Sunday, 29 April 2012

Περί Αγάπης

(αψεγάδιαστη αγάπη)

Η ΑΓΑΠΗ 

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α' 

Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον.
και εαν εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν, και εαν εχω πασαν την πιστιν ωστε ορη μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι.
καν ψωμισω παντα τα υπαρχοντα μου, και εαν παραδω το σωμα μου ινα καυχησωμαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωφελουμαι.
Η αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται η αγαπη, ου ζηλοι, [η αγαπη] ου περπερευεται, ου φυσιουται,
ουκ ασχημονει, ου ζητει τα εαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον,
ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια·
παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα υπομενει.
Η αγαπη ουδεποτε πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται.
εκ μερους γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν·
οταν δε ελθη το τελειον, το εκ μερους καταργηθησεται.
οτε ημην νηπιος, ελαλουν ως νηπιος, εφρονουν ως νηπιος, ελογιζομην ως νηπιος· οτε γεγονα ανηρ, κατηργηκα τα του νηπιου.
βλεπομεν γαρ αρτι δι εσοπτρου εν αινιγματι, τοτε δε προσωπον προς προσωπον· αρτι γινωσκω εκ μερους, τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην.
νυνι δε μενει πιστις, ελπις, αγαπη, τα τρια ταυτα· μειζων δε τουτων η αγαπη.


ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ


Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έγινα χαλκός που δίνει ήχους ή κύμβαλο που βγάζει κρότους. Και αν έχω το χάρισμα της προφητείας και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να κινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και αν μοιράσω σε ελεημοσύνες όλη μου την περιουσία και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, καμιά ωφέλεια δεν έχω. Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι γεμάτη από ευμένεια, η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι υπερήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δεν ζητά το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δεν υπολογίζει το κακό, δεν χαίρεται για το κακό, αλλά επικροτεί την αλήθεια, όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, ελπίζει για το κάθε τι, υπομένει το κάθε τι. Η αγάπη ποτέ δεν παύει να υπάρχει. Οι προφητείες μπορεί θα καταργηθούν, οι γλώσσες μπορεί να σωπάσουν, η γνώση μπορεί να καταργηθεί. Γιατί μερική γνώση έχουμε και μερική προφητεία. Αλλά όταν έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα, σκεφτόμουν, συλλογιζόμουν σα νήπιο, όταν έγινα άνδρας εγκατέλειψα τους νηπιακούς τρόπους. Τώρα βλέπουμε όπως σε αινιγματικό καθρέφτη, τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω εν μέρει αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως υπάρχει πλήρης γνώση για μένα. Άλλο λοιπόν δε μένει παρά αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη – το μεγαλύτερο όμως από αυτά είναι η αγάπη.


Καλή εφτομάδαν έβριουαν. Μεν ξεχνάτε να αγαπάτε αληθινά, με όλη τη καρδιά σας, τζιαι να το λέτε, συνέχεια τζιαι πολλά, εν ξεφτίζει μεν ανησυχείτε...η ζωή εν μικρή τζιαι ποτέ εν ξέρεις πότε εν η τελευταία φορά που θα το πεις σε κάποιον!

Πι.Ες. Νομίζω αρκετά σας έπρισα...θα γίνω νεφέλη για λιο τζιαιρό. Μπι γουέλ, μπι σέιφ!


Σας φιλώ γλυκά...

Lucrezia




Somewhere Over the Rainbow 2011 - Israel "IZ" Kamakawiwo'ole

Saturday, 28 April 2012

Λογιά και Σιωπές

"Κλάψε μέχρι να στερέψεις", είπαν μου.
Γιατί εν στερέφκω;

Ήμασταν μαζί 16 μήνες.
Θκιόμισι φτομάδες μετά, τζιαι ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα.
Σάννα εδιαγραφτήκαν ούλα που τη μνήμη.

Ακόμα είμαι στο "αναζητώ τον".
Εν πρέπει τζιαι λαλούν μου το.
Εφάαν μου τα αφκιά μου.

Ακόμα κλαίω.
Κάθε νύχτα, κάθε χάραμα.
(γιατί εσήκωσα κουσούρι να σηκώνουμαι που τα χαράματα τωρά).
Κάθε νύχτα ψυθιρίζω το όνομα του.
Τζιαι προσεύχουμαι να εν καλά.

Μπορεί να μεν με αγαπά πλέον.
Να νιώθει καταπληκτικά μακριά μου.
Μακριά που τούτο που ενιώθαμε ο ένας για τον άλλον.

Δεκαέξι μήνες...τζιαι τωρά η απόλυτη σιωπή.
Τίποτε εν με ευχαριστεί πλέον.
Ούτε η μουσική, ούτε οι ταινίες, ούτε οι βόλτες.

Μιλώ με ούλο το κόσμο.
Αλλά ούλος ο κόσμος εν εν τζίνος.
Τζίνος εν ένα σύννεφο...άπιαστος πλέον.

Τζιαι ούλο βασανίζει με τούντο 'γιατί'.
Φταίω που τον αγάπησα τόσο πολλά;
Άξιζα τούτο το τέλος που εθκιάλεξε να μας δώκει;

Τζίνος έκαμε το που το τηλέφωνο, ναι.
Εγώ επάγωσα. Νιώθω χαμένη. Μόνη μου.
Τζιαι ψάχνω να βρω λύτρωση, αλλά μάταια.

Λαλούν μου εν τζιαιρός να αρκέψω να βλέπω τα "κακά" του τζιαι όι μόνο τα "καλά" του. Όταν αγαπάς μπορείς να το κάμεις τούτο;

Ίσως ακόμα να είμαι θολωμένη...
Τζιαι εβρέθηκα σε μια κατάσταση ανεκπλήρωτης αγάπης.

Εγώ...ακόμα...είμαι...ερωτευμένη...
Εράϊσε μου τη καρδία μου...

Μετά που τόση αγάπη, τόσο πόνο, τόσα φιλιά τζιαι καταστάσεις...απλά σιωπή.
Τελικά, εν τον κόφτει; Γιατί να με βασανίζει τόσο;
Γιατί να με αφήκει τόσο απρόσμενα; Τόσο άδικα;
Ενόμιζα ότι I was good to him...at least I tried.

Τζιαι τωρά...σιωπή.
Εχτές ετάϊζα τον μπέμπη μας τζιαι έρκετουν μου να μπίξω τα κλάματα.
Εν ξέρω γιατί.

Τα πάντα γυρώ μου θυμίζουν μου τον.
Τα αστεία μας, η μυρωθκιά του, οι τριχούλες του, το σκοτεινό του βλέμα...

Τελικά, ίσως να αγαπώ πλέον μόνη μου.
Ο κύκλος εν νομίζω να έκλεισε, γιατί για να τελειώσει κάτι πρέπει να εν αμοιβαίο.
Τζιαι τούντο βίαιο τέλος, εν ήταν αμοιβαίο.

Τζιαι το Συσέγκιο, ακόμα καρτερά τον.
Αχχχ...εμείς εμείναμε τζιαι καρτερούμε τον.
Άραγε...που να είναι...
Να μας σκέφτετε λιγάκι;

Tuesday, 24 April 2012

Lost Control


“Perdition catch my soul / But I do love thee, and when I love thee not, / Chaos is come again” ~ Othello (III.iii.91–93)

Έσhιει μέρες που καταπιέζω τον εαυτό μου τζιαι εν γράφω...εν γράφω ούλα όσα νιώθω. Προσπαθώ να πάρω απόσταση, αλλά όσο περισσότερο πιέζουμαι τόσο περισσότερο εν τα καταφέρνω να ησυχάσω.

DISCLAIMER: Ακολουθεί αρκετά συναισθηματικό τζιαι δακρύβρεχτο ποστ. Όσοι πιστοί προσέλθετε να το θκεβάσετε. Όσοι νομίζετε ότι εν εν για σας ή ότι εν μπορείτε τα γυναικεία μελό, θα καταλάβω την αποστροφή τζιαι την αποχώρηση σας. Θα παραθέσω την αλήθκεια. Την αλήθκεια μου. 


Πριν δυο εφτομάδες ακριβώς τζιαι δυο ώρες, ο άνθρωπος μου, ο δικός μου άνθρωπος με είσhε πάρει τηλέφωνει για να μου πει ότι με αγαπά. Τωρά είμαι χαμένη...γιατί έφυε.

Εδωθήκαν μου πολλές κατηγορίες του τύπου εγωίστριας, καταπιεστικής τζιαι τυραννικής γυναίκας. Έδωσα δικαιώματα για μη εκτίμησης του εαυτού μου.

Είμαι άνθρωπος που αφωμιώνω τα πάντα με έναν υπερ-ευαίσθητο τρόπο τζιαι τούτο φοητσιάζει τον παραπάνω κόσμο. Όντας αρκετά καλλιτεχνικής φύσης, εκλαμβάνω τα πάντα με έντονη ευαισθησία.

Δε ξέρω ποιος φταίει, ποιός έφταιξε παραπάνω τζιαι γιατί...αλλά τούντο γιατί τρώει με. Οι παραπάνω λαλούν μου εν θα το μάθω ποττέ. Τζιαι εν θα καταλάβω ποττέ τους λόγους αποχώρησης.

Το να χωρίζεις λαλούσιν έσhιει πέντε στάδια:

1) Denial/Άρνηση: Εκατάλαβα το. Ο "καλός ο κύριος" εχώρισε με!
2) Anger/Θυμός: Μετράς τους λόγους τζιαι ζητάς εξηγήσεις....ακόμα ψάχνω τους λόγους τζιαι τρώει με το 'γιατί'.
3) Bargaining/Παζάρεμα: Έκαμα το, την ίδια ακριβώς ώρα που με εχώριζε, χωρίς να το καταλάβω.
4) Depression/Κατάθλιψη: Το στάδιο που είμαι, τζιαι θα είμαι για ένας Θεός ξέρει πόσο τζιαιρό ακόμα...Άλλοι λαλούσιν μπορεί τζιαι ένα μήνα, άλλοι λαλούσιν μπορεί τζιαι 6 μήνες, άλλοι 1 χρόνο, άλλοι λαλούσιν μπορεί τζιαι ποττέ...τζιαι ειδικά αν εν τζιαι η πρώτη αγάπη...μπορεί τζιαι να μεν φύιει ποττέ!
5) Acceptance/Αποδοχή: Pending....Loading...No results found...

