Wednesday, 30 November 2011

Black Rose Dragon Lady


Αγαπητοί συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες,

Το γουέμπ-αντρές αυτού του βλογκ έχει αλλάξει τζιαι τώρα μπορείτε να θκεβάζετε ούλες τες παλαβομάρες μου στο πιο κάτω λινκ:

http://blackrosedragonlady.blogspot.com/

Μερσί φορ δε κατανόηση. Ποστάρισμα ακολουθεί λίαν!

Χαβ έι γκούντ Γουένζντεϊ. :)


Zaz - Je veux

Monday, 28 November 2011

Vivere


...εν ξέρω πόσο κατάλληλος εν ο τίτλος αλλά τερκάζει τούντη περίοδο. Αυτή τη Μπλάντι Μάντεϊ δεν ακολούθησα τη ρουτίνα μου.

Βλογκ...Γιού.αρ.Φάιαρντ!

(νοοοοοοοοοοοοτ)....Αν τζιαι με κάποιο έμμεσο τρόπο το βλογκ μου επηρέασε στην απόλυση μου. Αααα ναιιι...δεν το ανάφερα. Δώδεκα η ώρα το μεσημέρι της Παρασκευής η εταιρεία μου έδωκε τα παπούτσια στο χέρι. Γκράντιν. Έκαμα κάποια παραπτώματα τζιαι σφάλματα. Ανακαλύψαν τις σκέψεις τζιαι τι έγραφα στο βλογκ μου (αφού τα άφηκα οφ κορς κατά λάθος πας το Πι-Σι της δουλειάς) τζιαι διαβάζωντας τζίνα που εδιαβάσαν, εεε είπαν μου αντιός αμίγκος. Οφ κορς εξήγησα γιατί έφκαινε τόση πικρία τζιαι απάθια στα λεγόμενα μου.

Αλλά εν αντιστάθηκα στη απόλυση γιατί ντιπ ντάουν κάτι μέσα μου έλεε μου ότι εν εν ο κύριως τζιαι πρωταρχικός λόγος που με απολύσαν. Κάτι το κολλάρο, κάτι η πρόσφατη ανικανότητα μου να ανταπεξέλθω με τις απαιτήσεις της δουλειάς, κάτι η ασφυξία μου στο προσεχές μέλλον που θα άλλαζε το πρόσωπο της δουλειάς μου, κάτι το γεγονός ότι τελευταία είχα γίνει που βοηθός λειτουργός σε σhοπ ασίσταντ, εεε δε με επαραξένεψε το ότι έφαγα πόρτα. Επερίμενα το.

Τζίνο που δεν επερίμενα ήταν να το κάμουν ακριβώς πριν πιάσω το μπόνους της χρονιάς μου (εμείς εν έχουμε 13ο τζιαι τούντην εφτομάδα άτε αρκές τις επομένης πιθανότατα να έπιανα το μπόνους μου). Λονγκ στόρι σhορτ, σαν εργαζόμενη εν ήξερα τζιαι πολλά τα δικαιώματα μου σόου είχα πλήρη άγνοια για την δεκαπενθήμερη προειδοποίηση που έπρεπε να λάβω που την εταιρεία. Μάδερ εντ ντάντιο φιλντ μι ιν. Τζιαι αποζημιώθηκα.

Κι' έτσι το "λαβ" αφέαρ μου με το σhόουρουμ έλειξε τελιωτικά (θα ήθλεα να ελπίζω) σήμερα το πρωί όταν επήγα να παραλάβω τις τελευταίες μου επιταγές αφού είχα γραφτεί πιο νωρίτερα σαν άνεργη πτυχιούχος. Άι τζόιντ δε κιού οφ δε μάσες (και τώρα δε θα κάνουμε μάσες πλέον!)

Τζιαι τελικά το πολύ αναμενόμενο μου ταξίδι στη μάνα Ίνγκλαντ θα γίνει αλλά με κάποιες πενιχρές περικοπές (εν θα χορκωηρήσω σε ούλη τη μάδερλαντ όπως είχα σχεδιασμένο αλλά ένα μείνω εις τας Λόντον φορ 12 ντέις για να μεν ξοδέψω με πολλά μιας τζιαι εν θα πληρώσω ούτε ακομοντέισhον).

Ελυπήθηκα που εγίνηκε έτσι απότομα τζιαι που μπορεί οι παραπάνω στη δουλειά να νομίσουν τα κάκιστα για μένα. Τζιαι που άφηκα τζιαι τη τζέρμαν μάνατζερ γιατί ήταν πάντα καλή μαζί μου τζιαι ίσως να μεν ξαναέβρω άλλο μάστρο σαν τζίνην. Εσκέφτηκα να απολογηθώ γραπτώς για ότι κι' αν εδιαβάσαν (γιατί για να είμαστε ειλικρινής μεταξύ μας) έγραφα τα με σκοπό να μείνουν ανώνυμα τζιαι όι για να διαβαστούν που τζίνους. Αλλά μια γραπτή απολογία ίσως να περιπλέξει τις καταστάσεις κατά λάθος ακόμα παρά πάνω σόου εν θα το κάμω νομίζω.

Έκαμα λάθος και το αναγνωρίζω. Εσκέφτηκα τζιαι το γεγονός να με αυτό-σαμπόταρα, αλλά η ανθρώπινη βλακεία είναι λίμιτ-λες σόου απλά ποντάρω ότι εν που ανθρώπινη βλακεία μου που έπαθα ότι έπαθα. Αν και η απόλυση ερχόταν λονγκ μπιφόρ τούτα τα παραπτώματα, θα ήθελα να φύγω χωρίς πικρία ή κακία μέσα μου.

