Tuesday, 30 October 2012

ERROR 500 Internal Server Error

Λιγο τι inappropriate η φώτο αλλά
τι να κάμω; Τούτην μου
επλάσαρε το Google Search!

Αισθάνομαι ότι το Youtube μόλις με εχλεύασε.
Αδέτε τι μου έδειξε σήμερα καθώς επροσπαθούσα να κάμω log in:


500 Internal Server Error
Sorry, something went wrong.

A team of highly trained monkeys has been dispatched to deal with this situation.
If you see them, show them this information:
l3I8TEjQV_ZNz0tWZB8L_hoAv7g25hsr-ZT3z6ipNfJDLIqIsU09xPZ8pb_7
AcNGlOWLgXtRQGypE2ARumVDcG2Q2qKSRoS5Ucmp6b7edOZUJg8zvjCrVStm
uTmNuUdt_-cU7-dmSfS3jbpPZMxvktC__-xphMSeTD9WXp0iizlJ1cqccu_I
7Peg0ikPcqE8yRu9yl2sSAkSs2rg_WiK6e-waNhPT-7pGdpPc3h7b7P4savL
KN-5yuDXNlmS-WgVP1DZjuaHk1ZGuZSk6acfs0oJajKIc0uDLBGqcEYOzKcp
EDBmQQkK1LZ-WinQwiV_sbojBCYSLWmrrzm9uIPWFGOzA2yBGKD5xw9UicVF
MCSZf0a_jgX7PZwnVFPIyvTidyL0ehTlQah7DU5DEZ9jIs1SPJiWMRAqutDP
TXJxk_2gt11XgP3IUhG_R8R8RmajHeOf9JJhEHfD8lGEHA4bequWiZwNc7Ji
QdSrMoOS2GZHaAH7pBFYW7NynlqQYywvf3KXt0CIPfMnPbPtwRtKdooskJKm
0uPoUdY5iSOjMzbouFSaXaD2EJ5luDG-Lrlycf3vKBTZOHHXrd48xUizRYYt
9WtnZ44o1ZTU1_2LzgqpmTbjlbyA05ge2XXQOgyz9I35bDwBVBUPqZD8gHXl
n1ADlk1t5FScp95fCEQ_-7rPniqCYVHGcKj0ySR36zzIM3ObSujp7Ti9IDwK
FrzSZxPhtYFPECFyJ-dp8mAwe6KHHiLYTbXEKxmdMH28a7cvvecyahKmDujJ
7beur5eqfwdhdz9s4rVPrjnr9XNe3v9mIxh2LVk-PpIWZoEaTSWE1XQK2CxH
wO3XjX5E-3TRJNSqaW7LgEa6oPpyv9zCMiX3_OGwOZMyxlVYycFkhRcJuWEt
tQi1CiUPG46FlH5WlPvMgsVGv2mAXOjPcPK4BMyNulfKplBnaSMkBo3cIPF4
MruWjAgkwpUU2dzgI7cUXiGSbVS1PC_PlTTyKDd2qml3vmvr_nfO_WWtFy5P
zuSsmFLvWnZYlgaBtcdzyZHetYU1b4Q7Vd5ULSea5JENy3gZBjtxPohZiaNn
25OY4cR3EAX0nOceqerdB87rroJ-jZ2MyByaBeNOGbp3_3v7qJb6qU_-L6KR
eqvYrBTG-T3Oa-gqWqpUzt_Je-NpWVjCtIoinLPFm6n1RjF8Xh04BejMe900
WfeEwqYCLh1VPMvi5MUkNR_pIVbGH81-KUhAGVh-R_o74zSTgF_PakV3Gn7y
GfywlXq0wf9vMlrSZbB8C72-8WwUcMQMmsmzj8PEWfX547ax78K9eHkyfB-y
xiFxECsgNoMk5ovrwcfJdHE_xG312shSLB3qRWPrwz6f_r0iAxCvC9J5WgbX
pEqzRz0pgDyKUAe-kxIykwZN6wC95WlQrayxmJwIgEOBhbUiFT3gHD_X2i1u
3Pu24PDQMs_mI2wiiO1i-kTRPwQaZSAzmvdBX-rLjfxI5zqzGLABV07BaKp1
agLtMyqIQZJgKaqoSMnLABha1A_wHtwJ50HD5pueRX_uOpjFzY-LJHuf6xf2
k_t7PM57j9FRSic4yXK9Flj99BQDVfL5CVVP6yHoTcq3lWW1uEMjj47wN9zc
JFltykzJdsNTMK4vEFTobERBahNOIt687NIR_ITxsWxAq1bT6luOIpMRaO1v
NatL5iTPVz0is-xMJpvFvJi6rymG-3kTTjBxVQVf9M9Cu-_K6W5AMVLZ2d7V
v3nrJo2Jzf6KJcKBFCqLDapFfefY07hfoWiRSJ2AYIpTgVy-ADmdIP3vRPuN
AfTSTtui99UapGcs-OW3-je9tNyMiw2x8i52iL97owPpSfuNkDUs66CEk6ns
_a_RtgPeys6Qr3T6DqnZdxoZIZxrSFVCY44Z_IM2nhSi8XnaoPtMB09XrG2W
N1Z4i0hptIZ16DDJWUCjohFcBIeN0UHvsdvjaRiWgBUZfTUkD6uVMKmyc4wm
TPLSTJJluHV5A_17Tovck2c67gaJ9n9Dm-wr-7-QdEtedh2sfc2IK94RQOuu
vFsBx2h8oSSJnAWovHRkLnGW2Xp98o6ibW7w3JtOYs_W71Wl-VNRB4GfF7HX
o0doxU-tqYGJQ42jdP_JhyE-knaaKWmZzeSMch9JgAA66bxgJefE6DDAp79e
M7rTbhfzRqHhpM8qX6jP_3JKg0ZVic4MflZsX1o6tQZUFgIvvw7PLYnXktOI
KvlVV0lHF1On0KMOwNniRGfMFhnONM2ROqZk-op_R0CSdGAfkLOsy7v1n_B5
plSwXQvi1mrwoQZLzpmA8MIFf08SvS0JwCffcMwLlbnJ78Yb_lpKogMDaycP
uaQ5FnRUx-L1VV3dOkQrAWAd1gOghVhvRrO9Qucezr62wRYqWaG6xU-TiRGP
_Eo_Ip8sLqLobYH_wWDzXsFd4Zt0O79c9kc0ExxH96X6iNVWgy4cMpBmgsWY
m6lxbWGtYuUJCYuHsWTdIUJ8gmqM1cLUJggTgpmo_enJlSJ9JsHULVDjPkYY
8R6nWG9g9vTbxkeHBlOcBvjyJ0MdFz93czVkUtR7euhfHmx5CO1NqiyudwBk
DldZ6pgd-JZteS0CkMG4Pkd-H5FUulS8SMN2OeHCjh_5vMRyTVn0leSzGEdE
Tt7UK3IkR7agq1vC2RO0h82XKCfElBm3R5hRMLpwdqGS3I3lmZ4JTrOAwYsg
-nUBwZyMizFv07gMC8iTI5xzrH-AQ5JSVfy_0prkjuJnxMGdCWyiVfILU5d_
3VQ8Mxqwf87Tne0LcAPaw7Dgq6nuojzxYfdYZZKQ64KJh-34fPeKdNPx51bf
Sol_1U91cDJDIfIy4OCtDoQFgNrDUdp-jPfwmEdqOZIyeOTVYlGdlCaGqB1P
C5CJi3-BdHOgdIGzMtUfds_aCXT0zfOAs-Q3rOhwFMsnGO8iLzOnhCRGNN5Z
8ZEZCS8Ah0hrfSsWfAPrhESe_ZTJOatElaK7GUR0EvPDM1HSqjE98UiOZK4j
JMLIzUVUElOuMWwIrP-HRsIB8cYnf-PvJ4LZ8fhDsELaJO2lI0jSXzq-iFVf
mXqr1IWHbMmGRL-seGGvalmG_bOTlrFmeixz5U2MK78nuLMKJQVM6MtmXp2M
bGOK7mHN41035GgHDjHmRVmb4zYze8wEod5-wNKpbVcGFz9AFjRA4z5rpf_M
piAQJnbaavBnMfCiAdz5NPSo87d81aLhVY2lhjuuv1zHen8JCTWe6ruBOE1b
c89EUukH_S00VTrccWRe0eCxCKoVOLQKtJ81UV0jplV688HR_NWZTIENZzMu
dQZoa07pOFviqGOqeLsr4ZOrmOG4lVMb-ysBx7AQtQJkXLBTbPQaMLFtzjWh
uCfVX1khVZW-AoX4Nhq9FI6i8wWgT_H4FoSNzIEDzXAF03NABL-v6RP-siuk
LlJvCnjRASzNlfQuGkDylWQRprQFqASVhr7VeX_lGcenHCeMQ93bp-JgXqjI
yS97yY3Id3YqaFJDi3tUOTWuX9GnDMHIlsRdboTUA8JKZuFiHS74K5nfgZde
5ev2ILQBDPn5SJWmxQ_V1VE=