Δε θέλω να κατηγορήσω τζιαι να πω τα πόσα λάθη εγίνασιν στη σχέση μου. Όι γιατί φοούμαι ότι έννα φκω φταίχτρα, αλλά εν εν ο σκοπός μου. Θέλω απλά να πω πως νιώθω. Γιατί εν τούτο που καταπιέζω τόσες μέρες...

Μερικοί λαλούσιν ότι πρέπει να αρκέψω να τον μισώ, να θυμώσω μαζί του, να αποστασιοποιηθώ τζιαι να μεν τον "αναζητώ". Ένα πράμα ξέρω...στα συναισθήματα εν υπάρχουν πρέπει.

Εν είμαι ακόμα δυνατή συναισθηματικά τζιαι ξέρω το τζιαι κατανοώ το...Θέλει το χρόνο του. Νιώθω λες τζιαι εμασhαίρωσε με κάποιος που μέσα στη τζοιλιά, σάννα τζιαι η καρδιά μου βαστά την κάποιος στα σhέρκα του τζιαι σφίγγει την τζιαι δε μπορώ να ανασάνω.

Βλέπω τον συνέχεια στον ύπνο μου. Ξυπνώ τζιαι πλαντάζω στο κλάμα. Παθαίνω κρίση πανικού στο μέσο της νύχτας, τζιαι πιάνει με ρίγος όταν αντιλαμβάνομαι ότι εν θα τον ξαναδώ, ότι εν θα του ξαναμιλήσω, ότι έσhιει πλέον φύιει.

Εν εν μόνο ότι έχασα τον μπόυ-φρεντ μου...έχασα τον φίλο μου, τον έμπιστο μου, το μοναδικό άτομο που εβουρούσα όταν ήθελα να πω κάτι, τζίνος που με εκαταλάβαινε περισσότερο που ούλους...μαζί του έχασα τζιαι την παρέα των μπόυς. Μιας τζιαι ήταν δική του παρέα, αμέσως εφύαν τζιαι τζίνοι.

Τζιαι κάθε μέρα που ξυπνώ νιώθω ότι εν μια ακόμα μάχη...like a struggle...Τζιαι λαλώ άτε να φκει τζιαι τούτη η μέρα. Πεθυμώ τον όσο τίποτε...

Θυμούμαι που στις αρχές εν εμπορούσα να τον εμπιστευτώ ούτε σαν φίλο γιατί είσhε καεί τόσο πολλά η γούνα μου, που έσπασα τον όσπου να του ανοιχτώ τέλεια. Τζιαι με τον τζιαιρό ελιώσαν τα τείχη μου. Ελιώσαν τόσο πολλά που είδε ούλους τους δαίμονες μου. Ούλα τα παράξενα τζιαι τα αλλόκοτα μου.

Αποδέχτηκα τον όμως, έτσι όπως ήταν. Εν επροσπάθησα ποττέ να τον αλλάξω τζιαι πάντα ήθελα το καλό του. Ακόμα τζιαι τωρά που έφυε, ακόμα τζιαι τωρά που εν μακρυά μου τζιαι (ίσως) να αισθάνετε καλύτερα εν μπορώ να τον μισήσω, ούτε να τον ξεχάσω. Σάννα τζιαι ζει ακόμα μέσα μου.

Ξυπνώ τζιαι νιώθω σαν την χαμένη...Σάννα μου έφυε ένα κομμάτι της ψυσhιής μου. Εν ξέρω καν τις σκέψεις ή τα αισθήματα του...Αν εν καλά, αν πονά, ή αν εν πιο ευτυχισμένος...Ποιός να ξέρει...τζίνο που ξέρω είναι ότι όσο προσπαθώ να μεν τον αγαπώ, τόσο παραπάνω τον αγαπώ.

Μπορεί το πιο σωστό να είναι να τον αφήκω πίσω μου...Αλλά η αγάπη μου εν τόσο μεγάλη που ήμουν/είμαι έτοιμη να αυτοθυσιαστώ για να εν τζίνος καλά.

Στην τελική φυσικά, το μόνο που μεινίσκει εν οι στάχτες μας. Τα κομμάθκια μας. Τζιαι νιώθω λες τζιαι ήμουν σαν το γυαλί, τζιαι έπιασε ένα μπαστούνι τζιαι εθρυμμάτισε ούλα τα κομμάθκια μου. Τζιαι εν ξέρω πως να με συναρμολογήσω.

Λαλούν μου ότι πρέπει να αρκέψω να ξαναχτίζω το 'εγώ' μου. Κατά τα λεγόμενα του, πάντα είχα τεράστιο 'εγώ' τζιαι είχα αποκαλεστεί 'εγωπαθής', 'εγωκεντρική' τζιαι 'απόλυτη'....

Δε ξέρω πως μπορώ να αρκέψω να ξαναχτίσω την αυτοπεποίθηση μου. Κάποιοι εισηγηθήκαν μου να πάω ταξίδι...κάποιοι να αρχίσω χορό...το συναισθηματικό κενό που νιώθω όμως, ένναν ακόμα τζιαμέ, ότι τζιαι να κάμω.

Ακόμα τζι' αν δεν 'πρέπει' να τον αγαπώ πλέον...I do....I still do...γιατί ένιωσα τον, είδα στιγμές του που ήταν ανεκτίμητες. Όπως τη πρώτη φορά που με φίλησε στο πάρκο. Τζιαι η πρώτη φορά που μου είπε 'αγαπώσε'. Τζιαι όταν μου είπε πριν 3 ευδομάδες ότι 'εν είσhε ξανα-ανοιχτεί τόσο πολλά σε κοπέλα στο παρελθόν'. Ακόμα τζιαι όταν είσhε ήδη αποφασίσει να φύει που μένα είπε μου 'ότι ήμουν(και ίσως θα είμαι) η καλύτερη σχέση που είσhε ποττέ του'.

Μερικοί λαλούσιν ότι ετρόμαζα τον, τζιαι ότι εφοάτουν τούντην αγάπη που μπορεί να ένιωθε. Εν μπορώ να ξέρω τωρά πλέον τίποτε στα σίουρα.

Εχτές έβλεπα όνειρο ότι είσhε με ήδη ξεπεράσει τζιαι ότι he moved on with his life. Τζιαι έκλαια στον ύπνο μου. Τζιαι εξύπνησα μούσhεμα στον ιδρώτα. Τζιαι όλο μου το σώμα επόνεν. Σάννα με είσhε δέρει κάποιος. Αλλά εν είχα εξωτερικές πληγές. Μόνο πόνο στη καρδιά...

Όντως εν ξέρω πόσο θα πάρει...μερικές φορές εν αβάσταχτος ο πόνος. Το να ξέρω ότι έφυε για πάντα...τζιαι μαζί του εχαθήκαν ούλες οι στιγμές μας.

Ούλα τα τραγούθκια φκάλουν νόημα πλέον. Ένα εν το σίουρο. Όπου τζιαι να εν ο "καλός ο κύριος", εγώ ακόμα αγαπώ τον...

And tomorrow is another day...

Anathema - Lost Control

Monday, 23 April 2012

Will Shakespeare...or What you Will



To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death. Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury
Signifying nothing. — Macbeth (Act 5, Scene 5, lines 17-28)


Σήμερα είναι τα 448α γενέθλια του φανταστικού και πλυν πεθαμένου άντρα μου...Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τούντο συγγραφέα ήταν όταν ήμουν 10 χρονών, τζιαι ήταν το "Romeo & Juliet" του Φράνκο Τζεφιρέλλι (ναι τζίνος που έκαμε τζιαι τον Τζίζας οφ Νάζαρεθ) . Όταν επεράσαν μερικά χρόνια τζιαι εκατάλαβα πλέον τι αξία είσhε το θκιάβασμα τζιαι τα βιβλία, επίενα μόνη μου στη βιβλιοθήκα τζιαι εδανείζουμουν κλασική λογοτεχνία.

Μέσα στα σκονισμένα βιβλία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λεμεσού τω καιρώ εκείνο ήταν τζιαι το "The Complete Works of William Shakespeare". Το εδανείστηκα πρώτη φορά τον καιρό που ήμουν 15 χρονών. Εν θα σας πω ότι έκατσα τζιαι εθκιάβασα το ούλο, ούτε ότι εκατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής...αλλά θα σας πω ότι που τζίντην στιγμή onwards ερωτεύτηκα τον αθεράπευτα (ασχέτως αν δεν είχα ανταπόκριση).

Στις σπουδές μου, όταν επιτέλους εκατάφερα να πάω στη πολυπόθητη μάνα Ίνγκλαντ, ετζυνιούσα να πιάνω πάντα μαθήματα με θέμα το Ελισαβετιανό Θέατρο τζιαι την Ελισαβετιανή Λογοτεχνία...για να έχω πάντα μαθήματα που είχαν σχέση με τον Γουίλιαμ.

Στα τρία χρόνια του πρώτου μου πτυχίου, ανάπτυξα μιαν ιδιαίτερα στενή σχέση με τον συγκεκριμένο ποιητή (αν τζιαι υπήρξαν φορές που με εβασάνισε λίο) τζιαι εφρόντισα να αφοσιώνω ούλο τον ελεύθερο μου χρόνο προσπαθώντας να τον μελετώ τζιαι να τον κατανοώ. Εζούσα μέσα που τη ποίηση του. Τα πάθη του. Τα λόγια του. Τα αισθήματα του.

Αγαπημένο μου θεατρικό του είναι ο "Βασιλιάς Ληρ"/"King Lear". Η τραγικότητα τζιαι το μουντό μοτίβο ξεπερνά οτιδήποτε πιο μοναδικό έχω θκιαβάσει στην ζωή μου. Μπορεί να μεν εν ο καλύτερος ποιητής στο κόσμο, έτσι όπως τον εκθιάζουν, γιατί ακόμα τζιαι στο βάραθρο που τον έχω, έσhιει τζιαι τούτος κάποια flaws.

