεία, γεμάτη με στίχους τζιαι νοήματα που σε πολύ λίγους καλλιτέχνες βρίσκεις πλέον.


Μια απίστευτη συναυλία που είμαι περήφανη να πω.....ΉΜΟΥΝ ΚΙ' ΕΓΩ ΕΚΕΙ!!!!


Το 1ο Μέρος της συναυλίας πιο κάτω. Κάποιος τα έβαλε ήδη ούλα μες το Youtube. Αν τζιαι είσhε μιαν άλφα απόσταση, πάλε μπορείτε να την απολαύσετε!!!!



"Another Brick in the Wall Pt 2" 

We don't need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone




Roger Waters The Wall 
Live in Athens O.A.K.A 2013
Part A'