Friday, 30 September 2011

La Musica...La Musica...


Disclaimer: Ακολουθεί μουσικό ποστ μπιλόου σόου αν μεν θέλετε να θκεβάσετε για μουσική, τότε ντον μπόδερ (and if you don't what the hell is wrong witcha people? εν ακούτε μουσική??? baaaaaaaddd, reealllyyy baaaadd! tststs)

Έχω λίη όρεξη σήμερα (albeit εκατακρεουργήσαν με τα περιοδικά μου σήμερα) έσhιει κάτι μέρες/φτομάδες που θέλω να γράψω για μερικά είδη μουσικής που εν κοντά στη καρδιά μου (ποιάν; - εεεε, τζίνην)

Έν θα μακρυγορήσω τζιαι θα αρκέψω:

Κλασσική Μουσική (Classical Music)
Που τα αγαπημένα μου είδη μουσικής τζιαι ίσως εαν θα με εξαναγκάζαν ποττέ να θκιαλέξω ένα τζιαι μοναδικό θα ήταν τούτο το συγκεκριμένο. Το αγαπημένο μου κλασσικό κομμάτι εν του Claude Debussy το Claire de Lune. Το πλέον όλτιμεϊτ κλασσικό κομμάτι για μένα. Βασικά είμαι πολλάααααα ίζι λίσενερ πας την κλασσική μουσική. Εν η μουσική που με βοηθά πάντα να γράψω, να χαλαρώσω, να σκεφτώ, να φανταστώ σενάρια/ιστορίες κλπ, γενικά σε πολλές φάσεις στη ζωή μου εστράφηκα πας την κλασσική μουσική για διαύγεια τζιαι ηρεμία. Που τους αγαπημένους μου επίσης εν τα μπαλέτα τζιαι τα κονσέρτα του Tchaikovsky, τα Nocturnes του Chopin, ο Brahms, ο Listz, ο Motzart τζιαι ο Beethoven (αλλά συγκεκριμένα κομμάθκια τους – ο ένας πελλο-υδιοφυίας τζιαι ο άλλος πορνόγερος [κοίτα Φιούρ Ελίζ στόρι]), ο Bach (τον οποίον τζιαι έλυσα τον καιρό που εμάθαινα κλασσικό πιάνο). Γενικά είμαι φατσιμένη καταπελλαμένη με οποιανδήποτε κλασσική μουσική. Ακόμα τζιαι με τον Meddelson που εν λίο νευρικό-πελλος ή ακόμα τζιαι τον Cage που εν τέλια μοντερνιστικό-κλασσικός μουσικός αρέσκει μου να τους ακούω.


Chopin - Nocturne In E Flat Major, Op.9 No.2

Ποπ Μουσική (Pop Music)
Ούλα αρχίσαν που την επιρροή της κάζιν μου (της θηλιτζιάς οφ κορς) που ήταν φατσιμένη με τα ‘παιδία του πίσω δρόμου’ (aka the Backstreet Boys). Εν αλήθκεια, θα σhίψω την κκελλέ μου κάτω τζιαι θα το βροντοφωνάξω: I was a BSB fan as well! Μπορεί τζίνοι να ήταν τζιαιροί τζιαι επεράσαν αλλά κάτι μέσα μου, μιας τζιαι αγαπώ τόσο πολλά τη μάνα Ίνγκλαντ, χοροπηδά άμαν ακούει τζίντους Ά-μπααααααα (Abba) ή την Λέιντι Πουτζίνη που τραουδά νάουα-ντέις σαν μπριζόλα τζιαι λαλεί ‘πόουκ-μάι-φέις’. Γενικά η ποπ για μένα σημαίνει ελαφρότητα πλεόν, κάτι το τελείως επιφανειακό τζιαι ανάλαφρο, Μπι-Τζις (Bee Gees) ένα πράμα. Άμαν θέλεις να το κουνήσεις τζιαι να χαλαρώσεις σαν χάννος καμιά φορά η ποπ εν ότι πρέπει.


Backstreet Boys - Everybody (Backstreet's Back)

Λάτιν Μουσική (Latin Music)
Έβλεπα πάντα την λάτιν μουσική σαν η μουσική του πάθους, του σκοτεινού τζιαι του ερωτικού. Πολλά αγαπησhιάρικη μουσική, που προσωπικά κάμνει με πάντα να θέλω να φορήσω κότζινα τζιαι να χορέφκω σάμπα με έναν Ισπανό ούλη τη νύχτα. Που μιτσιά αρέσκαν μου οι Τζίψι Κίνγκς (Gipsy Kings) αλλά που πάντα μου αρέσκαν μου τα ισπανικά κομμάθκια, είτε για χορο ήταν είτε για μπαλάντα φάση. Ο Χούλιο Ιγκλέσιας (Julio Iglesias) να σε σαγηνεύει, ο γιος του να σε χορέφκει, κάτι άλλα νεαρά αγόρια που την Ισπανία να σε κάμνουν να θέλεις να το κουνάς, καλλιόρα ο David Bisbal etc. Γενικά πολλά όμορφη μουσική η λάτιν που με ξεσηκώνει τζιαι κάμνει το πάθος μέσα μου να αναζωπηρώνεται με κάθε της μελωδία.


