Monday, 30 July 2012

Όμορφη δεν είναι η ζωή, Κατερίνα;


Θυμούμαι ότι όταν ήμουν μιτσιά εκάθουμουν τζιαι έβλεπα οτιδήποτε ελληνική ταινία υπήρχε στη τηλεόραση. Οι αγαπημένες μου ήταν με τον Κωνσταντάρα, την Αλίκη τζιαι τη Τζένη...

Μια ταινία που θυμούμαι να μου έκαμε χαρακτηριστικά εντύπωση για το θλιμμένο τόνο της τζιαι την ρομαντική μελαγχολία της ήταν "Τα Κόκκινα Φανάρια".

Πρόσφατα έπιασε με μια μανία να κάθουμαι να βλέπω ελληνικές ταινίες στον "δικό-σου-σωλήνα" aka You-Tube τζιαι έτυχε τζιαι έπεσα πάνω στα Ρεντ Λάντερνς, όπως με επληροφόρησε τζιαι το www.imdb.com  πως λέγετε στα ίνγλισh.

Τούντην ακριβώς την μελαγχολία τζιαι την υποβόσκια αδικία που προσφέρει τόσο απλόχερα μερικές φορές η ζωή, την βρήκα τζιαι δαπάνω.

Φέτη στο αρχαίο θεατράκι μας ανεβάζουμε Πέρσες...δύσκολο θέμα. Μέσα στο πόνο τζιαι το σπαραγμό. Στην κυριολεξία.

Πριν 2-3 ευδομάδες μας επισκευτόταν ένας προφέσορας εξ Βέλγιου με την γυναίκα του η οποία είναι ειδικευμένη πάνω στην ψυχολογία τζιαι την φιλοσοφία όσων αφορά τα Chakra. Τι εστί Chakra; Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως...ή μάλλον θα αφήκω το Γουικιπίντια να το κάμει.

Τέσπα για να μεν τα πολυλογώ, όταν εγίνηκε η φάση με τον μενσιέ-μίστερ-μπλε-μάτια, έπιασε με παραμάσκαλα η Τζίνα, η βελγίδα γυναίκα του προφεσόρου που μοιάζει τζιαι με άγγελο (ξανθιά, γαλανά μάτια σαν τα νερά του Αιγαίου τζιαι πάντα ντυμένη στα άσπρα λινά), τζιαι είπε μου έλα μετά το φαΐ να μιλήσουμε τα δυο μας στη πισίνα.

Σόου επία...τζιαι τζιαμέ ήρτε ένας χείμαρος από συναισθήματα τζιαι καλά κρυμμένα μυστικά...όι ακριβώς μυστικά, αλλά φόβοι, ανυσηχίες τζιαι πολύς πολύς πόνος. Τζίνο το βράδυ εκατάλαβα ακριβώς τι κάμνω λάθος σε ούλη τη ζωή μου όσον αφορά τους άλλους τζιαι ειδικά τους άντρες....τον παπά μου πρώτον και κατά κόρον τζιαι ύστερα τον πρώην...γενικά έκαμε με να δω τζιαι να καταλάβω πολλά μέσα που τη σιωπή μόστλι, αλλά τζιαι μέσα που έναν μακροχρόνιο θυμό που μου είπε ότι μόνο έαν αποδεσμεύσω τον εαυτό μου που το θυμό που έχω θα μπορέσω να συνεχίσω.

Γενικά οι πρόβες μας εγινήκασσιν πιο εντατικές, τζιαι τούτο εν μου αφήνει τζιαι πολύ ελεύθερο χρόνο. Έτω σήμερα το πρωί εκατάφερα να ξεκλέψω λίη ώρα (αν τζιαι κανονικά θα έπρεπε να μελετώ τις ατάκες μου αλλά ένιχου).

Ένα που τα πιο ευτυχές πράγματα δαπάνω είναι ότι τα μπλε-μάτια αρέσκει του το ψάρεμα τζιαι όποτε θα πάει να ψαρέψει προς Ακάμα ή Λάρα μεριά πέρνει με τζιαι εμένα για κολύμπι. Είναι Θεσπέσια η Κύπρος! Σοβαρά. Τζιαι δέτε αποδείξεις:


Ας πούμε, αντιστάθου το τούτο! Εν κάτι τέτθκοια που βλέπω τζιαι όσο τζι' αν νιώθω ότι με νευριάζει η νήσος ώρες ώρες, κάμνει με τζιαι λιώνω με έτσι ομορφκιά.

