Tuesday, 30 April 2013

Μεγάλη Εβδομάδα VS Λουκρέζια: 0-1



ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΡΑ: "Ιδού ο Νυμφίος Έρχεται..."

Να κάτσει τζιαμέ που κάθεται ο Νυμφίος. Έπιασε άρων άρων το γαουρούι του τζιαι εχωρκοίριζε μες την Γαλλιλαία. 

Όκεϊ υπό κανονικές συνθήκες τούντην εβδομάδα θα πρέπει να:

  • μην είμαι αθυρόστομη (bitch, fuck, damn και τέτοια κόβονται μαχαίρι) - damn it...oops...fuck it....oops...crap it up...ΚΑΝΕΙ!!!!!
  • να απαρνηθώ το γιαούρτι τζιαι ούλα τα γαλακοκτομικά είδη (γουάαααααααατ;;;;; - NOOOOOOOOOOO!!!)
  • να απαρνηθώ το κρέας (μα ούτε τζιαι τη γαλοπούλα που εν χαμηλή σε λιπαρά;;; ούτε μια γαριδούλα;;; ούτε ένα χταποδάκι ή έστω μια κονσέρβα τόνο;;;;;;;;;;)
  • να μεν βλέπω σειρές τζιαι ταινίες με ακατάλληλο περιεχόμενο (κμχχχ κμχχχχ...βλέπε Game of Thrones, The Walking Dead, The Vampire Diaries, Mad Men etc). Η μόνη τηλεοπτική ταινία/σειρά που μου επιτρέπεται να δω είναι για χιλιοστή φορά 'Ο Ιησούς της Ναζαρέθ', άτε το πολύ πολύ στο τσακίρ κέφι τζιαι καμιά καινούργια θρησκευτική παραγωγή (βλέπε νιού τιί-φιλμ με το Μπίλι Ζέιν εως 'Βαραβάς' σε παραγωγή του Reelz Channel - Jesus help us, literally). 
  • να μην κάνω πονηρές/κακές σκέψεις, του τύπου I'm so excited and I just can't hide it, I'm about to lose control and I think I like it φάση. 
  • κάνω νηστεία και στο μυαλό...χενς δεν θα μπορώ να διαβάζω βιβλία φάση "ναι Χουαν ντε Λα Κάβλα ντε Ρόσα πιάστην Αμαραλίς τζιαι σύρτην στο έδαφος τζιαι κάμε την δική σου" (γουότ δε εφ...?), συνεπώς πάει τζιαι το Γκέιμ οφ Θρόουνς τζιαι το Χάνγκερ Γκέιμς τζιαι ο Λόρκα. Εεε μα, αλοίμονο, πρέπει να κάμουμε κάθαρση ψυχή τε και σώματι. 
  • να τα έχω καλά με όλους. να μην τσαντίζομαι όταν είμαι δουλειά τζιαι πιάνω τηλέφωνο σε εταιρίες για να μου πουν απλά το φαξ τους τζιαι να πρέπει να με περάσουν που σhίλιους δεκατρείς νοματέους για ένα κώλο-γ**μπιίιιιιπ φαξ....keep calm....keep calm.....KEEP CALM!!!
  • να πηγαίνω στην εκκλησία επί καθημερινής βάσεως για να αισθανώ την Εβδομάδα των Παθών (pun-ny pun-ny pun-ny)
  • κρατήσω ένα ευσεβής άτιτιουντ καθόλη την Εβδομάδα ως την ώρα που θα πάμε στον Καλό Λόγο (μουάχαχαχα, έτσι τον λέμε, in other words...λαμπρατζιά τάιμ), θα ξιτιμάσω γιατί θα με κρούσει το τζερί που τη λαμπάδα τζιαι θα αρνηθώ να φάω μαγειρίτσα γιατί ΜΙΣΩ ΤΟΝ ΑΝΙΝΘΟ!!!!!!!
  • φιμώσω το στόμα μου με σούβλα (κοτόπουλο, αρνί, χοιρινό), κόκκινα αυγά, φλαούνες, πατάτες (οφτές, τηγανιτές, του φούρνου κλπ), τζατζίκι, τασhιή, σαλάτες, μακαρόνια του φούρνου, κοκορέτσι κλπ κλπ. γιατί έτσι πρέπει την Κυριακή του Πάσκα. 

Όσο μεγαλώ, τόσο δε καταλαβαίνω τι πάει να πει 'Χριστούγεννα' τζιαι 'Πάσχα'. Κάτι τσακισμένα όνειρα τζιαι κάτι μαραμένες καρδιές, κάτι ελλειπής οικογενειακές συγκεντρώσεις, με κρατούν παντελώς αδιάφορη προς το πνεύμα των ημερών. 

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ: "Τής των δέκα παρθένων παραβολής..."

Ήδη τα πάθη της Άγιας Εβδομάδας εχάσαν το 1ο ματς εχτές για τους πιο κάτω λόγους:

  • Είδα Game of Thrones, Mad Men, The Borgias τζιαι Austin Powers (yeah baby, yeah!)
  • Δεν απόφυγα ΟΥΤΕ το κρέας ΟΥΤΕ το γιαουρτάκι Alpro με γεύση βανίλλιας. (το συνηστώ!!!!)
  • Ενευρίασα στη δουλειά με μιαν εταιρεία που για να μου δώκει 1 φαξ επήρε με σε 6 διαφορετικά άτομα τζιαι έφαε μου 25 λεπτά!!!!!
  • Ετσακώθηκα με τον μπρο τζιαι εφτάσαμε σε σημεία πέραν του "φακ οφφ/πιςς οφφ". All is well now, ευτυχώς εκάμαμε amend. .
  • ΔΕΝ είδα τον 'Ιησού της Ναζαρέθ', όχι ακόμα τουλάχιστον.
  • Εθκιάβασα τζιαι Λόρκα τζιαι Νερούδα τζιαι R.R. Martin (aka Game of Thrones). 
  • Έκαμα πονηρές σκέψεις του τύπου "It's raining men, hallelujah", ασυναίσθητα μεν, θεληματικά δεν. 
  • Δεν επία εκκλησία. Πάει ο Νυμφίος. Εν τον είδα εψές. Άραγε σου να δω τις 10 παρθένες πόψε;;;; Naaaaahhhh....


Οι μοναδικές φορές που αισθάνθηκα πραγματικά κάτι την Εβδομάδα των Παθών ήταν:
  1. όταν ήμουν 16 χρονών (επίεννα εκκλησία καθημερινά - έκαμα νηστεία 50 μέρες τζιαι ήμουν πολλά pious - με εξαίρεση το ότι μετά που την Εκκλησία επίεννα σπίτι τζιαι έβλεπα τον "Νονό" γιατί ήταν η χρονιά που ανακάλυψα τον Κόπολα). 
  2. Τζιαι 2η φορά ήταν όταν ήμουν 22, όταν ήμουν εντελώς μόνη μου στο Λονδίνο τζιαι εδούλεφκα τζιαι έκαμα νηστεία κανονικά, τζιαι έφεφκα που τη δουλειά για να πάω Εκκλησία που ήταν 30λεπτά με το τιούμπ, τζιαι επία τζιαι την Κυριακή του Πάσχα στην Λειτουργία/Εσπερινό (στην Αγγλία εν πρωί που κάμνουν την λειτουργία τούτη) της Αγάπης...που μπάι δε γουέι εν πολλά ωραία λειτουργία που δαμέσα εν την κάμνουν ούλες οι εκκλησίες. 

Πάσχα θα έπρεπε κανονικά να σημαίνει κάτι περισσότερο που το απλά εν τρώω κρέας τζιαι δεν βρίζω. Πρέπει να σημαίνει γαλήνη, ηρεμία πνεύματος και ειλικρίνεια. Όταν ακούμε ψέματα καθημερινά πρωτίστως από τους ανθρώπους που μας "κυβερνούν" τζιαι "εργάζονται" για το "καλό" του τόπου περιπέζουν, τότε πως να μπεις σε μια ήπια πνευματική κατάσταση. Δε γίνετε, τζιαι ο οποισδήποτε το κάμνει είτε εν τόσο dettached που μέσα του που απλά τίποτε εν τον επηρεάζει είτε απλά he's lying to himself, and others. 

Το Πάσχα εν εν μόνο σούβλα, λαμπρατζιά, η ταινία του Τζεφιρέλι τζιαι φλαούνες, αλλά μια πραγματική μεταμόρφωση...μια ανάσταση, μια αναγέννηση

Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Τζιαι δε θα πω ψέματα. Έβρισα εχτές. Έκαμα πονηρές σκέψεις. Εμίλλωσα τζιαι ΔΕΝ επία εκκλησία. Αλλά ξέρω ότι οποιαδήποτε στιγμή νιώσω ότι θέλω να περάσω την Εβδομάδα των Παθών, μπορώ να την περάσω, τζιαι πρώτα πρώτα αρχίζοντας από το μέσα μου, τζιαι μετά προχωρόντας στο έξω. 