Gipsy Kings - Bamboleo

Ροκ Μουσική (Rock Music)
Η πρώτη μου επαφή με τη ροκ μουσική έγινε όταν ήμουν 2α τάξη του Λυκείου (ναι άρκησα λίο να «ξυπνίσω» μουσικά). Πρώτα έγινε μέσω της ελληνικής ροκ μουσικής (βλέπε κάτι Παπακωνσταντίνου, κάτι Κατσιμηχαίους, κάτι Θηβαίους τζιαι Αλκίνοους). Γενικά άρκεψα που εντεχνο-ροκ τζιαι σιγά σιγά εστράφηκα προς το αγγλικό είδος της μουσικής τούτης. Εεεε τζιαμέ είδα τα ούλα. A whole new world…(που λαλούν τζιαι στον Αλαντίν). Ανακάλυψα Queen, the Rolling Stones, Pink Floyd, Simon & Garfunkel, the Doors, Duran Duran, Jimi Hendrix, the Beatles, Janis Joplin, Bob Dylan, Aerosmith, Led Zeppelin, The Who, The Clash, Eric Clapton, Van Morrison, David Bowie, Deep Purple, Blue Oyster Cult, Iggy Pop, Uriah Heep, Nirvana, Dire Straits, Kansas, Kiss, U2 κλπ κλπ. Τόσα/οι άλλα/οι πολλοί/ά μπάντς τζιαι τραγουδιστές που θα μου φάει σελίδες να κάτσω να τους γράψω ούλους/ά. Γενικά η ρόκ (τζιαι ειδικά η αγγλικλή ροκ) για μένα ήταν μια αποκάλυψη. Ήταν σάννα τζιαι it shaped my new adult self. Είδα ότι μέσα που τούντη μουσική ωρίμασα, άλλαξα, εμεγάλωσα τζιαι απομακρύνθηκα που τον once-popish-self μου τζιαι εγίνηκα πιο thoughtful με την έννοια σκεπτικιστή τζιαι ατόμου που θέλει να μάθει τζιαι να γνωρίσει νέα πράγματα τζιαι ορίζοντες. Συνέχεια τωρά στις μέρες μας φκαίνουν ροκ μπαντς αλλά κατα τη γνώμη μου εν μπορείς να συγκρίνεις τους Kings of Leon με ένα κομμάτι των The Doors. Απλά εν πάει. Τζιαμέ βλέπεις την διαφορετικότητα της ροκ πως ήταν κάποτε τζιαι πως έγινε τωρά. (αν τζαι αρέσκουν μου τζιαι πάω τους Kings of Leon εν συγκρίνουνται με κανένα που τα μπαντς πιο πάνω).


Pink Floyd - Comfortably Numb (Live version)

Μέταλ Μουσική (Metal Music)
Στη μέταλ μουσική πρώτη φορά εκτέθηκα το καιρό του πανεπιστημίου μου. Πρώτες μουσικές εισηγήσεις για τη μέταλ υπήρξαν οι Black Sabbath, System of a Down, Opeth, Pain of Salvation, HIM, Metallica τζιαι AC/DC (although οι τελευταίοι μπορεί να πιαστού τζιαι σαν ροκ αλλά τέσπα). Τα τελευταία χρόνια, μιας τζιαι κάμνω κάμποση παρέα με τα μπόυς, μιας τζιαι εν άντεργκράουντ τζιαι τζίνοι, εκθέσαν με(? έσhιει έτσι λέξη?) πολλά πάνω κάτω σε διάφορα είδη της μέταλ μουσικής. Heavy metal, doom metal, punk metal, progressive metal, power metal, black metal, death metal, new age metal και πάει λέγοντας. Μπαντς που εξεχωρίσαν μέσα μου για μένα εν οι Opeth, Nile, Gojira, System of a Down, Mastodon, Otep, Suffocation, Disembowelment, Septic Flesh, Cynic, Thorns, Tool (αν τζαι οι Tool μπορούν να πιαστούν τζιαι σαν ροκ μπαντ αλλά τέσπα), Lamb of God, Meshuggah, Burzum, Guns n Roses (αν τζιαι τούτοι πιάνουνται μόουρ για ροκ), Death, Anathema, At the Gates τζιαι κάποια άλλα που έννα σας πελλάνω αν τα αναφέρω τωρά. Πάνω κάτω στην μέταλ μουσική τούτες εν οι μουσικές μου ακροάσεις τζιαι απολαύσεις. Η μέταλ μουσική για μένα σηματοδοτεί μιαν νέα ζωή. Όι αναρχία ακριβώς. Αλλά μιαν αστείρευτη ανάγκη να εκφράσεις τα θέλω τζιαι τις ανάγκες σου πέραν που το τι σου επιβάλλει ή σου καθορίζει η κοινωνία μας σήμερα. Βλέπω τούντο είδος μουσικής σαν μια παρέλαση. Μιαν εξέγερση ψυσhιής. Μπορεί να ακούεται σαν μπρούταλ μιούζικ τζιαι οι περισσότεροι ανθρώποι εν καταλάβουν θεό (χου) γιατί νομίζουν ότι μιλά μόνο για το σατανά εντ σόου ον, αλλά εν πολλά far off from reality τζιαι που το τι θέλει να πει η μέταλ μουσική. Για να την ανακαλύψει κάποιος την μέταλ πρέπει να της δώσει υπομονή τζιαι ευκαιρία. Αξίζει όμως, τραστ μι.