Την προηγούμεν η εφτομάδα δε, εγνώρισα τζιαι μια που τις αγαπημένες μου ηθοποιούς στη Κύπρο...Ιωάννα Καμμένου-Σιαφκάλη. Εν η πρώην-γυναίκα του σκηνοθέτη μας. Αααα ναι εν σας το είπα ότι ο σκηνοθέτης μας εν ο Νίκος Σιαφκάλης που εδιέτελεσε ιδρυτικό τζιαι πολλά σημαντικό ρόλο στο Θερινό Ινστιτούτο Θεατρό/Διεθνές Ινστιτούτο Θεατρού τζιαι ήταν που τους πρώτους Κύπριους ηθοποιούς/σκηνοθέτες που εσπούδασε στην Αγγλία θέατρο τζιαι εδούλεψε τζιαι στο Ealing Studios (ένα που τα πιο μεγάλα τζιαι γνωστά κινηματογραφικά στούντιος στον κόσμο) alongside Alec Guinness.

Τέσπα, λόνγκ στόρυ σhόρτ, έχω πολλές σχέσεις με την συγκεκριμένη οικογένεια, μιας τζιαι έρκουμαι κατά καιρούς τζιαι συνεργάζουμαι αρκετά με τον κ. Σιαφκάλη τα τελευταία χρόνια. Τζιαι τωρά που εγνώρισα τζιαι την κ. Καμμένου, εχάρηκα πολλά που τυγχαίνει να συνανστρέφουμαι έτσι ανθρώπους.

Προχτές επίαμε να δούμε τζιαι τους 'Βάτραχους' του Ευριπίδη που τον Θεατρικό Θίασο της Μαγδαλένας Ζήρα. Πολλά καλή η προσπάθεια της ανερχόμενης τούτης σκηνοθέτιδας, αν τζιαι υπήρχαν αρκετά αναχρονιστικά στοιχεία που λίγοι νομίζω θα επιάσασιν. Όπως π.χ. το κλεμμένο κομματάκι του ταγκό που το ετσουρέψαν που την ταινία "Η Μάσκα του Ζορό". Τη σκηνή που σας λέω μπορείτε να την δείτε δαμέ τζιαι λιώσετε ελεύθερα (τούτο απευθείνετε προς τις κυρίες περισσότερο).

Τα πράγματα προς το παρών κυλούν ομαλά...με κάτι μικρά σκαμπανεβάσματα χίαρ εντ δέαρ....Η παράσταση πλησιάζει. Είναι σε δυο βδομάδες τζιαι απ' όσο μου λέει τζιαι ο σκηνοθέτης πιέννω τα αρκετά ικανοποιητικά. Ελπίζω να συνεχίσω έτσι γιατί πραγματικά θέλω να βγει ένα καλό αποτέλεσμα. Καρτεράτε νέα μου για το πότε τζιαι που θα γινούν οι παραστάσεις μας.

Τζιαι αν τζιαι ούλα πιέννουν οκέι...υποβόσκει μια ρομαντική μελαγχολία...ένας βουβός θρήνος...γενικά τα άτομα δαπάνω διεκατέχονται τζιαι που μια μορφή τρέλλας...τελικά όλοι οι καλλιτέχνες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο παρα-φρονούν προσπαθώντας να εκφραστούν μέσω της τέχνης - οποιαδήποτε τζι' αν εν τούτη. 


Αλλά όπως λέει τζιαι στα 'Κόκκινα Φανάρια'....όμορφη δεν είναι η ζωή; 


Με τα καλά της τζιαι τα κακά της. Τζι' αν καμιά φορά γίνεται αφόρητος ο πόνος, πρέπει να βρίσκουμε κάπου/σε κάτι/σε κάποιον την ελπίδα ότι αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα!

Εύχουμαι σας ούλους μιαν καλή εφτομάδα (αν τζιαι ξέρω ότι εν καμίνι στις πόλεις, εμείς δαπάνω εν πέρνουμε χαπάρι), με όχι τόσο πολύ στρες τζιαι άγχος...να θυμάστε να αγαπάτε πολλά τζιαι να το λέτε...Τζιαι πάντα με χαμόγελο.

Θα τα πούμε (ελπίζω) λίαν συντόμως.

Χαβ έι φάμπιουλους γουίκ έβριουαν!




Τα Κόκκινα Φανάρια - Σταύρος Ξαρχάκος

Wednesday, 25 July 2012

Μια αρπαχτή!