Τζιαι εν πέρφεκτ οπορτούνιτι να επικεντρωθώ τζιαι σε τζίνο που θέλω να κάμω επιτέλους. Να αφοσιωθώ πας το Πι-Έιτς-Ντι μου τζιαι να δω τι θα κάμω.

Προς το παρών, υπογράφω άνεργη, ετοιμάζουμε για ταξίδι, χρησιμοποιώ το μπας τζιαι απολαμβάνω τον γαλάζιο ουρανό της ημέρας που έχανα τόσο τζιαιρό τζιαι πέρνω τζιαι βόλτα το Συσέγκιο ξανά. Με λίγα λόγια άρχισα να ξαναζώ...να ξαναζωντανεύω.

Εκατέβασα όλα όσα μπορεί να θεωρηθούν ως κακά που έγραψα για τον οποιονδήποτε στη δουλειά μου, απολογούμαι τζιαι επίσημα στο βλογκ για όσους τζι' αν έβλαψαν τα λόγια μου (άθελα) τζιαι κοιτάζω προς μια νέα αρχή.

Onto newer and better...τζιαι πάντα με χαμόγελο ρεεεεεε! Μάντεϊς νάου αρ ντίφερεντ. :)

Καλή σας εφτομάδα συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες!!!


Jose Gonzalez - Heartbeats
(λατρέφκω τούντη διαφήμιση τζιαι το σόνγκ οφ κόρς!)

Wednesday, 23 November 2011

Αχταρμάς Vol.1


-Θα γράψω σε μπούλετ-πόιντς σήμερα...τζαστ εϊ χέντς απ!

*Ήταν ωραία εχτές, ήταν ωραία...αλλά ετέλειωσε η μέρα γμτ (τζιαι έφυε τζιαι ο the friend – καθώς τζιαι η αγκαλιά του – που είσhε έρτει για βίζιτ) τζιαι έπρεπε να έρτω δουλειά να με πρίσει πρωί πρωί ο λογιστής που το χάραμα του φου! Να του εξηγάς, να του διάς νταϊρέξιονς τζιαι να βρίσκεται πάντα σε αδιέξοδο. Γουότ ις ιτ γουίθ μεν εντ νταϊρέξιονς; Άι μιν...σοβαρά...εσπάσε μου τα νεύρα μου σε σημείο να μπήξω τα κλάματα. Εεε με τα πολλά (αφού εχάθηκε 658974613567 εκατομμύρια φορές) ήρτε τζιαι ήβρε με κακήν κακώς αφού πρώτα επανικοβλήθηκε τζιαι εφώναζε μου σάννα τζιαι έκοψα του τα α*****α τζιαι στο τέλος αφού εμπήκα μες το καρ λαλώ του ‘λουκ, αν θα φωνάζεις τζιαι να σhιλοπαουρίζεις έτσι ούλη μέρα πε μου το να μεν έρτω να σου τανίσω γιατί εν αντέχω λέιτλι τζιαι πολλά πολλά’. Με το που είδε το κολάρο εμούγκωσε τζιαι άφηκε με στην ησυχία του σhόουρουμ.

**Το κοριτσάκι με τα σπίρτα...ήταν φτωχό ναι μεν τζιαι εψόφησε μπάι δι εντ οφ δε στόρι, αλλά είσhε πολλά καλό επιχειρηματικό μυαλό. Μιας τζιαι ήξερε ότι ριάλλια εν είσhε εν επίενε να ξοδέψει τζιαι τζίντα λία λεφτά που είσhε πας σε πελλάρες τζιαι μπιχλιμπίδια αλλά στο πως εμπορούσε να φκάλει μόουρ μάνεϊ (γκράντιτ η δουλειά της επάττησε μπάι δι εντ αλλά η προσπάθεια μετρά). Τωρά, γιατί βλέπω κόσμο γυρώ μου να ψουμνίζει συνεχώς πράματα (σταφ σταφ σταφ) απλά για να πούσιν ότι ‘μπορεί να μεν είμαι ριτς αλλά μπορώ να κάμω σμάρτ αγορές’ εν καταλάβω. Ιφ γιού καντ αφόρντ ιτ, ντοντ μπάι ιτ. Σίμπολ ας δατ. Ήντα κάθεσαι τζιαι σπαταλάς τα μάνεϊ σου πας σε μαλακιούες βλακιούες τζιαι αχρείαστα ακίνητα που εν θα μπορείς να ξεχρεώσεις μετά. Τζίνη η παροιμία καλά τα λέει «όπως στρώσεις, θα κοιμηθείς». Καθόλου άδικο εν έσhιει, μα καθόλου.

***Εμ.Αρ. Άι: Δε Φάιναλ Τσάπτερ...επιάσαμε τζιαι τες πλάκες της μαγνητικής τζιαι εκάμαμε κάτι πλάκες (νοοοοοοοοτ)....ουυυ τι να σου πω. Δυστυχώς τα ριζόλτς εν εν τζιαι τόσο καλά αί αμ αφρέιντ. ‘...κήλη του δίσκου η οποία προκαλεί πίεση επι του νωτιαίου μυελού....ρήξη του ινώδους δακτυλίου η οποία προκαλεί σημαντικού βαθμού πίεση επί του νωτιαίου μυελού και απώθηση αυτού προς τα αριστερά προκαλώντας ήπια στένωση του σύστοιχου μεσοσπονδύλιου τρήματος’. Στην αρχή εν εκατάλαβα γρι. Σάννα τζιαι εμίλας μου έλιεν. Μετά εξήγησε μου η μάδερ ότι μιλά για κήλη πας στο σπόνδυλο μου (disclaimer: αν έσhιει κανέναν που κατέχει που έτσι πράμα ας μου εξηγήσει τι θέλει να πει ακριβώς ο ποιητής πιο πάνω) οπόταν το επόμενο βήμα είναι και πάλι ο ορθοπεδικός τζιαι η φυσιοθεραπεία, μάλλον. Στα αγγλικά έψαξα λίο τον όρο τζιαι το γουίκιπιντια έφκαλε μου ότι έχω spinal disc hernia/tion τζιαι πιθανότατα ίσως να προκαλείται που το ττου ματς χέβι λίφτινγκ ή που τες πολλές ώρες πας σε μια καρέκλα (γουέλ τζιαι για τα θκιο νόου γουόντερ). Και επιτούδου...θκιο φορές την εφτομάδα φέφκω νάκκο νωρίς που τη γουόρκ τζιαι ενημέρωσα για την κάρεντ κατάσταση μου τζιαι ότι θέλουν ας πουν. Ιφ δέι φάιαρ μι γιατί αρρώστησα που την ίδια τη δουλειά μου, σι ιφ άι κέαρ, τζιαι να’ το λο-σούτ, περιμένει τους τζιαμέ επι της γωνίας.

