Friday, 28 October 2011

Το «αριστερό» ποστ



Disclaimer: Καμία σχέση γούτσοουέβερ τούντο ποστ με κόμματα τζιαι πόλιτιξ. Μόνο με απίστευτο ζυνισhικό πόνο!

«Εδώ Πολυ-πονοίο! Σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των πονεμένων αγωνιζόμενων ιδιωτικών υπαλλήλων, των πονεμένων αγωνιζόμενων emo ανά τον κόσμο»

Αυτό το ποστ σας γράφεται απο το υπερ-πέραν με το αριστερό μου σhέρι. Όποια τυχών ορθογραφικά, γραμματικά τζιαι συντακτικά λάθη παρακαλώ όπως απευθυνθείτε στη διεύθηνση του emo ετούτου βλογκ, εμένα δηλαδή, αλλά μάιντ γιού εν θα με κόψει πακίρα για το ότι τζι αν πείτε γιατί επήρε μου σχεδόν ούλη μέρα σήμερα να το γράψω τζιαι επειδή πονώ άι καντ θινγκ οφ ένιθινγκ ελς.

Τζιαι ξεκινούμε...

Τι εγίνηκε την τελευταία ανάμιση εφτομάδα στη ζωή της άμοιρης φτωχής συν τίμιας Λουκρέσιας:

Δωρεάν Ιατρική Περίθαλψη (ποια; ποια εν τούτη;)

Το ποστ αυτό που λέτε άρκησε ακριβώς 11 μέρες να γραφτεί γιατί την προηγούμενη φτομάδα, Τρίτη βράδυ, αρχίσαν κάτι ανυσηχητικά πονάκια στο δεξί μου μπράτσο. Μεταβαίνω που λέτε στη δουλειά το επόμενο πρωί τζιαι αρχίζουν τα πρώτα συμπτώματα. Πιάνω άδεια που τη δουλειά για το απόγευμα για να ξεκουραστώ. Βράδυ Τετάρτης επυδεινώθηκαν οι πόνοι, με αποτέλεσμα Πέμπτη πρωί να πιάσω πάλε άδεια να ηπάγω εις στο γραφείο της εξυπηρέτησης του πολίτη (μα τι εξυπηρετική τούτη η υπηρεσία βρε παιδί μου, όι μπράβο τους, έχω να το λέω, ίσως το μόνο πράμα που λειτουργεί με το σωστό τρόπο στο σίπριοτ σύστημα).

Ανανέωσα την ιατρική μου κάρτα τζιαι εματάβηκα εις το Παλαιό Νοσοκομείο Λεμεσού για να γραφτώ σε γιατρό να με δει επιτέλους να μου πει τι έχω. Αφού εγράφτηκα μάνι μάνι (θκιαλέωντας οφ κορς τον γιατρό με τους πιο λίους πέισhεντς για να μεν περιμένω πολλά – χαχαχα) επία τζιαι ήβρα μια καρεκλούδα όπου και έμεινα περιμένωντας για την επόμενη ανάμιση ώρα. Όκεϊ, άι ντον μάιντ δε γουέτινγκ αλλά όι να μπαίνουν τζιαι να φκαίνουν συνέχεια άσχετοι τζιαι να πιένει συνέχεια στο στάντ-μπάι η σειρά μου. Έλεος πιον τα γέριμα. Σατζιή ας πούμεντε.

Τέσπα. Μπαίνω μέσα (that’s what he said) λαλώ του γιατρέ μου πονώ τζιαμέ πονώ δαμέ, πονώ το σβέρκο μου, το ζυνίσhι μου, το δεξί μου σhέρι εν σχεδόν ντισφάνξιοναμπολ μπλα μπλα μπλα. Έπαθες ψύξη λαλεί μου ο γιατρός. Αλλά θα σου γράψω να πάεις να κάμεις τζιαι ένα εξ-ρέι για να είμαστε σίουροι ότι εν εν τίποτε τζιαι με τις νεύρες σου. Όκεϊ όκεϊ. Μα γιατρέ μου, δουλειά εν μπορώ να πάω. 'Νόου γουόρις πούλα μου', λαλεί μου ο ντοκ, 'θα σε καλύψω για θκιο μέρες να ξεκουραστείς' (εδώ γελάμε υστερικά).

Επία το άλλο πρωί, αφού πρώτα εσυνενοήθηκα με το γραφείο ότι εν θα επίενα τζιαι εξυνίσαν οι φάτσες τους που δαμέ ως το Νόουρθ Λόντον, στο Νέο Νοσοκομείο Λεμεσού, για να μου κάμουν τζίντα εξ-ρέις.

Φκαίνουν τσακ τσακ σε μιαν ωρούδα εποσπάστηκα. Τωρά έπρεπε να πιάσω το μπας να πάω πάλε στο Παλαιό Χόσπιταλ να ξανα-γραφτώ για να μου κάμουν πλήρες διάγνωση. Ο γιατρουδάκος όμως που με είσhε δει τη προηγούμενη γουέντ-μίσσινγκ σόου εγράψαν με σε μιαν άλλη. Η συγκεγκριμένη, με πολύ κόσμο είσhε θέμας (νάου άι νόου γουάι) τζιαι είδε με λίτεραλι τρία λεπτά, είδε τζιαι τες εξ-ρέις μου τζιαι μου ανακοίνωσε ότι οι νεύρες μου εν μια χαρά τζιαι δεκατρείς τρομάρες τζιαι ότι εν απλά ξεκούραση που ήθελα.

Έλα μου ντε όμως που οι πόνοι όι μόνον εν αποχωρήσαν κατά τη διάρκεια του Σ/Κ αλλά αυξηθήκαν; Εεεεε....τζιαμέ είπα, ινάφ ις ινάφ. Εξαναπία άδεια Μάντεϊ μόρνινγκ (γιέτ αγκέιν) τζιαι επία να γραφτώ στο γιατρό που με είδε τη νούμερο-ούνο φορά να δεις τζίνος τις εξ-ρέις να μου πει τι στο θκι καλό είχα.

Είδε με ο γιατρός, αλλά ατού ο γραβίλης ‘εν απλά ψύξη που έσhιεις αλλά επειδή ανυσηχώ θα σου δώκω επείγων παραπεμπτικό να πάεις σήμερα στο Τζιαινούρκο Χόσπιταλ να δεις Ορθοπεδικό. Αν δεν δεχτούν να σε δουν σήμερα τζιαι κλείσουν σου απόιντμεντ για άλλην ημέρα, απλά πίενε στα Ιμέρτζενσις τζιαι γράφτου τζιαμέ τζιαι έννα αναγκαστούν τζιαμέ να σου φέρουν Ορθοπεδικο’ (κούνια που σε κούναγε γιατρέ!)

Κάμνω όπως μου εσύντισhε ο γιατρός. Επία εις το Νιού Χόσπιταλ, εγράφτηκα, εκλείσαν μου απόιντμεντ για την Πέμπτη. ‘Μα’ λαλώ τους ‘ο γιατρός ο τάδε είπε μου το και το’. Εν ξέρω τίποτε λαλεί μου η κοπέλα. Αν θέλεις πίενε στάθου πόξω που τη πόρτα του Ορθοπεδικού η ίδια τζιαι παρακάλα τον να σε δει.

Είδα τζιαι απόιδα, σόου επία να γραφτώ Ιμέρτζενσις όπως μου είσhε πει ο ντοκ στο όλντ χόσπιταλ. Εγράφτηκα, επερίμενα αλλό κανένα δίωρο τζιαμέ. Βάλουμε με μέσα. ‘Σόρρυ, νόου καντ ντου’ λαλούν μου, ‘εμείς Ορθοπεδικό δαμέ δεν φέρνουμε. Να πάεις στα παράπονα τζιαμέ στην είσοδο να τους το πεις.’

Να σημειώσω ότι μέσα σε τούντο ούλο το πίενε έλα είχα τζιαι ανυπόφορους πόνους στο αυχένα τζιαι το σhέρι μου.

