Sunday, 31 March 2013

Black Rose Immortal


"Φύγε Μάρτη. Έλα Απρίλη. 
   Μόνο μη με πληγώσεις ξανά."




Black Rose Immortal

In the name of desperation
I call your name
A lamentation I sigh
Again and again

Spiritual eclipse
The gateways are closed for me to seek

The night...
A veil of stars, watching
My shadow is born from light
The light of the eye, in darkness

Over troubled waters memories soar
Endlessly, searching night and day
The moonlight caresses a lonely hill
With the calmness of a whisper

I wear a naked soul
A blank face in the streaming water
It is cold in here
Frost scar my coat with dust

Eyes attach to your mute portrait
We spoke only through thoughts
Together we gazed, awaited
Hours brought thirst and the rising sun

Sunbirds leave their dark recesses
Shadows glide the archways

Do not turn your face towards me
Confronting me with my loneliness
You are in a forest unknown
The secret orchard
And your voice is vast and achromatic
But still so precious

Lullaby of the crescent moon took you
Mesmerized, its kaleidoscopic face
Granted you a hollow stare
Another soul within the divine herd

I have kept it
The Amaranth symbol
Hiddin inside the golden shrine
Until we rejoice in the meadow
Of the end
When we both walk the shadows
It will set ablaze and vanish
Black rose immortal

It is getting dark again
Dusk shuffle across the fields
The evening trees moan as if they knew
At night I always dream of you


Thursday, 28 March 2013

Πως είναι η κατάσταση




Πρώτα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με την ανυπόφορη 
φτώχεια 
κι ύστερα δοκιμάζουν να σε τσακίσουν με τη μάταιη 
φήμη.
Κι αν δεν σπάσεις 
με κανένα από τα δύο 
υπάρχουν οι φυσιολογικές μέθοδοι 
όπως οι κοινές ασθένειες 
που ακολουθούνται από έναν ανεπιθύμητο 
θάνατο.
Οι περισσότεροι από μας ωστόσο σπάμε πολύ πριν 
απ' αυτό 
όπως ήταν 
κανονισμένο εξάλλου
Από σεισμό 
κατακλυσμό 
πείνα 
οργή 
αυτοκτονία 
απελπισία 
ή απλά 
από σοβαρό έγκαυμα 
στη μύτη 
την ώρα που ανάβεις 
το τσιγάρο σου. 

~Charles Bukowski~




Άσχετο, εν τζιαι τα γενέθλια της Virginia Woolf σήμερα, σόου επιτρέψτε μου να βάλω τζιαι ένα quote τζιαι που τζίνη:


“By the truth we are undone. Life is a dream. 'Tis the waking that kills us. He who robs us of our dreams robs us of our life.”
~Orlando~



I rest my case.





Pink Floyd - Money

Tuesday, 26 March 2013

Ένα το χελιδόνι και η Άνοιξη ακριβή!

Τελικά όντως τούντην άνοιξη την επληρώσαμε ακριβά. Τωρά να πω καλά να πάθουμε, άξιζε μας, άξιζε μόνο σε μερικούς; Όπως και να έχει η κατάσταση, ότι έγινε έγινε, μόνοι μας τα εδημιουργήσαμε τούτα ούλα. 

Πάντα επίστεφκα ότι η ανθρώπινη απληστία δεν είχε όρια. Και για μια ακόμα φορά, αυτό επαληθεύετε. Ευθύνες πολλές. Αυτοί που θα τις αναλάβουν, λίγοι. Εγωισμός, ουφ, ακόμα πιο πολύς. Γενικώς, ένα μάτσο χάλια είμαστε.

Κι' όμως, μες το χάος και την αναπουμπούλα, ο κόσμος (θα ήθελα να πιστεύω) έρχεται πιο κοντά. 

Μετά από πολύ τζιαιρό, χτες, εσυναντήθηκα με το ξαδερφάκι μου (το υποκοριστικό γιατί εν ο πιο μικρός εκ των 6 πρώτων ανηψιών στην οικία που ζούμε). Μιας τζιαι ήταν ωραία η 25η Μαρτίου, είπαμε να πάμε να περπατήσουμε στην θάλασσα. Τζιαι κατά το απογευματάκι, είπαμε να πάμε παρεούδα τζιαι για καφεδάκι, με τα τελευταία μηδαμινά λεφτουδάκια που μας είχαν μείνει. 

