Sunday, 30 June 2013

The Ladder Theory



Εβρέθηκα σε κάτι βαφτίσhια εχτές, τζιαι πως έτυχε, ήμασταν μια παρέα με 2 ζευγάρια τζιαι εμένα τζιαι τη κάζιν τζιαι αρκέψαμε να συζητούμε εάν υπάρχει τελικά φιλία μεταξύ γυναικών τζιαι αντρών.

Την εν λόγω συζήτηση, άρχισε ο ένας εκ των δυο αντρών της παρέας, άλλος γιατρός, άλλος μετταλλάς, τζιαι ελάλε μας για το 'Ladder Theory'. Totally legit theory, υπάρχει τζιαι μες το ίντερνετ, έψαξα το. Φορ ίνφο λούκ χίαρ.

Ο εν λόγω γιατρός τέσπα, ελάλε μας το εξής (επί της θεωρίας):

ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Για τη γυναίκα υπάρχουν δυο κατηγορίες ή σκάλες τέσπα. Η μια σκάλα είναι η σκάλα της ΑΓΑΠΗΣ τζιαι η άλλη σκάλα εν η σκάλα της ΦΙΛΙΑΣ.

Στη σκάλα της ΑΓΑΠΗΣ μπαίνουν οικογένεια, φιλενάδες τζιαι άτομα με τα οποία θα επιθυμούσε η ίδια να αναπτύξει μια ερωτική σχέση.

Στην σκάλα της ΦΙΛΙΑΣ μπαίνουν όσοι διάφοροι φίλοι, που για τη γυναίκα ΔΕΝ παίζει να γίνει ποτέ τίποτε μεταξύ τους. Αυτοί οι λεγόμενοι "φίλοι", οι οποίοι κατατάσσονται σε αυτή τη σκάλα, μπαίνουν στην λεγόμενη "ΑΒΥΣΣΟ" κι' από την οποία όταν μπει κάποιος εκεί, με πολύ δυσκολία μετακινείται στην σκάλα της ΑΓΑΠΗΣ.


Example of a Woman's 2 Ladders


ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ

Για τον άντρα τα πράματα εν κάπως πιο απλά. Υπάρχει μόνο ΜΙΑ σκάλα στην οποία υπάρχουν οι γυναίκες με τις οποίες θα εκάμναν ΣΙΓΟΥΡΑ σεξ, λίγο πιο κάτω στην ίδια σκάλα βρίσκουμε τις γυναίκες με τις οποίες θα εκάμνα σεξ ενώ εν μεθυσμένοι τζιαι ΘΑ το επαραδέχουνταν στους άλλους, λίγο πιο κάτω υπάρχουν οι γυναίκες με τις οποίες θα εκάμναν σεξ ενώ ήταν μεθυσμένοι τζιαι ΔΕΝ θα το επαραδέχουνταν στους άλλους, τζιαι εντελώς στον πάτο υπάρχουν οι γυναίκες με τις οποίες μπορεί φαινομενικά να μεν παίζει να γίνει τίποτε ποττέ αλλά τις κρατάμε εκεί για καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης.


Example of a Man's Ladder



Ακόμα εν θα παραθέσω γνώμη. Μόνο θα σας βάλω ένα απόσπασμα από την ταινία "When Harry Met Sally" (1989), την οποία είμαι σίγουρη ότι οι πλείστοι ήδη ξέρουν. Για να δούμε τζιαι τις απόψεις που παραθέτει η ταινία:


Sally: We are just going to be friends, OK?
Harry: Great, friends. It's the best thing...You realize, of course, that we can never be friends.
Sally: Why not?
Harry: What I'm saying is - and this is not a come-on in any way, shape, or form - is that men and women can't be friends, because the sex part always gets in the way.
Sally: That's not true. I have a number of men friends and there is no sex involved.
Harry: No, you don't.
Sally: Yes, I do.
Harry: No, you don't.
Sally: Yes, I do.
Harry: You only think you do.
Sally: You're saying I'm having sex with these men without my knowledge?
Harry: No, what I'm saying is they all want to have sex with you.
Sally: They do not.
Harry: Do too.
Sally: They do not.
Harry: Do too.
Sally: How do you know?
Harry: Because no man can be friends with a woman that he finds attractive. He always wants to have sex with her.
Sally: So you're saying that a man can be friends with a woman he finds unattractive.
Harry: No, you pretty much want to nail them, too.
Sally: What if they don't want to have sex with you?
Harry: Doesn't matter, because the sex thing is already out there, so the friendship is ultimately doomed, and that is the end of the story.