Αλλά για μένα πάντα ήταν/είναι/θα είναι στην καρδιά μου. Εν η αρχή μου τζιαι το τέλος μου. Εν το μοναδικό πράγμα που στις ώρες ανάγκης μου τζιαι απίστευτης απελπισίας μου που με συντροφεύει. Εν ο μοναδικός άντρας που μου χαρίζε/ει απλόχερα την αγάπη του που μέσα που μερικές του μόνο λέξεις.

Αγαπημένος μου μονόλογος εν που τον "Μακβέθ"/"Macbeth", τον οποίο τζιαι σας έβαλα πιο πάνω...μιλά για το νόημα της ζωής...τούτοι οι στίχοι είναι το μόνο που χρειάζεται κάποιος για να τα καταλάβει ούλα...ΟΥΛΑ όμως!

Τζιαι μιας τζιαι once again I'm left with a broken heart, William Shakespeare is here to pick up my pieces...μπορεί με ανθοστολισμένες λέξεις...αλλά πως τα λέει ο μπαγάσας ε;

Καλή ευδομάδα έβριουαν!

Anthony Sher - The Royal Shakespeare Company - 2001 - Macbeth
"To-morrow and to-morrow and to-morrow" soliloquy
Το καλύτερο ίσως κινηματογραφικό βέρζιον του "Macbeth" που είδα στη ζωή μου, με τον ιδιαίτερα ανατριχιαστικό Anthony Sher. 

Sunday, 22 April 2012

Diaries of a Dog Princess


Αγαπητό μου σκυλίσιο Ντάιαρι,

Μιας τζιαι η μαστόρισσα μου δεν έσhιει "έμπνευση" για να ασχοληθεί μαζί σου τζιαι μιας τζιαι είδα σε δαχαμέ ανοιχτό τζιαι επειδή ξέρω τζιαι να δακτυλογραφώ τζιαι μιας τζιαι ξέρω τζιαι τι σημαίνει η λέξη δακτυλογραφώ, είπα να σου κάμω εγώ την τιμή τζιαι να σου γράψω τα "νέα" μας.

Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες τα πράματα εν λιο παράξενα μες το σπίτι Ντάιαρι. Εν ξέρω πως να το εξηγήσω χωρίς σκυλίσιους όρους αλλά θα προσπαθήσω...Για παράδειγμα η μικρή μαστόρισσα μου, όι η μάμα, η άλλη, δε ξέρω τι συμβαίνει μαζί της.

Έσhιει τωρά θκιο εφτομάδες που εν...διαφορετική. Για να καταλάβεις πριν θκιο εφτομάδες επέτυχα την να κάθεται μπροστά που το στεγνωτήριο ρούχων τζίνο που κατσιαρίζει πολλά τζιαι σπάζει μου τα νεύρα τζιαι έχασκε πάνω του για καμιά ώρα. Στην αρχή ενόμιζα ότι θα επίενα έξτρα βόλτα μιας τζιαι εν το λουρί μου κάπου τζιαμέ κοντά, αλλά τούτη απλά έμεινε τζιαι έβλεπε το στεγνωτήριο που επίενε σβούρες...τζιαι εν εμίλαν...απλά εκοίταζε το αποχαυνωμένη.

Κάτι εν πάει καλά...μυρίζομαι το....στην κυριολεξία...

Μπαίνω μες το δωμάτιο της τζιαι άμαν είμαστε μόνες μας συνέχεια κλαίει....τζιαι δώστου κλάμα ο λαός. Ούτε εγώ εν κλαίω τόσο πολλά όταν μου πατούν την ουρά. Η μικρή μαστόρισσα κλαίει. Αλλά εν φωνάζει με κανέναν. Συνήθως άμαν κλαίει τσακώνεται με κάποιον. Τωρά απλά κλαίει...

Οι βόλτες έχασαν τζιαι τζίνες τες μετοχές τους...δε ξέρω τι συμβαίνει, αλλά αρκέψαν τζιαι αρεώνουν γιατί η μικρή μαστόρισσα ξαπλώνει τζιαι εν φεύφκει πολλά εύκολα που το σπίτι...ή φεύκει τζιαι μεινίσκει έξω με τις ώρες...λες τζιαι το σπίτι εγίνηκε ο εχθρός της...λαλείς να μεν με αγαπά πλέον;

Κάθεται τζιαι μιλά μου πολλά όμως...τούτο έχω να το πω...μιλά μου για τζίντον "καλό κύριο", έτσι τον λέει. Λαλεί μου ότι ο καλός κύριος εν θα ξανάρτει. Στην αρχή εν το εκαταλάβαινα...τωρά καταλάβω για ποιόν μου λαλεί. Λαλεί ότι εν πρέπει να στεναχωρκούμαι τζιαι ότι εν εν εγώ που φταίω που εν έρκεται πλέον να με πάρει βολτά να κηνυγήσουμε γατάκια.

Η μικρή μαστόρισσα λέει ότι ούτε ο καλός κύριος φταίει ούτε τζιαι εγώ...τζιαι ούλο κλαίει...εγώ νομίζω ότι ίσως να μεν ήμουν αρκετά δεκτική τζιαι ίσως γι' αυτό να έφυε ο καλός κύριος. Τζιαι τα γέριμα θέλω υπομονή για να εμπιστευτώ κάποιον, αλλά ο καλός κύριος έφυε. Λαλείς να εν γι' αυτό που κλαίει η μικρή μαστόρισσα;

Η μικρή μαστόρισσα κάθετε τζιαι κοιτάζει φωτογραφίες μου με το καλό κύριο σε τζίντο κουτί μέσα που βλέπεις ταινίες τζιαι ακούεις μουσική...τζιαι κλαίει...πάντα κλαίει...μιλά συνέχεια με κόσμο...τζιαι κλαίει...ξυπνά στο μέσο της νύχτας τζιαι κλαίει...

Λαλεί ότι πάει στο "μωρό". Τι εν το μωρό εν καταλάβω. Λαλεί ότι την κάμνει να ξεχνά τούντο μωρό. Τι θέλει να ξεχάσει άραγε; Εμένα; Λαλείς να μεν με αγαπά πλέον τζιαι να θέλει να με ξεχάσει;

Εχτές πάλε έκλαιει...κάτι λαλεί για να φύει...κάποιος εν την εδέχτηκε...ένα μεγάλο ινστιτούτο...κάτι για σπουδές...εν καταλάβω να σου πω σίουρα Ντάιαρι...τζιαι λαλεί ότι εκάμασσιν κλήρωση τζιαι ότι εν την εδεχτήκαν...η μικρή μαστόρισσα ήταν λυπημένη...πολλά...ούλο εμίλαν με τη μάμα τζιαι ελάλε ότι ούλοι αφήνουν την τζιαι φεύφκουν...αλλά εγώ είμαι δαμέ...εν φεύκω...

Λαλείς να φύει πάλε τζιαι να με αφήκει για μήνες όπως έκαμνε; Νομίζω έννα πάθω κατάθλιψη...ναι ξέρω τι εν η κατάθλιψη...

Ούλοι προσπαθούν να βοηθήσουν τη μικρή μαστόρισσα...αλλά τζίνη λαλεί ότι πονά η καρδιά της...εν ξέρω τζιαι πολλά για την ανθρώπινη καρδιά, γιατί ποττέ εν είδα που κοντά, αλλά τούτη λαλεί ότι την πονά...τζιαι κλαίει...

Ούφου βρε Ντάιαρι...δεν ξέρω τι γίνεται πλέον μαζί της...ερκούμαστε πίσω που τες βόλτες μας, κάμνει να μπούμε μες τη σκάλα, φκάλει μου το λουρί μου τζιαι ανεβαίνω τες σκάλες τζιαι τζίνη μεινίσκει τζιαι θωρεί με τζιαι κλαίει...τζιαι πρέπει να σταματήσω, να τη κοιτάξω τζιαι να δω τι γίνεται τζιαι εν ανεβαίνει τις σκάλες τζιαι μετά αρκέφκει τζιαι προχωρά...

Ούτε οι βόλτες τις αρέσκουν, ούτε να με πολλο-χαϊδέφκει...λαλείς να φταίω;

Μακάρι να μπορούσα να κάμω κάτι για τη μικρή μαστόρισσα...γενικά εκατάλαβα ότι οι ανθρώποι κόφτει τους πολλά τελίκα για τα ασήμαντα πράματα...τζιαι αρέσκει τους να παίζουν ο ένας μαζί με τον άλλον...στο κόσμο μου ούλα φαίνουνται πολλά απλά...

Αγαπάς κάποιον; Είσαι μαζί του. Εν αγαπάς κάποιον γυρίζεις τη ράσhιη σου τζιαι φεύφκεις...τζιαι στη περίπτωση μου, το κώλο μου...κάτι το οποίο κάμνω το συχνά γιατί παραπάνω που ούλους αγαπώ τη μικρή μαστόρισσα....

Αλλά τζίνη όπως είπα....κλαίει...

Έτσι επεράσαμε το Πάσχα μας εμείς Ντάιαρι μου....εγώ να ζηθκιανέφκω προσοχή...ο καλός ο κύριος να εν εξαφανισμένος...τζιαι η μικρή μαστόρισσα να κλαίει...

Μυρίζομαι θλίψη...ή κοτόπουλο, ένα που τα θκιο, εν ξέρω έννα σε γελάσω...

Τζιαι κάπου δαμέ έννα σε αφήκω γιατί σάννα τζιαι ακούω την πάλε να κλαψουρίζει που κάτω που το μαξιλάρι της το οποίο έκαμε το φουσκί λουμί με τόσα δάκρυα.

Λαλείς να μεν με αγαπά Ντάιαρι...; Λαλείς να την επλήγωσα; Λαλείς να την επλήγωσε κάποιος άλλος...;

Αν φύει η μικρή μαστόρισσα...αν πάθει τίποτε...εν ξέρω πως έννα ζήσω....