Πιένω στα παράπονα. Το και το λαλώ τους τζιαι τζιαμέ. Έχω επείγων παραπεμπτικό, βοηθάτε με. Εν μπορούμε να κάμουμε τίποτις κοπεζιά μου λαλούν μου. Ίσως αν πάεις μόνη σου στον διευθυντή του χόσπιταλ τζιαι εξηγήσεις του η ίδια τη κατάσταση να δεχτεί να σε βοηθήσει να σε δει σήμερα Ορθοπεδικός.

Πάω εις τον διευθυντή. Άουτ εντ αμπάουτ ο διευθυντής. Βρίσκει με το δέξι του σhέρι (τζιαι το υπόλοιπο του σώμα οφ κορς) τζιαι λαλεί μου ΄γούτ σιμς του μπι δε πρόμπλεμ’. Λαλώ του τα καθέκαστα. Όκεϊ, έλα μαζί μου να δούμε τι μπορούμε να κάμουμε. Θκιο-τρία τηλεφωνήματα μετά, εκάλαρε τον Ορθοπεδικό να με δει. Η ώρα, μπάι δε γούει, εγίνηκε μια παρά το μεσημέρι.

Πάω στον ορθοπεδικό. Μπαίνω μέσα. Ένας ψηλός, γεροδεμένος άντρας κάπου στα έρλι φόρτις του: ‘Περάστε δεσποινίς μου, που αναστατώσατε όλο το κόσμο, ποιος είναι αυτός ο τρομερός πόνος που δεν αντέχεται τζιαι πρέπει να τηλεφωνήσει η διοίκηση για να σας δω, τζιαι ποιος εν τζίνος που σας στέλνει άρων άρων τζιαι λαλεί ιμίσh ότι εν επείγον, τζιαι τι ξέρει ένας παθολόγος αν εν επηρεασμένες οι νεύρες σας’ τζιαι μπλα μπλα μπλα τζιαι μπλα μπλα μπλα. Γεμάτος ειρωνία τζιαι αυθάδεια. Είπα του τα συμπτώματα μου. Εξέτασε με τζιαμέ πεντέ-εξι λεπτούθκια. Θυμωμένος να αφρίζει σαν τον πεινασμένο δράκο γιατί όπως είπε επνίετουν στην δουλειά (ασχέτως αν τζίντην ώρα εν είσhε κανέναν άλλον ασθενή να δει). Τέσπα, κουτσά στραβά, είδε με, εδιέγνωσε με...Ψύξη σε συνδιασμό με οξεία τενωντίτιδα η οποία θέλει ξεκούραση τζιαι φυσιοθεραπεία.

Τζιαι έτσι εγραφτήκε ακόμα μια ολόκληρη εφτομάδα άδεια. Γεμάτη πόνο, τζιαι επισκέψεις στη φυσιοθεραπεία, γεμάτη με τρεχάματα τζιαι καμπόση ξάπλα τζιαι αυπνία που το πόνο.

Το τι είδα, το πως λειτουργεί το σύστημα τζιαι το πόσο αμπιούζ κάμνουν οι γιατροί στις θέσεις που τους έβαλε το κράτος (ποιο;) δε φαντάζεστε.

Αν εξαιρέσω θέμας το τι
βλακείες ιστορίες έκατσα τζιαι άκουσα στο γουέτινγκ-ρουμ πριν να δω τους γιατρούς δεν έσhετε ιδέα. Πάντα κάποιος ασθενής θα παρλάρει που τις εφτά το χάραμα λες τζιαι εκατάπιε μια σίκλα γλιστιρίδα το πρωί πριν φκει της πόρτας του σπιθκιού του. Γενικά πολύ dts (dumb trivial shit).

Τζιαι σάννα μεν με έφτανε ούλο το τρέξιμο που τον ένα ντοκ στον άλλον, είχα τζιαι του άλλους στη δουλειά να με τρυγίζουν ότι εξεπέρασα τις ημέρες που εδικαιούμουν να μου καλύψουν για σικ-λιβ με πληρωμή, τζιαι είπα τους εν εν ανάγκη, έχω άδεια που τη Γκάβερνμεντ, καλύφκουν με οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις (ποιες;) τζιαι θα καταθέσω μέσα τζιαμέ την άδεια μου να μου πιερώσουν τζίνοι τις μέρες μου. Μαμούχαλοι, ε μαμούχαλοι.

Ούτε να αρρωστήσει το πλάσμα με την άνεση του εν μπορεί την σήμερον ημέρα. Σκρού γιού γκάις, έπεσε τζιαι το γουίκ-εντ της 28ης Οκτόμπερ σόου έσhιει δέκα μέρες που κάθουμαι, αλλά ο πόνος εν πόνος. Τζιαμέ. Ατού ο γαβρίλης. Η φυσιοθεραπεία πάει καλά, αν τζιαι έννα δυσκολεφτώ να την συνεχίσω στο χόσπιταλ μιας τζιαι κάμνει κομφλίκτ με τη δουλειά μου.

Τέσπα, αρκετά επάρλαρα για απουσία έντεκα ημερών. Πάω να φορήσω το κολάρο τζιαι το έλμποου-σαπόρτερ μου γιατί επόνησα τωρά. Ααααα ναι εν σας το είπα. Εφόρησα τζιαι κολάρο. Σαν που τζίνα που βάλλουν σε κάτι σhειλούθκια....εεε καλά, παρόμοια.

Ένιχου. Ζιώ. Προσπαθώ δηλαδή. Ήρταν τζιαι τα περιοδικά μου τούντην γουίκ τζιαι αποτελειώσαν με εντελώς και παντελώς μιας τζιαι ήταν το πλέον κερασάκι πας την τούρτα (ααααχχχ μια τούρτα τωρά επίενε μέλι).

Επαραλήρησα νομίζω. Χαβ έι γκούντ τρι-ήμερο έβρι-ουάν. Άι αμ μπακ φορ μόουρ πρίξιμο.

Μπάι φορ νάου!

Που. Σου. Αν καθυστερούν τα ποστς μπέαρ γουίθ μι. Εν επειδή γράφω με το αριστερό πιον. Προσπαθώ να μειώσω τζιαι τες ώρες μου πας το Πι-Σι σόου τούντο διάστημα θα είναι αρκετά πειραματικό. Λετς χόουπ ιτ γουόρκς.




Carly Comando - Everyday

Monday, 17 October 2011

Generation Gap


Disclaimer: Δεύτερο ποστ για σήμερα, αλλά επειδή έσhιει μέρες που εν ποσταρίσκω ον έι ρέγκουλαρ μπέισις είπα να κάμω ντάμπολ- μπιλ σήμερα.

Υπάρχει έναν τέντανσι γενικά να νομίζει ο παραπάνω κόσμος μες τη μεγαλόνησο ότι όσο πιο μιτσής είσαι τόσο πιο λία ξέρεις, επειδή τζιαι καλά εν είσhες εμπειρίες τζιαι εν επέρασες πολλές καταστάσεις.

Φέρστ οφ ολ, είπαμε το ξανά: “Before you judge someone, walk a mile in their shoes. That way when you judge them, you are a mile away from them and you have their shoes.”

Πριν λιο διάστημα είχα υποπέσει σε μια μοχθηρή ανaκάλυψη ότι το να παλιμπαιδίζεις εν εν τζιαι πάντα τόσο ιδανικό. Παρ’ όλα αυτά, τζιαι επειδή είπαμε ότι είμαι άτομο που πιστέφκει στες δεύτερες ευκαιρίες, δεν αφήνω τον εαυτό μου να ππέσσει θύμα του μότο ότι άμαν ο άλλος εν πιο μιτσής που σένα δεν έσhιει τίποτε να σου προσφέρει.

Θα δώκω εξάμπολς. Λαστ γουίκ-εντ επία πάλε σε γιού-γκι-ό-ωωωω! τουρνουά τζιαι οφ κορς ουάνς μόουρ ήμουν το μόνο θηλυκό τζιαι η πιο μεγάλη που τζιαμέ. Μπορεί να φαίνεται παιδιάστικο τζιαι πολλοί έννα βιαστούν να πούσσιν ότι περνώ δεύτερη εφηβεία. Ίβεν σόου. Το πόσο προτώγνωρο μου φαίνεται κάθε φορά που παίζω με ένα αγοράκι στα έντεκα του τζιαι αντι να του μαθαίνω μαθαίνει με τζίνο, ένα παιχνίδι δύσκολης στρατηγικής, είναι απορίας άξιο.