O Harry λοιπόν, όπως τζιαι ο γιατρός εχτές, λαλεί ότι ΔΕΝ υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών και γυναικών, γιατί πάντα μπαίνει το σεξ φάκτορ στη μέση τζιαι τα καταστρέφει ούλα. Όπως μας είπε δε τζιαι ο γιατρός εχτές, η φιλία μεταξύ αντρών και γυναίκών, είναι όλα μια θεωρία που υπάρχει στο μυαλό της γυναίκας. Στο μυαλό του άντρα, υποβόσκει πάντα το σεξ.


Ότι τζι' αν πούμε οι γυναίκες, "μααα εγώ είμαι φίλη με των πρώην μου, είμαι φίλη με τον γκέι φίλο μου, είμαι φίλη με τον τάδε, είμαι φίλη με τον δόθε", ΦΕΙΣ ΙΤ, αγαπητή μου μπλόγκερ-φριέντ. Είπαν μου εν ούλα ΨΕΜΑΤΑ.

Η φιλία εν μες τον νου μας είπαν μου. Τζιαι το ότι είμαστε ΕΜΕΙΣ φίλες μαζί τους, αυτό δε σημαίνει ότι τζίνοι εν εσκεφτήκαν ποττέ να μας βουττήσουν κάτω τζιαι να μας κάμουν να πούμε το Δεσπότη-Παναγιώτη, αν με πιάνεις.

Τζιαι τούτο, εν το δικό μου μεγάλο ερώτημα:

Πράγματι ευσταθούν τούτες οι θεωρίες; Εν αλήθκεια; Ισχύουν;

Γνώμες θα προτιμούσα να ακούσω που το ίδιο το αντρικό φύλο, μιας τζιαι εφόσον εν ούλα μες την κκελλέ μιας γυναίκας, πρέπει να δούμε αν όντως εν έτσι που σκέφτονται για το αν υπάρχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΙΛΙΑ μεταξύ αντρών και γυναικών.


Καλήν μας εφτομάδα, καλόν μας μήνα.
Καρτερώ απόψεις. Δεν με ενοχλούν αν είναι φλέγον.



When Harry Met Sally
(1989)
"We are just going to be friends scene!"

Monday, 24 June 2013

On the Road



Εφκήκα στο δρόμο αναγκαστηκά. Πρέπει, είπαν. Το απαιτεί η δουλειά, είπαν. Τζιαι βάλλεις τη κκελλέ μέσα, σhιήφκεις κάτω τζιαι παίρνεις το δρόμο για τη χώρα με τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας. 

Πόση ψιλοκουβεντούλα να κάμεις με έναν οικονομικό διευθυντή, όταν εσένα ο νους σου εν στον Στάνλι Κούμπρικ τζιαι τον Σπίμπλεργκ τζιαι τζίνου πας τον Πούτιν; 

Άτε να μιλήσεις για τα κοππελλούθκια, την οικογένεια, την οικονομία, την σκατάσταση. Τζιαι ειδικά όταν σε κάθε του αγγλική κουβέντα σκουντουφλά ο άλλος, εε πόσο να μιλήσεις;;;; Πόσα να πεις; Πάντως φιλοσοφική συζήτηση αποκλείεται να ανοίξεις. Τούτο εν το σίουρο.

Τζιαι τζιαμέ που χάνεις κάθε ελπίδα για διάλογο πλέον μεταξύ σας, έρχεται η μουσική (και πάλι) για να γεμίσει το απόλυτο κενό.Μπορεί να μεν εκαταλάβαινα τους στίχους αλλά εμίλαν μου η μουσική. Τζιαι τούτο εν πιο όμορφο τζιαι που κάθε "ψαγμένη" συζήτηση. 

Σε κάθε μου ταξίδι, είτε αυτό είναι στη χώρα είτε σε πιο μακρινούς τόπους, η μουσική εν ο σύντροφος μου. Ο καθοδηγητής μου, αν θέλετε. Αρέσκει μου να χάνουμε καθώς ταξιδεύω. 