Τζιαι για του λόγου το αληθές....γιατί τόσο μίσος για τον 'Ιησού της Ναζαρέθ'??? Όκεϊ, εγώ που μια φάση της ζωής μου τζιαι μετά (μετά το μάστερ μου βασικά), άρκεψα τζιαι εκοίταζα την παραγωγή με εντελως διαφορετικό μάτι. Καταρχάς ο Φράνκο Τζεφιρέλι (Brother Sun, Sister Moon) εν μάστρος πας το cinematography τζιαι την σκηνοθεσία. Μόνο τζιαι μόνο που επιχείρησε να κάμει έτσι παραγωγή πρέπει να του στρώνουμε κόκκινο χαλί. Να έβαλες ένα σκηνοθέτη τη σήμερον ημέρα να γυρίσει έτσι πράμα εν θα μπορούσε να καταφέρει ούτε το μισό αποτέλεσμα. Ακόμα τζιαι το σάουντρακ του Maurice Jarre, άμαν το ακούσετε προσεκτικά εν φάκινγκ αριστούργημα. Ξέρω το ότι εν η επανάλειψη που εσκότωσε τη παραγωγή, αλλά εν την κάμνει υποδιέστερη nonetheless. 


Καλή μας συνέχεια...καλά μας πάθη...ήδη εξεκινήσαν πάντως....





Maurice Jarre - Main Titles Jesus of Nazareth
Original Score



Sunday, 28 April 2013

Ο Θάνατος του Πήγασου

Πάντα με εσυγκινούσε αφάνταστα ο Λόρκα.
Θυμούμαι ότι τη πρώτη φορά που εδιάβασα ποίημα του κάτι σάννα τάραξε μέσα μου.
Εκφράζει μια ιδιαίτερη βαθιά ομορφιά και μελαγχολία που δύσκολα τη συναντώ σε ποιητές, τζιαι πάντα άγγιζε ένα κομμάτι της ψυχής μου που ποττέ μου δεν βρήκα άτομο να μοιραστώ. Ο λόγος του είναι τόσο βουκολικά σουρεαλιστικός, τζιαι πάντα ταξιδέφκει με κάπου άλλου πέρα που την "πραγματικότητα" της ζωής που ζούμε.

Το πιο κάτω ποίημα είναι που την ομώνυμη συλλογή ποιημάτων "Ο Θάνατος του Πήγασου". Μιας τζιαι εν τόσο όμορφη Κυριακή, είπα να το μοιραστώ...




















Ο Θάνατος του Πήγασου

Στον μαραμένο κήπο που φιλούσαν οι αιώνες
μια ξεχειλισμένη πηγή με το νερό του ονείρου.
Υπάρχει ένας λεπτός κηπουρός με κίτρινα κρίνα
στα πράσινα μάτια του καρφωμένα πάντα στον ουρανό.

Έχει το βαθύ νερό αυτής της χαρούμενη πηγής
ονειρεμένες περγαμηνές γραμμένες από άστρα λαμπερά,
αρώματα τριανταφύλλων που μάρανε το Φθινόπωρο,
γκρίζα φύκια ομίχλης και ένα μεγαλειώδες μυστικό,
το μοιραίο μυστικό του έρωτα και του θανάτου
που έμαθε από τους ανθρώπους με το πέρασμα του χρόνου.

Χαμηλό το χρυσό τρεμούλιασμα του πρωινού ήλιου
και χαμηλά τα γκρίζα χάδια της νεροποντής
το νερό έχει πάντα τη βουβαμάρα του άπειρου,
τη συννεφιά της θλίψης και τη θαμπάδα της σιωπής.

Το νερό του ρυακιού χάνεται αργά
στην γκρίζα απόσταση του νεκρού δειλινού
θαμπή ήδη με τη σκιά της κοντινής νύχτας,
αρωμτισμένη και εξαντλημένη με τα τριαντάφυλλα του ονείρου.
Νερό που τα αστέρια, απίθανες αράχνες,
γειτνιάζουν με τις φωτεινές κλωστές τους,
και σκέψη!

Από τον θλιμμένο αέρα του μαραμένου τοπίου
έρχεται ο άσπρος Πήγασσος με την ψυχή του ανέμου.
Αφήνει τα ίχνη αφρού στο διάστημα,
από τα φτερά του γεννιούνται πεταλούδες ονείρου.
Τα αγκομαχητά του έχουν χρώματα ίριδας
και στη χαίτη του πλέκονται τα νεκρά δειλινά.

Όλος ο κήπος γεμίζει από ένα αγνοημένο φως
που πολλαπλασιάζει μορφές και σβήνει μονοπάτια.
Τα φτερά του Πήγασου κόβουν ακλόνητα δέντρα.
Και τέσσερις πηγές ξεπετιούνται από τη γη
για να πληγώσουν με τα κράνη τους τον αναπαυόμενο κήπο
που τώρα έχει τη θεϊκή χαρά του ανήσυχου.

Τα μάτια του Πήγασσου είναι σχεδόν σβηστά.
Πάει καιρός που δραπέτευσαν από τα χέρια του Περσέα.
Θέλησε να φτάσει χωρίς τίποτα στα λευκά αστέρια.
και να θαυμάσει τον ρυθμό όλου του σύμπαντος.

Ήταν σε αναζήτηση του έρωτα και της γαλήνιας ειρήνης
με την ψυχή ξαναμμένη από ένα αίωνιο αναστεναγμό
αλλα δεν είδες τις αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος.

Στην προσπάθεια του να δραπετεύσει καταστράφηκαν
τα πανιά του
και αλυσοδεμένος όπως ήταν, έγινε άλογο ποιητών
που σκότωσαν τις αγωνίες του με το τραγικό χαλινάρι.
Δεν είδε ποτέ να γίνονται πραγματικότητα
οι δικές του ιδέες.

Είχε πάντα δανεισμένα αρετή και αισθήματα.
Η καρδιά του άλλαζε όπως ο αέρας
αλλά στο βάθος της υπήρχε κάτι βουβό και ολέθριο.

Καημένε Πήγασε λευκέ, που όλοι ίππευαν
σήμερα φτάνεις στον θλιμμένο και άρρωστο κήπο!
Από όλο σου το μεγαλείο μένει τώρα μόνο η λύπη
του μέσα σου στίχου σβησμένου από τον χρόνο
του στίχου που ονειρεύτηκες φεύγοντας από την Μέδουσα
χωρίς να ξέρεις ότι έφερνες στη ράχη σου τον Περσέα.
Καημένε Πήγασε λευκέ, που όλοι ίππευαν
σήμερα φτάνεις στον θλιμμένο και άρρωστο κήπο!

Η ποίηση για μια στιγμή κοιμήθηκε στα φτερά
και γι' αυτό ο Πήγασος δραπέτευσε προς το αιώνιο.
Αλλά περνώντας είδε το κοιμισμένο νερό της πηγής
και κατέβηκε να ξεκουράσει τη διψασμένη του καρδιά.

Όλο το βαθύ νερό κυμάτιζε με αρμονία
μπροστά στα γκρίζα μάτια του και στα φλογερά του χείλη.
Οι κρίνοι έγερναν τα χρυσαφένια ρούχα τους
αφήνοντας πάνω στον αέρα κιτρινωπό τρεμούλιασμα.
Κι ο Πήγασος έχοντας ξεχάσει τις αφωνίες του
πίνοντας σταγόνα σταγόνα όλο το νερό του ονείρου
χωρίς να σκεφτεί ότι πίνοντας  την απίθανη ψευδαίσθηση
θα του έδινε χίλια φτερά διαφορετικών επιθυμιών.
Καημένε Πήγασε λευκέ, που όλοι ίππευαν
δεν ξέρεις ακόμη τι δρόμο να πάρεις ούτε ποιό μονοπάτι!

Η νύχτα έπεσε πάνω στο μαραμένο κήπο.
Η ψυχή του Πήγασου έγινε βαριά μπροστά στο αιώνιο.
Είδε όλους τους δρόμους χωρίς λύση καμία
και παρ' όλες τις δυνάμεις του δεν θέλει να τους διασχίσει.
Τραγουδάει ο άνεμος στο σκοτάδι και το φεγγάρι βγαίνει.
Μια γλυκιά θλίψη τον κυριεύει προς στιγμή.
Ξαπλώνει πάνω στο γρασίδι του κήπου και τα φτερά του
κτυπούν αργά με γλύκα φιλιού.
Ύστερα φτάνουν οι κισσοί σκεπάζοντας τη λευκότητα του
που θα κλέψει η νύχτα του Χειμώνα.
Ω τεράστια πεταλούδα μιας απίθανης επιθυμίας!
Φτερωτή καραβέλα των ανθρώπινων ονείρων!
Φθάνοντας στα βασίλεια της σοφίας
θέλησες να συναντήσεις ένα βασίλειο πιο τέλειο.
Ποτέ το όνειρο δε θα μπορέσει να γνωρίσει τον εαυτό του
ούτε θα μπορέσει η καρδιά ν' αναπαυτεί ικανοποιημένη.
Καημένε Πήγασε λευκέ, όπου όλοι ίππευαν
σήμερα πεθαίνεις σιωπηλός στον κήπο του ονείρου.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Και ένα απόφθεγμα που μάζεψα από τη ταινία "Little Ashes" (2009).
Δε γνωρίζω για την εγκυρότητα αυτού του γραπτού,
αλλά εμένα μ' αρέσει ούτως ή άλλως...



