Monday, 24 September 2012

Αγαπητή Ανούσhκα!

"Κι είμαστ' ακόμα ζωντανοί, στην σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
 Κι αν μας αντέξει το σκοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα" 

 Disclaimer: Πόστ αλά γράμμα σε μια φίλη που εζήτησε να της περιγράψω χειρογράφως πως επήε η πρώτη μέρα με τους Κοζάκους. Παραθέτω λεπτομέριες μπιλόου:


"Αγαπητή Ανούσhκα,
Η πρώτη μέρα επήε καλά!
Πολλά καλά θα έλεα γιατί ούλοι αφήναν με στην ησυχία μου να κάμνω τη δουλειά μου με την άνεση μου! Ώχου μάνα μου! Παμόοοος!!!
Τέλεια αποκομμένη μεν, που τον υπόλοιπο "θίασο", αλλά ευκαριστήθηκα το.
Εμένα άρεσε μου τούτη η πρωτοβουλία που μου εδώκαν να δουλέφκω εξ' ολοκλήρου μόνη μου!
Σήμερα που λαλείς Ανούσhκα μου, έπιασα τηλέφωνο τις πέντε άκριες της νήσου μας. Ου γριστός!
Εμιλούσα σαν τζίνες τες ρομποτικές μαϊμούνες (εξκιούζ μάι φρεντς) που σε πιάνουσιν τηλέφωνο για γκάλοπ τζιαι προσπαθείς να τες αποφύγεις σαν την λέρα. Εεε, έτσι ένα πράμα.
Μόνο που εγώ εν έκαμνα γκάλοπ, αλλά επροσπαθούσα να πουλήσω χώρο για διαφήμιση στον ρώσικο τηλεφωνικό μας κατάλογο.
Ωϊμέ, ήνταλοϊς έμπλεξα εγώ έτσι βρε Ανούσhκα μου, λαλείς μου;
Κατά τ' άλλα, οι Ρώσοι ήταν ήσυχοι, σχετικά, τζιαι σε σχέση με τους δικούς μας. Αλλά χαντς ντάουν, οι μόνοι που ήταν άξιουαλι ευγενικοί ήταν τα Παφητούθκια μας.
Στη Λάρνακα, μόλις ελάλουν τη λέξη 'ρώσικο' ή οτιδήποτε ντερίβατιβ της λέξης εξυνίζαν τζιαι έχανα τη προσοχή τους.
Ούφου, τα γέριμα, το κακό της νήσου μας εν ότι με την νέα τάξη πραγμάτων πρέπει να  δούμε τα πράματα όπως είναι:  υπάρχουν τρεις μεγάλες κοινότητες στην νήσο, οι Ελληνοκύπριοι, οι Άγγλοι τζιαι οι Κοζάκοι....χμμμ...εεε....οι Ρώσοι έθελα να πω.
Ξέρω ότι ίσως να μεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές αλλά όντως εν λιο κρίμα που βλέπεις τον τόπο σου να αλλάσσει τόσο πολλά.
Χάβινγκ σεντ δατ, άμαν το πλάσμα βλέπει ότι η ίδια του η χώρα τζιαι οι ανθρώποι της εν σου διούν μια επαγγελματική ευκαιρία εν λογικό τζιαι εσύ να στραφείς τζιαμέ που σου διούσιν τσανς έννε;
Μεν μου πεις ότι ερωσοποιήθηκα Ανούσhκα μου, γιατί εν θα γίνει.
Μπορεί να εγράφτηκα επιμορφωτικά να μάθω ρώσικα αλλά δεν θα υποκύψω στον κοζακικό ερυθρό ζυγό. Νεβάααααααα!
Τζιαι για να σου το αποδείξω...η μοναδική ρώσικη φράση που έβαλα τον κοζάκο μπρο μου να μου μάθει είναι το "Γιά νιέ γκαβαριού παρούσκι" που σημαίνει απλούστατα "Δεν ξέρω ρώσικα"!!!! Χα! There you have it.
Το καλό της υπόθεσης εν ότι σχολάνω ως το μεσημέρι σόου μπορώ εύκολα να δώσω τζιαι σημασία στις θεατρικές μου ενασχολίες. Σύντομα ετοιμάζουμε καμπόσα θεατρικά (παιδικά και μη) τζιαι ανυπομονώ to actually get the rehearsals going.
Τζιαι όλος παραξένως διαπιστώνω ότι...λάιφ ις γκουντ.
Ηρεμία μεν, αλλά καλή. Τζιαι με πολλούς φίλους που αγαπώ!
Τι άλλο να ζητήσω λοιπόν, Ανούσhκα μου;"

Καλή ευδομάδα σε όλους. Ελπίζω τωρά που έπιασα τζιαι δουλειά να σας γράφω πιο συχνά. Peace! :-)



Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Το Χειροκρότημα

Friday, 21 September 2012

Little Miss...Happy!