Τι τελευταίες μέρες έχουμε ραγδαίες εξελίξεις...εν μιλώ για το κλείσιμο τζιαι την επανεκκίνηση της ΕΡΤ. Ήρτε μια ευκαιρία. Επαγγελματικής φύσης. Τίποτε το πολλά διαφορετικό που τούτο που κάμνω τωρά. Απλά, μια αλλαγή εργασιακού περιβάλλοντος. Τζιαι όπως εφκήκα έτσι στο ξαφνικό προς τον δρόμο τις προάλλες, έτσι αποφάσισα τζιαι τωρά, to take a leap of faith and jump. 

Μέσα μου εν μετρά η ποσότητα, αλλά η ποιότητα. 

Τζιαι δυστυχώς, μιας τζιαι ζούμε σε απ-άνθρωπες εποχές, πρέπει να σκεφτώ το καλό μου πρώτα. Όσο σκληρό τζιαι εγωιστικό τζιαι να ακούετε, εν η αλήθκεια. 

Και κάπως έτσι, τολμώ ξανά!


“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars.”    
― Jack Kerouac, On the Road 




Jack Johnson - Imagine

Friday, 14 June 2013

On love...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...



“Love is not a relationship, love is a state of being; it has nothing to do with anybody else. One is not "in love", one is love. And of course when one is love, one is in love – but that is an outcome, a by-product, that is not the source. The source is that one is love.” 


~Osho~


P.S. I miss you...





Henry Mancini - Moon River

"...my huckleberry friend..."

Tuesday, 11 June 2013

Tonight I can write the saddest lines...

Pablo Neruda + Andy Garcia...
'Nough said.







Write, for example,'The night is shattered
and the blue stars shiver in the distance.'

The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me sometimes, and I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is shattered and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight searches for her as though to go to her.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. Like my kisses before.
Her voide. Her bright body. Her inifinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her. 
Love is so short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my sould is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her. 


~Pablo Neruda~


Sunday, 9 June 2013

Much Ado About Nothing or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb





Εχτές ήταν το 8ο Κυπρορωσικό Φεστιβάλ στο Δημοτικό Κήπο Λεμεσού. 


Εσκέφτηκα να προσκαλέσω όλη τη μπλογκόσφαιρα, αλλά δεν το έκαμα για τον απλούστατο λόγο ότι εν βλέπω το μπλογκ μου σαν χώρο διαφήμισης (τουλάχιστον όχι εξ' ολοκλήρου) τζιαι επίσης εν επρολάβαινα καν να κάμω κάποιαν αναφορά επειδή εβούρουν ούλη μέρα.

Για εκείνα τα οποία έχω να διω κρέντιτ στον εαυτό μου είναι ότι την προηγούμενη εβδομάδα εκατάφερα να διοργανώσω μιαν εξαιρετική Διάσκεψη Τύπου, με αρκετά κανάλια και δημοσιογράφους παρών και αυτή την εβδομάδα εκατάφερα να παρευρεθούν ο "Εξοχότατος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κος. Νίκος Αναστασιάδης", ο Ιώννης Κασουλίδης, ο Φώτης Φωτίου, οι Πρέσβεις της Ρωσίας, Ουγγαρίας, Τσεχίας, Κίνας και Ινδίας, ο κος. Δημήτρης Χριστόφιας και ο κος. Γιώργος Βασιλείου, ανάμεσα και σε πολλούς άλλους φύσικα.

Ο Φωτίου, όταν τον εκαλοσώρισα τζιαι έσφιξα του το σhέρι (συνοδευόμενος από την γυναίκα του - πολλά σκίνι βρε παιδί μου τζίνη η γυναίκα) ήταν πολλά ντάουν του ερθ τζιαι προσεγγίσιμος. Άρεσε μου τούτο. Το ίδιο τζιαι με το Τζιμέλλο (aka Τζίμης aka Δημήτρης aka Χριστόφιας). Μάνα μου τον Καταστρόφια μου!!! Τον μπούλι μου. He is as chubby as he looks. But he's cute (in a gross kind of way) any way. 

Με το που εσταθήκαμε τζιαι αφότου είχαμε κάμει όλες τις αναγκαίες ετοιμασίες για τις θέσεις των VIP, εγώ ήμουν in charge of the VIP list (ήνταλοϊς έμπλεξα εγώ έτσι ακόμα εν εκατάλαβα) επλάκωσε η αστυνομία του "Εξόχότατου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κου. Νίκου Αναστασιάδη" με τα πολιτικά για να επιβεβαιώσουν την ασφάλεια του χώρου. Κάπου στους 20 νοματέους να στέκουντε γυρών μας. Σαν τα βουβαλάκια που ήταν ούλοι τους.