Υπήρχαν στιγμές που αισθανόμουν σα να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα. Με τη συγκεκριμένη παρέα, εγνωριστήκαμε πριν 4 χρόνια περίπου. Τα πράγματα αλλάξαν. Υπήρξαν περιπλοκές, ρομάντζα, νεκατώματα, τζιαι τωρά είμαστε σε μια φάση αναδιοργάνωσης. Προσπαθούμε τζιαι εμείς, όπως την οικονομία του κράτους, να συνέλθουμε, τζιαι να βαδίσουμε μαζί προς ένα καλύτερο (θέλω να ελπίζω) αύριο. Εγελάσαμε όπως παλιά, εκουτσομπολέψαμε καμπόσο, αφεθήκαμε έστω και για λίγο στα παλιά γνώριμα λημέρια. Ένιωσα πολλά νοσταλγικά εχτές. Αλλά άρεσε μου!

Εν λογικό ο χρόνος να πάρει κάποια πράγματα μαζί του. Μπορεί να είναι φίλοι, ή εραστές, ή δουλειές...αλλά νομίζω εν ούλα θέμα αναγέννησης στην τελική.

Μπορεί να είμαι παράξενη τζιαι αλλόκοτη για τα δεδομένα της νήσου. Αλλά πάντα επίστεφκα στην Αναγέννηση. Είμαι τούντης ιδεολογίας. Να αναγεννιέσαι, ότι κακό ή ότι καλό τζι' αν έρτει, πάντα να έχεις μιαν Αναγέννηση. Να μπορείς να κάμνεις συνέχει re-invent yourself. 

Ακόμα τα δύσκολα εν ήρταν, το ξέρω, τζιαι μιλώντας με τα ξαδέλφια μου στην Αθήνα, που εδώ και 3 χρόνια περνούν τις ίδιες (για να μη πω και χειρότερες) καταστάσεις, μου λένε απλά να συνεχίσω να ζω. Με αναπροσαρμογή φυσικά, αλλά πάντα πρέπει να συνεχίζω. Νομίζω τούτο πρέπει να κάμουνε. Αναπροσαρμογή και τα κεφάλια μέσα. 

Πολλά ιδεαλιστικά τζιαι όμορφα, αλλά σε δυσμενής καταστάσεις ο άνθρωπος πρέπει πάντα να συνεχίσει να ζει, με οποιονδήποτε τρόπο.

Ας ελπίσουμε το μέλλον θα είναι ηλιόλουστο, αν και για να είναι θα πρέπει να κοπιάσουμε, αλλά είπε το τζιαι ο Θεοδωράκης άλλωστε...


Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή
για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή
Θέλει νεκροί χιλιάδες να `ναι στους τροχούς
Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.

Κάτι ήξερε όταν έγραφε τούντους στίχους. 



Υ.Γ. Εν τζιαι τα γενέθλια του σήμερα του Θεοδωράκη. Αυτός είναι άνθρωπος παράδειγμα.

Thursday, 21 March 2013

Καληνύχτα Κεμάλ...



Κεμάλ

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, 
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, 
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ 
Καληνύχτα...


Wednesday, 20 March 2013

From Cyprus with Love


Καλά αλλά ας μεν σhαιρούμαστε ακόμα. Εμπήκα εψές στο τουίτερ τζιαι ούλοι εγράφαν "συγχαρητήρια" τζιαι "μπράβο". Μα γιατί σhαίρουντε τόσο; Εν ενικήσαμε τίποτε. 

Η μάδερ επαρομοίασε την κυβέρνηση Μέρκελ με το Δ' Ράιχ. Ίσως, αλλά το ότι είπαμε 'ΟΧΙ' (το αθάντο τούντο ΟΧΙ, που 9 χρόνια μετά το Δημοψήφισμα εξαναείπαμε το στην Ε.Ε) εν άλλαξε ή έλυσε τίποτε. Ακόμα καθούμαστε σε αναμένα κάρβουνα (εεεεε μάστρε τράβα μια ζιβάνα μάνα μου). 