(Τούτη εν η Little Miss Sunshine,
αλλά για τις ανάγκες του ποστ
αλλάξαμε λίο το τίτλο!) 
Αμάνα μου βλογκ μου, τζιαι εξίχασα σε τέλεια.

Για ούλα φταίει η Τρόικα (εν το new motto μου τούτο, να τα φταίω ούλα πας την Τρόικα), η ανεργία, ένας κύριος Γκρέι (θα τα πούμε άλλη φορά για τούτον) τζιαι ο καλλιτεχνισμός μου (χα? ποιος? μα υπάρχει έτσι λέξη?).

Μιας τζιαι είχαμε ανακοινώσεις ότι θα πρασινήσει και πάλι η Λευκωσία με τον επαναπατρισμό της Πρασινάδας, (γιουχούυυυυυυυυυυ!!!!!),  ώρα μου να σας ανακοινώσω ότι...τζιαι εγω θα παραμείνω για ακόμα λιο στην ττοππουζοχώρα.

Ο λόγος; Μα ποιος άλλος απο επαγγελματικός. Όι εν ήβρα ακόμα τζίντον ψηλό μελαχρινό με τα μελισhιά τα μάθκια που θα με κάμει να μείνω. Ένας εν ο άντρας της ζωής μου, τζιαι τζίνος εν πεθαμένος εδώ τζιαι κάτι αιώνες (για ρέφερενς δε δαμέ).

Τελικά δε Ράσσιανς αρ ιν τάουν...τζιαι εν οι μόνοι που εγυρίσσαν να μου πούσιν ότι με χρειάζονται επαγγελματικά (μόνο προς το παρών) για λίο διάστημα. Σόου, λόγο έλειψης ρευστού είπα να κάτσω να συνάξω ακόμα λιο λεφτουδάκια τζιαι να συνεχίσω να οργανώνω το διαβολικό μου σχέδιo "England, would you marry me?".

Που την ερχόμενη Μάντεϊ δηλαδή θα φκω και πάλι στον εργασιακό χώρο.  με διαφορετικό λάνγκουεϊτζ φυσικά αλλά δε βαριέσαι...τζιαι με τους κυπραίους που εδούλεψα τι εκατάλαβα; Τουλάχιστον οι Ρώσοι εν ουρλιάζουν τζιαι παουρίζουν (ούτε απειλούν να δέρουσσιν κανέναν, εάν δεν τους πειράξεις δατ ις - γιατί έχουν τζιαι ένα πράμα που το λέσσιν Ράσια Μάφια αν δεν απατώμεθα).

Κατά τα άλλα βλογκ μου, είμαι αρκετά απασχολημένη τούντο διάστημα. Κάμνω πολύ χάνγκινγκ άουτ με τον σκηνοθέτη και άλλους θεατράνθρωπους τερατάνθρωπους, τζιαι τούτο δια μου την ώθηση να δημιουργήσω τζιαι πάλε τζιαι ειδικά στον τομέα που πάντα ήθελα...την συγγραφή θεατρικών έργων.

Πέραν τούντων, κάμνω τζιαι προγνωστικά για τα Έμμις που εν τούτο Σ/Κ. Μια που τις τρεις τελετές απονομής που δε χάνω κάθε χρόνο, γιατί όντας καμένη πας τες Γιου-Ες σειρές είμαι firm supporter of each show. Σκέφτουμαι βασικά, ότι ένας που τζίνους 65456432131231 σhιλιάες άτομα που δουλέφκουσιν μες τζίντες σειρές θα μπορούσα/ μπορεί να είμαι τζιαι εγώ κάποτε, σόου το ελάχιστον είναι να βλέπω τζιαι να εκτιμώ το "έργο" τους.