Το καλό μου τούντες, ανάλαφρες τζιαι διασκεδαστικές συνευρέσεις....μώλις το είπα.....είναι ότι είναι ανάλαφρες τζιαι διασκεδαστικές. Κανένας εν κριτικάρει κανέναν, ούλοι παίζουν γιατί θέλουν τζιαι διασκεδάζουν το με τη ψυσhιή τους τζιαι δεν υπάρχουν εντάσεις τζιαι περιπλοκές. Είναι καθαρά μια απολαυστική ψυχαγωγία, όπου μπορεί ο κάθε ένας απο έξι χρονών ως εκατόν-έξι να παίξει τζιαι να διασκεδάσει.

Άλλο εξάμπολ είναι το πόσα πολλά μαθαίνω που μια αρκετά καινούργια ένταξη στο φιλικό μου περίγυρο, την Bella. Μπορεί να έσhιει λίους μήνες που την εγνώρισα τζιαι εφιλέψαμε, τζιαι μπορεί να την ρέσσω τρία-τέσσερα χρονάκια, αλλά κάθε φορά που θα κάμω διάλογο μαζί της, ακόμα τζι αν εν για το μαλί μας που φκαίνει εχτός ελέγχου γιατί πετά ποτζί τζιαι ποδά, θα πάρω κάτι μαζί μου. Ατ δι εντ οβ δε ντέι, μαθαίνει με πράματα που άτομα της ηλικίας μου φοούνται ή εν τολμούν να μιλήσουν αμπάουτ.

Κάποτε...το καιρό εκείνο ο Ιησούς που εσπούδαζα στη μάνα Ίνγκλαντ, έτυχε να έχω μια συμφοιτήτρια μου (τζιαι αργότερα τζιαι ‘χάουζ-μέτι/σκάφκω-σου-το-λάκκο-γιατί-είμαι-κλειστομυαλή-χωρκατού-που-το-παίζω-μυξοπαρθένα-αλλά-στ’-αλήθκεια-είμαι-απλά-μια-κομπλεξική-μουλωχτή-που-θέλω-να-τα-έχω-καλά-με-ούλους-γιατί-έτσι-με-εμάθασσιν-ότι-εν-το-πρέπων) ελάλε μου συνέχεια ότι πρέπει κανονικά να κάμνουμε παρέα πάντα με πιο μεγάλους μας γιατί οι πιο μεγάλοι εν πιο ώριμοι τζιαι με παραπάνω εμπειρίες παρά της ηλικίας μας ή πιο μικροί που μας. Τζιαι αρνιέτουν πεισματικά να πειστεί ότι οι πιο νέοι συμφοιτητές που μας εμπορούσαν να εν πιο έξυπνοι ή ότι είχαν άξουαλι πράματα να μας δώκουν. Οφ κορς στο τέλος επάτησεν την ρόγιαλι που τους πιο «μεγάλους» τζιαι «ώριμους» αλλά μυαλό εν έβαλε.

Εγώ εξ’ αρχής, πάντα ήμουν της άποψης ότι τζιαι πιο μιτσής να εν ο άλλος πάντα μπορείς να μάθεις πολλά που τζίνον τζιαι να βελτιωθείς ή να μάθεις κάτι που οι πιο «μεγάλοι» τζιαι «ώριμοι» εν μπορούν να σου δείξουν/δώκουν.

Σόου....γιού-γκι-ό-ωωωω! φορ δε γούιν!!!!! As childish as it may sound…unless you play it, do not judge it dudes.


Pink Floyd - The Division Bell

Saturday, 15 October 2011

28 Χρόνια Μετά


Με αφορμή την επέτειο των γάμων των φολκς μου σήμερα, 28 χρόνια έγγαμου βίου, τζιαι με αφορμή ότι η μάδερ θα την περάσει όλη μέρα σε σεμινάρια αισθητικών τζιαι ο ντάντιο θα την περάσει στρατουρώντας ούλη μέρα φιλιπινέζες που το ένα άκρο της Λεμεσού στο άλλο, θα ήθελα να εξετάσω το θεσμό του έγγαμου βίου στες μέρες μας.

Το πρώτο πράμα που θα πω είναι ότι σίγουρα τα πράματα έχουν αλλάξει, εικοσιοχτώ χρόνια μετά που "εκρεμαστήκαν" οι δικοί μου. Όκεϊ έννα με πείτε λίο προκατελειμενη γιατί που μιας αρκής ξέρετε ότι είμαι εναντίον τούντου θεσμού. Αλλά άι σουέαρ ότι εν εν τόσο με τον θεσμό που τα έχω, όσο με το τι εκατάλειξε να σημαίνει για τους πλείστους.

Μια μικρή αναδρομή στα στενά δρομάκια της ιστορίας (ποιά;) θα μας αποδείξει ότι ακόμα τζιαι απο τα Ντάρκ Έιτζες (Dark Ages) all the way to Middle ages, Renaissance, Reformation, Englightenment and Victorian era, even at the beginning of the 20th century ο γάμος μεταξύ οικογενειών, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια συναλλαγή δυο οικογενειών μεταξύ των δυο "βλασταριών" τους. Δυο οικογένειες που υπογράφασιν συμβόλαιο για το μέλλον άλλων θκιο αγρώπων (ποιων) για να παράξουν άλλα βλαστάρια που τζιαμέ τζιαι τζει.

Όκεϊ γκράντιτ πιο παλιά η κατάσταση ήταν πολλά άσhιμη. Η λέξη γάμος λίτεραλι ήταν μπίζνες τρανζάξιον. Εμένα οι δικοί μου, παιδιά των σέβεντις τζιαι έρλι έιτις (70ς+80ς) επαντρευτήκαν που 'έρωτα'. Ο ντάντιο δηλώνει ότι ήρτε για διακοπές τζιαι έκατσε για είκοσιπόσα χρόνια σε τούντο βράχο. Χενς η προκατάληψη μου τζιαι η αντιπάθεια μου για το γάμο εξ' αρχής.

Βασικά όκεϊ έννα μου πείτε απλά τζιαι μόνο επειδή ο ντάντιο εν εν ιδιαίτερα ευτυχισμένος με τη ζωή που κάμνει εν τζιαι σημαίνει ότι ούλοι οι γάμοι εν έτσι. Εν εν τούτο που λέω. Αν μη τι άλλο, άι νόου ότι έσhιει γάμους που όντως μπορεί να εν πολλά αγαπημένοι τζιαι σταθεροί. Αλλά 1/100000.



Σήμερα βλέπω ότι ο γάμος, για τους νέους ειδικά, επήρε άλλες διαστάσεις. Άλλοι κάμνουν το γιατί εν τόσο "ερωτευμένοι" που εν αντέχουν τζιαι θέλουν να μοιραστούν ντε τζιαι καλά το μέλλον τους με το έτερον τους ίμισι. Άλλοι κάμνουν το γιατί εγίνικε το άξιτεντ τζιαι εξιάσαν να φορήσουν καπότα τζιαι βα βα βουμ...εκάμανασιν γιούνιτ, σόου για να μεν τους κακολογούν οι φαρμακόγλωσσες της γειτονιάς κρεμάζουνται τζιαι οφίσhιαλι τζιαι με τον νόμο. Όι βέι! Άλλοι απλά κάμνουν το γιατί εν προικοθήρες, τζιαι άλλοι για ασφάλεια τζιαι εγκατάσταση. Βολικότητα δηλαδή.