Μπορεί ναι, να είναι προς τιμήν μας το καθοριστικό αυτό 'ΟΧΙ' αλλά αυτό δε παύει να σημαίνει ότι η οικονομία μας είναι ακόμα ένα μάτσο χάλια. Τωρά βουρούμε τους Ρώσους που τα πισών (απ' ότι είδα έφυε τζιαι για Μόσχα ο Νικολάκης δις μόρνινγκ) για να σώσουμε αυτά που δεν σώζονται. Τώρα να δούμε τι θα γίνει.

Στο γραφείο πάντως έπεσε η απόλυτη "άκρα του τάφου σιωπή στο γραφείο βασιλεύει" τζιαι οι Ρώσοι με εσυμβούλεψαν το εξής σας παρακαλώ (πάρτε νόουτς): 

"Θα πάεις σούπερ-μάρκετ, θα αγοράσεις ντομάτες τζιαι πατάτες τζιαι γενικά ξηρά τροφή για το σπίτι, θα φυλάξεις ΟΤΙ ρευστό έσhιεις τζιαι θα περιμένεις να περάσουν οι δύσκολες μέρες. Μπορεί να εν εβδομάδες, μπορεί να εν μήνες, μπορεί να εν χρόνια, ακόμα τζιαι δεκαετία, αλλά θα κάμεις υπομονή. Εμείς επεράσαμε φτώσhια σόου ξέρουμε τζιαι γι' αυτό να κάμεις τζίνα που θα σου πούμε τζιαι θα είσαι μια χαρά."

Αποφάσισα λοιπόν να κρωστώ στους Ρώσους. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν δε γίνετε. Τουλάχιστον για την ώρα δεν εφύαν. 

Γι' αυτό όλα καλά τζιαι ωραία να λέμε, μπράβο στο 'ΟΧΙ' μας (σαν πολλά όχι δε λέμε γενικά σαν λαός; μήπως μας που αρνητικούς στην Ευρώπη;;;;; - κρύο αστείο της ημέρας) αλλά τα ζητήματα παραμένουν άλυτα. 

Προτάσεις δεν έχω, μια μικρή Λου είμαι, αλλά χαίρομαι, και ελπίζω δηλαδή, για την αφύπνιση του λαού. Ας ελπίσουμε να μην είναι περαστική. 

From Cyprus with Love, λοιπόν, προς την μανταμαζέλα φράου κατσέλα Μέρκελ.

                                      εεεε νομίζω πάει εν πάει
                                             έτσι μέρα;;;;;

Monday, 18 March 2013

Welcome to the Hotel California!!!


Καθώς επεπρατούσα σήμερα με τη Σύσσι μες το ηλιούι (τι ειρωνία) άρκεψε να παίζει το τραγούδι των Eagles, "Hotel California". Που τη μια εσκέφτουμουν το πόσο αγανατκησμένη είμαι με την εξέλιξη των γεγονότων, που την άλλη επροσπαθούσα να μεν είμαι πεσσιμίστρια. 

Μέσα στον θυμό μου, την αδικία που νιώθω σαν κόμπο στο λαιμό μου τζιαι την ξινίλα στο στομάhι μου (λες τζιαι έφαα που τα Μακντόλαντς), εξέσπασα. Δεν ξέρω αν εν αδίκως ή όι, αλλά εξάσπασα μπλογκικά. Ίσως ναι, λάθος μου εκ των υστέρων, αλλά όπως είπα τζιαι στο παρελθόν, δεν βλέπω τίποτε κομματικά μες τούντον τόπο. Ο θυμός μου δεν ήταν ούτε κομματικός ούτε πολιτικοποιημένος. Δεν ήμουν, και δεν είμαι, με ΚΑΝΕΝΑΝ πολιτικό, αλλά απεχθάνομαι, ναι, πλέον, τολμώ να πω πως αηδίασα ανθρώπους που αφήσαν να μας κυβερνήσει ένας άνθρωπος ο οποίος με τη πρώτη ευκαιρία, όχι μόνο δεν αντιστάθηκε στα αιτήματα της Ε.Ε. για την οικονομική κατάρρευση της χώρας του, αλλά ο ίδιος όχι μόνο τα αποδέχθηκε, τα πρότεινε και τώρα κρύβεται και από τον λαό του για τις ευθύνες που του αναλογούνται. Δεν έχω τίποτε εναντίον δεξιών ή αριστερών ή κέντρων. Δεν με νοιάζει. Πραγματικά. Έχω όμως με ανθρώπους που είναι έτοιμοι να πουλήσουν τη χώρα τους και το λαό τους απλά και μόνο για περάσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Αυτός ο άνθρωπος ο οποίος (αν δεν με απατά η μνήμη μου) υποσχόταν πράματα και θάματα πριν την εκλογή του, έτσι απλά, πρότεινε τον απόλυτο ξεφτιλισμό και δέχθηκε την απόλυτη οικονομική καταστροφή της χώρας του. Ούτε με τους Ρώσους είμαι. Ο καθένας έχει τη δική του ατζένα, αλλά όταν ο άλλος σου προτείνει πρακτικές ουσιαστικές λύσεις για να σώσεις χιλιάδες ανθρώπους από την οικονομική καταστροφή και εξαθλίωση τους, εκεί πρέπει να ρίξεις το "εγώ" κάτω και να πεις θα κάνω ότι είναι πιο σωστό για το λαό μου, και όχι ότι είναι πιο σωστό για την Ε.Ε (ή τη Γερμανία ή τη μανταμαζέλα κατσέλα κυρία Μέρκελ). 