Ααααααααααααααα....η νέα μου σειρά-μανία είναι ο Dexter!!!!!!!!!! I APPROVE! Είναι μια τέλεια σειρά. Πολλά έξυπνη, καυστική, με ένα πολλά συγκροτημένο τζιαι αρκετά δυναμικό καστ τζιαι πολλά ωραία πλοκή.

Η ιστορία εν για έναν Blood-Sputter-Analyst-Forensic guy (εν ξέρω πως να το πως εις τα Γκρικ) που επίσης τις νύχτες λανσάρει τζιαι σαν Σίριαλ Κίλλερ. Το μάιντ-σετ του, αν τζιαι φοητσάρικο, στην αρχή εθύμιζε μου τις βλοσηρές σκέψεις που μου εξέφραζε κάποτε ο πρώην. Αλλά καθώς προχωράς μέσα στη σειρά βλέπεις ότι ο καλός μας ο πρωταγωνιστής εν σκοτώνει χωρίς λόγο τζιαι καμπόση περισυλλογή.

Βασικά τούτος, εμεγάλωσε με την επιθυμία να σκοτώνει, σόου αντι να σκοτώνει έτσι ράντομλι σκοτώνει μόνο ανθρώπους που τους αξίζει κατά κάποιο τρόπο να πεθάνουν...τζιαι επειδή το δικό μου σωστό για το ποιος αξίζει να πεθάνει εν πολλά διαφορετικό που του γείτονα παραδείγαμτος χάρην, τούτος θκιαλέει μόνο άτομα που εν είτε ήδη δολοφόνοι ή εγκληματίες οι ίδιοι τζιαι ο νόμος απλά εν μπορεί να τους καταδικάσει ή να τους πιάσει. Σόου, that's where Dexter comes in, and usually saves the day! Sort of...

Πολλά καλή σειρά, αρκετά αντίκτιβ αλλά εν την συστήνω για μωρά/έφηβους. Πλας θέλεις τζιαι μιαν άλφα συγκέντρωση για να την παρακολουθήσεις, αλλά μόνο τζιαι μόνο για το πόσο ερειστικό εν το σενάριο του προς την κοινωνική τάξη των πραγμάτων, αξίζει να της ρίξετε ένα βλέφαρο. Τραστ μι, εν θα χάσετε!

Κατά τα άλλα...άι φιλ φάιν, μιας τζιαι τούτο με τη δουλειά έδωκε μου λιο τα πάνω μου. Ήντα θέμας εδώκαν μου τζιαι κομπλιμάν ότι ο μέιν ρίζον που με επίασασσιν εν επειδή ήμουν λέει γεμάτη θετική ενέργεια τζιαι ζωντάνια. Κοινώς...χάππι!

Ποιός θα μου το ελάλε. Πάντως δρόμο μπροστά μου έχω κόμα, αλλά είδες τελικά τι σου είναι το attitude?

Have a wonderful day everyone! It's FRIDAY!!!!!!!!!!!! :-D

P.S. Μεν ανησυχείτε εν θα σας βάλω το τραγούδι της Ρεβέκας Μαύρου. Ούτε στον εχθρό μου έτσι πράμα. Όι άξιουαλι σκραπ δατ...ίσως σε μερικά άτομα. Μουάχαχαχαχα!




Raining Pleasure - Song of the Wolf

Wednesday, 12 September 2012

Αν έσhιεις ΜΕΣΟ θκιάβαινε!


Τις τελευταίες εφτομάδες κάμνω πολύν χάγκινγκ άουτ  με τον φριέντ τον σκηνοθέτη που ανάφερα τζιαι σε πρίβιους ποστ. Κάμνουμε γενικά καλή παρεαούδα τζιαι εντάσσει με εις τον χώρο των θεατρικών πιθανοτήτων που ένα άλλο μονοπάτι που τζίνο που είδα ως τωρά εις την μικρή μας νήσο.

Την περασμένη εφτομάδα έτσι στο τέλεια ανεξπέκτιτ αποφασίσα να πάω να δω στην κάπιταλ με τον σκηνοθέτη θέατρο του Εθνικού Θέατρου Ελλάδος τον "Περικλή" του Shakespeare με τον Λούλη, τον Πιατά τζιαι τον Μηνά Χ"Σάββα. Γενικά σαν παράσταση ήταν αρκετά καλή με πολλά καλό στήσιμο αν τζιαι σε κάποια φάση εθεώρησα ότι επίενε να κάμει λιο κοιλιά το έργο, αλλά οι ερμηνείες ήταν σπιρτόζικες με πολύν ενέργεια τζιαι ο κάθε ηθοποιός εδίαν την δική του πινελιά στο να κάμει τον ρόλο του έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, βλέποντας τζιαι την καλή αλλά τζιαι την ανάποδη του κάθε νου.