Αξιοσέβαστε κυπριακέ-μπλογκοσφαιρικέ λαέ,

Είμαι καλά. Όβερ.
Εν έχω τάιμ για τίποτις πιον δαπάνω. Όβερ.
Συνομιλώ και συνδιαλέγομαι (γουότ δε φακ) συνέχως με φιλόλογους. Ωιμέ.
Προσπαθώ να μάχω ένα κάρω λόγια. Αλί και Τρισαλί μου. Όβερ.
Θα προσπαθήσω μέσα στις μέρες να σας πω για τες εν Δρούσεια περιπέτειες. Όβερ.
Επία τζιαι Λάρα για σουίμινγκ. Όβερ.
Επία τζιαι 2-3 μέρες να δω τους ανθρώπους που με σπείραν τζιαι το Συσέγκιο πίσω στη Λεμεσό. Όβερ.
Μετά λύπης μου ανακαλύπτω συνεχώς πόσο φρικιαστικά μιτσιά εν η νήσος. Όβερ.
Σας εγκαταλείπω γιατί ήρτεν ο Χερ-Νταϊρεκτόρ. Όβερ.
Παω να τζιλιστώ στα πατώματα. Όβερ.

Να'στε όλοι καλά. Όβερ εντ άουτ!
Peace! :-)



Pink Floyd - Shine on you Crazy Diamond

Friday, 13 July 2012

Ωϊμέ, Αχ, Αχ!!!


Ντίαρ συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες,

Αγωνιστικούς σhαιρετισμούς που τη φίλη συμ-βλογκέρισσα εξ Πόλεως Χρυσοχούς (τούντην εφοτμάδα γιατί την άλλη θα είμαι και πάλι εις την Δρούσια).

Ουφ, εκατάφερα να έβρω νετ. Επιτέλους μετά που μιαν εξωφρενικά συναισθηματικά φορτισμένη εφτομάδα, ήβρα να κλέψω λιο ίντερνετ..Όπως καταλαβαίνετε επειδή η τεχνολογία εν τόσο υπερ-σύγχρονη δαπάνω δα (εδώ βήχουμε) γυρέφκουμε το ίντερνετ με το κουταλάκι. Ααααααααρρρρρρ ααααααρρρρρρρρρ. Καταραμένα κατσάβραχα που σας ήβρα.

Το λοιπόν, δαπάνω που είμαι τραβώ μεγάλο λούκι βρε συν-βλογκερς τζιαι θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Ακούστε να δείτε το νταϊλίμμα μου τζιαι να μου πέψετε τη γνώμη σας για το τι νομίζετε ότι πρέπει να κάμω.

 Το ότι φοούμαι το σανίδι νομίζω το εξέφρασα τζιαι στο προηγούμενο ποστ, σόου ξέρετε ότι κάθε μέρα που θα εν η ώρα της πρόβας τρέμουν τα μπούθκια μου που το αγχός (αν τζιαι παραπάνω εν τα έντερα μου που τρώσσιν τη φατσιά γιατί άμαν αγχώνουμε εν τζιαμέ που πονώ παραπάνω αλλά ένιγουεϊς).

 Τζιαι επειδή μέσα που τη τραυματική αυτή σχέση που είχα για τους τελευταίους 16 μήνες επηρεάστηκα πολλά τζιαι με ποιού είδους ανθρώπους θα συναναστρέφουμε, ο οργανισμός μου κάθε φορά που θα βρεθεί υπό πίεση ή θα αισθανθώ αρνητικά για κάτι ή θα βουρήσω να φύω ή θα μπίξω τα κλάματα.

Δαπάνω έτυχε να υπάρχει ένας κύριος, ας τον αποκαλέσουμε τα Μπλε Μάτια. Τούντα ΜΜ που λέτε, στην αρχή έκαμνε κάποια αστειάκια που δεν εκαταλάβαινα αν ήταν αστεία ή εννώαν τα τζιαι πολλές φορές επαρεξηγούσα. Το πρόβλημα με τούντα ΜΜ, είναι ότι κάθε φορά που θα πούσιν κάτι πέρνω το πολλά προσωπικά τζιαι νιώθω έτσι όπως με έκαμνε να νιώθω ο πρώην. Με άλλα λόγια...σκατά!

Νιώθω πολλές φορές ότι προσπαθεί να με κάμει να αισθανθώ υπό του τζίνου, τζιαι ότι τζίνο που λέει εν τζίνο το σωστό. Τζιαι χιαρς αν εξάμπολ: Ενώ εκαθούμασταν να κάμουμε πρόβες τις προάλλες τζιαι επροσπάθαν να με βοηθήσει πάνω στο τονισμό μου τζιαι στο που έπρεπε να βάλω τες γέριμες τις παύσεις (μιας τζιαι όντας αγγλομαθής τα τελευταία 8 χρόνια τα ελληνικά μου είναι για κλάματα αρχαίας τραγωδίας), σε μια φάση που λέτε, εγύρισε τζιαι έκαμνε μου κόμμεντ πολλά έντονα για κάτι που έκαμνα λάθος, τζιαι με ένα υφάκι είπε μου «Δεν συνεργάζεστε δεσποινίς μου», στο όποίο ανταπάντησα, «Εαν δεν εσυναργάζουμουν δε θα ήμουν εδώ να σας άκουα ρε παπάρα», τζιαι εσυνέχισε ο Γραβιήλης με το κόμμεντ «Όχι δε συνεργάζεστε», τζιαι ένα ύφος πολλά δασκαλίστικο τζιαι Mr-know-it-all.