Ας πούμε τούτες εν οι περιπτώσεις του έγγαμου βίου. Ακόμα τζιαι τζίντο ποσοστό που παντρέφκουνται άουτ οφ λαβ (γουάτ;) σε κάποια φάση τζίντου έγγαμου βίου βαρκούνται ο ένας τον άλλον, με αποτέλεσμα είτε στους πέντε μήνες έννα τα κάμουν σhίονι τζιαι γαστρί ή έννα το αφήκουν να κάμει σλάιντ τζιαι να κάμουν τζιαι οικογένεια, για να τους γεμώσει το χώρο, τζιαι χρόνια μετά που τα κοπελούθκια έν ναν αναγιωμένα τζιαι μεγάλα έννα τους φκει το αποθυμένο ότι ζουν σε ένα μάταιο, πόιντλες γάμο.

Ξαναλέω ότι τα πιο πάνω εν γενικότητες, τζιαι εν εν ούλοι οι γάμοι οι ίδιοι, μιας τζιαι κανένας άγρωπος εν εν χομο-σαπισμένος με τον ίδιο τρόπο. Το κάθε ζεύγος με τες δικές τους μαλακίες τα δικά του.

Ο γάμος εν ένας θεσμός δύσκολος...η σημασία του πολλά ευρής τζιαι παρεξηγίσημη. Δυστυχώς τζιαι να θέλει κάποιος να πάρει το θεσμό σοβαρά, μόνο τζιαι μόνο αν σκεφτείς πως ξεκινά ένας γάμος στις μέρες μας (βλέπε αγκάστρωσα τη φιλενάς μου καταλάθος ή πανηύρι ολέ στο Τρικκής Πάλας) εεε θα καταλάβεις γιατί ο γάμος εν παραπάνω ένα γεγονός για να έρτουν ριάλλια κοντά στο ζεύγος τζιαι όι για να δείξεις την αφοσίωση σου τζιαι την αγάπη σου για ένα άλλο άτομο.

Τζιαι μιλώντας επι προσωπικού επιπέδου....που δεκατεσσάρων χρονών λέω τούντο πράμα...'δεν θα παντρευτώ ποτέ μου'. Έντεκα χρόνια μετά, η γνώμη μου παραμένει η ίδια. Ίσως να έφταιε η επιρροή που τον ντάντιο, ίσως να έφταιε που που νεαρή ηλικία εν είχα ποττέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον που το αντίθετο φύλο. Γουοτέβερ δε κέις, απλά μέσα μου ξέρω ότι για μένα το να παντρευτώ εν εν τόσο κρούσhιαλ. Το πιο σημαντικό είναι ο άλλος δίπλα σου. Τζιαι ότι τζι' αν λεν οι κακές γλώσσες εν έσhιει σημασία.

Η αγάπη εν πιο δυνατή που ένα συμβόλαιο/ανθρώπινο θεσμό.

Χάππι ανιβέρσαρι στους φολκς, αν τζιαι έτσι όπως τα εκάμασιν εβρέθηκα χόουμ αλόουν ον έι σάντεϊ να απλώνω ζάμπα πας το ντάμπλ μπεντ στην κουζίνα κάμνωντας ότι θέλω μες το σπίτι. Μουαχαχαχαχαχα....

Χάππι σάντεϊ έβριουάν!



Sandi Thom - I wish I was a punk rocker (With Flowers in my hair)
*εν τσιατά με το θιμ του πόστ αλλά λατρέφκω τούντο σονγ.
*το ορίτζιναλ εν με άφηνε το γιούτουμπ να το κάμω ποστ, σόου όποιοι θέλετε να δείτε τζιαι το βιντεούι, βίζιτ τον δικό σας σωλήνα aka youtube

Tuesday, 11 October 2011

New Moon


Υπο επιστημονικούς όρους το new moon σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της σεληνιακής περιφοράς γύρω απο γη (νομίζω εν σωστά που τα λαλώ οξά;). Τέσπα. Η Νέα Σελήνη (όπως τα λέμε και εις τας Γκρικ) εν το σημείο όπου η σελήνη ολοκληρώνει τον κύκλο της, μαυρίζει (σόρτ οφ) τζιαι αρχίζει να εμφανίζεται η νέα σελήνη σιγά σιγά. Μια καινούργια αρχή.

Το emo ετούτο βλογκ ονομάστηκε Λυκόφως (πι.ες. καμία σχέση με τις ταινίες Τουάιλαϊτ τζιαι τους ίμο χαρακτήρες) αλλά κατά βάθος έθελε να ονομαστεί το ελληνικό όνομα της Aurora που κατά λέξη σημαίνει Αυγή (που εν αγνοία μου ονόμασα το ένα διάστημα ‘Χρυσή Αυγή’ χωρίς να ξέρω για το κίνημα που υπάρχει στη νήσο μας τζιαι του τι κάμει αλλά τέσπα εν εν το θέμα μας τούτο), τζιαι στο τέλος εκατέλειξε να ονομαστεί το σούρουπο πριν ανοίξει η αυλαία της Νέας Σελήνης.

Νέα Σελήνη....για μένα σημαίνει κάτι καινούργιο, κάτι που ετέλειωσε τζιαι κάτι που αρκέφκει. Έναν είδος κάθαρσης. Εψές πάλε επιάσανμε ολίγον τι τα ινσομνιακά μου τζιαι άκουα το υπέροχο Intermezzo του Pietro Mascagni (που εν τζιαι το σάουντρακ του Ρέιτζιν Μπουλ – Raging Bull – με τον ΝτεΝίρο τζιαι με σκηνοθετική υπογραφή του Σκορτσέζε) τζιαι εθώρουν το φεγγάρι. Σχεδόν γεμάτο, αλλά ήταν ολοφώτιστο. Λες τζιαι αψε λάμπα ο Τάκης ή ο Παπούλης που τζιπάνω τζι τζιαι εφώτιζε ούλη τη γη.

Εν πολλοί οι καλλιτέχνες (ειδικά μουσικοί τζιαι συγγραφείς) που εμπνευστήκαν/εμπνέονται/θα εμπνέονται που τη μαγεία της Λούνα (όπωθ τη λαλούθιν τδζιαι οι Ιθπανοί). Ήντα η πρώτη ταινία έβερ που εγυρίστηκε που τζίντους αθκιασερούς προτωπόρους τους Γάλλους ήταν το ‘Ταξίδι στη Σελήνη’ (Voyage dans la Lune).

Η νέα σελήνη όμως εν κάτι το αλλοιώτικο, το διαφορετικό, το φρέσκο, το καινούργιο...εν ξέρω γιατί αλλά εχτές άρκεψα τζιαι έκλαια που την τόση αγνή ομορφιά του φεγγαριού. Σαν να την έβλεπα για πρώτη φορά. Έδωκε μου κουράγιο που έλαμπε που πάνω μου – εν ξέρω αν έκλαια επειδή εσhιλοπονούσα για το δόντι μου (ναι ακόμα πονώ αφάνταστα) ή απλά επειδή ήμουν στη τσίτα ούλη μέρα τζιαι έσπασα.

Τζιαι ύστερα ήρτε μου στο νου μια εικόνα, μια ανάμνηση, μια αίσθηση. Πέρσι έτσι τζιαιρό μώλις αρχήσαμε να κάμνουμε παρέα με τον SSAF (σε ελεύθερη μετάφραση super special awesome friend aka the friend, γνωστός εις τους πλείστους σας) τζιαι έτσι τζιαιρό είχαμε το πρώτο έπικ άργκουμεντ μας. Εν θα πω λεπτομέριες το γιατί τζιαι το πως τζιαι το πόσο. Εν εν τζίνο το θέμα. Απλά έννα πω ότι πέρσι έτσι τζιαιρό αντινάχτηκα εις το Αρχαίων Ιδάλιων μιαν καλήν πρωίαν, έπιασα άδεια που τη δουλειά οφ κορς (τότε ήμουν νούμπ πας το θέμα πιάνω άδεια που τη δουλειά, τωρά είμαι αντβάνστ λέβελ) τζιαι έκαμα μάι βέρι όουν φέρστ ντέι οφφ.