Σε γενικές γραμμές το θέατρο έσhιει επανενταχθεί για τα καλά στη ζωή μου. Ίσως όι ακριβώς που την οπτική γωνία που το υπολόγιζα, αλλά σίγουρα τούτο κρατάμε σε εγρήγορση τζιαι δια μου την ώθηση να θέλω να δημιουργήσω. Κάτι που είχα ξεχάσει ότι ήθελα να κάμω τα τελευταία θκιο χρόνια γιατί εσπαταλούσα την ενέργεια μου κάπου "αλλού".

Ένιχου. Ο τίτλος του ποστ αναφέρετε σε μιαν δουλειά του χώρου που έκαμα πρόσφατα τζιαι απ' ότι εκατάλαβα, τζιαι λόγω κάποιας προσωπικής πείρας, εν ότι μες τούντο νησί για να έβρεις μιαν δουλειά ή για να γίνει μια δουλειά εν μετρά το ΤΙ ξέρεις αλλά τον ΠΟΙΟΝ ξέρεις!

Στην προκειμένη περίπτωση, το θέατρο δηλαδή, όταν είχα πρωτοεπιστρέψει πίσω έκαμα κάποια θεατρικά εργαστήρια τζιαι άρκεψα να μπαίνω μέσα σε κάποιους θεατρικούς κύκλους στη Λευκωσία. Αλλά σε πολλές περιπτώσεις η αντιμετώπιση ήταν ότι υπήρχε πολύ ανεχτικότητα προς την προχειρότητα εργασίας τζιαι ανοργάνωση σε γενικότερο βαθμό.

Το πράγμα που με ενοχλεί τζιαι θα με ενοχλεί πάντα (γι' αυτό εν κατασταλάζω σε μια δουλειά στην νήσο τζιαι ούλα βρωμούν μου τζιαι ξινίζουν με) είναι ότι είμαι πολλά του προγράμματος τζιαι της οργάνωσης εγώ. Αν δεν δουλέφκω με επαγγελματισμό, γυρίζουν τα μάθκια μου, ξεκαπνίζω που τ'αφκιά μου τζιαι χτυπά μια κότσινη φλέβα στο λαιμό μου έτοιμη να εκραγεί ίσhια με το μέγεθος της Ανακόντα.

Τούντην στράτα, με την αίτηση που έκαμα πρόσφατα πάλε έπρεπε να κινηθούν νήματα για να γίνει μια δουλειά...δηλαδή πε μου ποιον ηξέρεις τζιαι θα μπεις μέσα.

Μισώ να υποπέφτω εις την ανάγκη κάποιου για να μπορέσω να εργαστώ στο έπαγγελμα μου, το επάγγελμα που αγαπώ τζιαι λατρεύω. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση (τζιαι φάση της ζωής μου), τζιαι λόγω της άφιξης της αγαπητής Τρόικας (εδώ κλαίμε ή γελάμε, αναλόγως πως του δόξει του κάθενου), πρέπει ούλοι να κάμουμε κάποιου είδους θυσίες.

Αν τζιαι ακόμα τζιαι ο πρώην εκοκορέφκετουν ότι εν εχρησιμοποίησε ποττέ μέσο για να επιτεύξει τίποτε στη ζωή του (and me and him both know that's not entirely true) μετά λύπης μου βλέπω τζιαι διαπιστώνω ότι για να πάεις οπουδήποτε μες τούντην χώρα πρέπει να πάεις με πλάγιες εισόδους. Κάτι που μισώ αφάνταστα!

Αλλά επήρα σκληρές αποφάσεις. Εντός μήνα, θα δώκω περιθώρια δηλαδή ως το τέλος του Σεπτέμβρη, πρέπει να δω εάν θα μείνω να προσπαθήσω ακόμα λίο δακάτω ή εάν θα πορεφτώ μιαν τζιαι καλή εις την μάδερ Ίνγκλαντ. Πάντα θα εν η χώρα μου η Αγγλία, ότι τζιαι να κάμω, όπου τζι' αν βρεθώ στη γη, εν η χώρα  της καρδιάς μου. Always was, always will be!