Άντα τζιαι ήρτε ο "Εξοχότατος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κος. Νίκος Αναστασιάδης" (άλλος Νικολάκης Πρόεδρος), αμέσως κάμερες, δημοσιογράφοι, κακό, χειροκροτήματα, παζουρλισμός. Ούλοι ετρώαν που πάνω τους. Αν δεν ήμουν εγώ να τηλεφωνώ  5467643246 σhιλιάες φορές την ημέρα στο Προεδρικό, θα σας ελαλούσα αν θα επατούσε ο "Εξοχότατος Πρόεδρος της Κυπριακής Μπανανίας Δημοκρατίας κος. Νικολάκης Νίκος Αναστασιάδης".

Τέσπα, με τα πολλά εκάτσαμε τον. Να σου πέντε λεπτά επεράσαν, ήρτε τζιαι ο Τζιμέλος, με έναν μόνο αξιωματικό, το φτωχό μου, τζιαι τζιαμέ οι δημοσιογράφοι, οι κάμερες κλπ κλπ τον εγράψασσιν τζιαμέ που τον γράφουν πλέον όλοι (κάπου χαμηλά, γιού νόου, που τους κνίθει, άτε εκαταλάβετε, εν θα γίνω πιο γραφική). 

Άρχισαν τα όργανα....εεε το πρόγραμμα μετά. Παραδοσιακοί χοροί (Ρώσικοι πρώτοι οφ κορς) μετά ανέβηκε ο Πρέσβης της Ρωσίας ο κος. Σhούμσκι να μιλήσει τζιαι ο Δήμαρχος Λεμεσού ο κος Αντρέας Χρίστου, ο οποίος εμίλησε ΚΑΙ στα ρώσικα (ατς). Μετά πάλε χοροί, ιστορίες πανυήρκα κακά, ο Χρίστου εθώρουν τον έπιασε τη κουβέντα με τον Τζιμέλο, η μαστόρισσα μου εμίλαν με τον "Εξοχότατο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κο. Νίκο Αναστασιάδη" τζιαι τον Τζιόρτζ Βασιλείου. 

Μάνα μου τον ρε τον Βασιλείου. Ήσhα που έστεκε ο καημένος αλλά ήταν καλός παππούλης. Καλός παππούλης με μια φάουσα ριάλλια, αλλά καλός παππούλης nonetheless. Εξίχασα να σημειώσω ότι την ώρα που έκαμνα χειραψία τζιαι εκαλοσώρισα τον κο. Ιωάννη Κασουλίδη γυρίζω εγώ τζιαι λαλώ του:

"Λου -Γεία σας κ. Κασουλίδη τι κάμνετε;
 Κας - Καλά αγάπη μου!!!" 

Ντόινγκ!!!! Όπως μου είπε τζιαι ένας φίλος μου πιο μετά θα έπρεπε να εγύριζα να του απαντήσω "Καλά Γιαννάκη μου, εσύ;;;;;;;;". 

Αλλά άτε, ας όψετε που θέλω να κρατήσω τη δουλειά μου (φορ νάου μουάχαχαχαχα γιατί κάτι άλλο παίζει στα σκαριά).

Ένιγουεϊ, πίσω στον "Εξοχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Μπανανοκρατίας κο. Νικολάκη". Αφού εμίλησε τζιαι η μαστόρισσα μου, ήρτε η ώρα του "Εξοχότατου" να μιλήσει (μη χε). Ούλοι οι προσκεκλημένοι εμιλήσαν σε 2 γλώσσες ο Νικόλαους εμίλησε σε μια....τα ΑΓΓΛΙΚΑ οφ κορς. Τζιαι τούτο ήταν κατόρθωμα δικό μου, γιατί ερωτούσαν με που το Προεδρικό σε τι γλώσσα να μιλήσει ο "Εξοχότατος Νικολάκης" τζιαι είπα τους Αγγλικά, αφού ελληνικά οι μισοί εν θα εκαταλάβασσιν τζιαι ρώσικα εν κυάρει να μάθει όπως τον Τζιμέλο. 