Οκέι γκράντιτ αν τζιαι υπήρξε μια λογομαχία στην αρχή, μπάι δι εντ οφ ιτ ήβραμε τα. Αλλά η αίσθηση έμεινε μου. Το απότομο ταξίδι. Η νέα κομόπολη που εν είχα ξαναδει. Ένα ήρεμο μιτσί χωρκούι (μιτσί κατ’ εμε). Είσhε μιαν αχνή/ζωφηρή ομορφκιά. Ήταν πολλά όμορφα. Είσhε μιαν αγνότητα, μιαν απλότητα. Μπορεί να επικρατεί τζιαι τζιαμέ το χάος για τζίνους που μεινίσκουν τζιαμέ, αλλά η αίσθηση που μου άφηκε ήταν πολλά ήρεμη, όμορφη, γαλήνια. Εν μπορώ να το περιγράψω βασικά με λέξεις, αλλά είσhε μια θύμηση του καινούργιου, της κάθαρσης, της ηρεμίας, του χωριού. Ούλα ήσυχα. Απλά. Τόσο πολλά που εξίανες τζιαι λογομαχίες τζιαι ούλα.

Μετά το ξέσπασμα...έρκτεται η ηρεμία. Η φρεσκάδα. Η νέα αρχή. Η νέα σελήνη. Τζιαμέ που επία να ξαναπιέσω εγώ η ίδια καταστάσεις, εκατάλαβα το, αντελωσhιάστηκα, αντινάχτηκα πίσω τζιαι αξιολόγησα. Μετά έκλαψα. Τζια μετά ήρτε η κάθαρση. Η ηρεμία. Η ελπίδα. Η πίστη...

«Κάθε αρχή και δύσκολη», λένε. Αλλά τι είναι πιο δύσκολο; Να τελειώνεις κάτι παλίο ή να αρχίζεις κάτι καινούργιο;

Χίαρς του νιού μπιγκίνινγκς δεν. Στη νέα σελήνη. Στα καινούργια ανοίγματα...πάντα με μάτια και καρδιά ανοιχτά.

Πι. Ες. 1) Επαρέτησα τα μαθήματα δημιουργικής γραφής λόγο μάνεϊ τράμπολ.
Πι. Ες. 2) Έκλεισα ραντεβού να πάω ψυχολόγο. Εν ξέρω αν το χρειάζουμαι ή όι αλλά νιώθω ότι θέλω να πάω. Ιτ ις τάιμ.
Πι. Ες. 3) Παίζει να αρκέψω μαθήματα χορού σάλσα. Χμμμμ.....φάιναλι σαμ ντάνσινγκ τζιαι επεθύμησα.
Πι. Ες. 4) Άρχησα να αγαπώ περισσότερο. Του τύπου να είμαι πιο εκφραστική. Όπως ήμουν πιο παλιά. Οφ κορς θέλω ακόμα. Αλλά άι αμ γκέττινγκ δέαρ.
Πι. Ες. 5) 30 τζιαι πόψε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Αμήν τζιαι ποτε =D



Intermezzo - Pietro Mascagni

Monday, 10 October 2011

Choose Life


Trouble is a friend of mine
Άκουα σήμερα το πρωί το ράδιο τζιαι οφ κορς είσhε έναν πολιτικό που εμάλλωνε με την δημοσιογράφο (ως συνήθως) τζιαι σε μια φάση είπε την εξής πρόταση που με ετράβησε: «νοσηρό μυαλό....πνευματική αναπηρία». Οφ κορς τζίνος εμίλαν για το πολιτικό (ποιό) μας σύστημα τζιαι πως πάει κατά θκιόλου. Εγώ οφ κορς επήρα το αλλού. Νομίζω με τούντες θκιο κουβέντες θα περιέγραφα το τι μου συμβαίνει τον τελευταίο ανάμισι χρόνο. Η μητέρα βραχονησίδα στην οποία κατοικώ με οδηγεί σε μια πνευματική αναπηρία (που εύχομαι τζιαι μάχουμαι πολλά σύντομα να το κάμω να αλλάξει τούτο), με αποτέλεσμα το μυαλό μου να εν τόσο αθκιασερό τζιαι απλά βαριεστημένο που κάθεται τζιαι πλάθει όι ιστορίες φαντασίας απλά, αλλά ιστορίες που ούτε ο πιο τουίστιτ Ιάπωνας/Γερμανός φίλμεϊκερ εν θα τες εσκέφτετουν. Κάτι σε Παπακαλιάτη φάση αλλά γουίθ αν ετζ οφ βίντεϊτζ (λέμε τωρά).

Get A Life
Η Μπέλλα, μου έκαμε το εξής κόμμεντ εψές πουρνό πουρνό μεσάνυχτα: «Πότε έννα καταλάβεις ότι it’s not about them αλλά it’s about you. Εν περιστρέφουνται ούλα γύρω που σινγκλ θίνγκς. Έσhιεις τζιαι άλλα πράματα να ασχοληθείς. Γκετ έι λάιφ».

Albeit is harsh in its sound….’get a life’...εν μεγάλη αλήθκεια τούτο. Τζιαι δαμέ στη νήσο εν νάκκο λίμιτιτ το λάιφ που έχω. Merely out of boredom to even try out new things, or simply I’ve surpassed that whole ‘oh I actually give a damn to make a difference/change’. Ίσως αρκετά κυνικό ή πεσσιμιστικό εκ μέρους μου. Ούτε ελίστρια θέλω να το παίξω αλλά ούτε τζιαι δήθεν. Νομίζω σίμπλι...έχασα κίνητρα του μουβ ον!

For what?
Με τον αρφό μου ποττέ εν ήμουν δατ κλόους αλλά έσhιει τωρά τον τελευταίο χρόνο που με έπιασε μανία της ματαιότητας που ότι λαλεί, ότι τάντρα/μότο πιστέφκει αμπάουτ λάιφ άι άξουαλι αγκρί μαζί του. Φορ εξάμπολ (τζιαι μπέαρ γουίθ μι- άι αμ γκόουινγκ σάμγουεαρ γουίθ δις) – «Ποιός ο λόγος να ζιούμε; Ποιός ο λόγος να πληρώνουμε (δάνια, υποθήκες, εγγυητές, αυτοκίνητα, σπίθκια, συγήγοι, κοπελούθκια κλπ κλπ); Ποιός ο λόγος να δουλέφκω μια ζωή για προσπαθώ να ζήσω τη ζωή που θέλω ινστέντ οφ άξουαλι λίβινγκ ιτ τωρά; Ποιός ο λόγος να παντρεφτώ αφού το μόνο που θα μου επισημοποιήσει ένας γάμος είναι το πόσα θα χρωστώ για το υπόλοιπο της ζωής μου, φέρνωντας ακόμα ένα άτομο πας τη κκελλέ μου; Γενικά....ποιός ο λόγος μας;».

Εξίσου κυνικο-καταθλιπτικο-πεσσιμιστικός συνειρμός θα έλεα. Ως τζιαι εγώ που είμαι πιο του εις βάθους (ποιου) ανάλυσης του χιούμαν σάικι (human psyche) δε τα βλέπω τόσο ντετερμινιστικά τζιαι απόλυτα ούλα. Οφ κορς εν μπορώ ούτε να διαφωνήσω με όσα λαλεί ο μπρο, αλλά ούτε τζιαι να δώκω τελικές αποδοχές για τζίνα που περιγράφει.

Choose Life
Τούτα ούλα θυμίζουν μου τζίντο κουόουτ που το Τρέινσπόττινγκ (Trainspotting) – (που οφ κορς συστήνετε να δείτε μιας τζιαι εν η σούπερ μούβι που ανάδειξε τον Ewan McGregor τζιαι τον Danny Boyle – βλέπε Σλάμντογκ Μίλλιονεαρ – σε καλλιτέχνες άλλης κλάσης):

“Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, Choose washing machines, cars, compact disc players, and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol and dental insurance. Choose fixed- interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisure wear and matching luggage. Choose a three piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing sprit- crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pushing you last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked-up brats you have spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that?”


Λαλεί σε μια φάση στη ταινία (που μιλά για πρέζα) ότι αν είσαι τζάνκι το μόνο πράμα που σκέφτεσε είναι το πως θα εξασφαλίσεις τη δόση σου. Αν δεν τα καταφέρεις όμως έσhιεις ούλες τούντες κοινωνικές ανθρώπινες ανυσηχίες...ρεύματα, φαγιά, μωρά, σπουδές, δουλειά, αυτοκίνητο, ανθρώπινες σχέσεις, ζήλια, πόνος, θάνατος. Βασικά ούλα όσα πιστέφκω ότι δείχνουν τη μικρότητα μας τζιαι τη ματαιότητα μας σαν όντα.