 Εεεε τζιαμέ επιάσαν με τα δίκια μου, ήρτε ένας κόμπος στο λαιμό μου τζιαι ένιωθα ότι τα δάκρυα ήταν καθοδών, τζιαι έτσι με πολύ αγγλική ευγένεια εγύρισσα τζιαι είπα «Screw you guys I’m going home, Συγγνώμη, αλλά δε μπορώ να συνεχίσω τη πρόβα τζιαι θέλω να αποχωρήσω». Τζιαι έτσι εμάζεψα τα πράγματα μου τζιαι έφυα.

Εεε μετά απλά επία τζιαι ήβρα τον σκηνοθέτη τζιαι έμπηξα τα κλάματα σε τζίνον, αφού του είπα το και το. Το πρόμπλεμ μου με τον συγκεκριμένο κύριο είναι επειδή θυμίζει μου πολλά το τόνο τζιαι το ύφος του πρώην τζιαι νιώθω ότι κάθε τι που θα με κάμει να αισθανθώ άσhιημα, δεν το ανέχουμαι τζιαι αντιδρώ. Φυσικά η πιο συνηθισμένη μου αντίδραση είναι η φυγή, αν τζιαι λάθος μου, αλλά δε ξέρω πως αλλιώς να το κοντρολάρω. Σόου απλά I flee, aka βουρώ τζιαι φεύκω σαννα τζιαι εβάλαν μου νέφτη μες τον πισινό.

Τζίντην μέρα που λαλείτε ήμουν έτοιμη τζιαι αποφασισμένη να παραιτήσω το πρόγραμμα τζιαι να σηκωστώ να φύω. Αλλά....εν το έκαμα. Κι’ όμως είμ’ ακόμα εδώ, κι’ αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγωτό, κολάει στο χέρι, ένα πράμα.

Τωρά με αυτά τα ΜΜ, δεν πολλο-μιλώ τζιαι αποφεύγω τον εν η αλήθκεια γιατί ένιωσα πολλά άσhιημα αφού μετά τούντο περιστατικό, απολογήθηκα μέσω μηνύματος για την απότομη συμπεριφορά μου, τζιαι η απολογία μου δεν εγίνηκε δεχτεί (κατά τα λεγόμενα του κύριου) αφού εδώ δεν ήρταμε για να ζητούμε 'συγγνώμη «δεσποινίς» μου αλλά για να περάσουμε καλά'. Εεε τζιαι άτε μετά να του ξανακοντέψεις.

Αυτή τη στιγμή που σας μιλώ, ο εν λόγο κύριος κάθεται απέναντι μου, μιας τζιαι για το γουικ-εντ (κατά διαβολική σύμπτωση – την τύχη μου μέσα) θα είμαστε οι μόνοι ένοικοι που το πρόγραμμα που θα μείνουσσιν δαπάνω δα μες τα κατσάβραχα. Δε ξέρω τι θα κάμω, πλας κλέφκει μου συνέχεια το νετ, γιατί ένα σύρμα είναι τζιαι εκοτσιάνασε το τζίνος σόου απλά μοιρολοώ τη τύχη μου. Γαμώτο αρχαίο μου δράμα μέσα.

Τζιαι εν με εκανούσαν τούτα ούλα, να τα που εφανήκασσιν τζιαι τα μπλάντι περιοδικά μου μέσα τζιαι άτε τωρά να κοπανιέσαι πάνω κάτω στις πρόβες τζιαι να σε τσιλούν τζιαι τα περιοδικά που την άλλη.

Άσε το γεγονός ότι έχω να μάθω τζιαι ένα καταραμένο λόγια, τζιαι δε μπορώ να μπω στη ψυχοσύνθεση της βασίλισσας με τίποτε όμως. Ο σκηνοθέτης παραπέμπει με στην Αλισαβού (Βασίλισσα Ελισάβετ) γιατί ξέρει πόσο τη συμπαθώ (την πρώτη Ελισάβετ όι την τωρασινή που μοιάζει με τον Τουίτι).