Γαβ γαβ γαβ αγάπη,

το Συσέγκιο




Πι. Ες. If you can just walk away from something it never mattered to you in the first place, εν αλήθκεια;








Tomaso Albinoni - Adagio in G Minor
(μόνο έτσι μουσική μου αρέσκει, όι τζίνες οι μπαλάντες που ακούει η μικρή μαστόρισσα τζιαι...κλαίει...)

Thursday, 19 April 2012

Το Μυστικό της Αλεπούς

Η ΑΛΕΠΟΥ :Για τον αποχαιρετισμό μας, να το μυστικό μου
μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά
ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια
αν οι άνθρωποι ξεχνούν αυτήν την αλήθεια, εσύ μην την ξεχάσεις
ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου, είναι που το κάνει τόσο σημαντικό κι είσαι υπεύθυνος
για πάντα, για ό,τι έχεις εξημερώσει
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αντίο.
Η Αλεπού: Αντίο. Μην ξεχάσεις το μυστικό μου. Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά.
Η Αλεπού: Κι ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.
Η Αλεπού: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό, είναι ο χρόνος που αφιέρωσες σ'αυτό.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: Αυτό που κάνει το τριαντάφυλλό μου τόσο σημαντικό...
Η Αλεπού: ...είναι ο χρόνος.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: ...είναι ο χρόνος...
Η Αλεπού: ...που αφιέρωσες σ'αυτό.
Ο Μικρός Πρίγκηπας: ...που αφιέρωσα σ'αυτό. Ό,τι είναι αληθινά σημαντικό, είναι αόρατο για τα μάτια.


Το'πε πολύ σοφά η Αλεπού...Τα πράγματα που είναι πραγματικά σημαντικά δε τα βλέπεις με τα μάτια...αλλά με τη καρδιά.

Ας κοιτάζουμε όλοι με τη καρδιά μας...

Καλό Σαββατοκύριακο έβριουαν!

Tuesday, 17 April 2012

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι...

Έφυε τζιαι ο Μητροπάνος.
Ακούα το το τζιαιρό του uni μου.
Πάντα εχορέφκαμε το σαν τελευταίο τραγούδι στις Ελληνικές Βραδιές.
May he rest in peace...




Δημήτρης Μητροπάνος - Ρόζα


Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη Εκτέλεση Δημήτρης Μητροπάνος


Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Saturday, 14 April 2012

Life goes on...Καλά Τσουγγρίσματα


Οι φλαούνες εν μας εφκήκαν όπως έπρεπε (κάτι με το φουκό, ήταν πολλά χαμνός) αλλά που γεύση είναι το κάτι άλλο. Αν τζιαι νάκκουρι απογοητευμένη η μάδερ παρ' όλα αυτά έπιασε τη πανικός να τα' σhει ούλα έτοιμα για τη Κυριακή του Πάσχα (όι πως θα έχουμε ξένους, τώρα πια πάλε θα είμαστε εγώ τζιαι τζίνη μιας τζιαι ο ντάντιο με την αποχώρηση του the friend είπε να μεν κάμει τζιαι ιδιαίτερα ψησίματα).

Το γιατί μου το πήρα, αν τζιαι εν ήταν πολλά ξεκάθαρο, τζιαι αν τζιαι βασανίζουμε τζιαι στοιχιώνουμαι κάθε μέρα, ανακαλύπτω ότι τελικά η αγάπη ίσως τζιαι να θέλει μεγάλο κουράγιο τζιαι δύναμη για να τη κρατήσεις. Τζιαι ότι τελικά αγάπη είναι αυτοθυσία τζιαι δίνετε ανευ όρων.

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους (αν τζιαι εν άφηκα ξεχωριστά μηνύματα στο προηγούμενο ποστ), ΟΛΟΥΣ για τις ευχές σας, τη συμπαράσταση τζιαι την αγάπη σας. Μπορεί να σας ξέρω μόνο μέσα που έναν υπολογιστή αλλά τα λόγια σας τζιαι η δύναμη που μου διάτε, γεμίζουν με κουράγιο τζιαι θέληση να πιστέφκω ακόμα στον εαυτό μου τζιαι στην καλοσύνη τούντου κόσμου. (*mental hug*)

Δε θέλω να κλαίω μπλογκικά, τζιαι σιγά σιγά θα σας δώκω υπόσχεση ότι θα συνέλθω...όσο τζι'  αν μου πάρει.

Να σας ευχηθώ να έσhετε ούλοι μικρά θαύματα αγάπης τζιαι να περάσετε τούντο Πάσχα με τις οικογένειες τζιαι τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Να είσαστε ούλοι καλά τζιαι Καλή Ανάσταση.

Λέμε τα που βδομάδας.

Υ.Γ. Σε μεταγενέστερο ποστ (ξόπασκα δηλαδή) θα σας πω τζιαι τι έγινε στη "τελευταία" συνάντηση με τον the friend.

Μπι γουέλ αγαπημένοι τζιαι αγαπημένες μου! xxxx




Ingrid Michaelson - Keep Breathing (Grey's Anatomy extract) "It's all over, so over."
"All that I know is that I'm breathing, all I can do is keep breathing, all we can do is keep breathing."

Friday, 13 April 2012

Ω! Γλυκύ μου έαρ...



"He was despised and rejected by men; a man of sorrows, and acquainted with grief; and as one from whom men hide their faces he was despised, and we esteemed him not. He was oppressed, and he was afflicted, yet he opened not his mouth; like a lamb that is led to the slaughter, and like a sheep that before its shearers is dumb. Surely he has borne our griefs and carried our sorrows; yet we esteemed him stricken, smitten by God, and afflicted. But he was wounded for our transgressions, he was bruised for our iniquities; upon him was the chastisement that made us whole, and with his stripes we are healed, and born again!"


"Ησαίας 53:3 Καταπεφρονημενος και απερριμμενος υπο των ανθρωπων· ανθρωπος θλιψεων και δοκιμος ασθενειας· και ως ανθρωπος απο του οποιου αποστρεφει τις το προσωπον, κατεφρονηθη και ως ουδεν ελογισθημεν αυτον.Αυτος τωοντι τας ασθενειας ημων εβαστασε και τας θλιψεις ημων επεφορτισθη· ημεις δε ενομισαμεν αυτον τετραυματισμενον, πεπληγωμενον υπο Θεου και τεταλαιπωρημενον.Αλλ' αυτος ετραυματισθη δια τας παραβασεις ημων, εταλαιπωρηθη δια τας ανομιας ημων· η τιμωρια, ητις εφερε την ειρηνην ημων, ητο επ' αυτον· και δια των πληγων αυτου ημεις ιαθημεν.Παντες ημεις επλανηθημεν ως προβατα· εστραφημεν εκαστος εις την οδον αυτου· και ο Κυριος εθεσεν επ' αυτον την ανομιαν παντων ημων. Αυτος ητο κατατεθλιμμενος και βεβασανισμενος αλλα δεν ηνοιξε το στομα αυτου· εφερθη ως αρνιον επι σφαγην, και ως προβατον εμπροσθεν του κειροντος αυτο αφωνον, ουτω δεν ηνοιξε το στομα αυτου. Απο καταθλιψεως και κρισεως ανηρπαχθη· την δε γενεαν αυτου τις θελει διηγηθη; διοτι εσηκωθη απο της γης των ζωντων· δια τας παραβασεις του λαου μου ετραυματισθη. Και ο ταφος αυτου διωρισθη μετα των κακουργων· πλην εις τον θανατον αυτου εσταθη μετα του πλουσιου· διοτι δεν εκαμεν ανομιαν ουδε ευρεθη δολος εν τω στοματι αυτου. Αλλ' ο Κυριος ηθελησε να βασανιση αυτον· εταλαιπωρησεν αυτον. Αφου ομως δωσης την ψυχην αυτου προσφοραν περι αμαρτιας, θελει ιδει εκγονα, θελει μακρυνει τας ημερας αυτου, και το θελημα του Κυριου θελει ευοδωθη εν τη χειρι αυτου. Θελει ιδει τους καρπους του πονου της ψυχης αυτου και θελει χορτασθη· ο δικαιος δουλος μου θελει δικαιωσει πολλους δια της επιγνωσεως αυτου· διοτι αυτος θελει βαστασει τας ανομιας αυτων. Δια τουτο θελω δωσει εις αυτον μεριδα μετα των μεγαλων και τους ισχυρους θελει μοιρασθη λαφυρον, διοτι παρεδωκε την ψυχην αυτου εις θανατον και μετα ανομων ελογισθη και αυτος εβαστασε τας αμαρτιας πολλων και θελει μεσιτευσει υπερ των ανομων."


         ===============================================


Που τα αγαπημένα μου κομμάτια του Μεγάλου Επιταφίου...Τούντο κείμενο πάντα εσυγκινούσε με για κάποιο λόγο. Ακόμα παραπάνω τζιαι που το θρήνο της Θεοτόκου. 


Σήμερα θα επίενα στο Μεγάλο Επιτάφιο τζιαι θα άφηνα το Συσέγκιο με τον the friend γιατί φοάται τες τσάκρες. Κανονικά. Τωρά, απλά εν ξέρω. 


Προσπαθώ να τζοιμηθώ τζιαι εν τα καταφέρνω. Ούλοι λαλούν μου τούτο για το χρόνο. Αλλά νιώθω λες τζιαι οι μέρες περνούν βασανιστηκά. Μεν με πάρετε για πελλή αλλά τωρά μπορώ να καταλάβω ένα κομμάτι που το βιβλίο της Stephanie Meyer το 'New Moon'; υποτίθεται ότι τζιαι καλά την Μπέλλα (μια έφηβη άτσαλη κοπέλα που υπερ-αγαπά τον βρικόλακα φίλο της) φεύκει τζιαι εγκαταλείπει την για το καλό της. Τζιαι αφήνει την τζιαμέ...μόνη της...απροστάτευτη...παγωμένη...τζιαι μετά στο βιβλίο έσhιει κάτι όφκερες σελίδες με τους μήνες πάνω τζιαι τίποτε λέξεις...δηλαδή σιωπή...πόνος. Σάννα τζιαι πέρνουν μια παύση ούλα. Μουθκιάζουν. 