Τζιμέσα μπορεί να ήμουν, είμαι τζιαι πόσιμπλι να είμαι μπατιράκκι αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι κάμνω κάτι με την αξία μου τζιαι με τον μόχθο μου κερδίζω τζίνα που κερδίζω, τζιαι όι γιατί εμεσολάβησε ο άλφα ή ο βήτα. Τζίνο ήταν που μου έμαθε τζιαι με έκαμε να εκτιμώ παραπάνω την δουλειά τζιαι τις αντιξοότητες διαβίωσης στην Αγγλία: ότι, ότι τζιαι να αποκτήσω εν με τον κόπο μου τζιαι την αξία μου που το αποκτώ.

Τώρα να δούμε μες τες επόμενες μέρες τι θα μου προσφέρει η νήσος τζι' αναλόγως βλέπω τζιαι κάμνω.

Καλή μεσοφτομάδα εύχομαι σε ούλους τζιαι πάντα με χαμόγελο.
Α! Τζιαι  μακριά που την Τρόικα! Προ πάντως!!!



Dire Straits - Money for Nothing

Thursday, 6 September 2012

Πίνε κρασί να' σhεις ΖΩΗ


Έτσι λαλούσιν! Το αιώνιο σλόγκαν του Γουάιν Φέστιβαλ aka Γιορτή του Κρασhιού.

Όπως τζιαι κάθε χρόνο, σαν πιστή Λεμεσhιανή είπα να τιμήσω με την παρουσία μου τον πλέον ξεφτισμένο ετούτο θεσμό. Τα τελευταία χρόνια δυσκολεύκουμε πολλά να έβρω κάποιον να με συνοδέψει μιας τζιαι οι πλείστοι Λεμεσhιανοί (τζιαι μη) δεν πατούσσιν.

Κάποτε ήταν πολλά της μόδας η Γιορτή του Κρασhιού. Θυμούμαι που ήμαστουν μιτσιοί,επέρναν μας οι γονιοί μας με τα ξαδέλφκια μας τζιαι εστεκούμασταν ούλοι κάτω που τον βρακκά τζιαι εποζάραμε για φώτος. Ήταν όντως πολλά ωραία φάση τότε. Ειδικά όταν μας εγοράζαν σίταρο να φάμε τζιαι μπαλόνι στο τέλος.

Τα τελευταία χρόνια εν επίενα ούτε εγώ στη Γιορτή γιατί ήμουν αμπρόντ για σπουδές, αλλά έσhιει που τον τζιαιρό που ήρτα πίσω που κάθε Σεπτέμβρη εν το μέιν ιβέντ μου. Πρέπει να πάω. Για το πως ήταν το Κρασί τζιαι πως εκατέντησε εν θα κάμω πολύν αναφορά. Απλά θα σας πω τι είδα φέτος.

Εχτός του ότι το εισητήριο βρίσκω το κομματάκι ακριβό (όκεϊ έννα μου πεις 6ευροπουλλάκια εν εν πολλά αλλά αν ήταν τζιαι 4 πιστέφκω θα ήταν ακόμα πιο καλύττερα).

Αφού μπεις μέσα τζιαι παραλάβεις την δωρεάν εμφυαλομένη μπουκάλα με κρασί που οποιανδήποτε Οινοβιομηχανία εν της προτίμησης σου, πορέφκεσε πλέον είτε εις το θέατρο (κάθε μέρα τζιαι άλλος θίασος με καλοκαιρίνες κωμωδίες συνήθως), είτε θα πάεις εις το φούντ κόρτ (όπως κάθε γνήσιος κυπραίος για να φάεις σούβλα τζιαι σhιεφταλές) είτε θα πάεις να δεις το πατροπαράδοτο (τζιαι πολλά γιαξ) πάτημα των σταφυλιών.

Το πάτημα των σταφυλιών ενθουσιάζει (πλέον) πολλά τους ξένους. Που να δεις ντόπιο (που δεν θα εν πελλός ή μωρό) να πάει να πατήσει μες τα σιχαμερά σταφύλια; Γιαξ, μόνο τζιαι μόνο που σκέφτουμαι τι ακαθαρσία υπάρχει τζιμέσα παθαίνω μυκιτίαση.