Ένιγουεϊς, εχτές εδούλεψα μόνη μου το μονόλογο μου λιο με το σκηνοθέτη τζιαι τούτο έκαμε λιο μπουστ το κόνφιντες μου. Άτε πέρκι πάρουμε τα πάνω μας γιατί ως τωρά είμαι ακόμα πίντα στο άγχος τζιαι το κλάμα.

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, επεθύμησα λιο πολιτισμό, επεθύμησα το Συσέγκιο τζιαι το Μουφάσα μου (η φιλενάς εξ Δανίας), επεθύμησα τες Σταρμπαξιακές μου φίλες...επεθύμησα τη σιγαλιά του δωματίου μου τζιαι τις γαουροφωνάρες του σπιθκιού μου. Γενικά...άι μις χόουμ.

Εν πολλά παθέτικ; 

Χόουπ να είσαστε ούλοι καλά, να περάσετε ένα ξεκούραστο και μη-καυσωνικό γουικ-εντ με τις φαμίλιες σας ή τους χριέντς σας (όι σαν εμένα που έννα κουπανιούμαι πάνω κάτω με τις πρόβες) τζιαι ελπίζω να τα πούμε σούν...όποτε έβρω νετ δηλαδή γιατί δαπάνω...εν χλωμά τα πράματα...πολλά χλωμά!

Πι. Ες. Θα πάω να πνίξω το πόνο μου στο πανυήρι του κρομμυθκιού, γιαπ, καλά ακούσετε, δαπάνω κάμνουσσιν τζιαι πανυήρι για τα κρομμύθκια, κύριε ελέεισον πιον έννε; Άι νόου!

Ατούταλερ ντουντς εντ ντούντεσσες! :)



Νικόλας Άσιμος - Ωϊμέ

Thursday, 5 July 2012

Οι εντυπώσεις μιας (νεοφερμένης) Δρουσιώτισσας


Γκουντ μόρνινγκ έβριουαν,
(μα ήντα μόρνινγκ, εμεσομέρκασε όσπου να γράψω το ποστ, αλλά ένιχάου)

Σας μιλώ γράφω από το picturesque/γραφικό χωριουδάκι της Δρούσιας. Οι μέρες κυλούν, τα πουλάκια κεαληδούν, ο κόκορας πρίζει μας  λαλεί σε πολλά παράξενες ώρες ...τζιαι γενικά ούλα φαίνετε να βαίνουν ομαλά δαπάνω δα στα κατσάβραχα.

Μερικές παρατηρήσεις για το αλαλούμ που ζω δαπάνω.
Καταρχάς να αρκέψουμε με τα δυσάρεστα:

*Έιτζ ντίφερενς μάτερς τελικά.
Γιατί το λέω τούτο; Θα σας δώκω τρανό παράδειγμα για τούντο πράμα. Έχουμε μια κυρία και έναν κύριο δαπάνω που...πως να το πούμε... εν ράδερ κλόοζντ-μάιντετ.

Βασικά της κυρίας όι το ένα βρωμά της το άλλο ξινίζει της, έσhιει συνέχεια δυσαρεστήσεις είτε με το πρόγραμμα είτε με το φαΐ είτε με τη διδασκαλία τζιαι του πως διεξάγονται τα μαθήματα. Γενικά εν η μούττη του θκιόσμι.

Ο κύριος που την άλλη (ο οποίος είναι ο πατέρας μια παλιάς συμ-μαθήτριας μου, που τζίνες που ούτε εσυμπαθούσα ούτε εξαναείδα - ούτε θέλω - στη ζωή μου) είναι ο κλασικός Κυπραίος: "έχω πάντα δίκαιο, πάντα έχω άποψη για ούλα τζιαι ούλους, πρσοβάλλω τους άλλους αλλά για να με φανώ κατζιάρης προσπαθώ να τα μπαλώσω με επιχειρήματα της πλάκας κώλου" τζιαι γενικά "είμαι God's gift on earth".

Αν παραβλέψω την grotesque εμφάνιση του (aka την τζοιλιάρα - όκεϊ να μεν είμαι κατζιάρα γιατί τζιαι εγώ ανήκω στην κατήγορία των κυπραίων υπέρβαρων, ασχέτως αν στο εξωτερικό ποττέ τούτο εν έπαιξε κανένα ρόλο - τζιαι την Καζαντζιδική φωνή του - Παναγιά μου εν ο χάρος μου να τον ακούω να μιλά που το πρωί χάραμα), πάλε εν ο τύπος ανθρώπου που εν αντέχω τζιαι πολλά.