Λαλείτε να με περιπέζει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;





Spawn of Possession - Apparition

Monday, 29 October 2012

Και βλέπω κάτι όνειρα...



Άσιλα. Ίσhαλα ελείψε μας ο Παντελίδης τζιαι επίαμε πίσω στα γκόλντεν όλντις...Τριαντάφυλλος ολέ! Ντουόντ γουόρι εν επέλλανα...νομίζω.

Πάντα έβλεπα πολλά....vivid dreams...εις την κυπριακήν πολλά ζωντανά όνειρα. Λες τζιαι εζούσα τα. Μερικές φορές όκεϊ επηρεάζουμουν τζιαι που τες πολλές ταινίες τζιαι που τα πολλά έντοντα γεγονότα που έτυχε να ζω.

Αλλά τι εν τα όνειρα μας; Εν απλά μηνύματα που υποσυνείδητου μας; Εν προμηνήματα; Εν κάποια ίσως signals που μας δια ο εγκέφαλος μας για μερικά συγκεκριμένα άτομα;

Μισώ να βλέπω άτομα που το παρελθόν μου στον ύπνο μου, Α! Εν ο Χάρος μου. Λες τζιαι παίζει μου παιχνίθκια εξουσίας ο νους μου την ώρα που προσπαθώ να απολαύσω τον 8ωρο ύπνο του προλετάριου.

Μπορεί εγώ να θέλω να τζοιμηθώ ήσυχη ας πούμε γιατί έχω του κόσμου τα βούρηστρα  την άλλη μέρα τζιαι τζιαμέ ο γραβίλης...να βλέπω τα πιο άκυρα όνειρα EVER!!!

Εν θέλω να μπω σε λεπτομέριες, απλά σπάζει μου την τα όνειρα μου τελευταία. Θέλω να είμαι ήσυχη. Να σκέφτομαι τους Ρώσους. Τα θεατρικά μου. Να κανονίζω πλάνς για τη μάνα Ίνγκλαντ. Να σκέφτουμε το Μάινα τζιαι ούλους τους handsome 40+something που I have a crush on (mostly actors α, μεν με παρεξηγήσετε τζιαι φκάλετε με τζιαι καμία παράξενη)...ξέρετε νόρμαλ πράματα.

Τελικά όμως τι εν τα όνειρα μας; Πράματα που ίσως εν μπορεί να τα αντιμετωπίσουμε συνειδητά ή απλά εν ένα μπουρδελο-τέχνασμα του υποσυνείδητου που απλά αποφασίζει να κάμει mash-up ότι άκυρη ή άχρηστη πληροφορία που we don't give fuck about τζιαι επαναφέρει μας το την ώρα που τζοιμούμαστε just to piss us off?

Despite the awful dream-making, με τοτς Ρώσους τα πάμε πόμπα, κάθε μέρα τζιαι καλύτερα. Αρκέφκω τζιαι την γλώσσα σύντομα. Yay or nay? Θα τα πούμε σε άλλο ποστ τα pros and cons για τούτο. Με τα θεατρικά τζιαι τζιαμέ προχωρούμε...αργά, αλλά πολλά σταθερά. Τζιαι το καλύτερο...υπάρχει αγάπη τζιαι ησυχία, all around.

Αν εφέφκαν τζιαι τα όνειρα θα είμαστουν κομπλέ. Αλλά εν μπορούμε να τα έχουμε ούλα σόου...τζιαι για τούτα που έχουμε είμαστε ευγνώμων.

Βλέπετε τζιαι εσείς όνειρα που εν τέλεια ότι να' ναι;

P.S. Καλήν εφοτμάδαν έβριουαν!



Angus and Julia Stone - For you

...τραγουδάκι που ερωτεύτηκα παράφορα...

Saturday, 27 October 2012

Ηρεμίααααα....



Ένα κομμάτι από τους Sigur Ros που υπέρ-αγαπώ.
Για να ηρεμήσουμε μετά που την χειμαρώδη βδομάδα που είχαμε.
Μια όμορφη μουσική τζιαι λιο πιάνο εν ότι πρέπει.

Καλό Σ/Κ εύχομαι σε ούλους!