Κάθε μέρα στο θεατράκι παίζουν έργα που ως συνήθως εν κωμωδίες (που να παίξει ο άλλος δράμα μες τη πυρά του Σεπτέμβρη). Φέτη επίαμε την νύχτα που έπαιζε το θέατρο Σκάλα το θεατρικό έργο "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" που εν βασισμένο στην παλιά ελληνική ταινία με τον Ντίνο Ηλιόπουλο τζιαι τον Κώστα Βουτσά. Η μεταφορά πάντως που το θέατρο Σκάλα ήταν ένα σκέτο....ΔΡΑΜΑ! Επίαμε για κωμωδία τζιαι με εγελάσαμε με τίποτε.

Καταρχάς να κάμω μιαν παρατήρηση (άσχετη προς τα τεχνικά τζιαι τα υποκριτικά) αλλά επήραξε με πολλά τούτο: σε μια φάση κάποιος που τους ηθοποιούς τζιαι καλά έπρεπε να αναφέρει την λέξη 'αδελφή΄. Ότι τζιαι καλά η πρωταγωνήστρια ήταν σαν την αρφή του τζιαι είπαν την λέξη 'αδελφη' τζιαι εσυνέχισε ο/η ηθποιός με την εξής φράση: "Αδελφή καλέ, δεν ξέρεις, πως λέμε τις αδελφές νοσοκόμες, ή τους κουνιστούς;" τζιαι έκαμε τζιαι ανάλογο περπάτημα.

Τούτο ήβρα το μεγάλη προσβολή. Μπορεί να μεν είμαι γκέι ούτε οργανωμένη ακτιβίστρια ή τίποτε, αλλά επειδή ξέρω το πόσο μεγάλη δύναμη μπορεί να έσhιει το θέατρο ήβρα την επιβεβαίωση τόσο του σεναριογράφου όσο τζιαι του/της ηθοποιού που το είπε μεγάλη προσβολή. Ήταν σαν να λαλεί ότι το να λαλείς έναν ομοφυλόφυλο "αδελφή" ή "κουνιστό" εν απολύτος οκέι. Δηλαδή τόσα κοππελούθκια που εκάθουνταν τζιαμέ τζιαι ακούσαν τούντο πράμα τι θα νομίζουν; Ότι εν απολύτως αποδεκτό για κάποιον να ονομάσει έναν ομοφυλόφυλο "αδελφή" ή "κουνιστό".

Έπεσε που το μάτι μου πάντως το θέατρο Σκάλα. Όι μόνο εξαιτίας τούτου, αλλά γενικά ήβρα την όλη παράσταση ατυχής τζιαι χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κρίμας τα ριάλλια που εδώκασσιν για να την ανεβάσουν.

Πέραν τούτου, για πρώτη φορά στη ζωή μου έφαα ρέγγα. Ναι, ρέγγα. Όσοι εν εδωκιμάσετε τζιαι είσαστε μερακλίες, πιάστε μιαν φορά. Εν θα χάσετε. Εν ξέρω γιατί αλλά φέτος ο λόγος που ήθελα να πάω Κρασί ήταν για να δοκιμάσω ρέγγα. Τζιαι εν το εμετάνιωσα. Εν πολλά αλμυρή, εν θα σας πω ψέμματα, τζιαι οφ κορς εν θα φάτε τζιαι πολύ. Αλλά εν ωραίος μεζές. Το συστήνω.

Επίσης, η διάφοροι που πουλούν φαγιά τζιαι διάφορα άλλα παραδοσιακά εδέσματα, ενομίσαν ότι τα ριάλλια ξεσhιλούν που τες πούτζιες μας. Μια πίττα σουβλάκια 8ευρώ ιμίσh. ΟΧΤΩ ΕΥΡΩ!!! Μα που έννα πάω να σταθώ γιέ μου αν σου δώκω 8 ευρώ για μιαν πίττα. Τα καύσιμα πάλε επήραν αύξηση εχτές. Τζιαι εσύ θέλεις σχεδόν δεκάευρο για μιαν πίττα. Εεεε άσhο ιλέ! Επαρασ****τε το! Η μερίδα λουκουμάδες 4.5ευρώ. Μα πάμε καλά σίορ; Όξα εχαντακωθήκετε ούλοι; Ήβραν ευκαιρία να κλέψουν στο Κρασί. Τζιαι που τούντην άποψη θα σας παροτρύνω να αποφύγετε να αγοράσετε φαγώσιμα (εάν πάτε) για μποϊκοτάρισμα.