Στα σεμινάρια ήρταν να παρακολουθήσουν τζιαι μια τετράδα φοιτητών που το ΠΚ (Πανεπιστήμιο Κύπρου) τζιαι οι καημένοι είμαι σίγουρη ότι πρέπει να βαρκούνται τη ψησhιή τους (τζιαι τούτο φαίνετε επειδή θέμας δε πατούν στα μαθήματα) τζιαι δε μπορούν να βρουν κοινά ενδιαφέροντα με τους πιο πάνω.

Γενικά εν είμαστε πολλά πλάσματα δαπάνω, γύρω στα 10-13 άτομα τζιαι εν δύσκολο να κοινωνικοποιηθούν οι πιο νέοι μες τους μεγαλύτερους τους, ειδικά όταν εν τόσο συντηριτικοί τζιαι οπισθοδρομικοί μερικοί ανθρώποι.

Ένιχου, πέραν τούτου...

4th of July - Independence Day - or as I call it the day I wish to forget from now on
Εχτές ήταν τα γενέθλια της αδερφής του πρώην. Αμφιταλαντευόμουν εάν θα έπρεπε να δώκω ευχές ή όι. Τελικά αποφάσισα να μεν δώκω για το γεγονός ότι μιας τζιαι έκοψα μασhαίρι, εν πρέπει να έχω επαφές με καμία δύναμη. Γενικά το άφηκα να κάμει σλιπ αγουέι. Που τη μια ένιωσα 'κάπως' που δεν ευχήθηκα, που την άλλη νομίζω ις φορ δε μπεστ. Άλλωστε...κάποια πράγματα αν είναι γραμμένο να γίνουν θα γίνουν, σωστά;

Standing out from the Crowd
Έχτες επηαίναμε να δούμε το 1ο Αρχαίο Ελληνικό θέατρο στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου. Μες το λεφωρειούι ήρτε μου φλασιά, γιατί εκαταλάβα γιατί μου άρεσε τελικά ο πρώην μου...όχι δεν ήταν η εμφάνιση...όχι δεν ήταν το μυαλό....όχι δεν ήταν η τρυφερότητα...αλλά η επιλογή του να ξεχωρίζει που το πλήθος.

Γενικά άρεσκε μου το γεγονός ότι ήταν αλτέρνατιβ, με διαφορετικές επιλογές τζιαι ότι αρέσκαν του πράματα  που εν εν μέινστριμ...όι πως το μέινστριμ εν κακό, απλά ις ττου κόμον. Εχτές που.χου. ενώ ούλοι ήταν μες το λεφωρειούι τζιαι ετραγουδούσαν καψουροτράγουδα τζιαι παραδοσιακά (μαααα τη καρκιάαα τζιαι την αγκάλη σουυυ), εγώ εκάθουμουν σε μια γωνιούδα τζιαι άκουα System of a Down τζιαι Opeth στο άιποντ.

Τούτο έβρισκα το πολλά πιο ενδιαφέρον παρά τα ντόπια ακούσματα. Εν ξέρω if there's something wrong with me, αλλά γενικά εκατάλαβα ότι τραβούν με πολλά οι άνθρωποι που θεωρούνται περιθωριακοί....χμμμ εν μου αρέσκει τούτη η λέξη....τέσπα βρε παιδί μου, εν πιο αντεργκράουντ που τα συνηθισμένα. Εν παραπάνω του γούστου μου....τζιαι τούτα εν προσωπικές προτιμήσεις έννε;

A pair of Blue Eyes 
Τζιαι θα σταθώ πας τους ανθρώπους που διαφέρουν που το πλήθος....δαμέ εγνώρισα έναν κύριο που εν ηθοποιός/σκηνοθέτης/πρώην δημοσιογράφος, εδούλεψε με του κόσμου τους ανθρώπους, έζησε Ελλάδα 15 χρόνια, έζησε Αγγλία τζιαι Γκοντ νόους τζιαι που αλλού....τζιαι έσhιει τούντο κάτι.

Εν ξέρω αν απλά "ψάχνομαι" τζιαι ετράβησε με ο συγκεκριμένος, αλλά όσες φορές θα κάτσω να συζητήσω μαζί του, οι συζητήσεις μας εν πολλά διαφορετικές που ούλους τους άλλους. Γενικά τζιαι ο τρόπος προσέγγισης του τούτου, εν πολλά διαφορετικός με τους υπόλοιπους. Αχχχχχ.....