Τζοιμούμαι, κλαίω, ξαναξυπνώ, ξανα-κλαίω. Πιένω βόλτες, φκένω, μιλώ με κόσμο, ξανά κλαίω. Ξυπνώ κάτι άγριες ώρες τζιαι πονώ το στομάσhι μου τζιαι το στήθος μου. Πιάνει με ρίγος, κλαίω τζιαι ξαναπιάνει με ο ύπνος. Βλέπω τον στον ύπνο μου τζιαι τσιριλώ. Εξύπνησα η ώρα 4 εχτές τζιαι έλεα το όνομα του. Σάννα τζιαι ήταν δίπλα μου. Αλλά εν ήταν. Εν ήταν. 


Έσhιει τωρά κάτι 4-5 μήνες που εν τζοιμούμαι με το φως κλειστό. Τούντες θκιο μέρες το σκοτάδι εν η απόλυτη λύτρωση μου. Σάννα τζιαι συντροφεύει με. Ούλοι λέσσιν έννα περάσει. Ο χρόνος βλεπεις...


Τζι' ακόμα εν καταλάβω ότι εν θα τον ξαναφιλήσω, εν θα έρτει να με ξανα-αγκαλιάσει, να μου πει 'αγαπώσε'. Τζιαι εν τόσο σκληρό τζιαι άδικο. Γιατί εν την βρίσκεις τόσο εύκολα την αγάπη τζιαι φεύκει τόσο εύκολα. Σάννα σου στερεί αμέσως ο άλλος να νιώθεις ξαφνικά όσα ένιωθες για τζίνον. Τζι' ακόμα να το χωνέψω...ακόμα ούλα εν φκάλλουν νόημα. Σάννα τζιαι ζω έναν εφιάλτη τζιαι δε μπορώ να ξυπνήσω. Γιατί εν ξυπνώ; Πρέπει να ξυπνήσω...θέλω να ξυπνήσω...τζιαι να μεν πονώ τόσο. 


Ο χρόνος...άι νόου.


Σήμερα εν ο Μεγάλος Επιτάφιος. Μαζί με ούλα τα άλλα πρέπει να θάψω τζιαι εγώ ένα κομμάτι μέσα μου. Να το αφήκω...


Ω! Γλυκύ μου έαρ...





Ω Γλυκύ μου έαρ...

Thursday, 12 April 2012

The day the music died...

Μια γέννηση
12.04.12 -- Σήμερα εγεννήθηκε ο ανηψιός. Το πρώτο μωράκι στη φαμίλια μεταξύ 6 πρώτων ξαδέλφων κατεύθασε σήμερα το πρωί η ώρα 11:26π.μ. στην Πολυκλινική Υγεία στη Λεμεσό. Βάρος 3,700kg. Ένα ζουμπουρλούδικο βατραχάκι (όπως το λέει και η θεία του η Ονειρεμένη) και με πολλούς ανθρώπους γύρω του που περίμεναν την άφιξη του πως και πως. Ο μικρός μας Άγγελος (αυτό είναι και το όνομα του) ήρθε, μας φτερνίστηκε, μύρισε το κόσμο μας και μετά έπεσε για ύπνο. Και είμεις χαζο-ενίληκες τον παρατηρούμε από ψηλά...


Ένας Χωρισμός
Χθες, νωρίς το απόγευμα, ο the friend μου εξέφρασε την επιθυμία του να χωρίσουν πλέον οι δρόμοι μας. Ο δίκος μου Peter Pan (όπως λέει και η Tinkerbell) δεν άντεξε...

Οι λόγοι πολλοί, για τους οποίους δε θέλω να συζητήσω. Το ότι η καρδιά μου πονά, είναι μάταιο να το κρύψω. Είναι λες και όλα έγιναν σε στιγμή flash και ακόμα δεν έχω ξυπνήσει. Όλα πήγαν σε slow motion κίνηση με το που ακούω τις λέξεις "Θέλω να χωρίσουμε" από έναν άνθρωπο που μέχθρι προχθές μου έλεγε "Σ΄αγαπώ".

Και σε κάνει να σκέφτεσε τελικά πόσο σκληρό είναι να αγαπάς τόσο πολύ. Τόσο πολύ που θα έδινες/θα έκανες τα πάντα για τον άλλο. Τόσο σκληρό που δε μπορείς να αισθανθείς τη γεύση του φαγητού πλέον στα χείλη σου. Τόσο σκληρό που δε μπορείς να μιλήσεις ή να κοιμηθείς ή να ησυχάσεις γιατί απλά δεν ησυχάζεις. Λες και κάτι λείπει.

Έφυγε και πήρε την αγκαλιά του και την αγάπη του μαζί. Όλες τις στιγμές μας...

Δεν ξέρω αν πλέον όλα τα δειλινά μου θα είναι τα ίδια ή όχι. Δε ξέρω πως θα πάψουμε να τον αγαπούμε, και εγώ και το Συσέγκιο, που τον είχε πλέον συνηθίσει. Δε ξέρω το μέλλον και με πονάει να το σκέφτομαι χωρίς αυτό μέσα.

Ξέρω ότι μου λείπει...και είμαι μουδιασμένη...μόνη και φοβισμένη...και αθεράπευτα ακόμα πολύ ερωτευμένη...

Πιστεύω ότι όπου υπάρχει αληθινή αγάπη, υπάρχει και δίοδος.

Αυτό το μπλογκ σήμερα (και αύριο, και μεθαύριο και για όσο πάρει) θα πέσει σε βαρύ πένθος.

Όπως το είπε και ο George Clooney στη νέα του ταινία το 'The Descedants':

Goodbye, my Seeker. Goodbye, my love, my friend, my pain, my joy. Goodbye. Goodbye. Goodbye.

Forever yours...




Don McLean - American Pie

A long long time ago
I can still remember how that music used to make me smile
And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And maybe they'd be happy for a while
But February made me shiver
With every paper I'd deliver
Bad news on the doorstep
I couldn't take one more step
I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride
But something touched me deep inside
The day the music died

{Refrain}

So, bye-bye, Miss American Pie
Drove my chevy to the levee
But the levee was dry
And them good old boys were drinkin' whiskey and rye
Singin' this'll be the day that I die
This'll be the day that I die

Verse 2
Did you write the Book of Love
And do you have faith in God above
If the Bible tells you so
Do you believe in rock n' roll
Can music save your mortal soul
And can you teach me how to dance real slow
Well, I know that you're in love with him
'Cause I saw you dancin' in the gym
You both kicked off your shoes
Man, I dig those rhythm & blues
I was a lonely, teenage broncin' buck
With a pink carnation and a pickup truck
But I knew I was out of luck
The day the music died
I started singin'

{Refrain}

Verse 3
Now for ten years we've been on our own
And moss grows fat on a rollin' stone
But that's not how it used to be
When the Jester sang for the King and Queen
In a coat he borrowed from James Dean
In a voice that came from you and me
Oh, and while the King was looking down
The Jester stole his thorny crown
The courtroom was adjourned
No verdict was returned
And while Lenin read a book on Marx
The quartet practiced in the park
And we sang dirges in the dark
The day the music died
We were singin'

{Refrain}


Verse 4
Helter Skelter in a summer swelter
The birds flew off with a fallout shelter
Eight miles high and falling fast
It landed foul on the grass
The players tried for a forward pass
With the Jester on the sidelines in a cast
Now the half-time air was sweet perfume
While the Sergeants played a marching tune
We all got up to dance
Oh but we never got the chance
'Cause the players tried to take the field
The marching band refused to yield
Do you recall what was revealed
The day the music died
We started singing

{Refrain}

Verse 5
Oh, and there we were, all in one place
A generation lost in space
With no time left to start again
So come on, Jack, be nimble, Jack be quick
Jack Flash sat on a candlestick
'Cause fire is the devils only friend
Oh, and as I watched him on the stage
My hands were clenched in fists of rage
No angel born in Hell
Could break that Satan's spell
And as flames climbed high into the night
To light the sacrificial rite
I saw Satan laughing with delight
The day the music died
He was singing

{Refrain}

Verse 6
I met a girl who sang the blues
And I asked her for some happy news
But she just smiled and turned away
I went down to the sacred store
Where I'd heard the music years before
But the man there said the music wouldn't play

And in the streets the children screamed
The lovers cried, and the poets dreamed
But not a word was spoken
The church bells all were broken
And the three men I admire most
The Father, Son and the Holy Ghost
They caught the last train for the coast
The day the music died
And they were singin'

{Refrain}

Bye-bye, Miss American Pie
Drove my chevy to the levy
But the levy was dry
And them good old boys were drinking whiskey and rye
Singing this'll be the day that I die

They were singin'
Bye-bye, Miss American Pie
Drove my chevy to the levy
But the levy was dry
And them good old boys were drinking whiskey and rye
Singing this'll be the day that I die

Wednesday, 11 April 2012

Μια Μουντή Μεγάλη Τετάρτη

Μεγάλη Τεράρτη σήμερα τζιαι οι προετοιμασίες για το Πάσκα των Ελλήνων Πάσκα αρχίσαν να πέρνουν φωθκιά.

Τη Δευτέρα τη νύχτα ετρίψαμε το τυρί με τη μάδερ, ετοιμάσαμε το προζύμι, τα σταφιδάκια τζιαι το βασιλικό. Περιττό να αναφέρω ότι εξέρανε το σhέρι μου τρίφκε τζιαι να τρίφκεις τυρί.