P.S. Ένα γράψω σύντομα ποστ κανονικό. 
Missed u all, απλά βουρώ τζιαι απολαμβάνω συνάμα! 
Take care everyone... xxxx




Sigur ros - Samskeyti (Untitled 3)

Monday, 22 October 2012

Άτε, ποιός θέλει να παίξει Θέατρο;


Ξέρω έπρησα σας, αλλά σίριουσλι εν περιπέζω τωρά, I'm calling out to everyone who may be at all interested in acting. Χρειαζούμαστε πλάσματα. Εν μας κόφτει αν είσαστε άντρας ή γενέκα. Εν κάμνουμε διακρίσεις εμείς. Ούτε η ηλικία μας πειράζει. Μόνο να ξέρετε ανάγνωση τζιαι να μπορείτε να μάθετε λόγια πόξω.

Η παράσταση εν λιο σύντομα σόου θα έσhιει εντατικές πρόβες που φτομάδας. Εν είμαστε όμως βάρβαροι, ντουόντ γουόρι. Θα είμαστε τζέντολ. Πε τε μου αν θέλετε να τράι άουτ. Ακόμα τζιαι για το γαμώτο σας. Ελάτε...μεν ντρέπεστε!

Άσχετο, επία πόψε στο Μουσείο Θεάτρου στη Λεμεσό γιατί εκάμνασσιν ένα αφιέρωμα στον Μιχάλη Κακογιάννη τζιαι άι θινγκ άι αμ ιν λαβ γουίθ Στέλιος Μάινας. Τζίζααααςςς! Τζιαι να πεις ότι έβλεπα το 'Νησί' τζιαι επέλλανα πάνω του; Αφού εν τον έβλεπα. Πρέπει να εν επειδή τον είδα στο θέατρο τζιαι άρεσε μου πολλά σαν ηθοποιός μάλλον. Νομίζω όμως ότι τζίνος ο άνθρωπος όσο πάει τζιαι γινήσκετε πιο χάντσομ. Παν του τα γηρατειά. Ενώ ο Κώστας Καζάκος (που ήταν επίσης παρών) απλά ήταν ο κιούτεστ παππούλης έβερ. Απλά έθελες να τον πιάσεις τζιαι να τον κάμεις χάγκι μπέαρ.

Είπαν μας τζιαμέ ιστοριούδες. Έθελα να σπάσω στο ξύλο τζιαι το συγγενόπουλο του Μιχάλη Κακογιάννη γιατί μου την σπάει ταμάλα (για τον δικό μας τον μουσικοσυνθέτη λέω - αφού τα κλέφκει ούλα, εν μπορώ, ανάφκουν τα λαμπούθκια μου χρώμα βουργουνδη).

Εν αργά εν ξέρω τι λέω. Πρέπει να πάω για ύπνο γιατί έχω να πάω τζιαι Ρωσία το πρωί....λέμε τωρά.

Ουάν μορ θινγκ....Ινάφ με τζίντον Παντελή Παντελίδη. Επρήσετε μας. Δεν γουστάρουμε λέμε. Γουόναμπι τζιαι τούτος. Ας πάει να γαυγίσει δίπλα στη Πάολα να ησυχάσουμε (κατζίες κατζίες νυχτιάτικα). Καλύτερα να ακούω K-Pop που τον PSY παρά τούντα τρασh ελληνικά που ρίφκουν ολοένα το άι-κιού μας (ποιό;).

Night y'all. Keep on smiling!


PSY - Gangman Style

Sunday, 21 October 2012

You Lose Some, You Gain Some


Καθώς εψαχούλεφκα σήμερα το πρωί να έβρω κάτι notes για τον director (ναι! ζω, αν τζιαι άρκησα να γράψω ακόμα είμαι αλάιβ εντ θράιβινγκ), έπεσσα πάνω σε κάτι handouts που το πρώτο χρόνο του Πανεπιστημίου μου.

Εκάθουμουν μαζί με την Φιλελεύθερη (για more info on who this 'φιλελεύθερη' is look here) τζιαι πρέπει να κάμναμε lecture on Modernism στο English Lit course μου (γιατί έκαμνα 2 degrees in 1 εγώ - πως λέμε αγοράστε 1 πάρτε 2; εε κάτι έτσι) τζιαι εγάφαμε notes η μια στην άλλη:

Εγώ -- Λουκρέζια
She-- Φιλελεύθερη

Λου - Βαρκούμαι πολλά!
Φιλ - Me2!
Λου - Εβαρέθηκα τον!
Φιλ - Ελπίζω να μεν εν τζιαι το βιβλίο equally boring σαν τούτον.
Λου - Εν τζιαι τζίνο αρκετά slow όμως.
Φιλ - Εθκιέβασες το;
Λου - Γιάπ. Κάθε βασανιστηκή λέξη του.
Φιλ - Oh no!
Λου - Γιαπ.
Φιλ - Να μου πεις περίληψη μετά μπορείς;
Λου - Sure! If you don't die of boredom first. :P

Η συγκεκριμένη συζήτηση πρέπει να εγηνίσκετουν τον τζιαιρό που έπρεπε να θκιεβάσουμε το "A Passage to India" του E.M. Forster. Εξαιρετικό βιβλίο δε λέω τζιαι δεν αμφισβητώ τον Φόρστερ...αλλά τζίντον τζιαιρό ήμου τόταλι γυρισμένη επειδή εκάμναμε αβέρτα Μοντερνισμό τζιαι μιας τζιαι εγώ πάντα ήμουν παιδί της Αναγέννησης με έπληττε αφάνταστα η ασαφής μελαγχολία τον συγγραφέων/ποιητών τζίντης εποχής. Όταν αποφοίτησα όμως έδωκα έμφαση τζιαι αγάπησα τζιαι την Virginia Woolf τζιαι τον T.S. Eliot ακόμα τζιαι τον James Joyce που δεν τον είχα σε πολλά higher esteem πιο παλιά for some reason.

Τζιαι αν τζιαι εχαθήκαμε με την Φιλελεύθερη, τελευταία νιώθω ένα feeling of gratification. Εν λίο παράξενο τούτο που θα πω, αλλά νομίζω τελικά έχουν λόγο που γινήσκουνται κάποια πράγματα. Αν δεν ετέλειωνε η φιλία μου με τούτην εν θα άρκεφκε ποτέ η φιλία μου με την Εταίρα τζιαι ύστερα που τούτην έπεσε στο δρόμο μου κάτι άλλο...κάτι που ακόμα προσπαθώ να ξορκίσω, αλλά νιώθω πολλά...grateful.

Πως να το πω. Αν δεν εγινήσκουνταν έτσι όπως εγίναν τα πράματα, τότε εν θα είχα στην ζωή μου ούλους τούντους ανθρώπους τωρά που με περιτρυγυρίζουν με τόση αγάπη, τόση εμπιστοσύνη τζιαι εκτίμηση. Πραγματικά μερικές φορές νιώθω ότι είμαστε τόσο blessed τζιαι ούτε καν το αντιλαμβανόμαστε.