Opeth - The Night and the Silent Water

Τζαζ/Μπλουζ/Σόουλ/Σουίνγκ Μουσική (Jazz/Blues/Soul/Swing Music)
Αλλό ένα γκίλτι πλέζαρ μου σε θέμα μουσικής εν η τζαζ/σόουλ τζιαι σουίνγκ μιούζικ. Η μπλουζ εξαρτάται που το κομμάτι αλλά τα άλλα τρια δώσμου να ακούσω τζιαι πάρμου την ψυσhιή μου (νοοοοτ). Ούλα εξεκινήσαν που τον Φράνκι....μα ποιόν άλλον. Τον βασιλιά όλων. Τον Σινάτρα. Έλιωσε μου τη καρκιά μου σαν έφηβο κοριτσόπουλο τζιαι έσhιει που τότε που η τζαζ τζιαι η σουίνγκ για μένα είναι άνοιγμα καρδιάς. Nina Simon, Miles Davis, Ella Fitzerland, Frank Sinatra, Louis Armstrong, Nat King Cole, Ray Charles, Otis Redding, Sarah Vaughn, Michael Buble, Seal, Jamie Callum, Katie Melua, Dean Martin, Norah Jones, Peggie Lee, Nancy Sinatra, Chet Baker etc εν λίοι που τους καλλιτέχνες που με εξιτάρουν αφάνταστα στο κεφάλαιο τζαζ/σουίνγκ μουσική. Βελούδινες απαλές μουσικές, αλλά και γρήγοροι μπιτάτοι ρυθμοί που σε μεταφέρουν στην ίσως ρομαντική εποχή του μετά-μοντερνισμού του 1960. Simply delightful!


Frank Sinatra - My Way

Accoustic/Indie/Alternative Music
Ίσως το μόνο είδος μουσικής που εν μπορώ να κατηγοροποιήσω στο που ανήκει ακριβώς. Εν μετεξελίξεις τζιαι παρακλάθκια της ποπ/ροκ/τζαζ/σόουλ/τσιλ-άουτ μουσικής της τελευταίας δεκαετίας αλλά εμένα ριλαξάρει με τζιαι ανεβάζει με σε καλλιτεχνικά επίπεδα που εν μπορώ να περιγράψω με λέξεις. Για να γίνω λίο πιο συγκεκριμένη: Sigur Ros, Snow Patrol, Brenda Carlile, Monika, Mumford & Sons, Travis, Ingrid Michaelson, Adele, Imoge Heep, The Verve, Placebo, Jason Walker, James Morrison, Radiohead, Stereophonics, The Foo Fighters, Bat for Lashes, The Black Keys, Bon Iver, The Dead Weather, White Stripes, DeVotchKa, The Zutons, The Killers, Kaiser Chiefs, Jeff Buckley, Joanna Newsom κλπ κλπ αλλά ο όλταϊμ φέιβοριτ μου είναι ο καναδός Leonard Cohen. Παναϊτσες μου. Λιώνει τον η μίλλα μου τζίντον τραουδιστή. Απλά αγαπώ τον λατρέφκω τον όσπου εν πάει. Για ούλα οφ κορς που επαραέπεσα σε αυτού του είδους μουσικής φταισιν οι διάφορες αμερικάνικες σειρές που βλέπω. Μπορει να εν επιφανειακές τζιαι πολλά εφηβικές ναι, αλλά τζίνοι οι μιούζικ έντιτορς τους κάμνουν πολλά καλές επιλογές μπορώ να πω.


Brandi Carlile - Tragedy (cello accoustic)

Λαστ μπατ νοτ λιστ...

Film Soundtracks/Original Scores
Καλά, απο που να προτοαρχίσω...απο James Horner, John Williams, Nino Rota, Ennio Morricone, Danny Elfman, Thomas Newman? Ούτε εγώ η ίδια εν ξέρω τι τζιαι ποιόν να προτοσυναφέρω. Να πω τους αγαπημένους μου. Εξέπληξε με πολλά ο Darrio Mariannelli τα τελευταία χρόνια με οτιδήποτε σάουντρακ τζι’ αν έγραψε. Ο συνθέτης επίσης του Lost o Michael Giacchino είναι εξαιρετικά λατρεμένος μου. Howard Shore, Clint Mansel, George Fenton, Yann Tiersen, Harry-Gregson Williams, Maurice Jarre, Alan Silvestri, Angelo Badalamenti και φυσικά ο υπέροχος και πάντοτινά άψογος Hans Zimmer που οτιδήποτε μα οτιδήποτε τζιαι να συνθέσει τζίνος ο άνθρωπος εν κάτι παραπάνω που αριστούρημα. Ίσως τα φιλμ σάουντραξ να μου αρέσκουν λόγου του ότι είμαι τζιαι αρκετά πελλαμένη με την κλασσική μουσική αλλά σίγουρα μπορώ να ομολογήσω ότι που το καιρό που έκαμα το μάστερ μου πας το κινηματογράφο τζιαι τη τιβί άρκεψα τζιαι έχω ένα new-found respect for music composers for film & screen. Εν πραγματικά αξιοθαύμαστο το τι μπορεί να κάμει η μουσική όταν συνδιαστεί με το οπτικό υλικό. Simply wonders…