****DKN-(wh)Y?...γκρρρρρ ποιόν μες τούντον τόπο. Γιατί τούτο ούλο το σhόου-οφ ας πούμε; Κάμνουν παρέλαση επι καθημερινής βάσεως μεσο-αστές γενέτζιες που δεν βαστούν τζιαι βουρούν την ευκαιρία με το δίκανο. Τζιαι μόλις δουν ότι εν τζιαι μάρκα....ουυυ χάνουν τον μπούσουλα τους. Πέρνουν το πάνω τους ότι τζιαι καλά ‘εγώ φορώ Ντι-Κέι-Εν-Γουάι τζιαι Άντι Γουόρχολ τζιαι παπούτσια Πέπε-Τζινς’ τζιαι άλλες πολλές φέιμους μαλακιούες μάρκες. Τούτη η μανία των κυπραίων ‘φορώ-μάρκα-άρα-είμαι-κάποιος-γι’-αυτό- θα-σε-κοιτάζω-με-τη-μούτη-μου-ως-τζιπάνω’ εν την καταλάβω. Γιού αρ τζαστ δε σέιμ λούζερ σαν ούλους μας ντουντ, ντίαλ γουίθ ιτ. Με η μαντάμ Σουσού είσαι με ο Ντόναλντ Τράμπ. Εμάθαν μου τζιαι η χάους-γουάιφς να φορούν τα Ντι-Κέι-Εν-Γουάι τζιαι να βαστούν την τσάντα τη Μίου-Μίου (όι τη μιάου-μιάου) τζιαι να μου το παίζουν κοσμοπολίτισσες γμτ. Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε. Τζιαι η δουλειά μου εν εν σhοπ-ασίσταντ φορ-γιόρ-ινφορμέισhιον, εν βοηθός λειτουργός γραφείου! Γκετ έι γκριπ!!!

*****Happy Birthday to Daddy…ναι εν τα μπέρθ-ντεϊ του Ντάντιο σήμερα. Αν τζιαι με πολλές εντάσεις στο σπίτι λέιτλι, ευχήθηκα του το πρωί τζιαι επιάσαμε του τζιαι ένα μιτσή δωρούδι με τη μάδερ. Ελπίζω να εν κάτι που έννα του αρέσει γιατί εν τζιαι νάκκουρι δύσκολος ο ντάνιο. 52 χρόνια ζωής κλείνει σήμερα. Χαλφ ε σέντσουρι τζιαι κάτι ψιλά. Εν ξέρω πως είναι να είσαι σε τζίντην ηλικία. Τάιαρινγκ άι πρεζιούμ, ειδικά άμα δουλέφκεις ον ε ντέιλι μπέισις δεκαπεντάωρο πίσω που ένα τιμόνι. Ας ελπίσουμε να μεν του φκει το σισαμόλαο σήμερα...ατ λιστ φορ ουάν ντέι.



Eagles - Hotel California
(το αγαπημένο του ντάντιο)

Monday, 21 November 2011

Lambert the Sheepish Lion




Όκεϊ, βασικά εν έχω τι να γράψω αυτό το κρίσπι Νοεμβριάτικο πρωινό Δευτέρας (-.-), σόου έννα σας γράψω για μια μικρή ιστοριούλα (με μεγάλο μόραλ δίδαγμα άι πρόμις) που εδιάβασα σε ένα σμολ βιβλιαράκι από έναν ξακουστό γκουρού και διαλογιστή, τον Osho. Εξανάγραψα ένα μικρό κείμενο του δαμέσα στο παρελθόν. Γενικά τούτος ο άνθρωπος κάμνει πολλά το πνεύμα μου να ανασταινάζει τζιαι να μεταπειήται (σπέλλινγκ ένι ουάν;)

Τέσπα. Εδιάβαζα που λαλείτε, την ιστορία του μικρού λιονταριού που εμεγάλωσε μέσα σε μια αγέλη που πρόβατα τζιαι ενόμιζε ότι ήταν τζιαι τζίνο μικρό παχύ πρόβατο (μπεεεεεεεε) όπως όλοι οι άλλοι. Επρόσεχε κάποιες διαφορές με την αγέλη του οφ κορς αλλά εν εκαταλάβαινε ποττέ του ότι ήταν διαφορετικό σπίσις. Απλά ενόμιζε ότι ήταν λιο πιο παράξενος που τη φύση του.