Πέρνουμε τα πράματα που έχουμε για δεδομένα τζιαι εν τα εκτιμούμε. Αλλά σήμερα, τζιαι για τον υπόλοιπο τζιαιρό που ξεδιπλώνετε μπροστά μας νιώθω ασφάλεια με τους ανθρώπους  που έχω τωρά στη ζωή μου. Αγαπούν με τζιαι εν άνθρωποι που θυσιάζουν για μένα, που εν κολλώνουν να μου δείξουν το τι σημαίνω για τζίνους τζιαι για το πόσο ψηλά με έχουν.

Χωρίς να θέλω να γρουσουζέψω τίποτε, απλά θέλω να πω ότι ναι, χάνεις κάποια άτομα. Κάποιοι έρκουνται, κάποιοι φέφκουν. Κάποιοι φέφκουν με ήρεμο τρόπο, κάποιοι φέφκουν τζι' αφήνουν ερείπια τζιαι στάχτες πίσω. Αλλά το πόσα αποκόμισα που άτομα που εθκιαλέξαν να φύουν τζίνοι που τη ζωή μου, δεν φαντάζεστε.

Έχασα έναν άνθρωπο, εκέρτισα 8! Εν εν συγκλονηστικό; . Απίστευτο!

Με τη δουλειά πάμε τα πόμπα. Είπαμε εν temp η δουλειά αλλά every day I feel like a million bucks, with my confidence sky high τζιαι με το θέατρο ακόμα καλύτερα μιας τζιαι έκρουνται ευκαιρίες I could never have dreamed of (or did I now?).

Έκληση σε όποιον θα ήθελε να ασχοληθεί με το θέατρο ας επικοινωνήσει. Χρειαζούμαστε άτομα που να θέλουν να παίξουν, μεν αγχώνεστε εν θέλουμε την επόμενη Λαμπέτη ή τον επόμενο Olivier, απλά κάποιον που να του αρέσκει το θέατρο τζιαι να θέλει να give it a go. Drop me an email in case you're intrested. We're based in Limassol.

Τζιαι σύντομα πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα μιας τζιαι εν η αγαπημένη μου γιορτή.

Εν σας γράφω συχνά τζιαι απολογούμαι για τούτο. Αλλά είμαι δαμέ τζιαι είμαι...ευγνώμων!

Να' στε ούλοι καλά. Enjoy your Sunday boys and girls!




Hurts - Sunday

Wednesday, 10 October 2012

The Highwayman

Εν τέλεια WTF η φώτο αλλά
ήβρα την πολλά 'in' σήμερα! 

Αν τζιαι έσhιει μέρες που έχω ΤΑ θέματα να αναλύσω, μόλις θα κάτσω να γράψω ξεχνώ τα ούλα. Τζιαι γράφω απλά τα της ημέρας. Εν θέλω να είμαι έτσι, αλλά μεταξύ των Ρώσων (που δόξασοι πάσσιν ούλα καλά) τζιαι τα των θεατρικών είμαι τόσο κουρασμένη τζιαι σπαταλημένη πας το μένταλ ντιπάρτμεντ του εγκεφάλου που εν μου μεινίσκει τζιαι πολύς νους για να γράφω ότι τζιαι όσα θέλω δαμέσα.

Επαντρέψαμε τζιαι τη Νέρι μας. Τούτο ξέρω εγώ. Επαναπατρίζετε τζιαι η Πρας σύντομα τζιαι κάμνει με να πεινώ πολλά κάθε που έννα ανοίξω το Πρασινο-βλογκ της, η Aenima πάντα με την καλύτερη μουσική, η Tinkerbell που με κάμνει να ζω σε εναν πολλά Sex-and-the-City world έτσι όπως τα περιγράφει ούλα τζιαι κάμνει με να θέλω να πάω NYC NOW τζιαι η Μάνα που εγήνικε ονλάιν φοιτήτρια τζιαι σκέφτουμαι συνέχεια ένα 'βρε λες;'Αααααχχχ...the blogosphere is evolving so fast!

Τζιαι επειδή βαρκούμαι να γράφω βλακείες τζιαι νιώθω στην κυριολεξία νάκκο spent σωματικά τζιαι εγκεφαλικά θα σας βάλω ένα τραγούδι που υπερ-λατρεύω.

Το τραγούδι εν το 'The Highwayman' της Loreena McKennit το οποίο εν βασισμένο σε ένα ποίημα του 18ου από τον Alfred Noyes.

Η ιστορία των στίχων είναι για έναν ληστή τζίντης εποχής που ερωτεύκετε την Μπες, την κόρη ενός πανδοχέα. Κάποιος προδώνει το λοκέισhιον του ληστή τζιαι για να τον προειδοποιήσει η Μπες, θυσιάζεται για να σώσει τον αγαπημένο της. Οργισμένος ο ληστής μας, που το χαμό της αγαπημένης του, προσπαθεί να πάρει μάταια εκδίκηση, μιας τζιαι σκοτώνεται στο τέλος τζιαι τζίνος.

Λατρεύω τη μουσική, της φωνή της, τους στίχους τζιαι φυσικά το μόραλ οφ δε στόρι... true selfless love.

Βάλω σας τα lyrics που κάτω...

Ελπίζω να σας αρέσει τζιαι καλή συνέχεια της εφτομάδας έβριουαν!



          Loreena McKennitt - The Highwayman

The wind was a torrent of darkness among the gusty trees

The moon was a ghostly galleon tossed upon the cloudy seas
The road was a ribbon of moonlight over the purple moor
And the highwayman came riding,
Riding, riding,
The highwayman came riding, up to the old inn-door.

He'd a French cocked hat on his forehead, a bunch of lace at his chin,
A coat of claret velvet, and breeches of brown doe-skin;
They fitted with never a wrinkle; his boots were up to the thigh!
And he rode with a jewelled twinkle,
His pistol butts a-twinkle,
His rapier hilt a-twinkle, under the jewelled sky.

Over the cobbles he clattered and clashed in the dark innyard,
And he tapped with his whip on the shutters, but all was locked and barred;
He whistled a tune to the window, and who should be waiting there
But the landlord's black-eyed daughter,
Bess, the landlord's daughter,
Plaiting a dark red love-knot into her long black hair.

"One kiss, my bonny sweetheart, I'm after a prize tonight,
But I shall be back with the yellow gold before the morning light;
Yet if they press me sharply, and harry me through the day,
Then look for me by the moonlight,
Watch for me by the moonlight,
I'll come to thee by the moonlight, though hell should bar the way.