Γενικά τες καθημερινές απ' ότι έπιασε το μάτι μου έσhιει καμπόσους κυπραίους (πράμα παράξενο γιατί πριν θκιο χρόνια που επία με την κάζιν μου ήταν γεμάτο γύφτους), τούντην στράτα ήταν 2/5 κυπραίοι 2/5 ρώσσοι τζιαι 1/5 άλλο εθνικό μαϊνόριτι. Τουλάχιστον είδαμε τζιαι νάκκο κυπραίους (όι πως σhέρουμε αλλά παρά ολότελα καλή και η....γιου νόου χάου ιτ γκόους).

Εν κρίμα που ένας αρχικά ωραίος θεσμός εκατέντησε να είναι ένα παναηρκότικο τρε μπανάλ ιβέντ τζιαι που πλέον ο θεσμός εν γίνετε για να γιορτάσουμε τζιαι να γευτούμε το κρασί που παράγει η νήσος μας, αλλά για να πιάσσουν ριάλλια κάποιοι ηδήμων.

Παρ' όλα αυτά, αν δεν έσhετε τι να κάμετε, ή βαρκέστε ΤΟΣΟ πολλά τη ζωή σας ή θέλετε να κάμουσσιν λιο χάι-χούι τα κοππελλούθκια (αν τζιαι μπορώ να σκεφτώ ένα εκατομμύριο άλλα πράματα για να κάμμουσιν χάι-χούι τα κοππελούθκια τζιαι με πιο επικοδομητικούς τρόπους) πιέννετε να ρίξετε τζιαι εσείς ένα βλέφαρο. Την Παρασκευή παίζει τζιαι ο ΘΟΚ, στο οποίο παίζει πάλε να παρεβρεθώ, αν τζιαι είμαι προετοιμασμένη που τα τωρά ότι αντί να γελάσω έννα κλάψω που τζίνο που θα δω.

Να είστε ούλοι καλά! Χαβ έι λάβλι ντέι.

Πι.Ες. Εξίασα να αναφέρω ότι το μάτι μου εκοτσίνισε πολλά στην γιορτή τζιαι μάλλον έπαθα ή μόλυνση που τους φακκούς ή ερεθισμό. Επία φάρμασι τζιαι έπιασα κολλήριο τζιαι αν δεν μου περάσει θα βουρώ τους οφθαλμίατρους που φτομάδας! Όλα τα' χε η Μαριωρή, ο φερετζές της....γιου νόου χάου ιτ γκόους!




Ville Valo & Natalia Avelon - Summer Wine

Monday, 3 September 2012

Should I Stay or should I Go?


Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που βρίσκεσαι σε ένα σταυροδρόμι τζιαι εν ξέρεις που να πάεις. Ρωτούν με συνέχεια τι θέλω να κάμω...Πειράζει που εν έχω απάντηση;

Ακούω πως έρκεται η Τρόϊκα τζιαι κόφκω κούρβες...Ας πούμε το να είσαι σπουδασμένος νέος πλέον εν μειονέκτημα. Έτσι εκαταντήσαμε.Τζιαι να σε τρώσσιν οι ενοχές που ακόμα επιβαρύνεις τζιαι ταΐζουν σε οι γονιοί σου.

Έτυχε μια φάση με ένα σκηνοθέτη, καλό παιδί, έξυπνος, νέος, με όρεξη να κάμει πράματα. Πάμε τα πολλά καλά, συννενοούμαστε. Αλλά εν ένα πράμα που εν έσhιει άμεσα οικονομικούς πόρους.

Δηλαδή...πείνα. Δηλαδή ένταση με τους δικούς μου. Δηλαδή νιώθω πάλε ότι όταν έννα πάω να κάμω κάτι πας τον τομέα μου, επειδή εν θα μου δώκει λεφτά είμαι άχρηστη. Αν δεν υποκύψω δε τζιαι στο mass production που μας σερβίρουν οι κυπριακές τηλεοράσεις, τζιαμέ θα πεινάσω ακόμα παραπάνω.