Μιαν ημέραν που λαλείτε έρκεται ένα γέρικο λιοντάρι με σκοπό να επιτεθεί στην αγέλη με τα μπεεεεεεε. Όταν είδε ότι μέσα στην αγέλη υπήρχε ανάμεσα τους ένα λιοντάρι τζιαι κανέναν που τα μπεεεεεεε εν τον εφοάτουν επαλάβωσε το γέρικο λιοντάρι. Άρκεψε να βουρά τα μπεεεεεεε πουταπισών τζιαι μαζί τους εβούραν τζιαι το νεαρό λιοντάρι. Καταφέρνει όμως που λέτε το γέρικο λιοντάρι τζιαι αρπάζει το μικρό τζιαι πέρνει το σε μια ήσυχη λίμνη τζιαι είπε του να δει την φάτσα του στο νερό. Μώλις αντίκρυσε το νεαρό λιοντάρι τον εαυτό του στο νερό αμέσως εβρύχηθηκε (σπέλλινγκ; γκράμαρ;). Το γέρικο λιοντάρι γυρίζει τζιαι λαλεί του ‘νάου μάι τζομπ ις ντάν χίαρ, που σένα εξαρτάται τωρά’. Γυρίζει τότε τζιαι λαλεί του το μικρό λιοντάρι ‘μένι θανξ μάι φρέντ, είχα ξεχάσει ποιός είμαι’.

Τούντη μικρή ιστοριούλα έπιασε την γίαρς λέιτερ η Ντίσνεϊ (όκεϊ μια μικρή διόρθωση δαμέ, εν πρώτα το καρτούν που εφκήκε τζιαι ύστερα ο Osho, απλά ο γκουρού λαλεί τούντη ιστορία σαν ένα μύθο που επέρασε που γενιά σε γενιά σόου εν όλντερ που την αμερικάνικη καρτουνίστικη εταιρεία) τζιαι έκαμε την ένα χαρωπό καρτούν (για περισσότερες ίνφο κοίταξε το κλιπ πιο κάτω) που απλά σκοπό του έσhιει να διαπαιδαγωγήσει τα γιούνιτς για την διαφορετικότητα τους τζιαι την αποδοχή από το κοινωνικό σύνολο. Κοίτα, είπα το ξανά τζιαι ξανά ότι η κοινωνία, επί προσωπικής απόψεως, θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη παπαρία παλαβομάρα to ever have been imposed and established upon humanity, τζιαι το θέμα αποδοχή που τον περίγυρο σου εν ένα μεγάλο ίσhου που όι μόνον εν εφαρμόζεται στην ίδια την κοινωνία που το επιζητά τούντο πράμα, αλλά ούτε καν στα σχολεία (που υποτίθεται εν ο μικρό-κοσμός του τι γίνεται ‘εκεί έξω).


Lambert the Sheepish Lion

Εν γεγονός πάντα εμισούσα το σχολείο. Εμετρούσα τες μέρες μέχρι να αποφυλακιστώ αποφοιτήσω. Αλλά τούτο εν ήταν λόγω μαθημάτων, εξετάσεων κλπ κλπ αλλά λόγω της μη αποδοχής που έπεφτε για τη διαφορετικότητα κάποιου σε τζίντον μικρό-κοσμο. Τζιαι με το που φκαίνεις έξω, η πικρή πραγματικότητα της μεγαλονύσου μας εν δέκα φορές σhειρότερη που το μουσικό Ντίσνεϊ καρτούν. Όι μόνον κανένας εν αποδέχεται κανέναν μες τούντον τόπο, αλλά τζινυούν πως να κάμουν τον άλλον να νιώσει άσhιμα τζιαι να τον υποβαθμίσουν επειδή εν διαφορετικός ή απλά καλύτερος (κατά βάθος) που τζίνους.

Εν μου αρέσκει να κακολογώ τον τόπο μου. Αλλά πραγματικά σαμ πίπολ μες τούντον τόπο δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει ‘εκεί έξω’΄. Ο κυπριακός μικρό-κοσμός εν απλά γυάλινος που ζει σε μια φούσκα γεμάτο με σhεφταλιές, σhουσhούκους τζιαι αγριοφωνάρες. Απ’ όπου ακουστεί πιο δυνατά δαμέσα. Η λέξη ενώτητα εν εντάχθηκε ποττέ στο βοκάμπιουλαρι μας, τζιαι σhείρου σhειρότερα η λέξη αποδοχή εν φέρει καμιά απολύτως σημασία. Σάννα τζιαι εν τσακωμένη με τη μεγαλόνησο τούτη η λέξη.

Εν πολλοί χομο-σαπισμένοι που ξεχνούν όμως μες τούντον τόπο ότι εν λιοντάρια τζιαι όι πρόβατα, καλλιόρα σαν τον Λάμπερτ που το μίκι-μάους. Δυστυχώς πέφτεις μες τη μπαμπουλόφουσκα του κυπριακού λάιφ-στάιλ τζιαι σούνερ ορ λέιτερ προβατέφκεςι τζιαι’συ είτε στο βωμό της σούβλας (μια χοιρινή πουρ μουά θανξ) είτε στην βολικότητα τζιαι την κέαρ-φρι άνεση του κλίματος (μεν γυρίσει κανένας τζιαι πει μου για στρεςς τζιαι για μπίζι ινβάιρονμεντ δαμέσα θα του κόψω τ’ αχαμνά του – όβιουσλι εν εδουλέψετε έξω για να δείτε τι εστί κόκό στρεςς τζιαι μπίζι).

Θα ήθελα να πω ότι τούτος ο τόπος έσhιει ελπίδα για αλλαγή αλλά επειδή εγώ ψεύτρα δεν είμαι ούτε αυταπάτες έχω (εεε καλά όι πολλές τουλάχιστον) θα πω το πλέον κλισhε που λαλεί τζιαι ο Αλκίνοος στον Κεμάλ «αυτός ο τόπος δε θ’ αλλάξει ποτέ». Καλά καλά άι νόου ότι εν εν πολλά ωραίο να αρκέφκουμε την Μάντει μας τόσο πεσσιμιστικά, αλλά εν καλά να την αρκέφκεις με ειλικρίνεια τζιαι ρεαλιστικότητα.