Το τελευταίο διάστημα που άρκεψα τζιαι ξεμυτίζω έρκουμαι αρκετά αντιμέτωπη με το παρελθόν μου. Ήβρα μια συμμαθήτρια μου να δουλέφκει στα Στάρμπαξ τζιαι ας πούμε με τζίντην κορούα ήμαστα κάπου στα 12 χρόνια μαζί στο σχολείο. Το μόνο που είπαμε ήταν το πολλά πολάιτ 'Γεια σου, τι κάμνεις, είσαι καλά;' τζιαι έμειναμε ως τζιαμέ. Τζίνο έκαμε με να σκεφτώ πολλά τις επιφανειακές σχέσεις που είχα σχεδόν με ούλους τους συμμαθητές μου το καιρό που ήμουν έφηβη τον καιρό εκείνο

Μες το σπίτι είχαμε καμπόσες εντάσεις τις τελευταίες μέρες γιατί ήρτε παραφουσκωμένος ο λογιαριασμός της PrimeTel τζιαι της ΑΗΚ, τζιαι ο ντάντιο εγίνηκε πυρ και μανία. Μιας τζιαι οι δουλειές του εν τζιαι τζίνου πεσμένες, άρκεψε να νιώθει ότι πνίεται τζιαι ότι θέλει ένα χέρι "οινομικής" βοηθείας που τα υπόλοιπα μέλη του νοικοτζυρκού. 

Τζιαι ο κλήρος οφ κορς πέφτει πας την άνεργη!!!

Μιας τζιαι είμαι άνεργη αμέσως μπαίνω μπλακ-λιστ, είμαι αυτόματα ο σλάκερ μες το σπίτι (ασχέτως αν κάθε πρωί είμαι στο πόι που τες 8 τζιαι μάχουμαι οικιακές δουλειές - αλλά τζίνες εν μετρούν, όοοοοιιι) τζιαι είμαι η μόνη που πρέπει να βοηθήσει οικονομικά (ασχέτως αν ο μπρο ο οποίος έσhιει δουλειά εν συνεισφέρει οικονομικά μες το σπίτι). 

Γενικά αν τζιαι εν Μεγάλη Ευδομάδα εν νιώθω να διακατέχουμαι που ιδιαίτερα remorseful αισθήματα. 

Επληγώθηκα τζιαι καμπόσο γιατί έμαθα ότι η πρώην-μάνατζερ έσhιει κάτι υπάλληλους τωρά τζιαι τζίνες πέρνει τες τζιαι προφέσhιοναλ τριπς ενώ εμένα άφηνε με όπως τον κούκο μες το σhόουρουμ να κωλοβαρώ τζιαι να κάμνω παρέα με τους κάττους, αλλά δατς νοτ δε πόιντ. 

Νιώθω να ασφυκτιώ πολλά. Που δουλειές τζίφος. Όπου τζιαι να ψάξω είτε Ρώσικα θα ζητούν (αφού εφύαν οι Μπρίτισh ήρταν οι Ρώσοι τωρά) είτε θα θέλουν να έσhιεις κανένα Δοκτορά (το οποίο ακόμα παλέφκουμε το να το ξεκινήσουμε) είτε να έσhιεις εμπειρία στη διδασκαλία (μιας τζιαι αφού πρέπει να είμαι ρεαλίστρια το μόνο που μου μένει να κάμω πλέον μες τούντο νησί είναι να στραφώ προς τη διδασκαλία). 

Γενικά, λίο μουντο τούντο Πάσκα των Ελλήνων Πάσκα. Πόψε εν το Άγιον Ευχέλαιο που μου αρέσκει τζιαι καταλατρέφκω το πολλά γιατί σταυρώνει σε ο παπάς της Εκκλησhιάς με παμπακούδι τζιαι λάδι. Εν τέλειο το φίλινγκ. 

Ντάξει εν είμαι πολλά των παραδώσεων, αλλά έσhιει μερικά έθιμα που εν ωραία το Πάσχα. Όπως το να πάεις να προσκηνήσεις 7 Επιτάφιους την Μεγάλη Παρασκευή (να συνάξεις καμπόσα λουλούθκια που τους άλλους τζιαι να τα κάμεις ποτ-πουρί), να βάφεις τα αφκά κότζινα (έκαμνα το τζιαι στην μάνα Ίνγλαντ τούτο τζιαι εhιλαρώνουν μου πάντα αλλά ήταν ωραίο το αποτέλεσμα), να κάμνεις φακές με ξύδι την Μεγάλη Παρασκευή που συμβολίζει το ξύδι που εδώκαν του Τζίζους, να κάμνεις τες φλαούνες (αν τζιαι εν πολλά χρονοβόρα τζιαι πολύπλοκη διαδικασία)...τζιαι γενικά έτσι μικρο-έθιμα που κάμνουν τη διαφορά. 

Το ότι βλέπεις τζιαι συνέχεια στην Τιβί τζίντα ιστορικά έργα εν το κάτι άλλο. Ας πούμε ξέρω στα σίουρα ότι θα βάλουν το Μπεν-Χουρ, το Χιτών, το Δημήτριο και οι Μονομάχοι, τη Κλεοπάτρα τζιαι ένα σωρό άλλο που θυμίζουν Μεσοποταμία, Ανατολή, Αίγυπτο τζιαι Ισραήλ. Οφ κορς όπως είπαμε το αποκορύφωμα είναι ο Ρόμπερτ Πάουελ στο Τζίζους οφ Νάζαρεθ (που αν τζιαι εν εξαναήβρε μετά που τούτο δουλειά ο άνθρωπος γιατί εταυτίστηκε τόσο πολλά με τούντο ρόλο) παρ' όλα αυτά, 36 χρόνια μετά δεν όψεται κυπριακό πάσχα γουιθάουτ ιτ. Τζιαι όλως παραξένος, φέτος δείχνει το το ΡΙΚ1 αντί του ΑΝΤ1 που το έδειχνε τις προηγούμενες χρονιές. 

Σε γενικά πλαίσια, τζιαι λόγο καιρού, μια μουντή Μεγάλη Τετάρτη, με καμπόσες δουλειές τζιαι τρεχάματα. 

Αλήθκεια, εσάς αρέσκει σας το Πάσχα; Τζιαι αν ναι, τι σας αρέσκει; Ο Επιτάφιος, τα Δέκα Ευαγγέλια τη Μεγάλη Πέμπτη, το κοτζίνισμα των αφκών,ο Καλός Λόγος, το κρέας της Κυριακής; 




The Fray - How to Save a Life

Monday, 9 April 2012

ΜΟΚΟ, ΡΕ!

Volume Up
Τούντην εφτομάδα θα την πάμε όλη μαζί. Πάθη ο Ιησούς, πάθη τζιαι εγώ. Αλλά ας αρκέψουμε που το Σάββατο του Λαζάρου. (είπε ο γέριμος να αναστηθεί, εν εκάθετουν τζιαι τζίνος ένα τόπο, έτω αναστήθηκε, τι εκατάλαβε; ετράβαν τα μαλλιά πάλε)

Όπως είχα πει τζιαι στου Άγιου Ευαγγελίου Πρόσχωμεν ποστ, μισώ τες τσάκρες, κροτίδες τζιαι γενικά ότι κάμνει ΜΠΟΥΜ τζιαι κουφανίσκει σου τα αφκία σου. Τζιαι επειδή καλώς ή κακώς μες την μεγαλόνησο τα φωνητικά μου βόλιουμ πέρνουν άλλες διαστάσεις, I tend to be loud. Αλλά πολλά λάουντ. Σε φάση που φωνάζω ούλου του κόσμου, για τα πάντα.

Το Σάββατο του μίστερ Λαζάρου που λέτε, επίενα με τον the friend τζιαι το Συσέγκιο δαμέ στο περίπτερο της γειτονιάς για καμιά απογευματινή σhοκολατούδα όταν στο παρκούδι της γειτονιάς θκιο ροκκολούθκια εβάλαν τσάκρες. Εεεε τζιαμέ που έκαμε ΜΠΟΥΜ μια σχεδόν δίπλα μας, άρκεψα τες παουρκές. Ίσως λάθος μου. Αλλά με το που ακούσαν την απειλή 'ΕΝΝΑ ΚΑΛΕΣΩ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ' εν ρηπή οφθαλμού και νεφέλη αέρος, τα ροκκολούθκια εγινήκαν καπνός.

Ο the friend κάμνει μου παρατήρησει για το βόλιουμ μου, αλλά εν ξέρω γιατί αλλά μες την μεγαλόνησο, φωνάζω. Έρκεται πολλά φυσικά μου. Στην μάνα Ίνγκλαντ ούτε που με άκουε κανένας. Ήμουν τέλεια σα το καττούι. Πολλά πολάιτ τζιαι ήσυχη. Δαμέ I turn into a μουλάρα που γκανίζει ολημερίς. (όι βέι)

Σκάσε να Περάσουμε
Μια στάση που με στεναχωρούσε/ει/θα στεναχωρεί πάντα μες την μεγαλόνησο εν η στάση 'ΣΚΑΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ'. Δηλαδή σιώπα, ακόμα τζιαι όταν βλέπεις να γίνεται κάτι κακό τζιαι μούλλωσε γιατί 'μπορεί' να σε πάρει τζιαι εσένα η μπάλα, τζιαι επειδή εν θα σάσεις εσύ το κόσμο, απλά μεν μιλήσεις τζιαι προχώρα.

Στη ζωή μου (και πάλι) δυστυχώς ή ευτυχώς εν έμαθα να το κάμνω τούτο. Μπορεί να φωνάζω για πράματα που εν εν ιδιαίτερα σημαντικά προς το ευρή κοινό (π.χ. κροτίδες, δικαιώματα των ζώων, οργάνωση στη δουλειά κλπ) αλλά εν έμαθα να είμαι ένα άβουλο πιόνι της κοινωνίας τζιαι να προσπαθώ να υπερασπίζομαι τα δικαιώματα μου σαν πολίτης  όταν μπορώ.

Μπορεί όντως να μου πείτε ότι υπάρχουν καλύττεροι τρόποι να υπερασπιστώ τα δικαιώματα μου που το να φωνάζω τζιια να γκανίζω, αλλά για ένα παράξενο λόγο μες την μεγαλόνησο έμαθα ότι ΑΝ ΔΕΝ ΦΩΝΑΞΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΙΣΑΚΟΥΓΕΣΑΙ.