"Remember me when you are at the beach
And above all when you paint crackling things
and little ashes. Oh! My little ashes!
Put my name in the picture so that my name
will serve for something in the world."

~Frederico Garcia Lorca to Salvador Dali



       Leonard Cohen- Villanelle For Our Time

Thursday, 25 April 2013

ΛΕΜΕΣΟΣ ΑΛΛΓΛΕΓΓΥΗ: Ήμουν και εγώ εκεί!

Πριν 1 μήνα (σχεδόν) εγίνηκε το Cyprus Aid στην χώρα με πολλά μεγάλη επιτυχία. Τζιαι έτσι αποφασίσαν να επεκταθούν τζιαι να το κάμουν τζιαι σε άλλες πόλεις. Έτσι εδιοργανώσαν τζιαι το ΛΕΜΕΣΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εχτές στο πάρκινγκ του Εναέριο (τζιαμέ που εν τα πολλά τα καφές για τους άουτ-οφ-τάουνερς). 

Ο δρόμος εγίνηκε ένα με το πάρκινγκ τζιαι ο κόσμος εξεσhείλιζε που παντού. Που το πρωί το Καναλάλι 6 έκαμνε ζωντανά εκπομπή που τζιαμέ (με αρχική εκπομπή της κας. Μαριάννας Γαλίδης - την οποία ΥΠΕΡλατρεύω) τζιαι εφτάσαν ως το απόγευμα που θα αρκέφκαν να τραουδούν τα διάφορα μουσικά σχήματα τζιαι οι καλλιτέχνες που εφέραν οι διοργανωτές.

Με τη παρέα επίαμε κατά τις 8 τζιαμέ. Κόσμος παντού. Μιλιούνια. Θα το ομολογήσω ότι δεν είμαι ιδιαίτερη φαν της πίχτρας, ειδικά όταν πλυμμηρίζομαι που 15χρονα, αλλά εχτές δεν έδωκα σημασία γιατί επίαμε για "καλό σκοπό". Εδώκαμε τζιαι εμείς τις εισφορές μας (μακαρόνια, φακές, ρύζι, κριθαράκι, φαρίλαχτε, γκοφρέτες, πάνες, χαρτί ύγειας aka κωλόχαρτα, υγρό πιάτων, huggies, πομιλόρι τζιαι άλλο ντοματοχυμό κλπ). Ήταν όντως αρκετά ωραίο συναίσθημα να δίνεις για τον συνάνθρωπο σου, όταν μπορείς (θα το σχολιάσω πιο κάτω τούντο τελευταίο που είπα). 


Τζιαι μια πανοραμική θέα για το πως ήταν.

Εμείς επρολάβαμε τη Κούκα (δεν υπάρχουν άγγελοι, δε με ξεγελάνεεεεεε, τα γαλάζια μάαααατιααααα τα ξανθά μΑλλιάαααααααα...), την Ευριδίκη (άνθρωπος και γωωωωωωωωωωωωωω), τον Κωνσταντίνο Χριστοφόρου (θες να κάνουμε σχέσηηηηηη - HELL NO! - ντάξει ντάξει εν το τραούδησε τούτο),τον 
Νταράλα...εεεεμμ...Νταλάρα σόρρυ (χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στα πετρέλαια...εμμμ...έδαφος...χμμμμ), την Μελίνα Ασλανίδου (τι σου κανα και πίιιιιινεις τσιγάρο στο τσιγάροοοοοοοοο - μα αφού εν καπνίζω σιόρ), την πολυ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ Άλκηστις Πρωτοψάλτη (κι έιμαστ' ακόμα ζωντανοί - ΧΑ, that's what YOU think - είχαμε ένα inside joke με τη παρέα εχτές - εχτές απόγευμα είδαμε έναν να πετά που τζίνους που κάμνουν φλάινγκ γουότερσπορτς, εν ξέρω καν πως τα λαλούν τζιαι ελέαμε για αστείο αν την ώρα που ετραγούδαν η Άληστις "είμαστ' ακόμα ζωντανοί" επέρναν που πάνω που το πάρκινγκ του Εναερίου τζιαι επέτασε πόμπα τζιαι ΜΠΟΥΜ - ελάλε μας - 'well, now you're not' mwahahahaha - καλά καλά μακάβριο άι νόου, αλλά ήταν αστείο ατ δε τάιμ), την Αλέξια (πεεεεεεεεε που την εθυμηθήκαν τζίνην - άσπρο μαύρο κι' όνειρα κάνω - όι όι έφκαλε πριν 1-2 χρόνια δίσκο με κάτι τανγκό κομμάθκια πολλά ωραία, εν καλή η Αλέξια), τζιαι νομίζω τον Γιώργο Παπαδόπουλο (αν δεν απατώμεθα)...τον Μάικολ Χατζιποτζίνο δεν τον είδα γιατί μπάι δατ τάιμ εγώ τζιαι η κάζιν εθέλαμε να φίουμε. Το μόνο μου κρίμα ήταν που δεν έκατσα να δω τζιαι την Αρβανιτάκη, αλλά άτε, ήταν σκούλ-νάιτ (λέμε τωρά) έθελα να πάω σπίτι φάιναλλι. Ούλη μέρα πόξω, εεε σατζιή γιε μου. 

Απόσταση 2 λεπτών με το πόδι που λέτε, επήρε μας 20 λεπτά να πάμε ώσπου να περάσουμε που τζίνο ούλο το κόσμο τζιαι οφ κορς εκρατούσαμε σhερκές για να μεν χαθούμε. 


Ένιωσα πολλά ωραία που έστω τζιαι για λιο ήμουν μέρος τούντης εκδήλωσης αν τζιαι δηλώνω ότι είμαστε ΟΥΛΟΙ υποκριτές ντιπ ντάουν. Όπως τζιαι πολλά σωστά έκαμε point out ο μπόι-φρεντ της Καρδερίνας, εν κάπως άκυρο το γεγονός ότι κάμνουμε τούντη συναυλία για να μαζεφτούν τρόφιμα για τους άπορους που υποφέρουν που την κρίση, YET, σχεδόν ούλος ο κόσμος που ήταν τζιαμέ έφκαλε φωτογραφίες τζιαι βίντεο είτε που τα iphones του είτε που τα ipadς του είτε που τα λέιτεστ touch/smart phones του. Myself included, δεν βγαίνω απ' έξω. Απλά εν λιο κάπως φάσκω/αντιφάσκω οξύμωρον φάση.

Αν όντως μας έκοφτε για το συνάνθρωπο μας, θα εμπορούσαμε να κάμουμε much much much more! I'm sure of it! We' re just selfish...απλά.

Εν θα μας κατηγορήσω άλλο, γιατί ο καθένας μπορεί να εμόχθησε για να αποκτήσει τζίντο iphone (again, myself included, γιατί εδούλεφκα 12 ώρες κατά τα Κρίστμας χόλιντεϊς τζιαι Νιού Γιαρς για να μπορέσω να το πιάσω) αλλά που την άλλη νιώθω ότι υπάρχουν κι' άλλα πολλά που θα μπορούσαμε να κάμουμε για να ξεπεράσουμε τη κρίση. 

Η συναυλία έληξε τζιαι στη Λεμεσό τζι' απ' ότι άκουσα σήμερα στο Καναλάλι 6 (αν δεν το εκαταλάβετε αρέσκει μου πολλά τούτος ο σταθμός) εμαζεφτήκαν περίπου στα 40 φορτηγά γεμάτα με χαρτόνια (δε θυμούμαι πόσους τόνους ανάφερε ο Παπαευαγόρου σήμερα το πρωί ότι ήταν) με διάφορα είδη.  

Τουλάχιστον, τζιαι τούτο με τη συναυλία κάτι έννι. Απλά ξέρω ότι ακόμα τα δύσκολα εν ήρταν τζιαι ακόμα ο κόσμος εν επείνασε πραγματικά. Τζιαι ελπίζω, ότι όταν θα πεινάσουν(με) πραγματικά θα συνεχίσουν να κάμνουν έτσι Aids. 