Ααααα εξίασα να σας πω........15 τζιαι πόψε ρεεεεεεεε!!! Τζιαι μετά μπάι μπάι. Οφ του Λόντον τάουν μπέιμπι, γέαααααα!!!!

Πέραν αυτών...μόραλ στόρι οφ δε ντέι: don’t be a sheep, be the lion you forgot to be!

Αυτά...

Μπουένος Ντίας προς το παρών...(άτε εν εμεσομέρκασε ακόμα να πάω σπίτι;;;; κιού κιού)


Αλκίνοος Ιωαννίδης - Κεμάλ

Wednesday, 16 November 2011

Nightmare on Lucrezia's Street


Έσhιει τωρά καμιά εφτομάδα που έκατσα να δω....wait for it…όι το Νάιτμεαρ ον Ελμ Στριτ (Nightmare on Elm Street)αλλά το Αμέρικαν Χόρορ Στόρυ (American Horror Story)τζιαι ιτ σκέαρντ μι σhίτλες (εξκιούζε-μουά φορ μάι φρεντς). Εν είμαι ιδιαίτερα σπούκτ συνήθως τζιαι ήβρα το πολλά παράξενο που μια σειρά του είδους ετρόμαξε με σε έτσι σημείο ώστε να τζοιμούμαι εδώ και μια φτομάδα με το αμπαζούρ ανοιχτό ούλη νύχτα. Αφού να φανταστείτε τόσο πολλά εσυντρομάχτηκα που λαστ Σάταρντεϊ που θα έκαμνα σλιπ-όβερ στον the friend σχεδόν εν ετζοιμήθηκα καθόλου που το φόο μου.

Η αιτία νομίζω είναι στο ότι πρώτη φορά προσπαθούν να κάμουν χόρορ, γκόρυ, ψυχολογική σειρά ιν δε σμόλ σκριν (μπορεί να εκάμαν τζιαι στα σέβεντις αλλά όι με ιδιαίτερη επιτυχία) τζιαι ο συνδιασμός οικογενειακό δράμα/ψυχολογικό θρίλλερ/ γκόρυ άξιον/ τίνεϊτζ ίσhους παίζει πολλά επιτυχημένα με τούντη σειρά. Οφ κορς φταίει τζιαι το γεγονός ότι είδα ούλα τα έξι πρώτα επεισόδια μπακ-του-μπακ σε μια μέρα σόου πως εμπορούσα να ΜΕΝ επηρεαστώ.

Όβερ δε γίαρς θυμούμε ότι η πρώτη ταινία που με εσυντρόμαξε έτσι πολλά ήταν η Σιωπή των Αμνών (Silence of the Lambs). Εεεε λούκ. Ήμουν εφτά χρονών όταν την είδα πρώτη φορα τζιαι μετά που τζιαμέ τζιαι τζι ο Χάνιμπαλ Λέκτερ τζιαι ο Μπούγκι Μαν εγίνασιν οι ιμάτζιναρι φριέντς μου για να μπορέσω να ξεπεράσω το φόβο που είχα για τούντoυς θκιο τέρατα χαρακτήρες. Μπορεί ο Μπούγκι Μαν να μεν έπαιζε στη Σιωπή αλλά ήταν το ίδιο φοητσάρικος με τον μεσιέ. Χανιμπαλ. Γενικά μέχρι να καταλάβω ότι ο κανίβαλος εν ήταν αληθινός επήρε μου λιο καιρό αλλά ιν τάιμ έμαθα να κάμνω τα πράματα που με εφοβίζαν φίλους μου για να μεν τα φοούμαι πλέον. Turn something bad into good and it won’t be so bad after all.

Απ νεξτ...η ταινία που με εξανάκαμε να τζοιμούμαι με ανοιχτό φως ήταν το Scream!!!!! Μπορεί στες μέρες μας να κατέληξε κλισhέ τζιαι κανένας να μεν φοάται τες τσιριλιές της Νιβ Κάμπελ τζιαι της Κόρτνεϊ Κοξ αλλά μπακ ιν δε ντέι όταν επρωτοεφκήκε το Σκριμ ήταν μεγάλο μπαμ για τον ψυχολογικά διαταραγμένο ήρεμο μου κόσμο. Θυμούμαι ότι πρέπει να ήμουν πας τα έντεκα-δώδεκα όταν έκατσα να δω το Σκριμ, στο σπίτι τις νεξτ ντορ νέιμπορ μου, τζιαι μπεστ παλ την τότε εποχή, μες τα μαύρα μεσάνυχτα. Εεεε τζίντην νύχτα έκλασα μέντες εν ετζοιμήθηκα τίποτε. Η ασπριδερή μάσκα με το ορθάνοιχτο στόμα με στοίσhειωνε για τουλάχιστον πεντέξι μήνες άφτερ δατ.