Και μετά, να σου παίζει τούντο τραγούδι. Τζιαι επέλλανα με το πόσο επίκαιρο είναι. Να σταθώ σε μερικούς στίχους (θα τους κάμω highlight με κόκκινο) για να δείτε πόσο διαχρονικοί και επίκαιροι είναι οι στίχοι των Eagles.



On a dark desert highway, cool wind in my hair 
Warm smell of colitas, rising up through the air 
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light 
My head grew heavy and my sight grew dim 
I had to stop for the night 

There she stood in the doorway; 
I heard the mission bell 
And I was thinking to myself, 
"This could be Heaven or this could be Hell" 
Then she lit up a candle and she showed me the way 
There were voices down the corridor, 
I thought I heard them say... 

Welcome to the Hotel California 
Such a lovely place (Such a lovely place) 
Such a lovely face 
Plenty of room at the Hotel California 
Any time of year (Any time of year) 
You can find it here 

Her mind is Tiffany-twisted, she got the Mercedes bends 
She got a lot of pretty, pretty boys she calls friends 
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat. 
Some dance to remember, some dance to forget 

So I called up the Captain, 
"Please bring me my wine" 
He said, "We haven't had that spirit here since nineteen sixty nine" 
And still those voices are calling from far away, 
Wake you up in the middle of the night 
Just to hear them say... 

Welcome to the Hotel California 
Such a lovely place (Such a lovely place) 
Such a lovely face 
They livin' it up at the Hotel California 
What a nice surprise (what a nice surprise) 
Bring your alibis 

Mirrors on the ceiling, 
The pink champagne on ice 
And she said: 

"We are all just prisoners here, of our own device"
And in the master's chambers,
They gathered for the feast
They stab it with their steely knives,
But they just can't kill the beast 
Last thing I remember, I was
Running for the door
I had to find the passage back
To the place I was before
"Relax, " said the night man,
"We are programmed to receive.
You can check-out any time you like,
But you can never leave!
"

Πραγματικά ανατρίσhιασα όταν αντιλήφθηκα πόσο πολλά ταιρκάζει τούντο τραγούδι για την τραγικότητα της κατάστασης που ζούμε.

Ευχαριστώ τη χώρα μου που για μια ακόμα φορά εξεπούλησε τα όνειρα μου, την πίστη μου, που μου εσκότωσε έστω τζιαι την τόση δα ελπίδα που είχα για τούντο τόπο. Δεν είμαι πεσσιμίστρια ούτε ηττοπαθής. Είμαι πλέον, a pragmatist.

Μπορεί τούτο που έγινε να μεν με επηρέασε άμεσα, αλλά σίγουρα με έμεσσο τρόπο, θα με επηρεάσει πολύ πιθανόν στο μέλλον. Ευχαριστώ τη χώρα μου που μου έδειξε ότι η ζωή μπορεί να είναι ακόμα τόσο μα τόσο άδικη.

The cherry on the cake!

Καλή σαρακοστή (χα!)

Υ.Γ. Απολογούμαι που εξέσπασα/ξεσπώ μπλογκικά. Η μόνη γωνιά μες τούντην χώρα που ίσως ακόμα επιτρέπεται να καταθέτεις την άποψη σου.