Black Hole
Πι χι. Ο εγκέφαλος μου εμένα δουλέφκει με στροφές πεντακόσhιων σhιλιάων μοιρών τζιαι σκέφτεται τα πιο ανώμαλα διεστραμμένα σενάρια έβερ. Ότι, οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Εν εν τόσο θέμα πεσσιμισμού τούτου, όσο θέμα ανεπάρκειας πίστης προς τους άλλους γύρω μου. Για τούτο εν μπορώ καν να με κατηγορήσω ούτε μόνον εμένα γιατί εν νομίζω να εν εντελώς αυτοδημιούργητο. Το κακό πρέπει να προήλθε (νομίζω) που νεαρή ηλικία τζιαι που γεγονότα που ίσως με εσημαδέψαν τζιαι εστιγματήσαν με, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν την προσωπική μου μαύρη τρύπα.

Βασικά είμαι της άποψης ότι ούλοι έχουμε μιαν τέθκια τρύπα μέσα μας. Άλλοι πιο μητσιά τζιαι άλλοι πιο μεγάλη. Για άλλους λιο μαύρη τζιαι για άλλους κατάμαυρη. Για μένα τούτη η τρύπα βαραίνει στην ανθρώπινη εγκατάλειψη τζιαι προδοσία. Εν ξέρω γιατί μεν με ρωτάτε. Ίσως γιατί με κάθε θάνατο ιν δε φάμιλι να ένιωθα τούντην εγκατάλειψη. Ίσως επειδή είχα ένα δύσκολο πίαρ πρέσhερ που με επροδώναν συνέχεια φίλοι τζιαι όμπτζεκτς οφ μάι αφέξιον. Ίσως, ίσως, ίσως. Οποιοσδήποτε εν ο λόγος εν ανασφάλειες τζιαι κομπλεξαρίσματα που ζουν τζιαι τρέφονται μέσα μου. Τζιαι πολλές φορές επεμφανίζονται για να μου σπάσουν τ’ αρχίδια τα νεύρα τζιαι να μου ταράξουν τες ισσοροποίες μου.

Timbeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer!
Όι εν εγίνικα ξυλοκόπος.....κόμα! (αν τζιαι εν θα με χαλούσε του μπι όνεστ, χμμμμ, ξέρει μήπως κανείς πως μπορεί κάποιος να κάμει απλάι σε έτσι δουλειά – λετ μι νόου). Τζιαμέ που είσαι ήρεμος τζι ωραίος βλέπεις ένα ογκώδες τρι τράνκ να έρκεται κατά πάνω σου τζιαι να σε πλακώνει τζιαι να σου τα χαλά. Γιατί βρε παιδί μου. Γιατί εν με προειδοποιεί το ηλίθιο ξερό μου τζεφάλι να σταματήσω τους ανούσιους παραλογισμούς τζιαι να αφοσιωθώ σε κάτι...χμμμμ λετς σέι πιο επικοδομητικό....σαν…ένα μπλάντι διδακτορικό κόρς που άι αμ τράινγκ το γκετ οφ δε γκράουντ!

Γκοντ ντάμ ιτ Κάρτμαν (όπως λαλεί τζιαι μια Πολωνή φίλη μου στο Γιου-Κέι). Πρέπει να shake it off! Blast it and damn it. Piss and toss it. Fart and snuff it. Gotta toss this, gotta shake it off. I am shaking it off….στ’ ανάθεμα να πάει. Αν έννι να πέσσει πάνω μου το δέντρο θα πέσσει. Εγώ προχωρώ με μάθκια ανοιχτά τζιαι τη πίστη για οδηγό μου. Που τζιαμέ τζιαι τζι αν θα αισθανθώ κανένα κόψιμο στη ράσhιη μου εν άλλο ζήτημα.

In conclusion…
Παράνοιες τέλος. Αλήθκειες μόνον. Πίστη πολύ (τζιαι βαρεμάρα άι μάιτ αντ). Προχωρώ τζιαι αφήνω τες υπεραναλήσεις για το θίσις του διδακτορικού (αν το κάμω). Τζιαι ούλα τα άλλα εν μουσκουρούθκια. Έχω τζιαι έι τριπ του πλαν. Εν μπορώ να κάθουμε τζιαι να τρώω τα νύσhια (τζιαι τες παρανιχίδες – ιουυυυυ) μου καθώς περιμένω ντιζάστερ του στράικ. Κοιτάζω τη μεγάλη εικόνα...εντ δατς δατ!

Γκουντ ντέι του γιου ολ εντ έι γκούντ γουίκ να έχουμε (here’s hoping)!!!


Lenka - Trouble is a Friend of Mine

Friday, 7 October 2011

“Wisdom” Tooth: Δε τρούθ μπιχάιντ δε μιθ!


...σας διαβεβαιώ ντίαρ συν-βλόγκερς ότι εν εν ούτ σοφό ούτε φρόνιμο τούντο δόντι. Αν μη τι άλλο επροκάλεσε μου αβάσταχτους πόνους τζιαι μιζέρια την τελευταία εφτομάδα.

Που το άου πάω στο κλάμα τζιαι που το κλάμα πέφτω στα αναλγητικά. Είμαι ένα μάτσο χάλι. Και όλα αυτά γιατί ένα δόντι είπε ότι ιτ ις τάιμ να περιβραδύσω τζιαι εγώ μες τα στενά της μασέλας της Lucrezia’s.

Το δόντι ετούτο δω (καταραμένο να είναι, καταραμένο) εν ένα σαπισμένο σοφό δόντι (νόοοοοτ). Τωρά γιατί το εφκάλασσιν φρονημίτη ενάς Θεός (χου) το ξέρει. Με φρόνιμο έννι με τίποτε.

Το χρονικό ενός αμπάλατου σοφού δοντιού:

Εμένα το δικό μου αμπάλατο φρόνιμο δόντι εφύτρωσεν την Άνοιξη του 2008. Τότε ήμουν πας τα τελειώματα του μαστερ μου τζιαι ετζινήυσα να πάω να φκάλω πανοραμικές για να αρχίσω τη διαδικασία του how to lose your nasty wisdom tooth in 10 days (νοοοοτ!). Τα σχέδια μου όμως επατώσαν οικτρά μιας τζιαι αντί για έξοδο δοντιού έκαμα έξοδο πετσοκοψίματος κρέατος ντιού του είχα κύστη κόκυγγο. Τζιαι έτσι το χαμένο όνειρο για το αμπάλατο φρόνιμο δόντι αναβλήθηκε. Εις νεοτέραν.

Μετά είχα τες μετακομίσεις μου εις τα Λόντον τάουν, μετά εγίνηκα ουάν μπρόουκ γκέρλ (unlike the new US TV Series “Two Broke Girls” εγώ ήμου μόνη σαν το λεμόνι) τζιαι εν είχα με μάνεϊ με χάνεϊ σόου για ακόμα ανάμισι χρόνο το λονγκ λοστ ντριμ για μιαν αποχώρηση που το σοφό (ποιό) δόντι εμπήκε στο συρτάρι. Μετά άφηκα τη μάνα Ίνγκλαντ τζιαι ήρτα πίσω στη άσπλαχνη βραχονησίδα...le Cypre. Αλλά τζιαι πάλε το δόντι εμπήκε στον πάτο των προτεραιότητων μου γιατί πάλε ήμουν ένα μπρόουκ γκέρλ, τούντη φορά με κυπριακή πατέντα δόου. Όταν ήβρα δουλειά πέρυσι τζιαι άρκεψα τζιαι επαραώνουμουν, το φρόνιμο καλό δοντάκι (νοοοοοοτ) αποφάσισε να μεν πολωηθεί... τιλλ νάου.