Ennio Morricone - The Good, The Bad & The Ugly

Πάνω κάτω τούτα εν τα κρούσhιαλ είδη μουσικής που με συντροφεύουν παντοτινά. Φυσικά επαράλειψα μερικά αν και εν επίσης κοντά μου τζιαι πάντα μες το ipod μου όποτε τα θέλω. Ένα παράδειγμα εν η Ρέγκεϊ μουσική με προκάτοχο οφ κορς τον Bob Marley τζιαι τον τελευταίο καιρό ειδικά τζιαι ο Jack Johnson, Jason Mraz και παρόμοιοι του είδους τους. Καθώς όμως τζιαι ευρωπαϊκή μουσική σαν η γαλλική, ισπανική τζιαι ιταλική π.χ. o Jacques Briel, Dalida etc εν μερικοί καλλιτέχνες (παλιοί μόστλι) που πάντα θα με συγκινούν τζιαι θα μου αρέσκουν όταν το καλεί το κάθε οκέιζον οφ κορς. Επίσης θα ήταν πολλά φέιλ εκ μέρους μου να μεν αναφέρω τον Έλβις...ο βασιλιάς οφ κορς. Αν τζιαι τζίνος εν ανάλογα με την ώρα τζιαι το οκέιζον της κάθε περίστασης. Τζιαι το είδος της μουσικής που πρόσφατα άρχισα να ανακαλύπτω η Country μουσική με πολύν ιδιαίτερη αγάπη προς τους Fleetwood Mac τζιαι παρόμοιους του είδους τους.


Jacques Briel - Ne Me Quitte Pas

Ένας καλλιτέχνης που θα επικαλεστώ μόνον του εν ο John Lennon γιατί απλά ο άνθρωπος εν έγραψε απλά ιστορία...έγραψε ευαγγέλιο με τη μουσική, τη φωνή τζιαι τα τραγούδια του.


John Lennon - Working Class Hero

Το μουσικό μας ποστ φτάνει στο τέλος του. Ελπίζω να το απολαύσετε ορ νοτ, τούτες εν οι μουσικές μου προτιμήσεις ως επι το πλείστον αλλά γενικά είμαι ίζι λίσενερ. Τζιαι το λαϊκό μου θα το ακούσω οφ κορς αν εν της ώρας τζιαι της στιγμής πάντα, αλλά τα πιο πάνω είδη εν τζίνα που εν πάντα κάπου μπιμένα μέσα μου τζιαι σιγοτραγουδώ τα.

Έμπνευση για τούντο ποστ έδωκε μου εχτές το Lullaby του Brahms που άκουα στο youtube (ένας θεός – χου – ξέρει γιατί)

Καλό γουίκεντ έβρι μπόντι.

Που.Σου. Θα ακολουθήσει ποστ μες το γουίκεντ με τις εξελίξεις του γάμου της κάζιν. Ώιμε τι έχουμε να τραβήσουμε πάλε!


Leonard Cohen - Take this Waltz (poetry by Frederico Garcia Lorca)

Wednesday, 28 September 2011

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του....Εγώ!


Αγαπημένο μου βλογκ,

Παρ’ όλες τις συκοφαντίες τζιαι τα χίαρ-σέι που άκουσες, μετά λύπης σου σου ανακοινώνω πως όι εν εχάθηκα...απλά έπιασα ούλα τα Γιού-Ες Τίβι Σίρις τζιαι δεν ποκάμνω να γράψω λέιτλι. Τι Χάου-άι-μετ-χις-μάδερ (How I met Your Mother) τι Γκόσσιπ Γκέρλς (Gossip Girl) τι Γκρέις Ανάτομι (Grey's Anatomy) γενικά εφάλλαρα η γυναίκα στο πίντωμα τίβι σίρις. Να μεν σου πω ότι βλέπω τζιαι κυπριακές τωρά. (λόνγκ στόρι θα εξηγήσω σε άλλο πόστ)

Πέραν αυτής της επιφανειακής δικαιολογίας, τις τελευταίες μέρες μπορώ να σου ομολογήσω ότι...είμαι αποδεχτά καλά ψυχολογικά....με φιού μάινορ μπαμπς εντ μπρούζις.
Μια σταθεροποίηση χρειάζεται ακόμα. Ειδικά για να χωνεφτούν κάποια πράματα, στον προσωπικό τομέα όλγεϊς σπίκινγκ.

Αλλά υπάρχουν κάποιες κυλίδες που απλά εν σε αφήνουν να προχωρήσεις άνετα. Ο λόγος για τούτο είναι.....ο εγωισμός.