Friday, 15 March 2013

ΚαΝΙΒΑλίστικο Πάρτι


10 μέρες των Απόκρεω. Όσο τζιαι να προσπαθούμε να το αποφύγουμε, όπου τζιαι να προσπαθούμε να χωστούμε έτσι όπως κάμνουν οι κατσαρίδες,τα Καρναβάλια μας τρέχουν που τα πισών. Γι' αυτό επειδή εν βλέπω να υπάρχει χρυσή τομή πας το θέμα τζιαι επειδή έσhιει τζιαι μια φράση που λαλεί "if you can't beat them, join them", φέτος αποφάσισα απλά...να τα απολαύσω!!!

Μπορεί να μεν καταδεχτώ να χορέψω τζίντην βλακεία το harlem shake (dafuq is this ppl? ας πούμε πόσο παραπάνω θα καούμε???) αλλά σίγουρα δε θα αρνηθώ να χορέψω μπαμπολέιο-μπαμπολέια ή ακόμα τζιαι ένα γκανγκμαν στάιλ (τζιαι τούτο πατάτα έννι αλλά τέσπα). 

Όπως ξέρουμε όλοι οφ κορς, το καρναβάλι της Λεμεσού εν το πιο μεγάλο, σόου πολύς κόσμος έρκεται που τες 5 άκριες της νήσου για να χορέψει, να τιτσιρωθεί, να ξελαριγγιαστοεί τζιαι γενικά για να κάμει την Λεμεσό ένα χάλι μαύρο με ποσκούπιδα γιατί απλά...εν γιορτή! Εν θα σας πω πως εν είμαι φαν του καρναβαλιού, όι, άξιουλι, σκραπ δατ, εν είμαι, απλά αρέσκει μου να χορέφκω λάτιν μουσική, hence, επειδή εν η μόνη γιορτή που μπορώ να χορέφκω λάτιν μες τον δρόμο, I get a kick out of it. Το μόνο κακό τούντη στράτα είναι ότι λόγω αρρώστιας, δε θα μπορώ να πιω ποτό. Όου γουέλ. Αν σκεφτώ ότι πέρσι έτσι τζιαιρό εν εγιόρτασα καθόλου (για λόγους που ούτε ΚΑΝ αξίζει να αναφέρω), τότε φέτος θα ξεσαλώσω. 

Αλλά θα το κάμω με στυλ (καλά όσο μπορεί να έσhιει κάποιος σε έτσι events). Θα ντυθώ the Wicked Witch of the West from "The Wonderful Wizard of Oz" (βασικά εν που το μιούζικαλ 'Wicked' που έπιασα την ιδέα τζιαι όι που το βιβλίο ή τη νέα ταινία που κυκλοφορά λέιτλι αλλά τέσπα). 

Μα εν εν η πιο τέλεια
μη-κακιά μάγισσα;;;
Όι, πε τε μου!!!


Θα χάσω τη φωνή μου, είμαι σίουρη για τούτο, αλλά θα είμαι με τους φίλους μου, παρεούδα, θα χορέψουμε, θα γελάσουμε, θα φάμε χαρτοπόλεμο (στην κυριολεξία), θα κουραστούμε, αλλά θα είμαστε μαζί. Μπορεί το καρναβάλι της Λεμεσού να μεν εν σαν της Βενετίας (που εν το αγαπημένο μου) ή του Ρίο, τζιαι είμαι σίγουρη ότι στη πορεία θα το μετανοιώσω τζιαι θα θέλω να κανιβαλίσω αντί να καρναβαλίσω, αλλά θα προσπαθήσω να συγκρατηθώ and make the best of it.


Εξάλλου, μια ζωή εν τούτη που έχουμε, αν δεν πελλαρίσουμε τζιαι λιο τι αξία θα έσhιει;

Έθελα να γράψω τζιαι για πολλά άλλα θέματα, αλλά εν με παίρνει η μέρα (βούριστρα τζιαι στη δουλειά τζιαι στο χόουμ, προετοιμασίες βλέπετε). Αυτό που θα ευχηθώ, ως τη Crystal Clean Green Monday είναι....ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΦΙΛΟΙ, ΣΟΥΒΛΑ (ακατάγνωτα!!!), αλλά πάνω απ' όλα ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΖΙΑΙ ΥΓΕΙΑ. 