Δε ξέρω κατά πόσο αυτό όντως ισχύει τζιαι είναι προτιμότερο της "πολιτισμένης" συζήτησης, αλλά στο χρυσοπράσινο αν δεν φωνάξεις τζιαμέ που πρέπει θα ππέσσουν να σε φάσσιν ζωντανό. Λίτεραλι.

Διαδυκτιακό Ψούμνισα
Τελευταία παρατηρώ ότι άρκεψε να πέφτει πολύ διαδυκτιακό ψούμνισμα γιατί οι τιμές συμφέρουν κατά πολύ. Για μικρο-γκάτζεντς ήβρα μια σελίδα (καλά εν την ήβρα, είπαν μου την) www.dealextreme.com τζιαι μιας τζιαι έχω την Ονειρεμένη για κάζιν, βρίσκει μου πολλές σελίδες για καλλυντικά τζιαι που τούντα γυναικεία μασκαραλικούθκια όπως το www.eastendcosmetics.co.uk τζιαι το www.eyeslipsface.co.uk που κάμνουσιν πολλά καλές εκπτώσεις τζιαι έχουν πολλά φτηνό shipping στη μεγαλόνησο, if nothing at all sometimes.

Γενικά βλέπω πολλά ότι η ζωή δαμέ στη μεγαλόνησο εν συμφέρει πλέον οικονομικά τζιαι ο κλοιός ολοένα τζιαι στενέφκει. Σόου το διαδυκτιακό ψούμνισμα εν μια λύση. Αν έσhιει κανένας άλλος κανένα ακόμα γουέμπ-σάιτ για ψούμνισμα να προτείνει, χάπι του χίαρ ιτ.

Jesus of ANT1
Τζιαι επειδή λιο πολλά ούλοι ξέρουμε κατά βάθος ότι ο ΑΝΤ1 και πάλι φέτος δε θα μας απογοητεύσει, θα δούμε για 65464651 φορά τον Ιησού που την Ναζαρέτ. Έτσι γιατί αν με τη δούμε τούντη Τίβι Σειρά-Μίνι σίρις εν "μυρίζει" Πάσκα των Ελλήνων Πάσκα.

Εγώ που την άλλη κάμνω την ανατροπή με το να βλέπω ακάθεκτη τη νέα σεζόν Mad Men, Game of Thrones τζιαι το νέο μου αντίξιον, το Fringe, που το συστήνω ακράδαντα σε όσους τους αρέσκουν τα sci-fi, Χ-Files etc, αν τζιαι για να είμαι ειλικρινής εμένα που δεν μου αρέσκουν συνήθως έτσι σειρές, τούτη εν μια πολλά καλή σειρά για να παρακολουθήσει κάποιος, ακόμα τζιαι για να ριλαξάρει.

Καλήν Αγιάν Δεφτέρα να' χουμε/χετε!




The National - Anyone's Ghost

Friday, 6 April 2012

Της ΤΣΑΚΡΑΣ το Ανάγνωσμα, Πρόσχωμεεεεεν...


        Σοφία Ορθοί τζιαι Τσάκρας, Ακούσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου πρόσχωμεν. (πρόσχωμεν είπα τη κόρη μου, άνου πάνω, τι κάθεσαι σαν τη γαδάρα τζιαι κοιτάζεις το μόπαΐλ σου) Ειρήνη πάσι. (πάσσιν, πάσσιν εν λαλείς τίποτε).  Εκ του κατά Ιωάννην αγίου Ευαγγελίου, το Ανάγνωσμα (μπορεί τζιαι Ματθαίου εεεεεν είιιμαι σίιιιιιιουρόοοοος).  Πρόσχωμεν.
       Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ Ναζαρέτ τῆς Γαλιλαίας τζιαι είδε συκέρτισμένος τα κωλόπαιδά εις την Ενόρια Αγίου Νικολάου επί Λεμεσούυυυυυυυυ...Καὶ εὐθέως εγύρισε τζιαι είπε "βρε ττακκουρρημμένα κοππελλούθκια ήντα που εν τούτες οι κακοουσκιές που κάααμνετε σιόρ"; Τζιαι τότε τα ττακκουρρημμένα κοππελλούθκια επολωηθήκαν ευθέως εις το Κύριο "Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, αλλά εμείς εβαλθήκαμε να τα ξεκάμουμεεεεε. Γι' αυτό εμείς τζιαι οι άλλοι οι αμπάλατοι φίλοι μου θα σύρνουμε τσάκρες κάθε θκιο λεπτάαααα δεκαπέντε μέρες πριν την Ανάσταση σου, Κύριε Ελέεισοοοον μαααςςς". Τζιαι αμέσως είπε ευθέως ο Ιησούς επί το αυτώ αμπάλατα κοππελλούθκιαααα, "Μα τέκνα του Πατρός μου, εχάσετε τον τέλειααααα! Βάλετε τες ζωές σας σε κίνδυνο, τζιαι τες ζωές των άλλων (για να μεν σας πω το τρεμουσhιό που σύρνει το Συσέγκιο κάθε που ακούει τσάκρα να εκρήγνεται); Έννα τα κάμετε πάλε γέριμα παλιοαμπάαααΑαααλατα  κοππελλούθκιαααα. Κάμετε τζιαι λίο  παμόοοοοοοοοο!"
       Τάδε είπε ο Ιησού τζιαι εγύρισσεεεε τη θεία ράσhιη του τζιαι έφυε για τη ψαρούπολη Γαλιλαία πέρκι έβρει να φάεεειιιι. Πρόσχωμεν.

Αγαπητοί Αναγνώστε/Αναγνώστριες,

Αφήνοντας πίσω μας τες αυτοκτονίες, τους καύσονες, τες ανεργίες, τες πείνες τζιαι τα γενικά μπλακ-άουτς ας παρέλθουμε σε άλλα.

Μόλις ακούσαμε του Θείου Ευαγγελίου το Ανάγνωσμα για τες...ΤΣΑΚΡΕΣ. Και σε αυτό το σημείο έχω να τονίσω τα εξής:

Τα γέριμα τζιαι τα σκοτείνα πιον με τες κωλότσάκρες σας. Που να τους πα και να τους σηκώ. Που να τους πέσει ο ουρανός εις τη τζεφαλή τους. Τα αμπάλατα. Τα μανοκκίκκιρα. Που παμό δε βρίσκουν. Μέρα νύχτα με μια κροτίδα στο σhέρι. Συνέχεια που τη μια κροτίδα στην άλλη. Σάννα τζιαι βάλλουν μας πόμπα οι Ρώσσοι (και λοιποί πρώην Σοβιετικοί και μη) μες το σπίτι μας. Να φοούμαστε να πάμε κοντά στην εκκλησhιά μπας τζιαι πετύχει  μας κανένα βλήμμα.

Που να ακριβώσουν τα γκαζούθκια τζιαι τα πυρομαχικά για να μεν μπορείτε να κάμνετε τις ηλιθιότητες που κάμνετε. Σαδιστές! Αρέσκει σας να βλέπετε ακρωτηριασμένα γυναικόπαιδα;

Τζιαι τα γέριμα για αστυνομία. Εν καλός ο φραπές σας την ώρα που κάθουνται τζιαι ανατινάσσουν την πόλη τα αμπάλατα σκολιαρόπαιδα; Κρίμας τα ριάλλια που μας πιάνετε. Φτου τζιαι ξανά φτου σας. Που εν ο νους σας την ώρα που οι μιτσίοι κάμνουν τους καουμπόυδες με τες τσάκρες; Δηλαδή αν το πιάσει η ΑΕΛ (το πρωτάθλημα, κύπελλο, μις γιούνιβερς γουοτέβερ ένας θεός ξέρει για τι μάχουνται να πιάσουν οι Αελίστες) τζιαι κάψουν την πόλη εσείς τι θα κάμνετε; Θα βλέπετε το νέο ανάλατο σίριαλ του Αλέξαντρου Ρήγα;

Να δούμε πόσα θύματα θα θρηνήσουμε πάλε φέτη. Τζιαι μετά λαλεί σου γιατί εν κοντέφκεις της Εκκλησhιάς το καλό λόγο. Μα εν καλος λόγος τούντο πράμα; Ντροπή.

Στα αμπάλατα κοππελλούθκια του Άι Νικόλα της Λεμεσού επί το Κυπριστάν έχω να πω , εσάς τζιαι στους αμπάλλατους φίλους σας μακάρι να σας αμπαροκληώναν μέσα για να μεν κάμνετε τούντες θηριωδίες που κάμνετε κάθε Πάσκα. Που χάρην εσάς τίποτε ΠΑΡΑ πάσχα εν ενι.

Γίνετε να έχω κάθε μέρα να ηρεμώ τριανταπέντε σhιλιάες φορές ένα κοτζιακάρικο σhιλούι γιατί κάθε που ακούει τσάκρα αντινάσσετε σαν το αππιητούρι ίσhια πάνω που το φόο της; Πως να της το εξηγήσω ότι εν κάτι αμπάλλατα βλήμματα σαν τζιαι του λόου σας που μαλακίζουνται μες τες γειτονιές προσπαθώντας να το παίξουν πελλοί τζιαι στο τέλος καταλήγουν να αυτο-ακρωτιριάζονται;

Μιλούμε αγαπητοί αναγνώστε τζιαι αναγνώστριες για αυτοκτονίες τζιαι πείνα τζιαι ανεργία κλπ κλπ τζιαι ξιχάνουμε να δώκουμε σημασία στους νέους μας, τους νέους του τόπου που ενώ εμείς φκαίνουμε να συκοφαντούμε τον τάδε και τον δώθε, τα κοππελλούθκια ολοένα τζιαι χάνουν τον έλεγχο.

Τζιαι κανένας εν γυρίζει τα γέριμα να τους πει ότι ο Ιούδας εν εκάηκε, απλά εκρεμμάστηκε!!! (tres banal)

Τζιαι θα ήταν καλλύττερα όι να επέμβει η Αστυνομία αφού γίνουσιν τα κακά, αλλά τωρά, δεκα μέρες πριν, γιατί τούτοι νομίζουν ότι η λαμπρατζιά εν εμπόλεμη ζώνη τζιαι ούλο τους το φραστρέισhον τζιαι το θυμό φκάλλουν τον πάνω στο "κάψιμο" του Ιούδα (τι σου μέλε να πάθεις τζιαι εσύ κακόμηρε Τζούντ).