He rose upright in the stirrups; he scarce could reach her hand
But she loosened her hair i' the casement! His face burnt like a brand
As the black cascade of perfume came tumbling over his breast;
And he kissed its waves in the moonlight,
(Oh, sweet black waves in the moonlight!)
Then he tugged at his rein in the moonlight, and galloped away to the west.

He did not come at the dawning; he did not come at noon,
And out of the tawny sunset, before the rise o' the moon,
When the road was a gypsy's ribbon, looping the purple moor,
A red-coat troop came marching,
Marching, marching
King George's men came marching, up to the old inn-door.

They said no word to the landlord, they drank his ale instead,
But they gagged his daughter and bound her to the foot of her narrow bed;
Two of them knelt at the casement, with muskets at their side!
There was death at every window
And hell at one dark window;
For Bess could see, through the casement,
The road that he would ride.

They had tied her up to attention, with many a sniggering jest;
They had bound a musket beside her, with the barrel beneath her breast!
"now keep good watch!" And they kissed her.
She heard the dead man say
"Look for me by the moonlight
Watch for me by the moonlight
I'll come to thee by the moonlight, though hell should bar the way!"

She twisted her hands behind her, but all the knots held good!
She writhed her hands till her fingers were wet with sweat or blood!
They stretched and strained in the darkness and the hours crawled by like years!
Till, now, on the stroke of midnight,
Cold, on the stroke of midnight,
The tip of one finger touched it!
The trigger at least was hers!

Tlot-tlot! Had they heard it? The horse-hoofs were ringing clear
Tlot-tlot, in the distance! Were they deaf that they did not hear?
Down the ribbon of moonlight, over the brow of the hill,
The highwayman came riding,
Riding, riding!
The red-coats looked to their priming!
She stood up straight and still!

Tlot in the frosty silence! Tlot, in the echoing night!
Nearer he came and nearer! Her face was like a light!
Her eyes grew wide for a moment! She drew one last deep breath,
Then her finger moved in the moonlight,
Her musket shattered the moonlight,
Shattered her breast in the moonlight and warned him with her death.

He turned; he spurred to the west; he did not know she stood
Bowed, with her head o'er the musket, drenched with her own red blood!
Not till the dawn he heard it; his face grew grey to hear
How Bess, the landlord's daughter,
The landlord's black-eyed daughter,
Had watched for her love in the moonlight, and died in the darkness there.

Back, he spurred like a madman, shrieking a curse to the sky
With the white road smoking behind him and his rapier brandished high!
Blood-red were the spurs i' the golden noon; wine-red was his velvet coat,
When they shot him down on the highway,
Down like a dog on the highway,
And he lay in his blood on the highway, with the bunch of lace at his throat.

Still of a winter's night, they say, when the wind is in the trees,
When the moon is a ghostly galleon, tossed upon the cloudy seas,
When the road is a ribbon of moonlight over the purple moor,
A highwayman comes riding,
Riding, riding,
A highwayman comes riding, up to the old inn-door.

Saturday, 6 October 2012

Ένα φθινοπωρινό παραμύθι...


Το 1989, ένα δειλινό στις αρχές του καλοκαιριού ένα τρίχρονο κοριτσάκι καθότανε με ανυπομονησία στη βεράντα του διαμερίσματος που διέμενε με τους γονείς της και περίμενε το πρώτο της κατοικίδιο να καταφθάσει. (ουυυυ εν αντέχω τα καλαμαρίστικα, θα πάω πίσω εις την κυπριακήν μου)

Τζίντο κοριτσάκι που λέτε, για πρώτη φορά θα είσhε ζωάκι μες το σπίτι. Εν φαντάζεστε με ήντα χαρά το υποδέχτηκε. Το κατοικίδιο ήταν ένα γατάκι 2 ετών περσικής ράτσας αλλά είχεν έρτει all the way from μάμα Ίνγκλαντ. Το όνομα της ήταν Φλάφι. (νόου σαπράιζ δέαρ).

Το κοριτσάκι έκαμνε πολύ παρέα με το γατάκι τζιαι μέσα από μαρτυρίες της μητέρας της έμαθε ότι επίσης ήταν λίο άταχτη γιατί ετυράννισε τζιαι νάκκο το γατάκι τα πρώτα  θκιο χρόνια γιατί έβλεπε το σα παιχνιδάκι. Αλλά ήσhε της απίστευτη αδυναμία τζιαι αγάπαν την Φλάφι σαν να ήταν αδελφούλα της.

Τα χρόνια επερνούσαν τζιαι το κοριτσάκι εμεγάλωνε μαζί με το γατάκι. Ένα καλοτζαίρι το κοριτσάκι επίε καλοκαιρινές διακοπές με τους γονείς της για δυο μέρες. Το γατάκι το αφήκασσιν στην φροντίδα της θείας σόου εν ανυσηχούσε κανένας.

Γυρνώντας από τις διακοπές επροσέξασσιν όμως ότι το γατάκι σάννα τζιαι εν εσυμπεριφέρετουν πολλά νορμάλ σόου αποφασίσαν να το πάρουν στο κτηνίατρο να δούσσιν τι εγίνετουν με την Φλάφι. Ο κτηνίατρος τους επληροφόρησε ότι μάλλον το γατάκι έπαθε κόλπο (εγκεφαλικό) ενώ μάλλον η οικογένεια έλειπε για διακοπές, αλλά ότι ήταν μια χαρά. Τζιαι έτσι η οικογένεια έφυε χωρίς ιδιαίτερες ανυσηχίες για τη Φλάφι τους.

Μέσα στις επόμενες μέρες όμως η Φλάφι ούτε έτρωε, ούτε εκινήτουν πολλά τζιαι έτσι η οικογένεια άρκεψε να ανυσηχεί σόου εξαναπήραν την στον κτηνίατρο. Τζίνος είπε τους ότι εθέλαν καθαρισμό τα δόγκια της (ιμίσh) τζιαι ότι θα έπρεπε να την ναρκώσουν, αλλά με καμία εγγύηση εάν θα επιζούσε της εγχείρησης γιατί ήταν αρκετά μεγάλη by then. Ήταν ήδη 11 χρονών.

Η Φλάφι όμως επέζησε της εγχείρησης. Αλλά δεν εκαλυττέρεψε. Αν μη τι άλλο εχειροτέρεψε. Ούτε φαγητό έτρωε, ούτε εμπορούσε να κινηθεί, ούτε εμπορούσε να πιει. Σόου η μάμα της οικογένειας την εφρόντιζε σαν να ήταν βρέφος.

Μια Κυριακή απόγευμα, η Φλάφι ήταν στα πολύ χάλια της. Η αναπνοή της εν ήταν κανονική, ανάπνεε πολλά γλίορα τζιαι τα μάθκια της είχαν ασπρίσει που μέσα. Εν επερπατούσε τίποτε τζιαι σάννα ήταν ήδη ένα ζόμπι.