And once again...

Καλές απόκρεω έβριουαν!!! :)



Buena Vista Social Club - Chan Chan

Tuesday, 12 March 2013

Voice(less)

Ας πούμε γουότ δε φακ!!!! Σόρρυ που ξεκινώ με τόση αθυροστομία την εφτομάδα μου αλλά πραγματικά κάποιος πρέπει να με μισά τζιπάνω τζικάτω (ντιπένς πως έννα το δει ο καθένας).

Ντάξει ξέρω ότι ο τζιαιρός μας επέλλανε τζιαι θέλει πλέον να το παίζει "εναλλακτικός" (μη χε), αλλά επαρατράβησε το. Τον φταίω, ναι, τον φταίω και τον κατηγορώ. Γιατί εν μπορείς κύριος να κανονίζεις να πιέννεις έξω με τες φιλενάς σου τζιαι να σου χτυπά το αγερούδι τζιαι τσουπ με το που πατάς σπίτι να χάνετε η φωνούλα σου.

Ας πούμε Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!!! Να μου σύρεις κανένα συναχάκι; Να πω στ' ανάθεμα, να το δεχτώ, θα το αντέξω. Να μου δώκεςι ιγμορίτιδα (που μου διας αρκετά τον τελευταίο χρόνο) να πω πάλε αστο πάρει τζιαι τούτο το ποτάμι. Όκεϊ. Αλλά ΦΑΡΥΓΓΙΤΙΔΑ???????????????????? Βροχόασθμα?????????????????????Μα επέλλανες τέλεια σιορ; Πόθεν σε πέψαν. Γριστός.

Και ναι αγαπητοί συν-βλογκερς. Είμαι μια Λου 'άφωνη', στην κυριολεξία, και με αρκετό φλέγμα να γεμώσω τον φράχτη της Γερμασόγειας (σόρρυ για τες ανακατσιαστικές λεπτομέριες, εν για να καταλάβετε το "μέγεθος" της κατάστασης).

Όπως θα εκαταλάβετε είμαι υπό χάουζ αρέστ που το Σ/Κ΄. Βασικά που τη Παρασκευή τη νύχτα. Εχάσαμε τζιαι θκιο μεροκάματα (ας όψουντε) τζιαι μαζί με τα μεροκάματα επίε πάι-πάι τζιαι η ευδομαδιαία βόλτα στην Σέιντ Νάπα. Θα γίνει, αλλά όχι σήμερα όπως είχαν προβλέψει τα πουλιά.

Το μόνο, ΜΟΝΟ, καλό που ούλη τούντη κατάσταση είναι ότι μεινίσκω σπίτι τζιαι λιώνω πας τες σειρές, ταινίες τζιαι διαβάσματα. Τίποτε άλλο. Γιατί για τα υπόλοιπα, έλιωσα/ έλυσα πας το τσάι θκιόσμι/χαμομήλι/μέντα (εναλλάξ), αναγκάστηκα να χάσω εξόδους, μαθήματα τζιαι προγραμματισμένα ραντευού, τζιαι ο ύπνος μου εν ανυπόφορος επειδή εν μπορώ να αναπνεύσω.

Οι Ρώσοι λαλούν μου ότι τζίνοι τείνουν να θεραπεύουν τους εαυτούς τους με γιατροσόφκια του σπιθκιού τζιαι βότανα. Ντάξει, τώρα να πεταχτώ δαμέ στο χωράφι πιο πάνω στην Μακεδονίας να αρκέψω να συνάω ότι έβρω. Πάντως λουΐζα τζιαι τσουκνίδα εν πρόκειτε να έβρω. Κανένα ξινούι να φάω ίσως. Αλλά βότανα να με γιατρέψουν, θα το αφήκω πας την αντιβίωση της γιάτραινας, για την οποία έχω να πω το εξής: 4 ώρες, 2 μπουκάλια συρόπι τζιαι 1 πακετούδι αντιβιωτικά μετά, είπαν μου το πλέον ειρωνικό "να πάεις σπίτι να ξεκουραστείς, αφού σου εφκάλαμε πρώτα εμείς τον αδόξαστο" .