Και πάνω σε αυτήν την "ευχάριστη" νότα, θα σας εγκαταλείψω να πάω να τσιγαρίσω κρεμμυδάκι για τες φατζίες γιατί αμέ τες έχω έτοιμες πριν το μεσομέρι, θα με κρούσει η μάδερ.

Καλό Σ/Κ σας εύχομαι όλους, μακριά που κροτίδες τζιαι αμπάλατα κοππελούθκια. Καλό καύσωνα να έχουμε (αλλά ελπίζω να μεν μείνει που τα τωρά τόση η πυρά γιατί ζήτω που εκαήκαμε - στην κυριολεξία) τζιαι για όσους εν εδοκιμάσαν προτείνω να πάσσιν στην Γερμασόγεια τζιαμέ που εν τα Στάρμπαξ που πίσω τζιαι άνοιξε νέο Ocean's Basket Restaurant (καλά μπορεί να μεν έχουσιν φρέσκο ψάρι αλλά εν ωραίο φαγάδικο) για να το δοκιμάσετε!

Μπον γουίκ-εντ έβρι ουαν!



Lana Del Rey - Born to Die
(είπα να το παίξω πολλά μέιν-στριμ αν τζιαι εβαρέθηκα να την ακούω παντού τη συγκεκριμένη αλλά πάει με το θιμ της ημέρας σόου...ιντζόι την Λάνα)

Wednesday, 4 April 2012

Ένα αποριμμένο ποστ!

Μετά την ιδιαίτερα απότομη εκκίνηση που είχαμε σήμερα το πρωί στο "υπέροχο" Κυπριστάν μας, (daaaaaaaamn you ΑΗΚ), είπα να κάμω ένα ποστ με κούφιες απορίες τζιαι παρατηρήσεις που έχω το τελευταίο διάστημα όσον αφορά ανεξήγητα θέματα (για τη μεγαλόνησο τζιαι μη):
  1. Αν είναι να μας κάμνει η ΑΗΚ μπλάκ-ουτ για θέματα πειθαρχίας να ξέρω να κόψω εισητήριο για τες Ευρώπες δηλαδή. 
  2. Γιατί οι Κύπριοι οδηγοί όταν βλέπουν ένα πεζό να θέλει να διασταυρώσει (τζιαι που τη διάβαση θέμας) τον βάλλουν στο στόχαστρο; Εν τζιαι έννα πιάσουν έξτρα πόντους!
  3. Ήντα που επάθασιν ούλλοι σιορ τζιαι παίζουν τζίντα "νευριασμένα πουλιά" ('Angry Birds') συνέχεια τούντες μέρες; Τζιαι γιατί τέλος πάντων εν τόσο νευριασμένα; Μήπως εν τα πουλιά του Χίτσκοκ τζιαι εν το ξέρω;
  4. Δηλαδή εγώ που είμαι άνεργη πρέπει να λυπούμαι πολλά τους δημόσιους υπαλλήλους που μεινίσκουν απιέρωτοι τζιαι που τόσος κόσμος ταλαιπωρείται μες τα νοσοκομεία τζιαι τις δημόσιες υπηρεσίες επειδή εν εψηφίσαν τον προΰπολογισμό τους; Να τζοιμηθώ με τες κλάτσες άραγε σου πόψε;
  5. Η αματόπετρα εν προκατάληψη; 
  6. Γιατί πάντα πρέπει όποτε έννα αποφασίσω να φκω έξω τζιαι έσhιει ήλιο, στο καπάκι εμφανίζονται συννεφάκια τζιαι αρχίζουν νεροποντές; Τι είμαι ο Eeyore?
  7. Ένα παράδοξο: γιατί αφού λαλούσιν ότι η θρησκεία δεν την ενδιαφέρουν τα λεφτά, το πρώτο πράμα που κάμνεις άμαν έννα μπεις σε μιαν εκκλησhία βάλλεις κέρματα για να εισχωρήσεις τζιαι να παρακολουθήσεις την λειτουργία; (φυσικά άλλο θρησκεία τζιαι άλλο εκκλησία έννε;)
  8. Πόσο καμμένος μπορεί να είσαι για να μεν μπορείς να ζήσεις 5 ώρες χωρίς διαδύκτιο τζιαι ηλεκτρισμό;
  9. Γιατί οι κυράτσες στις γειτονιές κάμνουν καλύττερο ινβεστιγκέισhιον για το ποιός πάεις τζιαι ποιός έρκεται παρά οι Persona Investigators?
  10. Γιατί άμαν είναι να μπεις κάπου/σε έναν νεο χώρο αμέσως κάμνουν σου εξ-ρέι που πάνω ως κάτω οι θαμώνες του χώρου τζίνου; 
  11. Ένα on-going argument/conversation about small sized dogs που έχω με τον the friend εδώ τζιαι μέρες...τα σκυλάκια του "σαλονιού", πρέπει/μπορούν να είναι έξω που το σπίτι; Τζιαι αν ναι, κάτω που ποιες συνθήκες;
  12. Τελικά υπάρχουν UFO οξά εν οι μπαρούφες του μυαλού μας that there might be alien form out there? (the truth is out there) - (βρε λες;
  13. Έκαμα ντάιβ-ιν μες την ντουλάπα μου τζιαι επιά clothe-shopping μες την γκαρναρόμπα μου τζιαι αποφάσισα ότι ΙΣΩΣ, ίσως λέγω, τζιαι να μεν χρειάζομαι να κάμω any time soon μια τζιαινούρκα αφηνιασμένη εξόρμιση στα μαγαζιά. Αφού έχω 82313245243223 ρούχα να φορήσω, γιατί ποττέ εν βρίσκω τίποτε; (it's called being greedy, I know)
  14. Τζίντο φκιόρο που "μπολιάζουν" τα διάφορα εσπεριδοειδή που η μάδερ μου το είπε νερατζίες τζιαι όταν το μυρίζεις ανοίει η καρκιά σου φύλλα φύλλα ήνταλοΐς το λαλούσιν εις την κυπριακή; 
  15. Η παράδοση της φλαούνας πόθεν άρκεψε τζιαι πρέπει να κάτσω να τρίφκω τυρκά ούλην την Αγία Εφτομάδα; 
  16. Τελικά η καριέρα εν μια ηλίθια ανακάλυψη του 20ου αιώνα, οξά εν εγώ που το βλέπω λάθος; 
  17. Μιας τζιαι είχαμε ένα πολλά αλλοπρόσαλλο σhειμώνα, τούτο σημαίνει ότι τζιαι το καλοτζαίρι μας εν ναν εξίσου ανυπόφορο; 
  18. Πόθεν εξεκίνησε η έχθρα μεταξύ κάττων τζιαι σίλλων; 
  19. Γιατί οι πωλήτριες στο Debenhams τζιαι σε πολλά άλλα καταστήματα στη Κύπρο πρέπει να σε τζυνιούν πουταπισών σαν την μούγια ώσπου να ψουμνίσεις κάτι, έστω τζι' αν τους πεις "όι ευχαριστώ, απλά ήρτα για να κοιτάξω";
  20. Τελικά τι έγινε πρώτο; Η κότα ή το αυγό; (κατατρώει με το θέμα τζιαι πρέπει να μάθω ASAP! για να έβρω την ησυχία μου)



Walk Off the Earth - Somebody That I Used to Know (Goyte cover)
(ένα πολλά δημιουργικό κάβερ του τραγουθκιού)

Sunday, 1 April 2012

Past, Present, Future


Νομίζω εν εν καλά τα πισωγυρίσματα έννε;

Τούντο Σ/Κ ήρταν ούλα τα άγχη, οι ανασφάλειες, οι ζήλιες μαζεμένα. Ετσακώθηκα καμπόσο. Ίσως για πράματα που τα μεγαλοποιώ στην κκελλέ μου. Αλλά εν θέματα που όντως υπάρχουν.

Κάποτε είσhε μια εποχή που αγχώνουν μου. Πολλά όμως. Όι μόνο για τα επαγγελματικά. Αλλά για τα προσωπικά μου. Τζιαι εν έτρωα. Εν ετζοιμούμουν. Εν έφκαινα πόξω. Μετά έννοιωσα ασφάλεια. Δύναμη. Στοργή. Αγάπη.

Τζιαι ξανά πάλε, έρκεται κάτι που το παρελθόν (αχ τζιαι να ήταν που το δικό θα ήξερα πως να το αντιμετωπίσω αλλά αλί και τρισαλί μου εν έννι) τζιαι αναστατώνει με. Επηρεάζει με. Γιατί εν ξέρω. Εν θα ήθελα να ξέρω. Τζίνο που ξέρω είναι ότι θέλω να φύιει. Να μεν με αναστατώνει. Να μεν φέρνει imbalance σε τούτο που υπάρχει.

Φοούμαι. Φοούμαι πολλά. Την απόρριψη. Την απομάκρυνση. Την περιθοριοποίηση.

Εν πρέπει ίσως να τα σκέφτουμαι ούλα τόσο πολλά, να τα αναλύω λες τζιαι είμαι κανένας ντετέκτιβ. Γιατί όμως; Γιατί έχω τζίνο το κόμπο δεμένο ξανά στη τζοιλιά μου λες τζι' έννα εκραγεί; Γιατί να μεν συνεχίσει τούτη η ησυχία που υπήρχε μέχρι τωρά;

Αγαπημένη μου λέξη...το 'ελπίζω'.

Ελπίζω να μεν υπάρξει απόσταση.
Ελπίζω να μεν υπάρξει επιρροή που το παρελθόν στο παρών.
Ελπίζω να μεν υπάρξει λόγoς ζήλειας.
Ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει στοργή τζιαι αγάπη.
Ελπίζω να υπάρξει ησυχία, αρμονία, σταθερότητα, γαλήνη.



Imagine Dragons - Demons