Όλοι μες το σπίτι εκαταλάβασσιν ότι η Φλάφι δεν ήταν καλά τζιαι ότι μάλλον ήταν στα τελευταία της. Κάπου στις 8-9 το βράδυ το κοριτσάκι (που ήσhε ήδη γίνει έφηβη) επίε να την πιάσει στα σhέρκα της μιαν τελευταία φορά. Αμέσως άκουσε που το γατάκι να φκαίνει ένα βρόγχθος. Τζιαι εφκήκε τζιαι ένα άσπρο πράμα που το στόμα της. Τζιαι τζιαμέ στα σhέρκα της εξεψύσhισε η Φλάφι. Τζίντη Κυριακή νύχτα.

Το κοριτσάκι εκάθεντουν στην κουζίνα τζιαι εκράταν την στα σhέρκα της σάννα τζιαι εν εμπορούσε να πιστέψει ότι η φίλη της, η αδελφούλα της εν θα ήταν ποττέ ξανά μαζί της. Το τρίχωμα της Φλαφούλας ήταν άσπρο, τζιαι έτσι όταν έπρεπε να την ετοιμάσουν για την "ταφή" της, η μητέρα της οικογένειας την έβαλε πολλά προσεκτικά σε ένα κουτάκι, τζιαι της εφόρησε που πάνω ένα μικρό τούλι. Την έντυσε νυφούλα.

Τζίντην νύχτα το κοριτσάκι εν εμπορούσε να τζοιμηθεί τζιαι επίε τζιαι εχώθηκε στην αγκαλιά της μάμας της. Την επομένη, επίε η μάμα με τον μπαμπά τζιαι την εθάψασσιν κάπου εκτός της Λεμεσού, σ' ένα χωριουδάκι.

Για μερικές μέρες το κοριτσάκι ελειτουργούσε μηχανικά. Μιαν Πέμπτη βράδυ, καθώς είσhε τελειώσει το μάθημα του Σολφέζ της, ήρταν να την παραλάβουσσιν οι γονείς της. Μπαίνει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τζιαι τζιαμέ για πρώτη φορά είδε ένα μικρό ασπρουλιάρικο κουταβάκι να κάθεται φοβισμένο τζιαι κουλουριασμένο.


Ο ενθουσιασμός για το νέο κατοικίδιο ήταν τεράστιος. Τζιαι δεν εμπορούσε να ήσhε έρτει σε καλύτερη περίοδο τούτο το κουταβάκι. Αμέσως εγήνικε το νιού μπεστ φριέντ της. Την επρόσεχε, την έπερνε βό-λτα, την ετάιζε με το μπιμπερό (στην αρχή). Μέχρι που την έβαλε τζιαι μέσα στη μπανιέρα τζιαι εβάφτισεν την θέμας...η μικρή μας Πριγκήπισσα...Σύσσι.

Το πρώτο διάστημα, εν αλήθκεια ότι το κοριτσάκι ακόμα εθρηνούσε το χαμό της Φλάφις τζιαι δεν ήταν πολλά κολλητή με τη Σύσσι. Κάθε νύχτα άκουε τούτο τζιαι τούτο το τραγούδι προσπαθώντας να την ξεχάσει. (σόορυ για τις άθλιες ποπ-ικες προτιμήσεις, ήταν τζιαιροί τζιαι επίασσιν)

Με το καιρό όμως, τζιαι αφού επεράσασσιν κανένα θκιο χρόνια, το κοριτσάκι άρκεψε να δια παραπάνω σημασία στη Σύσσι τζιαι εφρόντιζε την σαν να ήταν κάτι ακόμα από αδελφή της...σαν να ήταν το παιδάκι της. Ήταν εξ' ολοκλήρου δική της ευθύνη. Τζιαι με το καιρό εγήνικε η ζωή της ολόκληρη. Εκάμναν τα πάντα μαζί.

Η Σύσσι εβοήθησε το κοριτσάκι να ξεπεράσει το χαμό του προηγούμενου της κατοικίδιου τζιαι μέχρι σήμερα είναι το πιο γλυκό τζιαι το πιο όμορφο πράγμα στη ζωή εκείνου του κοριτσιού...που έχει γίνει τώρα πλέον...γυναίκα.

Σήμερα μαζί, κλείνουμε 13 χρόνια....δηλαδή τη μισή μου ζωή την επέρασα με ένα υπέροχο, αξιαγάπητο σκυλάκι, που κάθε μέρα ύπαρξης της δια μου την υπέρτατη ανιδιοτελή αγάπη που δεν εβρήκα πουθενά αλλού.

Ο κόσμος μου δε θα μπορούσε να είναι ποτέ ο ίδιος χωρίς τούτο το πλασματάκι. Την αγαπώ για πάντα τζιαι μακάρι να μας έσhιει καλά ο πλάστης μας να έχουμε τζι' άλλο τόσο χρόνο μαζί. Το Συσάκι μου είναι ήδη 13, αλλά η ενέργεια της κοτζιακαρούας μου εν ακόμα (δόξα ο Θεός) αρκετά high.


Σε όσους έχουν ζωάκια...να τα αγαπάτε γιατί εν τα πλάσματα που ότι μα ότι τζιαι να γίνετε, όσες σκοτούρες τζιαι ασχίημιες σας φέρει η ζωή, την ώρα που κλαίτε ή γελάτε θα εν τζιαμέ να σας δώκουν την αγάπη τους τζιαι την κατανόηση τους (τζιαι μπιλίβ μι καταλάβουν μόουρ δαν γουί νόου) χωρίς να ζητήσουν τίποτε ιν ριτέρν.

Πριν 13 χρόνια έκλαια τζιαι επεθυμούσα τη Φλάφι μου. Τζιαι ως σήμερα δεν την ηξιχάνω. Αλλά τη Συσούλα μου, δεν την αλάσσω (ότι χαρακτήρα τζι' αν ανέπτυξε, τούτο ιτς ον μι εντ μι όνλι) ούτε για τα περισσότερα πλούτη του κόσμου ούτε για την αγάπη κανενού ανθρώπου (πλυν της οικογένειας μου).

Χρόνια μας καλά, χρόνια μας πολλά...χρόνια γεμάτα αγάπη τζιαι υγεία!

Γκοντ μπλες γιου έβριουαν. Καλό Σαββατοκυρίακο!




Josh Groban - You Raise Me Up

Thursday, 4 October 2012

Trolling @ Work


Το μέιν τασκ στη δουλειά μου κάθε μέρα...θα το πω σε πολλά σλανγκ γλώσσα...είναι να τρολλάρω το κόσμο.