Η ταινία σταθμός ήταν όμως το The Ring. Θα ήθελα να πω ότι είδα πρώτο το Ιαπωνέζικό αλλά δυστυχώς κάποτε ήμουν αρκετά αδαής τζιαι έβλεπα μόνον Αμέρικαν- Χόλυγουντ-χόρορ φλικς (εεεε ήταν τζιαιροί τζιαι επεράσαν ολάν). Ήμουν δεκαέξι στα δεκαεφτά (άι αμ σιξτιν γκόινγκ του σέβεντιν – που λέει τζιαι το τραγούδι – άσχετο) τζιαι επία στο σινεμά να το δω με την ίδια κοπέλα που είχα δει τζιαι το Σκριμ, στην βραδυνή παράσταση θέμας 10-12. Τζίντο σέβεν-ντέις (όι το κρουασάν, το άλλο) εγίνηκε μου οψέσhιον. Το μικρό κοριτσάκι με το μακρί κατάμαυρο μαλλί που έφκαινε πόξω που τη τιβί τζιαι εκουβάλαν ούλα τα νερά που το πηγάδι μες το λίβινγκ-ρουμ σου, εστοίσhιωνε με για πάνω που ένα εξάμηνο. Αν το έβλεπα σήμερα τούντο πράμα (ή αν εγίνετουν έτσι πράμα ιν ρίαλ λάιφ)θα έπιανα το σκουπόξυλο τζιαι θα την εκουπανιούσα πάνω κάτω τζιαι στο τέλος ήταν να της δώκω τζιαι το φλόκο να σωρώψει τις κακαουσκιές της(εεε μα σατσιή τη κόρη σου, να κουβαλάς τόσο νερό στο σαλόνι του κόσμου, ντράπου τζιαι λίο, είπαμε είσαι χόρορ-κάρακτερ όι κανένας τυφλοπόντικας). Βασικά ως την φορά που εξανάδα σε Ντι-Βι-Ντι την ταινία τζιαι εκατάλαβα ήντα μαλακία ήταν τζιαι εν εξαναφοήθηκα σινς. Εν το σινεμά που τα φταίει ούλα! Τζίνη η δυνατή μουσική, η γιγάντια οθόνη. Ειδαλιώς θα σου’ λεα εγιώ αν θα με στοίσhωνε η Σαμάρα τζιαι η κάθε Σαμάρα.

Εεεε μετά που λέτε στες σπουδές μου έβλεπα αρκετά χόρορ φιλμς οπότε εν με εσυγκίνησε τζιαι τίποτε το ιδιαίτερο. Επίε να μου κάμει λιο θραύση το Saw (aka Σε βλέπω – ντανγκ! εν έσhιει πιο ηλίθια μετάφραση τίτλου έβερ! σίριουσλις) αλλά μέσα σε μιαν εφτομάδα εξεθώριασε η εντύπωση που μου είσhε κάμει αρχικά. Μετά που αρκέψαν τζιαι εφκαίναν τα σίκουελς δε...ουυυ εθώρουν τα Saw τζιαι εχασκογελούσα. Τέλια γκόουρ-πιούρ εντερτέινμεντ.

Τζιαι επιστρέφουμε στον Νοέμβριο 2011....Γιατί, όι σας ερωτάω γιατί....είδα καν τζιαι καν θρίλλερ, χόρορς, ψυχολογικά-μάιντ-φακτ ταινίες.....Γιατί μια σειρά να με κάμει τόσο σπούκτ γμτ; Έσhιει τόσες μέρες τζιαι φοούμαι τον ίσhιο μου. Ήντα αν δεν εν τζιαι το Συσέγκιο να τζοιμούμαστε κάθε νύχτα αγκάλιά εν θα με έπαιρνε ο ύπνος ούτε με τα σhίλια. Θανξ γκούντνες φορ δε ντόουγκ δηλαδή.

Γενικά συστήνω την σαν σειρά. Εν πολλά καλοφτιαγμένη. Με προσεγμένο σενάριο τζιαι σπιρτόζικες ερμηνείες τζιαι σκηνοθεσία που σου κρατά το ενδιαφέρον. Πλας, παίζει στο Φοξ Τσάνελ σόου πάντα εμπιστέφκουμε ότι εν αρκετά κουάλιτι οι σειρές που δείχνει το Φοξ (aka κοίτα Πρίζον Μπρέικ για να καταλάβεις). Τωρά...το πως θα κάμω να ξεπεράσω το φόο μου εν άλλη υπόθεση τζιαι ποσώς ενδιαφέρει το Φοξ Τσάννελ (έτσι νομίζω τουλάχιστον, εν τους το εγνωστοποίησα ακόμα, γουέν αν άι ντου θα σας ενημερώσω). Προς το παρών...ας εν καλά η λάμπα του αμπαζούρ. Ώσπου λείψει δατ ις, μιας τζιαι σπανιότατα χρησιμοποιώ τζίντο αμπαζούρ.

Τζιαι όι έτσι για να ξέρω, πληροφοριακά δηλαδή, μιας τζιαι εφιλέψαμε μες τούντην βλογκόσφαιρα...εσhιεί τζι’ άλλους που εφοητσιαστήκαν που κανένα φιλμ/τιβί σίρις ιν δέαρ λάιφ-τάιμ? If your answer is yes, then which, when and why? Όι για να ξέρω αν έσhιει τζι’ άλλους εκεί έξω σαν εμένα, όι τίποτε άλλο!

Αααα...Μπονζούρ θέμας για τζίνους που ξυπνούν τωρά (morning Prasinada), καλό μεσημέρι για τζίνους που κολατσίζουν (Σμιλί, Ξιπ, Δρακουλίνα, Tinkerbell, Mirilou) τζιαι καλήν ξεκούραση για τζίνους που μώλις εσχολάσασιν (γιού λάκι μπάσταρντς).



Anaal Nathrakh - Drug-Fucking Abomination

Tuesday, 8 November 2011

M.R.Why?



Επία που λέτε. Ξέρω ξέρω. Εν πρέπει να πολλογράφω. Αλλό πρέπει να μοιραστώ τούντην εμπειρία. Εν γίνετε.

Επία που λέτε να κάμω το περιβόητο Εμ-Αρ-Άι (που ο θεός να το κάψει, ο θεός να το κάψει). Με το μπαρδόν. Είμαι συγχησμένη τζιαι δε ξέρω τι λέω (γιές άι ντου). Τέσπα.
Πιένω στον Μαγνητικό (δυστηχώς εν έχουσιν μαγνήτες για το ψυγείο τζιαμέ). Γράφουμαι, περιμένω να έρτει η σειρά μου (duh ας πούμε) τζιαι περιμένω να με υποδεχτεί ο Ντέρεκ Σhέπαρντ που το Γκρέις Ανάτομι. (ναι πολλά ζητώ) Αντί του Ντέρεκ ήρτε μια μικροκαμωμένη εγκυμονούσα ελληνιδούλα (εκατάλαβα την που το αξάντ) τζιαι έπεψε με σε μια μιτσιά καμαρούδα.