Έλεος τζιαι τούτη η "δωρεάν" ιατρική περίθαλψη μας. Αχχχ Ίνγλαντ αί μις γου, τζιαι εσένα τζιαι το NHS σου. Τουλάχιστον τζιαμέ ήβρα πλάσματα να με προσέχουν. Δαμέσα λαλείς του γιατρού, "ευχαριστώ γιατρέ μου" τζιαι αντί να ανταπωδόσει, έστω να χαμογελάσει βρε παιδί μου, μουγκρίζει σου (τι είσαι, μπουλντόγκ τζιαι μουγκρίζεις μου;;;;;;;).

Η άρρωστη Λου σήμερα θα δει "Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας". Εν πολλά απρόπριετ νομίζω, ειδικά άμαν σκεφτείς ότι εν έχω φωνή. Θα σαλιαρίσω για μια ακόμα φορά μπροστά που το Richard Chamberlain (δε με κόφτει αν εν γκέι, μ' ακούτε; δε με κόφτει, αρνούμαι να δω τούντον άνθρωπο γκέι, για μένα θα εν πάντα ο "φάδερ" που το 'Thorn Birds', end of discussion).

Τζιαι κάπου δαμέ θα σταματήσω να γράφω γιατί νομίζω μου εχτύπησε η αντιβίωση κατακούτελα τζιαι λαλώ αρλούμπες.

Υ.Γ. Επόμενο ποστ (κάμινγκ απ): τι θα ντυθούμε φέτος?!?

Καλές απόκρεω έβριουαν!




Friday, 8 March 2013

Chime for Change!



"Όμορφες, κομψές, μελαχρινές, κοκκινομάλλες, ξανθές, ψηλές, κοντές, εύσωμες, αδύνατες, ευλίγυστες, multi-tasking, σπαστικές, obsessive, πονηρές, έξυπνες, δύσκολες, περίπλοκες, αστείες, cute, υπομονετικές, ανθεκτικές, τρυφερές, σαγηνευτικές, loud, δυνατές, αλύγιστες, ερωτικές, γκρινιάρες, αγχώδες, ρομαντικές, ικανές, μόνες, χαμογελαστές, δυναμικές, φοβητσιάρες, γλυκιές, καλοσυνάτες, αδικημένες, κακοποιημένες, σέξυ, ομιλητικές, νέες, γριές, έφηβες, μορφωμένες, περιποιημένες, φυσικές, μάνες!"

Σήμερα iChime για τις γυναίκες. Για όλες τις γυναίκες. Σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αλλά προ πάντων στις γυναίκες που αξίζουν καλύτερη ιατρική περίθαλη, ίσα δικαιώματα, εκπαίδευση και δικαιοσύνη. 

Σήμερα αγαπούμε τους εαυτούς μας, για όλα όσα μας έδωσε η φυσή και όσα δε θα αφήσουμε να μας πάρει η ανδροκρατούμενη κοινωνία. 

Σήμερα weChime for 

Health.Education.Justice.


Happy Women's Day everyone!



Υ.Γ. Η μέρα τούτη για τους Ρώσους είναι ιερή. Γι' αυτό τζιαι στην Ρωσία σήμερα καμιά γυναίκα ΔΕΝ δουλεύει, και ο κάθε άντρας είναι ΥΠΟΧΡΕΟΜΕΝΟΣ να δώσει στη μητέρα, γυναίκα, κόρη, φίλη, γνωστή ΚΑΙ συνάδελφο του από ένα μπουκέτο λουλούδια. Κι' έτσι,και εγώ με τη σειρά μου παρέλαβα το πιο πάνω. :)





Thursday, 7 March 2013

Η Γιορτή




Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί.


Καλή Τσικνοπέφτη έβριουαν.
Πόσοι ετσικνώσετε;;;






Τρύπες - Γιορτή

Monday, 4 March 2013

Hello Spring!!!

Αυτό το ταπεινό πλυν τίμιο πόστ εξεκίνησε να γράφεται από τη περασμένη Παρασκευή αλλά δεν είχα κουράγιο να ποστάρω ούλο το σ/κ.

Την περασμένη Παρασκευή που λέτε επία φιλντ-τριπ με τη δουλειά. Επιάσαμε το χάιγουεϊ (τι εννοείς ποιό χάιγουεϊ;;;;;;;; έναν εν το χάιγουεϊ της νήσου. τζίνο που πάει προς την ανατολή οφ κορς) Δυστυχώς δεν ήταν το χάιγουεϊ της ξενιτιάς αλλά επήρε με πέρα εις στα κόκκινα χωριά (εγώ πάντως πατάτες δεν είδα, για να είμαστε ξηγημένοι).