Πρόσφατα εκτέθηκα σε πολύν εγωισμό. Τζιαι μιλούμε ΠΑΡΑ πολύ εγωισμό. Ως τζιαι εγώ που είμαι το πλέον ζώδιο του εγωισμού δεν κάμνω έτσι (όκεϊ κάμνω αλλά βάλλω τζιαι εγώ τα όρια μου).

Έσhιει κάποια πλάσματα όμως που δεν καθίσκουν την μάπα κάτω τζιαι να σκεφτούν τζιαι λίο την άλλη πλευρά. Να δουν τζιαι τα πράματα που την πάντα των άλλων. Εχτός του ότι τούτο είναι μεγάλη κλειστομυαλία, είναι τζιαι πολλά κομπλεξικό το να βλέπεις μόνο τα πράματα που τη δική σου σκοπιά.

Είπα το, ξαναλέω το τζιαι είμαι σίγουρη ότι θα το ξαναπώ μες τούντο βλογκ:

“Before you criticize someone, walk a mile in their shoes. By the time you have walked it, you will be a mile away and you will have their shoes!”

Golden rule για μένα τούτη η φράση. Εν μπορείς να κρίνεις τον άλλον βάση του τι νομίζεις ότι ξέρεις ή του τι βλέπεις. Τα φαινόμενα τις περισσότερες φορές απατούν τζιαι πραγματικά εν ξέρεις τι μπορεί να περνά ο άλλος. Αν σταματήσεις μόνο τζιαι δείξεις την κατανόηση τζιαι την υπομονή να μάθεις τζιαι να δεις, αντι να φκάλεις τα δικά σου αδαής συμπεράσματα, τότε ίσως τζιαι να μπορέσεις να αισθανθείς στο ελάχιστο το τι μπορεί να περνά ο άλλος δίπλα σου.

Τούντο πράμα είδα να μεν γίνεται τον τελευταίο τζιαιρό. Με φίλους, συγγενείς, ανθρώπους που υποτίθεται they had each other’s backs. Είδα πόνο, αναιστησία, εγωισμό.

Τζιαι μπορεί να μεν με επλήγωσε άμεσα το θέμα, αλλά έμμεσα εστεναχώρησε με αφάνταστα γιατί εν κάτι που εν επερίμενα να δω να γίνετε μεταξύ ανθρώπων που υποστηρίζουν ότι εν οι άνθρωποι σου, τζίνοι που σε στηρίζουν τζιαι καταλάβουν σε όσο κανένας άλλος.

Όταν συναδελφικές σχέσεις σαν τζιαι τούτες χωλαίνουν έτσι, απλά εν δύσκολο να το αντιμετωπίσεις στην αρχή. Αρνήσε να πιστέψεις κάποια πράματα. Αλλά αφού τα διαπιστώσεις μετά μόνο λίες λύσεις υπάρχουν...

Μαζέφκεις τα κομμάθκια σου, το θρυματισμένο σου εγώ τζιαι το πόνο που σου εδημιουργήσαν τζιαι γυρίζεις τζιαι φέφκεις για το εμπρός. Που έτσι καταστάσεις μαθαίνεις να κρατάς μόνο τα καλά κομμάθκια που πραγματικά νομίζεις ότι αξίζουν να έσhιεις δίπλα σου τζιαι απλά συνεχίζεις μπροστά...

Ο χομο-σαπισμένος άνθρωπος τζιαι το εγώ του...νέβερ-έντινγκ νάιτμεαρ που λαλούσιν τζιαι οι MSG πιο κάτω...

Αν εβάλαμε ούλοι λίο, έστω λιο, το εγώ μας, δατ μπλάντι εγώ μας κάτω, ίσως να είχαμε περισσότερη κατανόηση ουάν φορ ανάδερ.

Αλλά...αλλάσσει ο άγρωπος; Εν αλλάσσει...(ίσως τζιαι να αλλάσσει αλλά σε ρέαρ οκέιζονς)



MSG - Never-ending Nightmare

Sunday, 25 September 2011

Little Goody Two-Shoes


Το λοιπόν...έσhιει μια πάστα (όι σhοκολατίνα) αγρώπων που άπλά εν καλοί με ούυυυυυυλουυυυςςςςς! Γνώμη ακολουθεί αχέντ σόου αν μεν εν της ευαρέσκειας σας, μεν συνεχίσετε.

Κατά τη δική μου οπτική γωνία και ταπεινή μου γνώμη, τούντους αγρώπους να τους φοάστε. Άνθρωπος που εν καλός με ούλον το κόσμο τζιαι δε νευριάζει ποττέ τζιαι με κάνέναν ή έσhιει τα καλά με τον οποιονδήποτε, σημαίνει ότι κάποιον λάκκο έσhιει η φάβα. Έσhιει μια φράση που λαλεί "που τα σιγανά ποταμάκια να φοάσε" τζιαι με απόλυτο δίκαιο.

Εν εν θέμα του ότι μπορεί να είμαι καχύποπτη τζιαι να αμφισβητώ τους πάντες τζιαι τα πάντα. Απλά, νιώθω ότι άνθρωπος που τίποτε εν τον εκνευρίζει ή πάντα εν ούλο μες τες αγάπες τζιαι τες καλοσύνες με ούλους τότε ίσως κάτι λάθος πάει ΄χ΄.