«Ξεβρακώθου, αμπάρωσε τζιαι τα πράματα του σε τούντο ερμάρι, φόρηστην τούντη λάιτ λαχανί ρομπούδα τζιαι έλα που τη δεύτερη πόρτα δεξιά να με έβρεις». (καλά εν μου το είπε έτσι χωρκάτικα η κοπέλα απλά είπα να βάλω λίη σάλτσα μέσα). Ξεβρακώνομαι που λαλείτε, αμπαρώνω τζιαι την πραμάθκια μου μες το ερμάρι, φορώ τη λάιτ λαχανί ρομπούδα τζιαι πάω ανυπόλητη να έβρω τη κοπέλα.

Βάλει με μέσα σε ένα ολόασπρο ρουμ που ήταν το μηχάνημα. Ψηλώνει το κρεβάτι που θα ξάπλωνα πάνω. Πολλά στενούδι κρεβατούδι. (εχάθηκε ο κόσμος να το έκαμναν ένα κινγκ σάιζ μπεντ τα γέριμα, ήντα ανάπαυση να έσhιεις τζιμέσα) Είπε μου να ξαπλώσω, έδωκε μου τζιαι ωτοασπίδες να φορήσω (ευτυχώς πας σε τούντο τομέα – τομέας ωτοασπίδα – είμαι ήδη καλά προετοιμασμένη μιας τζιαι έσhιει χρόνια που τζοιμούμαι με ωτοασπίδες) τζιαι καθήσκει μου ένα άλλο πλαστικό αντικείμενο πάνω που τη κκελλέ μου. Είπε μου ότι το μηχάνημα θα είναι αρκετά θορυβώδες τζιαι ότι φάσεις φάσεις θα μου μιλά για να τσεκάρει ότι είμαι καλά.

Τζιαι ξεκινά η διαδικασία που λέτε.......................... Τα είκοσι πιο excruciatingly slow λεπτά ούλης της ζωής μου. Στην αρχή ο ήχος ακούετουν σαν το τέμπο ενός τραγούδι ποπ/ροκ. Μετά ξαφνικά εμετατράπηκε σε χέβι ροκ μπαλάντα μπας. Μετά αρκέψαν τα δυνατά τάγκα-τούγκα σάννα τζιαι ήμουν στο Κλαμπ-Εξ στη Λεμεσό τζιαι άκουα τέκνο μουσική (μπλιάξ) τζιαι εν εμπορούσα να ξεφύγω.

Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν ιδιαίτερα κλειστοφοβικο άτομο. Αν μη τι άλλο εβρέθηκα σε σμολ σπέισις μπιφόρ τζιαι ήμουν οκέι. Τούτο όμως ήταν το κάτι άλλο. Ήταν πολλά προτώγνωρη εμπειρία. Εν την συστήνω για να είμαστε ειλικρινής. Σε μια φάση έθελα να αρκέψω να κλαίω. Εσκέφτουμουν τον the friend, την μάδερ Ίνγκλαντ, το Συσέγκιο, τη μάδερ....σάννα τζιαι επεράσαν ούλα ομπρός που τα αμάθκια μου. Εν είσhε έτσι πράμα. Επέλλανα λαλώ σας.

Ελαλούσα συνέχεια που μέσα “αν φκω ζωντανή ποττέ που δαμέσα, εχτός του ότι θα εν θαύμα, θα πιάσω μονομίας τηλέφωνο τον the friend τζιαι μώλις ακούσω τη φωνή του θα μπίξω τα κλάματα που θα καταλάβω ότι άι αμ στιλ αλάιβ”.

Το τάγκα-τούγκα να κοπανά μες τα αφκιά μου για είκοσι λεπτά. Η κοπέλα εμιλούσε μου κάθε τόσο. Σε μια φάση λαλέι μου «Μα Λουκρέζια μου, μετακινήσε.» Λαλώ της τζιαι εγώ - «Ναι εν επειδή κρυώνω. Σε πόση ώρα τελειώνουμε;» Μώλις μου είπε ότι εμεινίσκαν μας ακόμα δώδεκα λεπτά έθελεα να αφτομωλήσω ράιτ δέαρ εντ δεν.

Μοναδική εμπειρία. Ρίλι. Να ομολογήσω τζιαι κάτι. Την ώρα που το επερνούσα ούλο τούτο το πράμα που με εκρατούσε σέιν (τρόπος του λέγειν) ήταν το θέατρο. Τωρά πως το εννοώ τούτο. Βασικά, εσκέφτουμου ιν ριλέισhιον με τούντην εμπειρία που επερνούσα ότι θα μου έδινε γκρέιτ ίνσαϊτ για τις θεατρικές μου εμπειρίες. Τούτη ούλη η κλειστοφοβία, η μη ελευεθερία κίνησης για τόσην ώρα (μπορεί να μεν ήταν πολύ ώρα αλλά εμένα εφάνηκε μου μια αιωνιότητα) εβοήθησε με να καταλάβω πόσο φορ γκράντετ πέρνω την ηρεμία τζιαι την ελευθερία στο περιβάλλον μου.

Εμ-αρ-γουάι εν ξανακάμνω. Ούτε το συστήνω. Εν ξέρω πόσο σημαντικό είναι αλλά εμένα εν μου άρεσε. Όι εν θα ξανα-επισκεφτώ τον μαγνητικό. Ακόμα τζιαι μαγνήτες να φέρουσιν εν ξανα-πατώ τζιμέσα.