Agamemnon's Children
Εχτές επήραν μας να δούμε "Τα παιδιά του Αγαμέμνωνα" που ήταν 4 τραγωδίες σε μια ("Ιφιγένεια εν Αυλίδι", "Ηλέκτρα", "Ορέστης" τζιαι "Ιφιγένεια εν Ταύρις"). Ήταν θκιόμισι ώρες θέατρο (περιττό να σας πω ότι επιάστηκε το αριστερό - τζιαι το δεξί - μου κωλομέρι - αλλά όλα πρέπει να θυσιαστούν στο βωμό της τέχνης) αλλά οφείλω να πω, ότι ο θίασος έκαμε καλή δουλειά.

Ήταν που ένα γερμανικό θίασο, τζιαι αν τζιαι είμαστε κάπως με τους γερμανούς το τελευταίο τζιαιρό, πρέπει να ομολογήσω ότι εκάμαν πολλά justice προς τις αρχαίες τραγωδίες (με εξαίρεση τον ηθοποιό που έπαιζε τον Αγαμέμνωνα/Θόα τζιαι τη σκηνή που καπνίζουν ον στέιτζ ο Ορέστης τζιαι η Ηλέκτρα - ήταν ένα ατυχές σκηνοθετικό τζιαι δραματουργικό έλεμεντ).

Ένιγουεϊ...κατά τα άλλα, ακόμα να αρκέψω να μελετώ το ρόλο μου τζιαι πολύ φοβάμαι ότι έννα κάτσω πάνω (μουαχαχαχαχαχα) αλλά σε γενικές γραμμές περνούμε ήρεμα εις το μιτσή χωριουδάκι της Δρούσιας.

Θα τα πούμε ξανά σύντομα με περισσότερα αλαλούμ θεατρικά νέα!
Μέχρις τότε καλά να είσαστε, καλά να περνάτε.






Opeth - The Night and the Silent Water

Tuesday, 3 July 2012

Camera, Lights and....Action!



H πρώτη μέρα στο Αρχαίο Ελληνικό Δράμα κορς επέρασε. Η μέρα εχτές εξεκίνησε με καμπόση καθυστέρηση μιας τζιαι οι περισσότεροι συμμετάσχοντες εν ήταν όσο προνοητικοί όσο ήμουν εγώ τζιαι ο Οιδίποδας* που ήρταμε που την προηγούμενη νύχτα.

Οιδίποδας εν η φιλενάς που με συντροφεύει σε τούντο σεμινάριο, με την οποία πριν 3 χρόνια εξαναήμασταν μαζί σε τούντο σάμμερ κορς τζιαι ανεβάσαμε τον ‘Οιδίπου Τύραννο’.

Γενικά η μέρα εξεκίνησε με σhοκαριστικά (για μένα) νέα: με ονομάτησε ο σκηνοθέτης να παίξω την Βασίλισσα στους Πέρσες του Αισχύλου τζιαι περιττό να σας πω το πόσο το τρέμω. Πρώτον επειδή που πάντα μου είχα στέιτζ φράιτ.

Υποσημείωση: Μπορεί να ασχολούμαι με το θέατρο, αλλά πάντα μου ασχολούμουν που την τεχνική του σκοπιά γιατί απλά ήξερα πάντα ότι το σανίδι εν ήταν για μένα τζιαι επειδή ένιωθα ότι ήμουν καλύτερη πας τα τεχνικά μιας παράστασης.

Δεύτερον η δεύσμευση του να παίξω ένα τόσο σημαντικό ρόλο προϋποθέτει πολλές ώρες, κομίτμεντ, αφοσίωση, αρκετά γερά νεύρα, γιατί όποιος νομίζει ότι το θέατρο εν απλά παιχνικάδακι, τζιαι ειδικά όταν μιλούμε για αρχαίο ελληνικό δράμα , τότε είναι γελασμένος.

Τρίτον (είδετε που ετρίτωσε το κακό;), το ότι ανάλαβα να υποδυθώ τούτο ρόλο, καλά το ανάλαβα εν λάθος λέξη γιατί εν το εθκιάλεξα εγώ απλά εδώκαν μου τον το ρόλο με το έτσι θέλω, σημαίνει ότι παίζει να μείνω περισσότερο απ’ όσο ενόμιζα στη Δρούσια. 


Που τις 3 ευδομάδες, τελικά θα μείνω 5, τζιαι ειδικά τις τελευταίες δυο βδομάδες θα είμαι εγώ τζιαι ο υπόλοιπος θίασος (που εν ούλοι άντρες έφ-γουάι-άι) τζιαι το θεατρικό θα το ανεβάσουμε στις αρχές του Αυγούστου τζιαι σε 3 διαφορετικές βραδυές μάλλον.