Δεν λέω ότι μπορεί να μεν υπάρχουν τζιαι πλάσματα που εν απλά genuinely nice. Αλλά εχτός του ότι σπανίζουν, (ας πούμε πιο εύκολο εν στις μέρες μας να γίνεις ένας Ζούκεμπεργκ παρά να έβρεις έναν τέθκιο πλάσμα) εν λίο μη-ρεαλιστικό γιατί ούλοι μας ανεξερέτως είμαστε ντιπ ντάουν εγωιστές ώσπου έν πάει.

Πρόσφατα αντιλήφθηκα ότι επεριτρυγύριζε με έναν τέθκιο πλάσμα. Μια "Little Goody Two-Shoes". Δεν λέω για το παραμύθι που εγράφτηκε το 1900, αλλά για το στυλ του ανθρώπου που απλά το "παίζει" καλός/η με όλους γυρώ του. Σούνερ ορ λέιτερ, εαν μιλήσεις με κόσμο, θα δεις inconsistencies στη συμπεριφορά, μιαν απαθής και ουδέτερη στάση προς τους άλλους γύρω τζιαι γενικά μηδέν στο θέμα προσωπικότητας.

Δις κάιντ οφ πίπολ αποφεύγω τους άμαν αντιληφθώ το γκέιμ τους, γιατί του μι νομίζω εν δε γουόρστ κάιντ οφ πίπολ, γιατί ποττέ εν ξέρεις πότε θα σου την φέρουν ή τι μπορούν να σου κάμουν που πίσω που τη ράσhιη σου. Γενικά προσπαθώ να μεινίσκω μακριά που λόου τους γιατί φοούμε ότι ανθρώποι που εν ΠΑΝΤΑ καλοί, απλά εν εξωπραγματικοί τζιαι μη-αυθεντικοι.

Μπιγουέαρ, απλά τούτο λαλώ. Γιατί εν που τους πολλά ήσυχους τζιαι που τους πολλά "καλούς" που μπορεί να την πατήσετε.

Thursday, 22 September 2011

Othello: Review in a Nutshell


…to love the Moor…

Ακόμα μια τραγική απόφαση: ετόλμησα να πάω να δω τον Οθέλλο με το Κιμούλη, Μαρκουλάκη και Καρύδη εχτές. Big φάκινγκ mistake. Ένας φίλος σήμερα στο φατσικό-μπούκ έγραψε σχετικά με την εψεσινή παράσταση: «Εάν θέλετε να δείτε μια πολλά ωραία επιθεώρηση, πιέννετε να δείτε τον Οθέλλο με το Κιμούλη. Και γαμώ τες επιθεωρήσεις.» Θα εξηγήσω πιο αναλυτικά πιο κάτω γιατί το παιδί τούτο αποκάλεσε μια απο τις μεγαλύτερες Σhαιξπηρικές τραγωδίες, επιθεώρηση.

Πέρσι έτσι τζαιρό έτυχε να πάω στο ανέβασμα μιας άλλης παραγωγής του Μαυριτανού ήρωα (aka Othello). Τζίνη η παράσταση ήταν του ΘΟΚ (αλί και τρισαλί μου), η οποία επίσης άφηκε με οικτρά απογοητευμένη. Κάτι που εν εκατάφερε να εξιλεώσει ούτε ο ελληνικός θίασος.

Εν μου αρέσκει να πιέννω προκατελειμμένη στο θέατρο γιατί για μένα θέατρο σημαίνει άπειρο, νόου μπάουνταρις τζιαι ο χώρος όπου η έκφραση είναι λίμιτ-λες. Με το Σhαίξπηρ όμως έχω ένα κόλλημα. Δε μπορώ να μου τον σφαγιάζουν με προγκρέσιβ μοντερνιστικές ιδέες τζιαι σhίλια θκιο βίζουαλς που εν αχρείαστα τζιαι στερούν την υπέροχη δραματοποίηση της γλώσσας τζιαι της πλοκής. Για μένα, έτσι σκηνοθέτες/παραγωγοί εν αξίζουν μια.

Να ξεκινήσω που το mis-en-scene του θεατρικού έργου (aka σκηνογραφία, κουστούμια, σχεδιασμός παραγωγής, φωτισμός, ήχος). Η σκηνογραφία ήταν απλή, λίτη. Ένα μεγάλο βάθρο στη μέση της σκηνής όπου εδιαδραματίζετουν η δράση. Τα έπιπλα επηγαινοέρχονταν με την ανάλογη αλλαγή πράξης τζιαι τοποθεσίας. Δύο άσπρα χαμηλά τραπέζια τα οποία δέι σέρβντ πιο μετά σαν το κρεβάτι στο οποίο στραγγαλίζεται η Δυσδαιμόνα τζιαι 3-4 άσπρες καρέκλες που εμετακινόντουσαν ανάλογα με τη σκηνή. Με ένα προτζέκτορ ον δε μπάκ-γκράουντ για να μας κατατοπίζουν στις διάφορες τοποθεσίες που βρισκόμασταν τζιαι για να μας διούν ένα αίσθημα της ατμόσφαιρας που επικρατούσε σε κάθε σκηνή. So far so mediocre!