Ella Fitzerald - Take Love Easy

(μιας τζιαι εν η επέτιος γεννεθλίων της
ας την απολαύσουμε)

Tuesday, 23 April 2013

Ο Βιασμός της Λουκρητίας

Όι ντίαρ αναγνώστερ, εν εν τζίνο που νομίζεις. Εγώ εν τζιαι. Κανένας εν με βίασε, μεν αγχώνεσε τα γέριμα. Εν για άλλο πράμα που μιλά ο τίτλος. Που να με βιάσει πλάσμα εμένα. Ακόμα λιο με τη κρίση που έχουμε θα πληρώνουμε εμείς τους βιαστές για να κάμουν την δουλειά τους. (χμμ χμμμ ας σοβαρευτούμε τζιαι λιο). Και συνεχίζω πάραυτα να εξηγήσω για ποιό βιασμό μιλώ και για ποιά Λουκρητία. 

Σήμερα εν τα γενέθλια του Γουίλλιαμ. Τι εννοείς τι σχέση έσhιει τζιαι ποιός εν ο Γούλλιαμ; Ο Γούλλιαμ Σαίξπηρ οφ κορς που σήμερα εν τα μπερθ-ντέι του. Τι εννοείς έπρισα σας με τον Γουίλλιαμ;;; Τζιαι τι εννοείς εχέστηκε η φοράδα στ' αλώνι;;;; Κάτσετε το κώλο σας κάτω να θκιεβάστε τζιαι κανεί.

Ο Γούλλιαμ που λαλείτε εν έγραφε μόνο θεατρικά έργα. Μεταξύ οργίων και ασυδοσίας (που ως γεγονός εμάστιζε τους ποιοτικούς θεατράνθρωπους της εποχής), έγραφε τζιαι επικά ποιήματα. (αμ πως, μιαν έτσι μια γιουβέτσι ο μενσιέ Γούλλιαμ). Μέσα στα πολλά που λέτε έγραψε τζιαι τον "Βιασμό της Λουκρητίας" aka "The Rape of Lucrece". - Τζιαι επειδή ως γνωστών βαρκούμαι αφάνταστα να γράφω (αφού εν είμαι καλή τα γέριμα) το τι εστί βιασμός της Λουκρητίας θα αφήκω το πολύ φιλικό πλυν φτωχό γουικιπίντια να σας ενημερώσει για τον μύθο της Λουκρητίας - από την οποία εμπνεύστηκε ο Γουίλλιαμ (που για να ξεκαθαρίζουμε ΔΕΝ είναι η ίδια με το δικό μου νικ-νέιμ γιατί εγώ εν που την Λουκρέζια Βόργια που το έπιασα). 

COPY-PASTE (ahead)





Η Λουκρητία είναι ένα μυθικό πρόσωπο της ιστορίας της Αρχαίας Ρώμης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βιασμός και ο συνακόλουθος θάνατός της ξεκίνησε μια σειρά από γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολυτεύματος.

Ο Μύθος 

Σύζυγός της ήταν ο Λούκιος Ταρκήνιος Κολλατίνος και αδερφός της ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αφηγείται ότι ο Λούκιος Ταρκήνιος Σουπέρβος, ο τελευταίος ηγεμόνας της Ρώμης, είχε έναν άξεστο και βίαιο γιο, το Σήξτο Ταρκήνιο. Ο τελευταίος το 509 π.Χ. βίασε μια Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Τότε εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της κι αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο. 

Τότε ο αδερφός της ξεσήκωσε το λαό της Ρώμης κατά της βασιλικής οικογένειας θέτοντας σε κοινή θέα το σώμα της. Ξέσπασε επανάσταση με αρχηγό τον ίδιο, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ταρκηνίων από την πόλη, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στην Ετρουρία. Έτσι έλαβε τέλος η περίοδος της μοναρχίας, η οποία αντικαταστάθηκε με τη δημοκρατία. Ο αδερφός και ο σύζυγος της Λουκρητίας αποτέλεσαν τους πρώτους δύο Υπάτους της Ρώμης.

Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μια πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι, και άλλους.

****************************************************

Αυτά από το πολυτάλαντο γουικιπίντια. Και τώρα στα ενδότερα. Ο Γούιλλιαμ που λέτε, έπιασε τούτο το μύθο όπως είπαμε και το έκανε χυλόπιτα ένα επικό ποίημα. Επειδή όμως το ποίημα εν μια φάουσα είπα να σας βάλω ένα-δυο-τρια απόσπασματα (αρχή-μέση-τέλος) που το ποίημα, έτσι για να πάρετε μια γεύση (τι εννοείτε εν μια φάουσα τζιαι το απόσπασμα τζιαι βαρκέστε να θκιεβάζετε στα αγγλικά;;;; Αφού εν το ήβρα ονλάιν στα ελληνικά, θα υποστείτε τις συνέπειες)...Χιαρ γκόους. 


The Rape of Lucrece


FROM the besieged Ardea all in post,
Borne by the trustless wings of false desire,
Lust-breathed Tarquin leaves the Roman host,
And to Collatium bears the lightless fire
Which, in pale embers hid, lurks to aspire
And girdle with embracing flames the waist
Of Collatine's fair love, Lucrece the chaste.

Haply that name of 'chaste' unhappily set
This bateless edge on his keen appetite;
When Collatine unwisely did not let
To praise the clear unmatched red and white
Which triumph'd in that sky of his delight,
Where mortal stars, as bright as heaven's beauties,
With pure aspects did him peculiar duties.

For he the night before, in Tarquin's tent,
Unlock'd the treasure of his happy state;
What priceless wealth the heavens had him lent
In the possession of his beauteous mate;
Reckoning his fortune at such high-proud rate,
That kings might be espoused to more fame,
But king nor peer to such a peerless dame.

O happiness enjoy'd but of a few!
And, if possess'd, as soon decay'd and done
As is the morning's silver-melting dew
Against the golden splendor of the sun!
An expired date, cancell'd ere well begun:
Honour and beauty, in the owner's arms,
Are weakly fortress'd from a world of harms.

Beauty itself doth of itself persuade
The eyes of men without an orator;
What needeth then apologies be made,
To set forth that which is so singular?
Or why is Collatine the publisher
Of that rich jewel he should keep unknown
From thievish ears, because it is his own?

Perchance his boast of Lucrece' sovereignty
Suggested this proud issue of a king;
For by our ears our hearts oft tainted be:
Perchance that envy of so rich a thing,
Braving compare, disdainfully did sting
His high-pitch'd thoughts, that meaner men should vaunt
That golden hap which their superiors want.

But some untimely thought did instigate
His all-too-timeless speed, if none of those:
His honour, his affairs, his friends, his state,
Neglected all, with swift intent he goes
To quench the coal which in his liver glows.
O rash false heat, wrapp'd in repentant cold,
Thy hasty spring still blasts, and ne'er grows old!

When at Collatium this false lord arrived,
Well was he welcomed by the Roman dame,
Within whose face beauty and virtue strived
Which of them both should underprop her fame:
When virtue bragg'd, beauty would blush for shame;
When beauty boasted blushes, in despite
Virtue would stain that o'er with silver white.

But beauty, in that white intituled,
From Venus' doves doth challenge that fair field:
Then virtue claims from beauty beauty's red,
Which virtue gave the golden age to gild
Their silver cheeks, and call'd it then their shield;
Teaching them thus to use it in the fight,
When shame assail'd, the red should fence the white.

This heraldry in Lucrece' face was seen,
Argued by beauty's red and virtue's white
Of either's colour was the other queen,
Proving from world's minority their right:
Yet their ambition makes them still to fight;
The sovereignty of either being so great,
That oft they interchange each other's seat.

Their silent war of lilies and of roses,
Which Tarquin view'd in her fair face's field,
In their pure ranks his traitor eye encloses;
Where, lest between them both it should be kill'd,
The coward captive vanquished doth yield
To those two armies that would let him go,
Rather than triumph in so false a foe.

........


'Time's glory is to calm contending kings,
To unmask falsehood and bring truth to light,
To stamp the seal of time in aged things,
To wake the morn and sentinel the night,
To wrong the wronger till he render right,
To ruinate proud buildings with thy hours,
And smear with dust their glittering golden towers;

'To fill with worm-holes stately monuments,
To feed oblivion with decay of things,
To blot old books and alter their contents,
To pluck the quills from ancient ravens' wings,
To dry the old oak's sap and cherish springs,
To spoil antiquities of hammer'd steel,
And turn the giddy round of Fortune's wheel;

'To show the beldam daughters of her daughter,
To make the child a man, the man a child,
To slay the tiger that doth live by slaughter,
To tame the unicorn and lion wild,
To mock the subtle in themselves beguiled,
To cheer the ploughman with increaseful crops,
And waste huge stones with little water drops.

............................

The one doth call her his, the other his,
Yet neither may possess the claim they lay.
The father says 'She's mine.' 'O, mine she is,'
Replies her husband: 'do not take away
My sorrow's interest; let no mourner say
He weeps for her, for she was only mine,
And only must be wail'd by Collatine.'