Περιττό να σας πω ότι είσαστε ούλοι καλεσμένοι, τζιαι θα πω εγκαίρως τα γουέν-γουέαρ-εντ-χάου. Αλλά με τη προϋπόθεση ότι αν πείτε τζιαι έρτετε θα με κάμετε τσίαρ πέρκι πάρω τζιαι εγώ λιο τα πάνω μου γιατί as of now είμαι πολλά αγχωμένη για το αν θα τα καταφέρω.

Καταραμένη αυτο-αμφισβήτηση. Εν θέλω να σκέφτομαι αρνητικά μιας τζιαι το τελευταίο διάστημα επροσπάθησα πάρα πολλά να αποβάλλω κάθε αρνητική ενέργεια, αλλά τούτος ο καινούργιος αυτο-δημιούργητος φόβος πρέπει να φύει που πάνω μου. 

Πρώτον γιατί νιώθω υπερβολικά υποχρεωμένη για την τιμή που μου κάμνουν να παίξω έτσι ρόλο τζιαι δεύτερον για να μεν απογοητεύσω.

Θα βάλω τα δυνατά μου, υπόσχουμαι σας το. Πέραν  των ψυχωτικών/θεατρικών νέων μου, δαμέ στο χοτέλ εν πολλά ωραία, το κλίμα εν σαν το μέλι, ούτε πολλά ζέστη, ούτε πολλή κρυάδα, τζιαι έσhιει τζιαι πισίνα στην οποία εννοείται ότι κάμνω βουθκιά κάθε μέρα.

Ελπίζω ούλα να κυλήσουν ομαλά. Ααα ναι, ήβρα νετ τελικά...αλλά μόνο στο λόμπι. Εεε ας εν τζιαι τούτο, έννε;

Χαβ έι νάις μανθ έβριμποντι!!! J



The Wanted - Chasing the Sun

Sunday, 1 July 2012

I'm off to Neverland...


Για πρώτη φορά καταλάβω πως ενιώθαν τζίντα κοππελούθκια στον Πήτερ Παν, που αλλωνίζαν ποτζί τζιαι ποδά.

Την τελευταία εφτομάδα ούλοι κάμνουν μου κόμεντ ότι βρίσκουν με πιο ήρεμη, πιο γαλήνια, πιο ειρηνική. Η αλήθκεια είναι ότι θέλει αρκετή προσπάθεια να μεν αφήκεις τον εαυτό σου να ενδίδει στις αρνητικές σκέψεις τζιαι τις αναμνήσεις που σε επονήσαν.

Αλλά εκατάλαβα ότι το πιο σημαντικό είναι να αγαπάς τον εαυτό σου τζιαι τους άλλους συνάμα. Ακόμα τζι' αν κάποια άτομα με επονήσαν πολλά, εκατάλαβα ότι εν θέλω να εκπέμπω αρνητική ενέργεια προς τζίνα. Γι' αυτό κάθε πρωί τζιαι νύχτα κάθουμαι τζιαι μοιράζω αγάπη τζιαι ειρήνη. Μέσα που τη προσευχή τζιαι την ησυχία.

Εν δύσκολο στην καθημερινότητα να το κάμνεις τούτο αλλά βλέπω ότι εν για καλό σόου προσπαθώ να είμαι συστηματική τζιαι να αισθάνουμαι αγάπη έναντι θυμού, καλοσύνη έναντι πικρίας, ευγνομωσύνη έναντι αδικίας.

Σε μερικές ωρίτσες ξεκινώ το ταξίδι μου. Διακατέχομαι που ενθουσιασμό, λίγη νευρικότητα τζιαι πολύ πίστη. Πορέφκουμαι τέλεια προς το άγνωστο μιας τζιαι δε ξέρω τι θα έβρω (κάθε φορά έτσι είναι αλλά κάθε φορά εκπλήσσομαι ευχάριστα τζιαι μαθαίνω ολοένα τζιαι κάτι για τον εαυτό μου.

Adventure is out there...όπως λαλεί τζιαι στην animated film της Pixar 'UP'!!!

Δε ξέρω πότε θα ξαναγράψω γιατί μπορεί να είμαι εντελώς αποκκομένη από το πραγματικό κόσμο τζιαι τη τεχνολογία.

Μακάρι να είσαστε ούυυυυυυυυυυυυλοι καλά, θέλω να σας ευχαριστήσω ούλους που ακόμα τζιαι μέσα που το μπλόγκερ μου δείχνετε ότι υπάρχει καλοσύνη, ανθρωπιά τζιαι αγάπη ακόμα τζιαμέ έξω στο κόσμο.

Μπι γουέλ, μπι σέιφ εντ ντοντ φοργκέτ ττου σμάιλ μάι φριέντς!!! :-)

Peace! :-)



Journey - Don't Stop Believing