Θα σταθώ λίο σε δύο σκηνές: η μια εν στην αρχή του θεατρικού έργου όπου (δε ξέρω πως ήρτε του σκηνοθέτη – που έφ-γουάι-άι εν ο Κιμούλης τζιαι ο Μαρκουλάκης που το εσκηνοθετήσαν) εβάλαν την αποκάλυψη ότι ο Μαυριτανός εν μαζί με την αγνή τζιαι αθώα Δυσδαιμόνα (Καρύδη) αφότου επαντρεφτήκαν, να χορέφκουν σ’ ένα στυλάτο νουάρ μπαρ που είσhε τζιαι μια τραγουδίστρια του στυλ μπουρλέσκ. Αν είναι δυνατόν! Ο Οθέλλος σε μπουρλέσκ. Τι άλλο θα δούμε?!

Η δεύτερη σκηνή που την εκάμαν τέλεια σοφτ-πορν (με το μπαρδόν τζιόλας σε όσους προσβάλλουνται εύκολα που τον τρόπο περιγραφής μου) ήταν η σκηνή όπου ο ανθυπασπιστής του Οθέλλου, ο Κάσιο, πιέννει να δει την φιλενάς του η οποία είναι μια εκδηδώμενη γενέκα, aka κάτι σαν τη Ελένη τη π****. Εφέραν τζιαι pole dancer, γιατί οφ κορς όλες οι Σhαιξπηρικές τραγωδίες που καταλήγουν με τα δύο τρίτα του καστ πεθαμένα μέχρι το τέλος του έργου, πρέπει να έχουν τζιαι μια πόουλ ντάνσερ! (ααααχχχ ρε Γούιλιαμ, τα κόκκαλα σου όι μόνον ετρίξαν εψές αλλά εν κανονικό άλεσμα που υπέστηκαν).

Τα κουστούμια επήραν οφ κορς μια πιο μοντερνιστική έκδοση. Εεε φυσικά, εξυχρονιστίκαμε που τη Κύπρο του 1597. Ο σημερινός Οθέλλος ήταν ντυμένος μιαν με τα στρατιωτικά του, σαν τους στρατιώτες του γιού-ες-οφ-έι στο Αυγά-νισταν, ο δε Ιάγος όλγεϊς ντυμένος με την ναυτική στολή λοχαγού που μου εθύμιζε πολλά παραπάνω τον Παπαμηχαήλ στην Αλίκη στο Ναυτικό παρά το ναυτικό στόλο της Βενετείας του 1600. Πως λέμε καμία σχέση; Έτσι ένα πράμα.

Το υπόλοιπο αντρικό καστ, τζιαι τζίνο με στολές μιαν στρατιωτικές τζιαι μιαν ναυτικές. Ο Οθέλλος αφού εμετακόμισε εις τη μεγαλόνησο (στο έργο πάντα μιλάμε) εμπήχτειν τις τζελαπίες (πιθανότατα στερεοτυπικό σκηνοθετικό λάθος για να μας υποδείξουν ότι ναι ιντίτ ο Μαυριτανός ήταν ΤΖΑΙ μουλλάς, σάννα τζιαι εν θα το επιάναμε άδεργουαϊζ) τζιαι η καλή μας τζιαι αθώα μας Δυσδαιμόνα που τη μιαν εντύνετουν σαν κλασσάτη Νεο-Υορκέζα του άππερ-ίστ-σάιντ τζιαι την άλλην σαν ψωνέ Τζάκι Ωνάση (μη χε). Καμία σχέση που να εκφράζει τη σύνδεση μεταξύ της ενδυματολογίας της τζιαι του «υποτιθέμενου» αθώου (που ήταν πράκτικαλι νον-εξίζσταντ) χαρακτήρα της. Ατέ για να μεν πω για το σίλβερι λίοταρντ κορμάκι της πόουλ ντάνσερ γκαμπαρετζούς γιατί εν θα τελειώσουμε με τούντη κριτική.

Ο ήχος, άκυρος όσπου εν είσhε. Τα μικρόφωνα τους μιαν ελητουργούσαν μιαν όι. Η μουσική ήταν εντελώς άουτ-οφ πλέις εντ τάιμ. Δεν εκόλλαν με τίποτε. Πρέπει να το εκάμαν τέλεια για το χαβαλέ τους ο Κιμούλης τζιαι ο Μαρκουλέισhιον. Ο φωτισμός αρκετά καλός αλλά πολλά προσποιητός όταν εθέλαν να δώσουν έμφαση τζαι αγωνία στις πολλά δραματικές στιγμές (aka ένα παράδειγμα τούτου ήταν η σκηνή του φόνου όπου τότε τζιαι μόνο τότε εσκεφτήκαν να χρησιμοποιήσουν το κότζινο φωτισμό για να μας δείξουν τζαι καλά το συμβολισμό του αίματος – duuuuuuuuuuuuh ας πούμε, σάννα τζιαι εν το εκαταλάβαμε)

Ερμηνείες χλιαρές, τεμπέλικες, με άδικο ταπεραμέντρο που όι μόνο εν εξεσηκώναν τις τρίσhες τις τζεφαλής μου που φόο αλλά εκάμναν τες να μαραζώσουν ακόμα παραπάνω. Ο Κιμούλης σαν ο Οθέλλος εν επίεννε καθόλου. Με την κλιμάκωση του είδα σαν χαρακτήρα, με το ψυχολογικό του ταξίδι. Ούτε καν τον ελυπήθηκα στο τέλος, που υποτίθεται ένα ριμορς έσhιεις το για το τι έπαθε. Με το Κιμούλη, εμπάθεια μηδέν. Μεν σας πω ότι εχάρηκα στο τέλος που επέθανε τζιαι ησυχάσαμε.