Ντεστινέισhον ανόουν: ΑΓΙΑ-ΑΓΙΑ-ΑΓΙΑ-ΦΑΚΙΝΓΚ-ΝΑΠΑ. Έτσι την λαλούν τα κοππελουρούθκια οκέι;;;;;!!! 

Επίαμε που λέτε για δουλειές. Να "αρπάξουμε" πελάτες. Βλέπετε με την νιού γκάβερνμεντ πρέπει τζιαι εμάς οι δουλειές μας να επεκταθούν. Τζιαι που αλλού να πάμε?!? Όπου καραδωκούν οι Ράσιανς φυσικά. Και όπως μου λένε οι επίσης ράσιανς πηγές μου, φέτη θα γεμώσουν τα red villages από red tourists, if ya know what I mean.

Καταρχάς να πω το εξής: όι εν πολλά πιο ανεπτυγμένοι απ' ότι επερίμενα. Ειδικά το Παραλίμνι έσhιει που ούλα. Δέφτερον εμπέναμε μες τα τζούελερι στορς τους για να τους κάμουμε ρικρούτ τζιαι αντράπηκα που τη πόση χλιδή έχουσιν. Μπράβο τους πάντως γιατί οι παραπάνω αρκέψασσιν με ζίρο λίρα μες την πούγκα τους τζιαι εκάμασσιν μιαν περιουσία τωρά. Αλλά γιακκά πάντως, γιακκά. Τζιαι μετά λαλούσουν κρίση. Μα πούντην τζιαι εν την βλέπω;;;; Μόνο μες το σπίτι μου έχουμε κρίση;;; Τζικάτω εν λες τζιαι δεν τους άτζιξε τίποτε!!!

Σαν μέρος της δουλειάς μου θα πρέπει να κάμω μερικά βίζιτς εις την περιοχή της Φαμαγκούστας τζιαι τούτο εν πολλά καλή ευκαιρία να γνωρίσω τζιαι λιο τες περιοχές μιας τζιαι δεν έχω πολλές σχέσεις με τζικάτω.

Παρασκευή νύχτα, εγιορτάσαμε την νέιμ ντέι μου τζιαι τα μπερθ-ντέι της 1ης εξαδέλφης, με μασκότ τον μικρό μας μπόμπιρα-άγγελο γιόκα της, ο οποίος άρχισε να βγάζει δοντάκια  (6 στο σύνολο) τζιαι προσπαθεί μετά μανίας να μπουσουλίσει αλλά ανσαξέσφουλι. Έσhιει χάζι όμως να τον θωρείς να προσπαθεί. Επίσης ετραγουδήσαμε σε όλα τα βέρζιονς το πουλάκι θα το σκοτώσω τσίου, εκάμαμε χεντ-μπάνγκιν με Μπλάκ Σάμπαθ τζιαι ακούσαμε τζιαι ενυστάξαμε με τον Παντελίδη. Μπαχαχαχα ως τζιαι το νήπιο καταλάβει ότι εν για τα μπάζα ο συγκεκριμένος. 

Όσπου να πεις τζιαι να κάμεις το σ/κ επέρασε αθόρυβα. Είχαμε μιαν οικογενειακή ανατάραξη, αλλά όταν έσhιεις φίλους που αξίζουν παραπάνω ακόμα τζιαι που ρουμπίνια μπορείς να ανταπεξέλθεις της κάθε δυσκολίας. 

Ευτυχώς οι μέρες εν αρκετά (ασφυκτικά θα έλεγα) γεμάτες τζιαι με τα προσεχώς οκέιζονς θα βουρώ πάνω κάτω. Το καλό εν αργίες, που ανυπομονώ γιατί για 3 Δεφτέρες θα μπορώ να τζοιμούμαι όσο θέλω. Αχχχχ, αυτή είναι ζωή. Εμπήκε τζιαι οφίσhιαλι η Άνοιξη καιρός να ανθίσω και να μωβίσω και μες το φτωχό πλυν τίμιο ξανατονίζω το τούτο μπλογκ μου!  

Καλήν εποικοδομητική ευδομάδα έβριουαν!