Έψησε με τζιαι εκαούρτισε με! Τα νεύρα μου. Το αυτί μου. Το μισό μου κρανίο. Η μισή μου μασσέλα. Τζιαι μόστ οφ ολ....η όρεξη μου. Έσhιει μια φτομάδα που με βασανιά έτσι. Εν αντέχω εν αντέχω. Πτου ξανά τζιαι η πανοραμική. Πτου ξανά τζι’ άλλα ριάλλια. Τζιαι τούντην φορά εν μπορώ να ξεφύγω που το ρούνι ρούνι το άσχημο κακό γουρούνι δόντι. Τωρά θα παραπέσω εις τες δαγκάνες ενός γναθοχειρούργου να σκαλίζει τζιαι να κόφκει τζιαι να ράφκει μες τη μασσέλα μου για να εξορίσει το ύπουλο δόντι.

Ούλη μέρα σκούζω τζιαι παουρίζω. Τζιαι με άδεια μπορώ να πιάσω που τη δουλειά με τίποτε. Τζιαι έχω τζιαι ένα άνεξπέκτετ περφόρμανς απρέιζαλ σήμερα που ένας Θεός (χου) ξέρει πως θα αντέξω να το κάμω με την ημικρανία τζιαι τον πυρετό που έχω.

Υποφέρω, υποφερώ, υποφέρω πολύ! Έχει μείνει, έχει μείνει η μασσέλα μου μισήηηηηη (λέμε τωρά).....τζιαι για να μεν παρεκτραπώ στο θέμα οριτζινάλιτι θα συνεχίσω ακάθεκτη με το ποστ της Δεφτέρας....αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αου αουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ! Πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ, πονώ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Εεεεε, πονώ είπα!!!!!

Πάω να χαποπιώ να μου περάσει λιο....ωιμέ!

Καλό αν-σαφερινγκ γουίκ-εντ έβρι-ουάν.



Δέσποινα Βανδή - Υποφέρω

Tuesday, 4 October 2011

Safety-net


Νομίζω εν τζίνο που ψάχνει τζιαι αναζητά ο πολύς ο κόσμος. Για μερικούς τούτο εν η δουλειά τους. Για άλλους εν μια ιδεολογία ή οι προσωπικές τους πεποιθήσεις. Για κάποιους άλλους εν η οικογένεια. Τζιαι για μερικούς εν η οικογένεια που ίσως εν τους εγέννησε αλλά εστάθηκε όσο κανένας τους...οι φίλοι.

Είμαι ένα εξαρτημένο άτομο. Ομολογώ το. Σε πολλά πράματα. Ποττέ μου εν εμπορούσα να κρατήσω ιδιαίτερες σχέσεις με άτομα γιατί πάντα επερίμενα του ματς οφ δεμ. Πολλές φορές εν εν καν το τι περιμένεις να σου δώκουν. Εν απλά τζίντο λίο σελφ-απρισhιέσhιον που ζητάς. Κάτι που απλά να αναγνωρίζει ο άλλος δίπλα σου ότι υπάρχεις τζιαι εσύ.

Μερικές φορές βρήσκεις τούντο απρισhιέσhιον στα πιο απίθανα μέρη. Τζιαμέ που πλέον χαλαρώνεις τζιαι σταματάς να ζητάς, έρκεται. Ίσως όι έτσι όπως το επερίμενες, αλλά έρκεται τζιαι το σέιφτι-νετ σου.

Καμιά φορά πως τα φέρνει η ζωή...τούτη η π******* η ζωή. Ήβρα το τζιαμέ που εν επερίμενα να το έβρω με τίποτε. Άπαξ έπαψα να συγκρίνω με το παρελθόν τζιαι ενέδωσα στο χίαρ εντ νάου, η ζωή έδωκε μου πίσω τζιαι δεν σαμ.

Το σέιφτι-νετ μου δις τάιμ αράουντ ήρτε κάπως απρόσμενα. Ένας φίλος που εν είχα προβλέψει ούτε με τα σhίλια. Αλλά έδωκε μου απλόχερα τζίνην την αγάπη, τη θέληση τζιαι τη κατανόηση που ζητώ για ηρεμία μέσα μου. Οφ κορς εν εν καλό που εχρειάστηκε ένα άλλο άτομο για να ηρεμήσω αλλά επίστεψε σε μένα τζιαι σε τζίνα που είχα/έχω να δώσω.

Ήντα σημαντικό είναι να πιστέφκει ο άλλος σε σένα τελικά, α;

Θέλω να φκω να το βροντοφωνάξω ότι προσπαθώ να είμαι κάλα τούντη περίοδο. Προσπαθώ να κόψω τες πολλές εμμονές μου, να εξωτερικεύω τζιαι αλλού τις υπεραναλυτικότητες μου τζιαι να ενδίδω πιο πολλά στο γκόου-γιθ-δε-φλόου πάτερν.

Με τον the friend (who is no longer just a friend - if you know what I mean)έμαθα να μεν πιέζω καταστάσεις ή γεγονότα. Να έχω λίη παραπάνω πίστη. Τζιαι να διώ λίγο περισσότερη ελευθερία μεταξύ μας. Τζιαι να αγαπώ με λίγο περισσότερη σύνεση.

Η Μπέλλα μου, μου τα έδειξε τούτα...ένα πλάσμα που ήδη μου έχει χαρίσει τόσα πολλά όταν ήμουν κοντά στη τρέλα ήρτε τζιαι εσύναξε με τζιαι είπε μου "πιστέφκω σε σένα". Ιν ριτέρν...αί αμ φορέβερ γκρέιτφουλ σε τούντο πλάσμα.

Μπορεί να μεν έχω πολλές ιδιαιτερές παρέες. Τούτον εν αλήθκεια, τζιαι τα λάιφ-σέιφτι-νετς μου να μεν ξεπερνούντ τα τρία με τέσσερα άτομα. Αλλά ακόμα τζιαι τζίνα ξέρω ότι αγαπούν με χόουλ-χαρτιντλί.

To Bella and the friend...

...thank you!

I ought to say thank you, when I see appreciation is needed. I recognize it, I accept it and I whole-heartedly am grateful for it.


Celtic Woman - Amazing Grace

Sunday, 2 October 2011

Σημέρα γάμος γίνεται...


...καλά εγίνηκε ο γάμος εχτές αλλά εν έσhιει σημασία.

Το πρώτο πράμα που έχω να πω για το γάμο είναι αυτό: άουυυυυυυυυυυυυυυυυ! Άοοοουυυυυυυυ! Πονούν ούλα πάνω μου. Κάθε ίντζα του κορμιού μου ις ιν πέιν. Αλλά μιλούμε για ΠΟΛΥΝ πόνον!

Το χρονικό ενός γάμου:
Καταρχάς πάντα έβρισκα το περίεργο να αρκέφκει κάποιος να βάφεται που τα μεσομέρκα για ένα ιβέντ που θα γίνει τη νύχτα. It just feels wrong, in so many levels. Εν κανεί που πρέπει να βαφτείς, το να βάφεσαι μέρα μεσημέρι εν απλά πολλά φέιλ. Αφού εν πρόκειται να κρατήσει το μακιγιάζ ως τα μεσάνυχτα ή γοτέβερ, ποιός ο λόγος;

Ένιχου. Πρώτα εγίνηκε το ίσhιωμα της χαίτης. Τζίνον ήταν το ίζι πάρτ. Μετά αρχίσαμε το μπογιάτισμα της φάτσας. Μιας τζιαι εντύθηκα στο χρώμα σιμόν/κοραλλί (ή όπως με είπαν τα μπόυς εντύθηκα σαν την Ροζούλα) έπρεπε να κάμω τζιαι το κατάλληλο πασάλημα πας τη μούρη μου.Έκαμα τα ολίγον τι σκατά στην αρχή αλλά η μάδερ ήρθε ον δε ρέσκιου (μιας τζιαι εν το άθλημα της το μακιγιάζ).