'O,' quoth Lucretius,' I did give that life
Which she too early and too late hath spill'd.'
'Woe, woe,' quoth Collatine, 'she was my wife,
I owed her, and 'tis mine that she hath kill'd.'
'My daughter' and 'my wife' with clamours fill'd
The dispersed air, who, holding Lucrece' life,
Answer'd their cries, 'my daughter' and 'my wife.'

Brutus, who pluck'd the knife from Lucrece' side,
Seeing such emulation in their woe,
Began to clothe his wit in state and pride,
Burying in Lucrece' wound his folly's show.
He with the Romans was esteemed so
As silly-jeering idiots are with kings,
For sportive words and uttering foolish things:

But now he throws that shallow habit by,
Wherein deep policy did him disguise;
And arm'd his long-hid wits advisedly,
To cheque the tears in Collatinus' eyes.
'Thou wronged lord of Rome,' quoth be, 'arise:
Let my unsounded self, supposed a fool,
Now set thy long-experienced wit to school.

'Why, Collatine, is woe the cure for woe?
Do wounds help wounds, or grief help grievous deeds?
Is it revenge to give thyself a blow
For his foul act by whom thy fair wife bleeds?
Such childish humour from weak minds proceeds:
Thy wretched wife mistook the matter so,
To slay herself, that should have slain her foe.

'Courageous Roman, do not steep thy heart
In such relenting dew of lamentations;
But kneel with me and help to bear thy part,
To rouse our Roman gods with invocations,
That they will suffer these abominations,
Since Rome herself in them doth stand disgraced,
By our strong arms from forth her fair streets chased.

'Now, by the Capitol that we adore,
And by this chaste blood so unjustly stain'd,
By heaven's fair sun that breeds the fat earth's store,
By all our country rights in Rome maintain'd,
And by chaste Lucrece' soul that late complain'd
Her wrongs to us, and by this bloody knife,
We will revenge the death of this true wife.'

This said, he struck his hand upon his breast,
And kiss'd the fatal knife, to end his vow;
And to his protestation urged the rest,
Who, wondering at him, did his words allow:
Then jointly to the ground their knees they bow;
And that deep vow, which Brutus made before,
He doth again repeat, and that they swore.

When they had sworn to this advised doom,
They did conclude to bear dead Lucrece thence;
To show her bleeding body thorough Rome,
And so to publish Tarquin's foul offence:
Which being done with speedy diligence,
The Romans plausibly did give consent
To Tarquin's everlasting banishment.


----------------------------------------------------------------------

Και έτσι με το θάνατο της Λουκρητίας, άρχισε μια νέα εποχή για την κυριαρχία της Ρώμης. Είδες τι σου κάνει καμιά φορά η βίαιη εξαναγκαστική θυσία ενός ανθρώπου;

Και μετά από αυτό το χάππι-άουαρ (ελπίζω να μεν εβαρέθηκε κανένας - έλα να μη βλέπω στόματα να χασμουριούντε) να ευχηθώ σε όλους τους Γιώργηδες, Γεωργίες, Γιωργούλες, Τζίνες, Τζίνους και τζίνι του λυχναριού, χρόνια πολλά για την ονομαστική εορτή τους. Μια μικρή αφιερωσούδα από τον ποιητή Άλφρεντ Τέννισον για τον προστάτη της Αγγλίας - Σέιντ Τζιόρτζ - που σήμερα εν η τιμητική του (τι εννοείς εν θέλεις άλλο ποίημα;; εν μιτσή τούτο άι πρόμις). 




"There is no land like England, Where'er the light of day be; There are no hearts like English hearts, Such hearts of oak as they be; There is no land like England, Where'er the light of day be: There are no men like Englishmen, So tall and bold as they be! And these will strike for England, And man and maid be free To foil and spoil the tyrant Beneath the greenwood tree." 

~ Lord Alfred Tennyson





George Fenton - Dangerous Beauty OST

Monday, 22 April 2013

Somewhere between life and death...

Ήθελα να αρκέψω να βρίζω, να ξιτιμάζω τζιαι να καταριέμαι. Ένιωθα θυμωμένη, πληγωμένη τζιαι γεμάτη πικρία. Εν εκατάλαβα το 'γιατί'. Ούτε μου το εξήγησε κανένας. Τζιαι ήταν άδικο, άδικο, τόσο άδικο.

Το Σάββατο επία στην κηδεία. Ήταν μια απλή λειτουργία, στα Ρώσικα, που δε διέφερε και πολύ από τις δικές μας. Όλοι ντυμένοι στα μαύρα, με σκυμμένο, σοβαρό πρόσωπο να κρατούν λουλούδια (κρίνους περισσότερο) τζιαι να πιέννουν προς τους γονείς της μικρής Βερόνικας. Εμπήκα τζιαι εγώ μέσα, με τη πρώην συνάδελφο μου (έφυε που τη δουλειά μας πριν 2 μήνες τζιαι ήταν το πλάσμα που πραγματικά εδέθηκα πολλά μαζί της) τζιαι επίαμε τζιαι εκάτσαμε. Η λειτουργία άρκεψε, ο Ρώσος παπάς να μνημονέφκει, ούτε με ενδιέφερε η γλώσσα την συγκεκριμένη στιγμή. Το μόνο που εμπορούσα να σκεφτώ εν το 10 χρονό κοριτσάκι. 

Εν την είχα γνωρίσει ποττέ μου. Εν την είχα δει ούτε μια φορά. Τζιαι όμως. Ούλη την ώρα ένιωθα θυμό μέσα μου, τζιαι αδικία. Που ενα μωρό πρέπει να φύει τόσο ξαφνικά που τη ζωή, έτσι απλά. Τζιαι έκλαψα. Έκλαψα όταν εφκήκε πάνω η δασκάλα του μπαλλέτου της τζιαι εμίλησε, έκλαψα όταν της εβάλλασιν ένα μπουλουκάκι πάνω στο φέρετρο, έκλαψα όταν την είδα, έκλαψα όταν επία κοντά στο παπά τζιαι τη μάμα της να τους φιλήσω, έκλαψα όταν πλέον είχε ήδη μπει στο έδαφος τζιαι ο κόσμος ούλος έφεφκε τζιαι η μάνα της εστάθηκε που πάνω που το τάφο τζιαι για πρώτη φορά τζίντην ημέρα την είδα να κλαίει. 

Δεν καταλαβαίνω τα γιατί, τζιαι δε νομίζω να τα καταλάβω ποττέ. Όπως είπα τζιαι σε περασμένο ποστ μου, τζίνο που καταλάβω είναι ότι ο θάνατος είναι παντού ο ίδιος. Δεν ξεχωρίζει το ποιος/που/πως. Είναι απλά ίδιος.

Την ώρα που την ευλόγαν ο πάτερ, πριν μπει στο μνήμα, την εσκεπάσαν, τζιαι ερίξαν πάνω της ένα πιάτο σιτάρι τζιαι ένα μπουκαλάκι ελαιόλαδο. Δε ξέρω ακριβώς γιατί το εκάμαν, μπορεί να εν έθιμο τους ή τζιαι δικό μας. Εν ξέρω. Έσhιει να πάω σε κηδεία που το 1997 που επέθανε ο παππούς μου (ο Κυπραίος γιατί ο άλλους μου παππούς ήταν Έλληνας τζιαι τον καιρό που επέθανε ήμουν Αγγλία τζιαι εν επία στην κηδεία του). 

Τζιαι έφυα, τζιαι ήρτα σπίτι μετά το μπούκκωμα της παρηορκάς. Εν εμπορούσα να μείνω. Εβάρυνε η καρδία μου. Τζιαι το μόνο που εσκέφτουμουν ήταν τζίντον παπά, τζίντην μάνα, που έχουν ακόμα 5 μωρά να μεγαλώσουν. Τζίνοι οι γονιοί, που δε ξέρω που θα έβρουσσιν την δύναμη να συνεχίσουν. Τζιαι ρωτώ έσhιει που το Σάββατο τον εαυτό μου το εξής: 

"Που θα έβρουσσιν την δύναμη, που θα έβρουσσιν το κουράγιο;"

Τζιαι μια φωνή μέσα μου απάνταν μου, θα την έβρουν την δύναμη, πρέπει να την έβρουν, θα έβρουν τζιαι το κουράγιο να συνεχίσουν. Δεν ξέρω που, αλλά θα την έβρουν, για τα άλλα τα μωρά τους. 

Τζιαι όταν είδα το συνάδελφο μου να έρκεται σήμερα δουλειά τζιαι εχαμογέλασε μου, εράϊσε η καρκιά μου. Εχαμογέλασα πίσω, αλλά πραγματικά ήθελα να τον αγκαλιάσω τζιαι να του δώκω όση δύναμη εμπορούσα. Αλλά εν το έκαμα, γιατί το θάνατο ο καθένας τον αντιμετωπίζει διαφορετικά, εσκέφτηκα. Τζιαι έτσι απλά έμεινα στο χαμόγελο. 