Τέσπα, άρκεψε τζιαι εμίλαν τζιαι ελάλε για τις κυπρορωσικές σχέσεις τζιαι την ενδυνάμωση τους τζιαι τζιαι τζιαι τζιαι τζιαι μπλα μπλου τζιαι μπλα μπλα τζιαι μέλι με γιαούρτι τζιαι καρύδια τζιαι μπλε μπλό τζιαι καμπόσες παπαρίες τζιαι θα κάμουμε ότι εν ανθρωπίνος δυνατόν να δώκουμε τα λεφτά που εχάσσασσιν οι Ρώσοι πίσω τζιαι εν "φίλοι" μας τζιαι αρχίδια καλαβρέζικα με δυο αυγά τουρκίας. 

Εκαταλάβετε πάνω κάτω. Η μια παπαροσύνη πάνω που την άλλην. 


Μετά τον λόγο του "Εξοχότατου" εσηνοδεύσαμε τους VIP σε έναν χώρο με γρασίδι τζιαμέ δίπλα που το Κηποθέατρο....τον οποίο ο δήμος Λεμεσού τον αποκαλεί VIP χώρο εκδηλώσεων, τζιαι τζιαμέ άρχισε η μάσα. 

Εγώ αφού εβεβαιώθηκα ότι όλοι επίναν τζιαι εχαριεντίζονταν μια χαρά μπροστά στις κάμερες τζιαι τους φωτογράφους, έπρεπε να φίω να πάω πίσω στο γραφείο να ετοιμάσω το ποστ-ιβέντ Δελτίο Τύπου. Στο δρόμο μου ήβρα τζιαι τον Κινέζο Πρέσβη τζιαι εμίλησα του - μάνα μου τοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοους - δατς ιτ αποφάσισα το - ΠΡΕΠΕΙ να πάω ΚΙΝΑ. Εν πολλά καλοί σοβαρά!!!!

Αφού τους εποσhερέτισα τζιαι τζίνους, επία ετοίμασα το δελτίο τζιαι ώσπου να επιστρέψω πίσω μόνον ο Βασιλείου ήσhε μείνει (έφεφκε τζιαι τζίνος για νάνι του) επία τζιαι έφαα μαζί με τον μπρο μου τον αγλέορα στο μπουφέ του VIP. 

Αααααχχχχ the perks of working in PR. LoL. 

Μετά που τζιαμέ τζιαι τζι, εμένα η δουλειά μου ήσhε τελειώσει τζιαι απλά εγύριζα στο Φεστιβάλ τζιαι επαρακολούθησα τζιαι λιο τη τραουδίστρια ΜΠΟΜ που εφέραμε (ξεχασμένη ρωσίδα ποππού που τα 80ς τους) η Σβετλάνα κάτι..."Σβέτλάνα, δέκα ευρώ μάνα μου".

Ώσπου εφτάσαμε αισίως και μετα κόπων και ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ βασάνων στο τέλος της βραδυάς, στο φαντασμαγορικό σhόου με τα πυροτεχνήματα (προς Λεμεσιανούς μπλόγκερς: NAI, εν εμείς που εκάμναμε τζίντον θόρυβο ούλο κοντά στα μεσάνυχτα). 

Έτσι ήρτε στο τέλος ένα ακόμα event της εταιρείας. Τα σπασμένα φυσικά εν εμείς οι διοργανωτές που τα πληρώνουμε γιατί ποιός θα τα εσύναε τζίνα ούλα τα πράματα ως τα σήμερα το χάραμα;;;;;; Αλλά χάτε...ήταν κακό τζιαι επίε.

Στην τελική, λαλώ τζιαι μιας φίλης συναδέλφου μου...ούλο τούτο θυμίζει μου το θεατρικό του Σαίξπηρ...Πολύ κακό για το τίποτε. Θεαθήναι μάνα μου. 

Πονώ ΟΥΛΑ τα κόκκαλα μου, μέχρι και το μικρό μου δαχτυλάκι. Για τις επόμενες μέρες θα είμαι σε θερινή νάρκη (πως οι αρκούδες εν σε χιεμερία νάρκη, εεε καμία σχέση).

Καλά να περνάτε. 

Καλό υπόλοιπο της Κυριακής y'all. 
Πάω να παίξω με την Άριελ. 



P.S. Ο ογκώδες τίτλος του "Εξοχότατου Νικολάους" είναι ο γραπτός τρόπος απεύθυνσης κάθε φορά που αναφέρεις το όνομα του. ΤΖΙΖΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!