Να διδάξω εν με προσλαμβάνουν ούτε τα φροντηστήρια ούτε τα ιδιωτικά γιατί εν έχω εμπειρία. Στα γραφειακά πάλε άμαν εν ηξέρεις Ρώσσικα (άλλη μόδα τζιαι τούτη) να πάεις ή να χωστείς ή να μάχεις. Πάντως να δουλέψεις εν παίζει. Εεε σόρρυ δηλαδή που έφκαλα Ελληνικό δημόσιο σχολείο τζιαι εν επία να σπουδάσω Ρώσσικη φιλολογία δηλαδή!!!



Είπαν μου για προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μα να σηκωστώ να πάω Βέλγιο τωρά; Γερμανία; Λουξεμβούργο; Τζιαι με την γλώσσα; Τι γίνετε με τη γλώσσα που εν την καέτουμε; Α;

Γενικά έβρεθηκα να είμαι στο σημείο είτε πιάνω τα μπαγκάζια μου τζιαι τις πενταροδεκάρες που έχω μες το μπανκ ακάουντ μου τζιαι πάω να δοκιμάσω (πάλε) εις την μάδερ Ίνγκλαντ (που εφ-γουάι-άι τζιαμέ έννα έχω να πληρώνω αμέσως ενοίκια, ρεύματα, μεταφωρικά κλπ κλπ χωρίς καμιά οικονομική υποστήριξη που κανέναν, για τον απλούστατο λόγο ότι εν έχω κανέναν να με βοηθήσει οικονομικά) είτε μεινίσκω δαμέ, σπαταλιούνται τζιαι τα λιγοστά λεφτουδάκια που μου απομείναν προσπαθώντας να έβρω κάτι απαξιωτικό, που ίσως τζιαι στο τέλος της ημέρας θα με κάμει να νιώθω even more rotten than before.

Γενικά βλέπω να έρχεται το απόλυτη χάος εις την νήσο τζιαι μόνο στη σκέψη ότι τα χειρότερα έπονται με πιάνει πανικός. Εικσοπέντε χρονών τζιαι να νιώθεις τόσο αναλώσιμη; Χμμμμ εν είμαι σίουρη για τη λέξη...Βασικά νιώθω ότι δαμέσα δα I'm wasting...

Τζι' αν φύω σημαίνει μπάι-μπάι φριέντς, μπάι-μπάι γονιοί τζιαι μπάι-μπάι Συσέγκιο :-(

Αλλά που την άλλη, αν φύω ίσως με ξανάβρω, ίσως να ξανάβρω την αυτοπεποίθηση που είχα τζιαι έχασα...να ξαναπάρω τη ζωή στα σhέρκα μου. Τζιαι να αφήκω τα "κακά" που εγίνσασσιν. Πλας, έννα φύω μια για πάντα τζιαι που το φάντασμα του πρώην που κάμνει συνέχει γκεστ εμφανίσεις μες την ζωή μου (όι το φάντασμα - ο κανονικός - δυστυχώς) - (τούτο εν το κακό με τις κοινές παρέες) τζιαι σπάζουν τα νεύρα μου. Έφυες, έφυες, ήντα εμφανίζεσε σαν τον Φάντη Μπαστούνι ομπρός μου λες τζιαι εν έσhιεις άλλη δουλειά να κάμεις γιέ μου; Πάενε να παίξεις με τα παθχνιδούθκια σου, τα βίντεο γκέιμς σου τζιαι άισμας το πεδίο μας ελεύθερο σιορ.

Φρίντοοοοοοοοοοοοοοοοοοομ!!!!! (αμάν, έχασα τον τέλεια)

Αλλά μια απόφαση πρέπει να παρθεί λίαν συντόμως. Γι' αυτό να ετοιμάζεστε. Μπορεί να ξεριζωθώ σούνερ δαν εξπέκτιτ. Άτιμη κοινωνία που με έφερες να ζήσω!

Τζιαι διαβάζωντας ποστ σαν της Eolica ας πούμε λαλείς, ,μα σε τι ττοππουζοχώρα ζούμε πλέον;

Δε ξέρω τι να κάμω πιον...τι να πω...που να ψάξω...ποιες κατουρημένες ποθκιές να φιλήσω...

Πάω να συνεχίσω το τζομπ απλικέισhιονινγκ...(χαχαχαχα εδώ γελάμε) :-/




The Clash - Should I Stay or Should I Go?