Με λίγα λόγια, πιάνω ούλες τις κυπριακές υπηρεσίες που μου υποδυκνείουν οι ανώτεροι μου τηλεφωνώ τζιαι προσπαχώ να πουλήσω άντβερταϊζινγκ. Τωρά αν τζιαι κατά πόσο το καταφέρνω τούτο, εν άλλη ιστορία. 

Σήμερα, πιάνω ένα που τα εκατοντάδες γραφεία που τηλεφωνώ καθημερινά τζιαι λαλώ τους το κείμενο που έμαθα παπαγαλία ως τωρά:

-"Καλημέρα σας, είμαι η Λουκρέζια, και επικοινωνώ από τον Ταδε Τόπο. Θα μπορούσα να μιλήσω με το Τάδε Άτομο παρακαλώ;"

Συνήθως οι παραπάνω απαντούν μου ανάλογα, του τύπου, "ναι μισό λεπτάκι να σας ενώσω, δεν είναι μέσα αυτή τη στιγμή, είναι με πελάτη, θέλετε να αφήσετε κάποιο μήνυμα" κλπ κλπ. 

Στο σημερινό ατυχές συμβάν επέτυχα μάλλον μια κυρία μέσης ηλικίας at the other end of the line, η οποία μου είπε να περιμένω στη γραμμή, πριν καν προλάβω να της πω το παπαγαλίστικο μου κείμενο. Σόου επερίμενα....

Μ - Μεσήλικη Κυρία Που Θέλω να της Σπάσω τα Μούτρα
Λ - Λουκρέζια (Νεοπροσληβθέντα Κοπέλα Γραφείου για Τρόλλινγκ Τρέϊντιγκ Λτδ)

Μ- Ναι;
Λ- Ναι, καλημέρα σας. Ονομάζομαι Λουκρέζια και τηλεφωνό απο τον Τάδε Τόπο. Θα μπορούσα σας παρακαλώ να μιλήσω με τον Υπεύθυνο του Τάδε Τμήματος; 
Μ- Ναι, μπορείτε να περιμένετε ένα λεπτό;
Λ- Ναι, μάλιστα (αχ τι καλά θα με ενώσει με τον υπεύθυνο, πρέπει να είμαι έτοιμη για το υπόλοιπο παπαγαλίστικο κείμενο - χμμμμ- χχμμμ - καθάρισμα λαιμού να είμαι πανέτοιμη)
Μ- (σηκώνει την άλλη γραμμή καθώς με έχει εμένα στο ακουστικό) Έλααα Στέλλα μου, τι κάμνεις αγαπούλα μου; Ναιι κόρη, έσhιει τζιαιρό να έρτει. 
Λ- (χα; ο υπεύθυνος; τι έγινε ο υπεύθυνος; ποιά εν η Στέλλα σιορ, ένωσμε την κόρη μου να δούμεντε χαϊρι)
Μ- (συνεχίζει να μιλά στην άλλη γραμμή) Ναιι έτσι που λαλείς βρε Στελλίτσα μου. Κόοορη, μα πε μου ξέρεις πότε εν ο γάμος της Τάδε σήμερα; Πρέπει να πάω να βάψω τα νύσhια μου τζια να χτενίσω τα μαλλιά μου τζιαι δεν θα προλάβω. Ούφου κόρρρρη! Ήντα μέρα ήβρε τζιαι τούτη η Τάδε να παντρευτεί...
Λ- (ποιός γάμος; ποιά τάδε, ποιά νύσhια, ποιά μαλλιά σιορ; χαλλόοοουυυυυυυ είμαι στην άλλη γραμμή τζι' ακούωσε βραααααααααα!!!!)
Μ- (εξακολουθώντας να μιλά αμέριμνη στην άλλη γραμμή) Ναιι βρε παιδί μου... Ααα τζιαι κάτι πρέπει να κάμουμε με τούντα παιθκιά βρε Στέλλα μου. Πρέπει να τα παντρέψουμε. Ο δικός σου; Ναιιι, εν όμορφος πολλά.
Λ- (ARE YOU F****** KIDDING ME RIGHT NOW????????????? Μιλάς τις μπέστι σου για γκόμενους ενώ με έσhιεις τζιαι καρτερώ στην άλλη γραμμή;;;;;;;;;;;;;;;;; Σίριουσλι γούμαν!!!)
Μ-. Τζιαι ο άλλος; Πόσο έννι; Ναι κόρη...τι θα κάμουμε; Αφού έρκουνται οι Ρωσίδες τζιαι πιάνουν μας τους ούλες. Τα γέριμα τι θα γινούμε τζιαι έμείς οι άμοιρες;
Λ- (Θα σου λεγα τώρα αλλά έσhιει χάρη που δε μπορώ να ξιτιμάσω μπροστά που τους Ρώσους γιατί θέλω να κρατήσω τα προσχήματα - #%$#%#%@%#%@$%@#%$@$%@!!!)
Μ- Ναι άτε Στελλίτσα μου τα λέμε σε λίγο γιατί έχω άλλη γραμμή...
Λ- (καλά που τ'αθυμήθηκες, θανξ βρε!)
Μ- Ναι; 
Λ-Ναι, γειά σας (%$%^$#%#$$%#%$#$%#$#$%) Μπορείτε να με ενώσετε με τον Τάδε Υπεύθυνο;
Μ-Αααα, ναι....εεεε τελικά δεν ενδιαφερόμαστε για διαφήμιση τωρά γιατί εν δύσκολη περίοδος. Αν είναι δωρέαν οκέϊ αλλά αν είμαι με κάποιο κόστος, δεν ενδιαφερόμαστε!
Λ- (Γκρρρρρρρρρρρρρρρρ $#@$@$#@$@$#@$$@$#@%$^%Φακγιου$%$#%#%#$%$#$) Εντάξει, ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Γειά σας. 
Μ- Εν κάμνει τίποτε! Γειά. 
Λ- (ΤΕΛ ΜΙ ΑΜΠΑΟΥΤ ΙΤ!!!!!!!!!)

Και αυτό είναι ένα μικρο δείγμα στο τι εργοδοτείτε στα διάφορα κυπριακά γραφεία ανά την νήσο μας! Τζίζους χαβ μέρσι ον μι!!! 

Τρομάζω τζιαι μόνο στη σκέψη τι θα ελέασσιν εάν εμπορούσαν να καταλάβουν την γλώσσα μας οι ξένοι. Θα εκοτσίνιζα σαν το πατζιάρι να ακούαν έτσι συζήτηση. Τζιαι πολλοί δικοί μας κάμνουν έτσι συζητήσεις μέσα που το τηλέφωνο απροκάλυπτα. Έλεος πιον.

Το μόνο καλό είναι ότι (αφού πάντα με ελάλεν ο εξ ότι είμαι τρολ) τωρά μπορώ να τρολλάρω όλη τη Κύπρο που το τηλέφωνο on a daily basis τζιαι they also pay me to do that! Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε!