P.S. 1 Έζησα να το δω τζιαι τούτο το παναύηρι. 











8th Cyprus-Russian Festival 2013

Το υποκείμενο που φωνάζει 
"double rainbow"
περίπου στο 1 λεπτό
c' est moi. 
Pardonne moi.


Thursday, 6 June 2013

Η βεράντα


Στο πίσω μέρος του διαμερίσματος όπου διαμένουμε έχουμε μια βεράντα. Εκείνη η βεράντα για μένα ήταν εκεί σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Από το καιρό που ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι καθόμουν με τις ώρες και χάζευα τ’ αστέρια, την θάλασσα (το ελάχιστο της δηλαδή που μπορούσα να διακρίνω από τη βεράντα), το κόσμο που περπατούσε στον πιο κάτω δρόμο. 

Σαν μικρό κοριτσάκι, στεκόμουν με τους φανταστικούς μου φίλους στη βεράντα και τραγουδούσα. Τραγουδούσα Αλίκη κυρίως. Βλέπετε, δεν είχα κάποια άλλα παιδιά γύρω μου που να τους άρεσε να παίζουν θέατρο και να τραγουδούν το «Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα» ή το «Μέσ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή, κι’ έχω συντροφιά μου κάτασπρο πανί»....Έτσι ανέβαζα "παραστάσεις" στην βεράντα μας.

Μερικά χρόνια αργότερα, σε εκείνη τη βεράντα καθόμουν τα βράδυα του καλοκαιριού μαζί με τη Σύσσι. Στα 14 μου χρόνια, η Σύσσι ήταν περίπου ενός χρονού. Και καθόμασταν στην πίσω βεράντα του διαμερίσματος μας και κοιτάγαμε τα πεφταστέρια, τις λεγόμενες Περσίδες. Εγώ ονειρευόμουν το καιρό που θα πήγαινα επιτέλους Αγγλία, ανυπομονούσα να με βρεί ο «μεγάλος» έρωτας, και η Σύσσι προσπαθούσε να αιχμαλωτήσει ότι τυχόν ζωήφιο τύγχαινε να έβρισκε μπροστά της. 

Που να ήξερα τότε, στα 14 μου χρόνια, ότι ο έρωτας της ζωής μου, είχε έρθει, στη μορφή ενός μικροσκοπικού αγγέλου, κάπως τριχωτού, με μάτια αιώνιας αγάπης. 

Σε αυτή τη βεράντα έκατσα πολλές φορές...μαζί με τη Σύσσι. Και έκλαψα, και τραγούδησα, και ονειρεύτηκα, και έγραψα, και αναστέναξα και χαμογέλασα. 

Τώρα πλέον, σε αυτή τη βεράντα, δυστυχώς, δε μπορώ να κάτσω με τον έρωτα μου. Τουλάχιστον όχι σωματικά. Κάθομαι νοερά. 

Εκείνη η βεράντα πλέον, κοιτάζει προς ένα και μοναδικό μέρος...το σημείο όπου ο μικρός μου άγγελος κοιμάται. 

Πλέον, κάθομαι και αγναντεύω από εκείνη τη βεράντα τη θάλασσα, τους ανθρώπους, τα αστέρια, το φεγγάρι, με έναν άλλο άγγελο, που ακούει στο όνομα Άριελ...



Το μικροσκοπικό πλασματάκι, το οποίο ήρθε, όχι για να αναπληρώσει, αλλά για συμπληρώσει την οικογένεια μας. Τα γαλανά της ματάκια, η σκανταλιάρικη στάση της και η χαδιάρικη της φύση μας έκλεψαν την καρδιά. Κάποιος, είχε πετάξει αυτό τον άγγελο στα σκουπίδια, αλλά χάρη σ’ ένα από τα καταφύγια ζώων στη Λεμεσό, σώθηκε και έφθασε αισίως (θέλω να πιστεύω) στο σπιτάκι μας.

Σ’ αυτή τη βεράντα, κάθομαι πλέον με την Άριελ μου (και τη Σύσσι μου), και προσπαθώ να συνεχίσω να ζω. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η ζωή συνεχίζετε...



Ίσως με μια τρύπα στη καρδιά και στη ψυχή, αλλά συνεχίζετε...



Αλίκη Βουγιουκλάκη - Το κλωτσοσκούφι

(αφιερωμένο...ξέρεις ποιός είσαι, ευχαριστώ...)