Αλλό ο θυμός στο λαιμό μου ακόμα εν δημένος κόμπο.

Πρόσφατα δε, ένα δικό μου άτομο, περνά έναν χωρισμό. Μπορεί να μεν εν ακριβώς το ίδιο με το θάνατο, αλλά είναι σαν ένα μικρό θάνατο τζιαι τούτο. Τζιαι τζιαμέ δε καταλάβω...πως γίνετε να αγαπάς τζιαι να φέφκεις. Γιατί η αγάπη να μεν εν αρκετή; Πως ακριβώς γίνετε να προχωράς χωρίς τον άνθρωπο που ως τα χτες αγάπας; 

Δε ξέρω γιατί κάποια πράματα γίνουνται. Τζιαι δε θέλω να πω το κλισέ, ο Θεός έσhιει τους λόγους τους. Ξέρω ότι το κάθε πράμα που γίνεται, έσhιει το σκοπό του όμως. Τζιαι οτιδήποτε έρτει στο δρόμο μας εν για να μας διδάξει κάτι. Αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να μάθουμε που τούτο. Κατανοώ ότι εν εύκολο να μιλάς άμαν εν είσαι ο ίδιος που περνάς τον πόνο, αλλά θέλω να πιστέφκω ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα...ακόμα τζιαι το θάνατο.


Tomorrow is another day... 





Sarah McLachlan - Angel



Friday, 19 April 2013

Hallelujah

Αυτό είναι αγάπη...


SONNET 116

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark 
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks 
Within his bending sickle's compass come: 
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
   If this be error and upon me proved,
   I never writ, nor no man ever loved. 




Ακόμα τζιαι στο σκοτάδι σου, να μεν χάνεις το σημάδι της αγάπης.
Να αγαπάς με τα καλά τζιαι τα κακά. Με τα λάθη τζιαι τις αδυναμίες.
Με τις χαρές τζιαι τις λύπες.


Αυτό το ποστ/σοννέτο το αφιερώνω στο 10χρονο κοριτσάκι ενός συναδέλφου μου, που σήμερα έφυγε από τη ζωή. 

Αιωνία της η μνήμη...






       Jeff Buckley - Hallelujiah


Wednesday, 17 April 2013

The value of human life




Κάποτε ενόμιζα ότι τα πράματα όσο μεγαλώνεις τόσο πιο "ξεκάθαρα" θα γίνουνται. Τελικά, το μόνο πράμα που εν ξεκάθαρο εν ότι τίποτε εν εν ξεκάθαρό.

Η ζωή, δυστυχώς, δεν εν μαύρο ή άσπρο. Έσhιει πολλές μπερδεμένες αποχρώσεις μέσα. 

Σε τούντες δύσκολες στιγμές, συνήθως ο άνθρωπος στρέφεται προς τα άτομα που αγαπά, μαθαίνει να ανοίγεται παραπάνω, γιατί απλά εν ξέρει τι τον περιμένει αύριο. Η κρίση ίσως τζιαι να φέρει κάτω τους μεγαλοκαρχαρίες, αλλά σίουρα θα φέρει κάτω τζιαι ανθρώπους που ήδη αγωνίζουνταν σκληρά για να τα φκάλλουν πέρα. 

Όπως τζιαι να' σhιει, εγώ βλέπω να υπάρχει τουλάχιστον μια πιο ανεκτικότητα, μια ευαισθητοποίηση από τον απλό κόσμο. Εν θα μιλήσω για τους πολιτικούς και τους οικονομικούς παράγοντες γιατί τζίνοι ζουν και αναπνεύουν χρήμα. Κάτι που ο απλός ο κόσμος απλά ξέρει σαν urban legend. Όσοι εν βιοπαλαιστές θα καταλάβουν το φίλινγκ.

Εθκιάβαζα εχτές ένα σχόλιο γνωστού θεατράνθρωπου της νήσου (εν θα αποκαλύψω όνομα) που εκαταδίκαζε τα γεγονότα της Βοστώνης. Δε λέω, εν κρίμα τα πλάσματα, τζιαι όντως εν πολλά τραγικό τζιαι αισχρό το όλο γεγονός. Φυσικά τζιαι λυπούμε για τα πλάσματα που εχαθήκαν...ΑΛΛΑ... ας το βάλουμε σε μια perspective τα πράματα:

Κάθε μέρα γίνουνται (ένας Θεός ξέρει) πόσες εκρήξεις σε διάφορα σημεία του κόσμου (κυρίως στην Μ. Ανατολή) τζιαι πεθανίσκουν εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα (και όχι μόνο). Για τζίνους γιατί εν κάμνουμε φόρο τιμής; Για τζίνους γιατί να μεν λυπούμαστε εξίσου; Για τζίνους γιατί να μην γίνονται σχόλια ονλάιν τζιαι να μην τους διούμε εξίσου σημασία; 


Τελικά what is the value of human life? How do we count it? Μετρούμε την ανάλογα με το γεωγραφικό της location? Δηλαδή, η αξία ζωής κάποιου που ζει στον δυτικό κόσμο αντί της ζωής κάποιου που ζει στο Ιράν ή στη Βαγδάτη ή στις Φλιππίνες εν εν το ίδιο ισότιμη με τζίνου που ζει στην Βοστώνη ή στην Καλιφόρνια ή στο Λονδίνο ή στη Βέρνη; 

Τούτο που με μπερδέφκει παραπάνω είναι το πόσο εύκολα πλέον στις μέρες μας είμαστε ούλοι διαθετιμένοι να "μετρήσουμε" την ανθρώπινη ζωή. Λες τζιαι εν έχουν ούλες την ίδια αξία. Εν θα έπρεπε κανονικά η κάθε ζωή ενός ανθρώπου να είναι τζίνο που λαλούσσιν τζιαι εις την αγγλικήν, "priceless"?!?

Βλέπω εξίσου ισότιμο τοn θάνατο ενός Ισραηλινού ή ενός Βορειο-Ιρλανδού ή ενός Κουβανού ή ενός Έλληνα. Δε μετρώ τη ζωή κάποιου μόνο και μόνο από τη γεωγραφική τοποθεσία του. Αυτό είναι το αίσχος για μένα. Το πόσο εύκολα λυπούμαστε που επεθάναν θκιο Αμερικανοί τζιαι όι για τα πόσα χιλιάδες πεντάχρονα που πεθανίσκουν κάθε μέρα που βόμβες που σύρνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Εν τζιαι λέω, a life for a life, απλά όκεϊ, όπως λυπάσαι για τα θύματα της Βοστώνης, να λυπηθείς τζιαι για τους πόσους "άτυχους" θα πεθάνουν σήμερα που άλλες τόσες βόμβες. 

Life is precious, no matter the where/what/when/how's or why's. 

Τέσπα, γι' αλλού το άρκεψα τζιαι τέλεια αλλού το πήρα. Εν μεγάλο θέμα που άνοιξα τζιαι ξέρω ότι εν εν ούλοι οι άνθρωποι που αξίζουν της ίδιας μεταχείρησης, αλλά εγώ απλά μιλώ για τους αθώους εκεί έξω τζιαι όι για ανθρώπους που εν με το ένα όπλο παραμάσκαλα. Αν τζιαι,τζιαι στην περίπτωση τους τζίνους ποττέ εν μπορείς να ξέρεις γιατί επιάσαν τζίντο όπλο παραμάσκαλα in the first place. Εν είμαι ούτε δικαστής ούτε Θεός να κρίνω. Απλά εμένα τούτη εν η άποψη μου. 

Equality in the value of human life. Όποια τζι' αν εν τούτη. 




Green Day - 21 Guns

Monday, 15 April 2013

ΤΟΠ ΚΑΠΗ, Το Πουλάκι Τσίου and other encounters

Το γουίκ-εντ που λέτε ήταν τίνγκα με φάμιλι-αφέαρς. Αφιερώθηκε, ως επί το πλείστον, εις την οικογένεια. 

Το Σάββατο ήταν τα γενέθλια του μικρού μας Άγγελου (όνομα ΚΑΙ πράμα). Μα τι σου είναι τα μωρά α! Ποττέ δεν ήμουν πολλά μεγάλη φαν τους, το ομολογώ, τζιαι δεν τα αντέχω τζιαι για πολύν ώραν, αλλά είναι η χαρά σου να τα παίζεις τζιαι να τους κάμνεις "κούνια μπέλλα, όμορφη κοπέλα". Ας πούμε, μακάρι να ήμουν τζιαι εγώ τόσο χάππι άμαν μου τραουδούσαν τούντο τραούδι. Ποιός ξέρει, μιαν εποχή μπορεί τζιαι να ήμουν...