Χαβ έι γκουντ ρεστ οφ δε ντέι έβριουαν! ;-)

P.S. Σόορυ εκ των προτώρων εάν έκαμα κανέναν που σας τρολ...it's not personal...it's business! 



Moonspell - Abysmo

Monday, 1 October 2012

About a Boy

Πριν έξι μήνες περίπου (τζιαι κάτι ψιλά - δικά σας οφ κορς, μιας τζιαι εν κρίση διω σας τα πίσω) καθώς επενθούσα έναν χωρισμό, στο καπάκι ήρτε ένα γινγκ-γιανγκ για να μας τα γυρίσει ούλα.

Το Σάββατο που μας επέρασε το μικρό μας γιανγκ...ο Άγγελος μας, εβαφτήστικε σε ένα μικρό ξωκλησάκι στην περιοχή του Ύψωνα στην Λεμεσό.

Τα βαφτήσια εν ένα που τα μυστήρια της Εκκλησίας μας που δεν ξέρω τζιαι πολλά πως λειτουργεί (όι πως ξέρω για τα υπόλοιπα αλλά λέμε τωρά). Εγώ σαν ιμμίντιετ φάμιλι έπρεπε να παρεβρεθώ στο σπίτι του...Άγγελου από νωρίς για να τα ετοιμάσουμε όλα
τζιαι να πορεφτούμε εις την τσέρτσ.

Ποττέ μου δεν εκατάλαβα γιατί πρέπει να τσαλαβουτούν το καημένο το βρέφος μες την κολημβήθρα σαν να εν κανέναν μαρούλι που εν γεμάτο χώματα τζιαι χρειάζετε ξέπλυμμα. Εν τζιαι εν ότι έννα κρίνω τη μέθοδο, απλά νομίζω έναν απλό μικρό βρεξιματάκι με λίγο νερό στο κεφαλάκι του μωρού θα ήταν υπέρ-αρκετό. Τα καημένα τα μωρά δεινοπαθούν...άσε το γεγονός ότι δεν καταλάβουν τζιαι που βρίσκονται τζιαι τι γίνετε γυρώ τους. Βλέπουν σε χασκιασμένα με τα γουρλωμένα τους ματούθκια τζιαι είμαι σίουρη ότι που μέσα τους θα μας σύρνουν του κόσμου το βρισίδι.

Εξεντύσαμε τον μπέμπη που λέτε...όι εγώ, οι άλλοι, εγώ ετράβουν κάμερα...αμ πως, έκαστος στο είδος τους...εξεντήσαν τον μπέμπη, επασάλλειψεν τον ο πάτερ με το λαδάκι, εσταύρωσε τον τζιαι η νονά, τζιαι άρπαξε τον ο φάδερ της Εκκλησhιάς τζιαι μπλουμ....εκολύμπησε ο μικρός μας Έιντζελ.

Το λοιπόν...να σταθώ στο θέμα του φάδερ της Εκκλησίας...εχτός που τον έβλεπες ότι ελάλε τα πάσα-πάσα γιατί κάθε μισή ώρα είσhε άλλη βάφτηση τζιαι εβιάζετουν να μας ξεπετάξει...έμοιαζε καταπληκτικά...παιθκιά εν αστειεύκω δαμέ...του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ναι ξέρω θα με πείτε πελλή, αλλά στο σταυρό που σας κάμνω ασχέτως αν δε με θωρείτε για να πιστέψετε ότι τον κάμνω ήταν φτύμα κόλλημα ο ίδιος. Καλά μιλούμε επαλάβωσα όταν τον είδα. Ειδικά τζίνη η μούτη του που εν σαν πατάτα...δύδιμος με τον Ντε Νίρο.

Άσχετο...πόσα φκάλλουσιν που κάθε βάφτηση οι παπάδες; Όι για να ξέρω να μεν τους λυπούμαι αν χρειάζετε να κάμνουν μυστήρια τα Σ/Κ.

Πίσω στα του μπέμπη...μια χαρά ο μάγκας...με έκλαψε που ελούθηκε με τίποτε. Ήντα άρεσε του. Το μόνο εζωρίσαν τον λιο στο ντύσιμο πάλε...αλλά τζίνος εκαταευχαριστήθκε το μπαθ του νομίζω. Ασχέτως ότι εγήνικε ιν πάμπλικ βιού, τζίνος μια χαρά εστροτζυλλοκάθισε μες την κολυμβύθρα.

Στο ρέστοραντ ήταν απλά μια μικρή οικογενειακή συνεστίαση, ευτυχώς γιατί εν θα το άντεχα το πολύ συγγενολόι, ούτε τζιαι ο μπέμπης νομίζω φορ δατ μάτερ, ο οποίος μπέμπης έμεινε τζιαι όξυπνος ως τις 10 τη νύχτα που το διαλύσαμε.

Άτε τζιαι του χρόνου πάλε...τζιαι εν εν τυχαία που το λέω τούτο, μιας τζιαι προχτές εγέννησε αλλή μια φίλη μου ένα υγιέστατο κοριτσάκι...σόου θα έχουμε τζι' αλλα βαφτήσια να παρεβρεθούμε σε έξι μήνες ορ σόου.

Αααα! Εν τζιαι είπα σας...εβάλαν με να κουβαλήσω ΤΖΙΑΙ την λαμπάδα. Εν ήξερα τι να κάμω...αλλά σαμ χάου εκατάφερα τα.

Τζιαι πέραν των οικογενειακών...είμαι καλά. Βουρώ πολλά με τα θεατρικά μου, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα...Θα σας γράψω σουν τα πως, που, γιατί τζιαι με ποιόν. Προς το παρών εν λαλώ για να μεν τα γρουσουζέψω λιο. Αλλά πέραν που κάτι μικρές "παραφωνίες" που είχαμε που το παρελθόν...είμαι καλά.

Αν τζιαι εν εξεκουράστηκα σήμερα που ήταν αργία...είμαι thankful για το γεγονός ότι κάμνω κάτι που αγαπώ με άτομα που με εκτιμούν έτσι όπως είμαι τζιαι για το ποια είμαι.

Καλήν ευδομάδα σας εύχομαι ούλους. Υπομονή στη δουλειά!!!

P.S. Να με συγχωράτε που εξαφανίστηκα λιο που το μπλόγκερ. Θκιεβάζω σας αλλά εν έχω πολύν χρόνο για να σχολιάζω. Πεχυμώ σας όμως πολλά! Μπι γουέλ έβριουαν! :-)
P.S. 2 (παναγιά μου εκατέντησα σαν τον Νόνη, εν φοητσιάρικο) Εξίχασα να σας πω...Καλό μήνα έβριουαν! :-) 



The Who - Baba O'Riley