Αφού εβαφτήκαμε τζιαι εσαστήκαμε επορευτήκαμε στο σπίτι της Νύφης για το πατροπαράδοτο φκιολί τζιαι κυπριακό σταύρωμα με το κότσινο μαντήλι που τους γονιούς τζιαι τους συγγενείς της. Η θεία μου οφ κορς εβούρκωσε βλέπωντας το πρώτο της παιδί επιτέλους να ντύνεται νυφούλα. Μετά σιγά σιγά επιέναν ένας ένας που τους συγγενείς να την σταυρώνουν. Η καημένη η κάζιν έδειχνε ήδη αρκετά ταλαιπωρημένη μιας τζιαι εβούραν τόσον τζαιρό, τόσες μέρες, που το χάραμα του φου, τζιαι πλέον άρχισε η κούραση τζιαι εν την εβάσταν. Παρ' όλα αυτά στεκόταν στο ύψος της, με ένα χαμόγελο ίσhια όπως του Γκάρφιλντ. - όσο τζι αν δεν καταλάβω το όλο πόιντ του σταυρώματος, εχτές έδωσε μιαν ιδιαίτερη συναισθηματική ατμόσφαιρα προς την οικογένεια της κάζιν-.

Τζιαι μετά που το πολύ κύριε ελέεισον τζιαι το σταύρωμα επιάμεν το καρ να πάμε ξοπίσω του γαμπρού με την αδερφή της νύφης κάζιν, την γιούζαλ-χάνγκινγ-άουτ κάζιν, μόνο που εκάμαν τα τέλεια π*****μπίιιιπππ γιατί είπαν να πάρουν βόλτα τον γαμπρό, τζιαι καλά για να τον τυραννίσουν (ασχέτως αν στο τέλος εν εμάς που ετυραννίσαν) τζιαι μπάι δε τάιμ να φτάσουμε στην εκκλησhιά είσhε φτάσει τζιαι η νύφη ήδη. Τέσπα εφάτσισε αλλόνα γυρώ η νύφη όσπου να συσταριστεί ο γαμπρός.

Σματς σμούτς πόξω που την εκκλησhιά τζιαι άρχισε το σέρεμονι. Οφ κορς τα καθήκοντα μας εν ετελειώσαν δαμέ. Έσhιει ένα τραντίσhιον που εγώ εν ήξερα ότι υπήρχε: οι κουμπάρες/οι. Γοτ δι έφ πίπολ; Για να είμαστε ειλικρίνείς ποττέ εν ήξερα για τούντη παράδοση τζιαι μώλις την ανακάλυψα φέτος ήβρα το πολλά άουτ οφ πλέις γιατί εν κανεί που το ζεύγος πιάννει ριάλλια που το πατροπαραδοτο φακελούδι, πιάννουν τζιαι έξτρα για τες κουμπάρες/ους ιμίσh. Κατ' εμέ εν εν πολλά ωραίο τούτο. Λάικ άι σεντ μπιφόρ. Θα επροτιμούσα να το κάμνουν ίνγκλισh στάιλ: πέρνεις ένα ωραίο δώρο τζιαι όξω που τη πόρτα. Δαμέ στη μεγαλόνησο όμως όι. Να δώκεις τζιαι το φακελούδι αλλά τζιαι στες κουμπάρες/ους. Ποιός εσκέφτειν έτσι παράδοση έννα σκάσω. Ώς τζιαι δαμέ επεμβαίνει ο καπιταλισμός, οφ κορς!

Η νύφη εζαλιστείν! Εζαλίστειν! Εεεε οφ κορς εζαλίστειν χρυσέ μου. Αφού εν τεσσάρων μηνών έγγυος, ήνταλοϊς να μεν ζαλιστείν την ώρα του μυστηρίου. Ευτυχώς μια καρέκλα τζιαι ένας ανεμιστήρας εσώσαν την κατάσταση, τζιαι την υπόλοιπη λειτουργεία. Τωρά εμίνισκε να χωρέψει το Ησαϊα χόρεφκε, το οποίον εχορέψαν κουτσά στραβά γιατί η Νυφούλα επίενε τζιαι εν επίενε. Λογικό οφ κορς. Τζιαι αισίως ετέλειωσε το όλο εκκλησιαστικό σhόου τζιαι ήρθε η ώρα να φκουν άουτσάιντ οι νεόνυμφοι. Εσύραμε τα ρύζια τζιαι τα λουλούθκια για το καλό οφ κορς.

Τζιαι σιγά σιγά επορεφτήκαμε για το κέντρο. Το πόσο επεινάσαμε δεν λέγεται. Αλλά παρ' όλα αυτά, το δεκάποντο ήταν πας το πόι μας τζιαι εμείς να βουρούμε πάνω κάτω να περιμένουμε να αρκέψει η χαιρέτηση. Ευτυχώς εγλύτωσα την που το καθήκων των λουκουμιών. Για να ξεκαθαρίζω: ο πιο σημαντικός λόγος που απεχθάνουμε τους γάμους είναι ότι είναι ένα ηλίθιο ιβέντ που πρέπει αναγκαστηκά να συναναστραφείς με άτομα που αν τζιαι φάμιλι εν θέλεις ούτε να τους θωρείς ομπρός σου. Τζιαι πόσες φορές σιόρ να ακούσω εψές το "τζιαι στα δικά σου"??? I mean people...σίριουσλι; Το μόνο achievement στη ζωή είναι να παντρευτείς; Τζιαι γιατί ούλες οι γενέτζιες της οικογένειας πρέπει να παίζουν τούντη φράση σαν την κασσετούα; Ας πούμε τούτο εν το όλτιμεϊτ στη ζωή ενός αγρώπου; If so...κρίμα! Πολλά low ambitions έσhετε. -.-

Τέσπα. Αφού εξέφευγα throughout the night, επίενα με τα μπόυς ποτζί ποδά για φαί, μπιλιάρτο τζιαι βόλτες στη παραλία. Εεεε τζιαι ως τες έντεκα τη νύχτα ήμουν τόταλ λοςς εγώ. Ήβρα μιαν ήσυχη γωνιά σ' ένα αυτοκίνητο τζιαι είπα να το εκμεταλλευτώ δεόντος. Εεε μααα. Έχουν τζιαι τα πόθκια μου ψυσhιή σιόρ. Εν άντεξα.

Δε θα πω ήταν καλός ή κακός γάμος. Απλά θα τονίσω πόσο πολλά αντιπαθώ τους γάμους, τζιαι μιας τζιαι τούτος ήταν ο πρώτος που έδωκα τόσο ενεργά το παρών μου, εκαταλάβα ότι 1ον) I am too old for this shit τζιαι 2ον) there's no chance in hell I'm going through that again; at least no time soon I hope.

Δε θα μιλήσω για συγγενείς που καλιούνται έρκουνται διούσιν φακελούι τρώσιν τζιαι στα είκοσι λεπτά φέφκουν, εν θα μιλήσω για το μαςς προντάξιον φαί ούτε για το τετριμένο της υπόθεσης 'γαμος' γιατί ούλα που την αρχή ως το τέλος βρίσκουν με κάθετα/οριζόντια τζιαι διαγώνια αντίθετη.

I will simply say it one more time...I bloody hate weddings! Τωρά έχω τζιαι λόγο.

Τέσπα...το χρονικό έλειξε κάπως ήσυχα κάπου στις θκιο τα χαράματα με το να διανέμουμε τον καθένα στα σπίθκια του. Καθώς εφέφκαμε που το ρεστοράντ εμείναν οι θκιάδες μόνες απο τας Κρήτης τζιαι εχορέφκασιν δε νάιτ αγούεϊ. Αρκετά κιούτ σάιτ του σι, αλλά τα μάθκια εν αντέχαν άλλο για να μείνουμε τζιαμέ. Σόου όλοι οι νέοι της παρέας ενδώσαμε στις φαντασιώσεις αγγαλιάσματος των μαξιλαριών μας τζιαι εκάμαμεν την με ελαφρυά πηδηματάκια.

Άτε τζιαι του χρόνου....νοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοτ!

Που.Σου. Μισώ τα μωρά, μισώ τα μωρά, μισώ τα μωρά. Εκλαμούρισα τζιαι ένα παρανυφούι εχτές Αφού εν τα αντέχω τα γέριμα.


Το τραγούδι των νεονύμφων - Righteous Brothers - Unchained Melody