Τέσπα. Επίαμε, οι γκρόουν-απς και καπνιστές εστραφήκαν προς τα έξω, όσοι ασχολούνταν με τα φαγιά τζιαι τες σhεφταλιές εμπενοφκέναν μες την κουζίνα, ενώ οι υπόλοιποι εχαζολογούσαν με τον πόμπιρα. Αφού εφάμε τζιαι εκαρδαμώσαμε ήρτεν η ώρα της τούρτας. Τζιαι να σου....ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΤΣΙΟΥ!!! Αν τζιαι εγύρισσε μου λίγον, άτε είπα για χατίρι του μπέμπι θα το καταπιούμε τζιαι τούτο. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι η τούρτα του πουλακίου τσίου, ήταν αρκετά ντελίσhιους τζιαι εχάρηκα που εκαταβροχθήσαμε το κωλόπουλο. Ο μπέμπις να μας κοιτάζει ούλη την ώρα με μια απορία στο βλέμμα, ειδικά την ώρα που εσταθήκαμε δεκαπέντε νοματοί γυρώ του τζιαι ετραουδούσαμε του το χάππι μπέρθ-ντέι. Είμαι σίουρη θα εσκέφτετουν "γουότ δε φακ ις γκοίν ον με τούντους πελλούς" αλλά ένιγουέι. 



Την Κυριακή δε, η μάδερ με έπεισε να πάμε εκδορμή με τα Κυπριακά ΚΑΠΗ. Ναι, καλά ακούσετε, τα Κυπριακά ΚΑΠΗ. Καλά εν ήταν ΚΑΠΗ που τα ελέασσιν (για όσους αγνοούν τι εστί ΚΑΠΗ = Κέντρο Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων). Ήταν ο Σύνδεσμος Ζωγράφων Λεμεσού, αλλά σίριουσλι πίπολ, η μάδερ ήταν η πιο μιτσία ηλικιακά τζιμέσα (με εξαίρεση κάτι αγγονούθκια τζιαι εμένα ). 'Ημουν σαν την πιτόμουγια μες το γάλα, στην κυριολεξία!

Τέσπα, για το χατίρι της μάδερ επεράσαμε και αυτή την εμπειρία. Εν τζιαι ότι ήταν άσhιημη η εκδρομή, μόνο τζίντα "μιλλωμένα" ανέκδοτα τζιαι τα τραούθκια της Κυριακού Πελαγίας (είπα σου χτενίστουν νάκκο τζιαι εν ξεκολλάς που το γυαλί κλπ κλπ) να ελείπαν τζιαι θα ήμαστουν πόμπα.  

Επήραν μας εκδρομή στην Επισκοπή της Πάφου που λέτε. Αμ πως, έχουν τζιαι οι Παφίτες Επισκοπή, ήντα εν μόνο οι Λεμεσhιανοί;!; Έχουν μετέωρα τζιαμέ τζιαι έτσι εδημιουργήσασσιν περιβαλλοντικό κέντρο. Εμπήκαμε μέσα, φρεσκοπογιατισμένο θέμας (να δούμε ριάλλα που εσύρασσιν για να το χτίσουν) τζιαι εκάτσαν μας κάτω σε μια αίθουσα που μπέαρλι εχώρεν 55 πλάσματα (μερικά γερούθκια εσταήκασσιν αφού εν είσhε χώρο) τζιαι εβάλαν μας μια ταινία μισάωρη (παραγωγής 2007 με 3 πλάσματα για συντελεστές) που έδειχνε για την Κοιλάδα της Έζουσας. Προσωπικά εν ήξερα καν ποια εν η Έζουσα, αλλά άρεσε μου που έμαθα το κάτι τοις παραπάνω...για κάτι φκιόρα που δεν εξαναείδα, για κάτι πουλιά, που κατά τα λεγόμενα τους μόνο στην Κύπρο υπάρχουν (εεε τωρά με τα πρόσφατα "κουρέματα" θα φίουν τζιαι τζίνα, θα αποδυμήσουν για τ' αλλού - όπως εσχολίασα τζιαι στην μάδερ). 



Μετά οφ κορς εκατεβήκαμε στο κοινοτικό κέντρο του χωρκού για το πατροπαράδοτο μπούκωμα aka των καφέ των 10 τζιαι την ελιωτή για να γεμώσουν λιο οι άκριες. 

Που τζιαμέ τζιαι τζι επιάμε την στράτα για Λατσί λατσούδι όπου και θα καθόμασταν για το φαγοπότι. Φυσικά τζιαι εφάγαμε ψαρούδιν. Γουέλ, εγώ έφαα σουπιές ΜΕ το μελάνι, γιατί αρέσκουν μου πολλά, ειδικά με το λαδολέμονο είναι για να γλείφεις τα δαχτύλια σου. Αχχχχ, να δούμε για πόσο θα μπορούμε να κάμνου indulge σε έτσι delights. 

Μετά, τα ΚΑΠΗ μας αποφασίσαν να κάμουμε άλλη μια στάση (αντί να πάμε σπίτι για να δω το νέο μου ομπσέσhιον 'The Walking Dead' εστρατουρούσαν με) για παγωτούδι στο Λιμανάκι της Πάφου. Εεε, τζιαμέ εσυζητούσαμε πασχαλινές συνταγές με τη μάδερ τζιαι αν θα κάμουμεν φέτος φλαούνες. Η μάδερ θέλει, αλλά εγώ σκέφτομαι ότι εν μεγάλο το κόστος τζιαι ότι ίσως για 4 πλάσματα που είμαστε (καλάν 4 1/2 με τη Σύσσι) μπορεί να μεν αξίζει το κόπο, αν τζιαι απολαμβάνουμε τη διαδικασία η αλήθκεια να λέγετε. 



Με τα πολλά, έπιασε μας το απόγευμα, τζιαι εστραφήκαμε κατά τις 6 σπίτι. Εεε κάτι καθαρίσματα ποτζί ποδά με τις αταξίες της Σύσσις (αλλά όχι αδίκες αταξίες), κάτι τσόρς μες στο σπίτι, κάτι συναντήσεις τζιαι με τα ξαδέλφια (να μιλούμε περί σχέσεων και υπαρξιακών - ααααχχχ τα αιώνια θέματα) έπιασε μας η νύχτα όπου και το σ/κ μου τελείωσε με την σειρά των ημερών, τα ζόμπις μου (που ανάφερα πιο πάνω)...Μα τί τέλεια σειρά βρε παιδί μου. Όι έχω να το λέω, εν πολλά καλή σειρά, πρέπει να την δείτε. 


Άτε καλήν μας εφτομάδα, με μπλογκοδιαγωνισμούς και φίλους. 




Bob Dylan - Tomorrow is a Long Time

Thursday, 11 April 2013

Same Shit, Different Day!




Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες.
Σήμερα ΔΕΝ είναι μια μέρα σαν τις άλλες. 

Κι όμως...

Σήμερα ΕΙΝΑΙ μια μέρα ΣΑΝ τις άλλες.

         
          Opeth - Ghost of Perdition

Tuesday, 9 April 2013

Του καιρού χαλάσματα

Η Μάγκι (Θάτσερ) μπορεί να μας άφηκε γρόνους αλλά απ' ότι είδα στο φατσοβιβλίο που τους μπρίτις φριέντς μου κανένας εν την έκλαψε. Κάποιοι την εχαρακτηρίσαν ό,τι ήταν η Μέρκελ της εποχής της. Εγώ πάλε, απλά βλέπω την σαν τον Στάλιν της εποχής της. Καλά, καλά, Στάλιν μπορεί να μεν ήταν, πάντως ήσhε απαίσιο γούστο στα ταγιέρ της. Γιαξ δηλαδή. Δε νοείται ας πούμε να είσαι Πράιμ-Μίνιστερ σε μια που τες πιο "δυνατές" χώρες του κόσμου τζιαι να ντύνεσαι με τόση κακοουσκιά. Τέσπα. Επίε τζιαι τούτη. Τη ταινία της δε, είδα την λαστ γίαρ. Χμμμ...με ζέστη με κρύο. Καλή η Μέριλ, αλλά δεν με έπιασε τζιαι ρίγος που τη συγκίνηση. 


Ον άδερ νιους...μπορεί ο καιρός να παίζει χάιντ εντ σικ αλλά εγώ το μεγάλο το βήμα το έκανα. Το περασμένο Σάββατο επία ΘΑΛΑΣΣΑ! Καλό, τζιαι εβούτησα τζιαι επλατσούρησα. Αμ, πως. 