Το καλό της υπόθεσης είναι που τελικά όσα τζι’ αν εκόστησε θα τα πιερώσει η κόμπανι που το μέντικαλ ινσhούρανς κάβερ. Ε άσhο ιλέ. Εν εξαιτίας τους έτσι τζιαλλιώς που τα έπαθα τούτα ούλα. Ας την φάσσιν τωρά.

Σκρού γιου εμ-αρ-άι τζιαι κόμπανι. Πάω να πιω μπλάκαραντ τζιους πέρκι ξεζαλιστώ.

Απαίσια μαγνητική εμπειρία όβερ.

Τάιμ του ριλάξ νάου. Ουφ!



Muse - Time is Running Out

Monday, 7 November 2011

…In sickness and in health


(don't you just love this bird?)


Έτσι εκατάντησα την τελευταία εφτομάδα. Εγίνικα τέλεια άουτ-οφ-όρντερ λέιτλι μιας τζιαι σαπράιζ σαπράιζ...με το που επία πίσω δουλειά ήβρε με άλλη κακαουσκιά (γοτέβερ το λαλούν).

Μιας τζιαι η εταιρεία απαγόρεψε μου να μπαίνω νετ στο λαντς τάιμ μου, τζιαι εν η μοναδική ώρα να μπαίνω να μιλώ με τους χριέντς τζιαι τον the friend, συνήθως φεύκω με ταξί (για να με χάνω ώρα περπατητή) τζιαι πάω σπίτι για μιαν ώρα.

Λάστ Τούσντεϊ, πιάνω κανονικά το ταξούδι μου, τζιαι θκιο δρόμους πιο πάνω που τη δουλειά μου, παθαίνουμε τροχαίο με τον ταξιτζή. Ο ηλίθιος (τζιαι εγώ ινκλούντιτ) εκάλεσε μου άλλο ταξί ιμίσh για να φύω να έρτω σπίτι.

Ερχόμενη σπίτι λέω στον the friend το και το. Λαλεί μου εν έπρεπε να φύεις για θέμα ασφάλειας τζιαι τέθκοια. Εγώ πλήρη μεσάνυχτα πας σ’ έτσι θέματα. Λονγκ στόρι σhόρτ, στέλνει με η μάδερ πας το ER να με δούσιν για να καταγραφεί μέσα το τροχαίο.

Κάμνω τζιαι μετά τη μαλακία να πάω να υπγράψω στο δικηγόρο του μιτσή που μας εφάτσησε για να με κινήσω αγωγή (stupidest move in my entire life).

As it turned out…ο ορθοπεδικός είπε μου ότι είναι είτε θλάση του αυχένα (κάτι που ήδη είχα πρόβλημα γουίθ) ή διάστρεμμα σόου τωρά εκότισσαν μου άλλες θκιο φτομάδες μπεντ ρέστ (νοτ δατ άι μάιντ) τζιαι ένα Εμ-Αρ-Άι σκαν για να δουν πλέον τι έχουν οι αναθεματισμένες νεύρες μου τζιαι εν κάθουνται ένα τόπο τζιαι ταλαιπωρούμαι.

Το κακό της υπόθεσης είναι ότι η μπλάντι αρρώσκια εκράτησε με μακρυά που τον the friend, έπρεπε να ακυρώσω το ταξίδι μου να πάω να δω τους Όπεθ, έννα πληρωθώ το ένα τρίτου του μισθού μου τούντο μήνα τζιαι εγίνηκα οφίσhιαλι μπλακ λίστιτ στη δουλειά μου γιατί έσhιει κάτι σχεδόν είκοσι μέρες να πατήσω.

Τζιαι ας μεν με εφτάναν ούλα τα άλλα, εβρέθηκε να με πονήσει τζιαι ο άλλος μου φρονιμήτης τζιαι αρρώστησε τζιαι ο the friend που πάνω. Λαλείς να του εμετάφερα το μπαντ ένερτζι μου;

Γενικά που τύχη εν σhίζουμε το τελευταίο μήνα. Όι μιαν το εκτελεστικό απόσπασμα στη δουλειά, όι οι κάθε αρρώσκια να έρκεται να μου χτυπά αλύπητα τη πόρτα (γκόου-αγούει-άι-σέι). Γενικά είμαι ένα κινητό ερείπιο που κυκλοφορώ μ’ ένα μόνιμο κολάρο πας τον λαιμό μου τζιαι κοιτάζω το κόσμο αφ’ υψηλου λες τζιαι είμαι η μανδαμ Σουσού (ποιά;)

Άδερ δαν δατ, αποφεύγω το πολύ τάιπινγκ, σόου πέφτει πολύν βίντεο-κόλλινγκ τζιαι λονγκ άουαρς ον δε φόουν άμα λάχει. Γενικά καμπόσο μούβι γουότσινγκ τζιαι τίβι-σίρις γουότσινγκ τζιαι περιμένουμε πέρκει απαλειφτεί ο μπλάντι πέιν.

Ιν άδερ νιούς, κάτι ψηλο-εντάσεις με το αρσενικο-λόι στη ζωή μου...πολλές ορμόνεις τζιαι ασυνενοησίες αλλά nothing that a big chunklittle slice of Cadbury can’t fix. Mwahahahahahahahahahahahahahahaha

Πάει ο ήλιος πάνε και οι Όπεεεεεεθ στα μάθκια μου νυχτώνει τζιαι η αμοιρή Λουκρέσια τζοίμαται στο σαλόνιιιιιιιιιιιι....


Εν πάω καλά. Επαρανόησα. Πάω να σκαϊπάρω λίο πέρκει περάσει η ώρα να πάω να πέσω (με το κολάρω ας όλγεϊς) να ξημερώσει η μέρα να πάω για το μπλάντι Εμ-Αρ-Άι να δούμεντε.

Νεότερα θα ακολουθήσουν εντός των ημερών...

Ατουταλέρ φορ νάου



Imany - You Will Never Know