Επίαμε με την Καρδερίνα τζιαι τον μπι-εφ της, που εφ-γουάι-άι την τύχη μου μέσα, έσhιει το ΙΔΙΟ νέιμ με τον πρώην μου, ακριβώς τζιαι τα ΙΔΙΑ μουσικά ακούσματα του πρώην αλλά μουαχαχαχαχα είναι ΚΑΜΙΑ σχέση με τον πρώην μου. Πολλά καλό παιδί, ευγενικότατος, με έξυπνο χιούμορ, επικοινωνούμε στα ίδια κύμματα geek-iness (Game of Thrones, stand-up-comedy, LOTR, u know normal levels of geek-iness), είναι μετρημένος, πάντα ευχάριστος στην παρέα τζιαι πολλά καθώς πρέπει. Για να μεν αναφέρω καν το γεγονός ότι είναι και γενναιόδωρος (όι μόνο προς τα υλικά αγαθά, αλλά τζιαι τα συναισθήματα). Σε γενικές γραμμές πολλά καλό παιδί τζιαι ελπίζουμε να το πάρει το κορίτσι. 


Ένιχου, που λέτε, αποφασίσαμε με την εξίσου τολμηρή Καρδερίνα μου να πάμε για μπλουμ. Μιας τζιαι ο τζιαιρός έδειξε σημάδια ανάκαμψης (καμία σχέση με τη Σαχάρα που εφάμε εχτές τζιαι τα νερά που είχαμε εχτές νύχτα) επίαμε στο Λέιντις Μάιλ aka Lady's Mile που εν κοντά στις βάσεις στη Λεμεσό. 



Ομολογώ ότι στην αρκή εδίστασα νάκκον, αντιθέτως με τον μπι-εφ της Καρδερίνας (τον οποίο θα αποκαλώ ετούδε και μπρος 'ο γιατρός' μιας τζιαι εν γιατρός το κοπελούδι) που χωρίς δεύτερη κουβέντα μόλις εφτάσαμε έκαμε ΜΠΛΟΥΜ κι' ο νυπτύρας ξεβουλώνει. Εμείς με τη Καρδερίνα εκάμαμε τζιαι κανένα 10λεπτο για να χωνέψουμε τη θερμοκρασία τζιαι να μπούμε μέσα. Αλλά, τελικά η αγάπη μας για το νερό υπερνίκησε τα παιχνίδια του μυαλού τζιαι εμπήκαμε. 

Με κάτι τσιριλιές, παουρκές οφ κορς αλλά ουδείς μας άκουσε μιας τζιαι ΦΥΣΙΚΑ η παραλιά ήταν ΑΔΕΙΑ. Εεε μα ακατάγνοτα γιέ μου, ποιός άλλος εν παλαβός σαν εμάς να πάει για μπάνιο. Μουαχαχαχα, άστε, άστε τζιαι είχα καυτά σχέδια να πάω τζιαι σήμερα μετά τη δουλειά αλλά όι μόνο δεν εκαήκαν τα σχέδια μου επαγώσαν τέλεια με τούντα σούρτα-φέρτα του καιρού. 



Στη δουλειά πλέον εμειώσαν μου τις ώρες μου τζιαι πιένω μόνο 3 ώρες τζιαι με κάτι συζητήσεις που έχω τελευταία ποτζί ποδά αντιλαμβάνομαι πλέον ότι η χώρα έχει πλέον καταστραφεί οικονομικά. Τζιαι δεν το λέω επειδή έννα δουλέφκω μόνο 3 ώρες τζιαι έννα πληρώνουμε ένα παθέτικ ποσό, αλλά επειδή είμαι σίγουρη ότι σε λιγότερο από εξάμηνο, θα είμαστε πλέον μια χώρα η οποία εν θα μπορεί να λειτουργήσει καθόλου τζιαι όπου κανείς δε θα έχει να φάει αλλά ούλοι θα έχουν παρκαρισμένες τις πεμβέ τζιαι τις μερσεντές που κάτω που το σπίτι τους. Τζιαι ο λόγος που θα εν σταυθμευμένες και όχι εν κινήσει θα είναι επειδή απλούστατα εν θα έχουν ριάλλια για βενζίνα. 

Γενικά τούτη η εβδομάδα είναι νάκκο γινγκ-γιάνγκ επί προσωπικού επιπέδου. Κάτι ανιβέρσερίς που δε θέλω να θυμήθουμε ή να τους διω αξία καν πλέον γιατί they are beyond over, κάτι τα γενέθλια του Άγγελου της οικογένειας μας (ο οποίος την Παρασκευή γίνετε ενός) τζιαι κάτι εκδρομές που θα κάμω με τη μάδερ ντίαρεστ στο Λατσί το Σ/Κ που μας έρχεται με την Ένωση Ζωγράφων Κύπρου, θα με κρατήσουν αρκετά μπίζι. 

Η πάλη για φυγή από τη νήσο συνεχίζετε - άσχετο αν είχα 5,000ευρώ εδεχτήκαμε να πάω σε έναν εντατικό Internship/Intensive Course στην Κίνα να μάθω Κινέζικα τζιαι να δουλέφκω συνάμα τζιαι να με πληρώνουν. Αλλά για να πάω πρέπει να τους πληρώσω εγώ πρώτα. Ούφουυυυυ τζιαι θέλω πολλά να πάω. 

Η Κύπρος δεν έχει μέλλον....δεν είμαι απαισιοόδοξη, just sayin'

Πάω να δω τωρά τι έννα στείλω της Πρασινάδας για το μπλογκοπαιχνίδι τζιαι κανεί πελλάρες. 


Manowar - Defender

Fun Fact: 
 Αν και δεν είμαι ιδιαίτερη φαν τον Manowar,
ο narrator του κομματιού αυτού είναι ο 
legendary actor Orson Wells, ο οποίος
διαβάζοντας τους στίχους του συγκροτήματος
κηνύγησε από μόνος του
να συμμετάσχει στο άλμπουμ τους. 

Απολάυστε το! ^_^

Friday, 5 April 2013

In memoriam...



Λατρεμένη, αξέχαστη, ρόκικη/grunge φωνή που απλά πρέπει να είναι κάποιος αδαής ή απαθής για να μεν σαστίσει τζιαι να ρωτήσει...μα ποιός εν τούτος ο μουσικός;;;;

Σήμερα εν η επέτειος θανάτου του Κέρτ Κομπέιν (Curt Cobain), ο οποίος πριν 19 χρόνια αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή του γιατί απλά εν άντεξε την πίεση της δημόσιας ζωής. Είσhε μια πολλά τραυματική παιδική ηλικία με το χωρισμό των γονιών του τζιαι τούτο εσηματοδότησε την αρχή της καρίερας του στην μουσική. Ο Κομπέιν,  υιθέτησε στο συγκρότημα του, Nirvana, το είδος της sub pop grunge με artsy στίχους για να τραβήξει προσοχή τζιαι συνάμα να περάσει τζίνα που ήθελε ο ίδιος να περάσει μέσα που τη μουσική του. 

Όπως τζιαι ο Μόρισον, που όκεϊ, εν μπορώ να τους συγκρίνω, έτσι τζιαι ο Κομπέιν είσhε μια πολλά δύσκολη ζωή (ψυχικά τζιαι συνάμα σωματικά) όσπου τζιαι στο τέλος ο καλλιτέχνης μέσα του δυστυχώς υπερνίκησε πάνω στη ζωή του. Τι εννοώ βασικά με τούτο; Ξέρω, όι εκ πείρας, αλλά ας πω καλύτερα αισθάνομαι, ότι όντας καλλιτέχνης, σημαίνει τραυματισμένη ψυχή. Τζιαι τούτο ήταν ακριβώς που "έφαε" τζιαι ο Μόρισον, τζιαι ο Κομπέιν. His passion "ate" him alive. 

Εις μνήμην του. Enjoy his excellence...


Smells Like Teen Spirit


Load up on guns, bring your friends 
It's fun to lose and to pretend 
She's overboard and self-assured 
Oh, no, I know a dirty word 

Hello, Hello, Hello, How Low (x3) 
Hello, Hello, Hello 

With the lights out, it's less dangerous 
Here we are now, entertain us 
I feel stupid and contagious 
Here we are now, entertain us 

A mulatto 
An albino 
A mosquito 
My libido 
Yeah 

Hey... Yay 

I'm worse at what I do best 
And for this gift I feel blessed 
Our little group (tribe) has always been 
And always will until the end 

Hello, Hello, Hello, How Low (x3) 
Hello, Hello, Hello 

With the lights out, it's less dangerous 
Here we are now, entertain us 
I feel stupid and contagious 
Here we are now, entertain us 

A mulatto 
An albino 
A mosquito 
My libido 
Yeah 

Hey... Yay 

(Guitar solo) 

And I forget just why I taste 
Oh, yeah, I guess it makes me smile 
I found it hard, it's hard to find 
Oh well, whatever, nevermind 

Hello, Hello, Hello, How Low (x3) 
Hello, Hello, Hello 

With the lights out, it's less dangerous 
Here we are now, entertain us 
I feel stupid and contagious 
Here we are now, entertain us 

A mulatto 
An albino 
A mosquito 
My libido 

Yeah a denial 
A denial! (x9)