Ο δε Μαρκουλέισhιον φωνακλάς τζιαι πεισματικά πομπώδες σαν Ιάγος. Είπαμε πουλάκι μου, ναι είσαι Μακαβιελικός χαρακτήρας εν τζιαι εν ανάγκη να φτύνεις κάθε ατάκα σου. Ειδικά της ατάκες που ξιτιμάζεις. Τζιαι με ρέγουλα οι βρυσhιές στο Σhαίξπηρ αγάπη μου. Εν τζιαι εν Αριστοφάνη που πάιζεις. Σεβάστου τζιαι λίο τη γλώσσα του ποιητή. Εσύ έκαμες την τέλεια αιδοίο (λέμε τωρά).

Η δε Καρύδη, πιο άσχετη Δυσδαιμόνα εν εξαναείδα στη ζωή μου. Όι βάλτε ‘χ’. Είδα. Την Νιόνη Χαραλάμπους. Αλλά τζιαι η Καρύδη εν ίσhια με τα μέτρα της Χαραλάμπους. Μα εχαθηκε σιόρ να παίξει κάποιος της Δυσδαιμόνα όπως πρέπει τζιαι όπως γράφει κάτω στο χαρτί ο Γουίλλιαμ; Αγνή, λιγομίλητη, απαλή, η προσοποποίηση του καλού, η αθώα, η αφελής, αλλά που εν έτοιμη να παλαίψει για την αγάπη της. Εχάθηκε να έβρετε μια Δυσδαιμόνα έτσι σιόρ;

Για του άλλους ηθοποιούς απλά αφήκαν με αποστασιωποιημένη τζιαι απλά αδιάφορη. Γενικά μια χλιαρή ατμόσφαιρα περί θέματος ερμηνείας. Ούτε ο Μπουρδούμης σαν Κάσιο με έκαμε να φλιππάρω (τζιαι γουστάρω τον πολλά τζίντον ηθοποιό) αλλά ούτε τζιαι η Μπρέπου (που έπαιζε την Εμίλια, που εν και γαμώ τους χαρακτήρες ιν μάι οπίνιον) εκατάφερε να με κάμει να πω «ναι βρε παιδί μου, τούτη εν μια κικ-αςς ερμηνεία».

Βασικά, μια πασανάκατη μετριότατη σκηνοθεσία τζιαι παραγωγή στο σύνολο της που όι μόνο it doesn’t do justice to the play and its thematology (ζήλεια, προδοσία, απιστία) αλλά αφήνει τον θεατή με μια συγχησμένη ιδέα του τι θεατρικό έργο είναι ο Οθέλλος. Τούτο λαλώ το γιατί σε πολλές φάσεις εκάμαν το ΤΖΙΑΙ αστείο. Όκεϊ είπαμε, ο Σhαίξπηρ εν ειρωνικός ώσπου εν πάει, αλλά όι να λαλείς κόμμεντς για το Μαυριτανό τζιαι το κοινό σου να γελά αντί να προβληματίζεται.

Τζιαι κάτι τελευταίο τζιαι τελειώνω με τη κριτηκή αυτής της επιθεώρησης: γουότ δε φακ ντούντ! Προς τι η μαυροφορεμένη με τζελεπία γενέκα που εβούραν τον Οθέλλο που τα πισώ. Αν θέλεις να μιλήσεις για Οριενταλισμό τζιαι Κολονιαλισμό, μεν το κάμεις με στερεοτυπικά βίζουαλς. Τζίνη η ανατολίτικη μουσική τζιαι η γενέκα με τη μπούρκα εν συμβολίζει το ανιμαλιστικό ή το οριένταλ στον Οθέλλο. Εν η ψυχολογική του διάθεση που σου αλλάσσει την ιδέα για τις ρίζες του Μαυριτανού. Θκεβάστε τζιαι κάμετε τζιαι λίο ρίσερτς πριν κάμετε μια παραγωγή τα γέριμα. Εν θα σας ππέσσει ο κώλος!

Ακόμα μια παραγωγή του πιο διάσημου Μαυριτανού στην ιστορία του αγγλικού θεάτρου έφτασε στο ονυδηρό τέλος της, κάτω που τη γκιλοτίνα του σεξουλιάρη γεροχούφταλου Γιώργου Κιμούλη τζιαι του Κωνσταντίνου ‘i-love-all-the-boys’ Μαρκουλέισhιον.

Πάω να δουλέψω νάοου. ΤΟΣΟ συγχήσμένη είμαι που τούτα που είδα!

Wednesday, 21 September 2011

Ο έρωτας δεν πάει στα βουνά...


...αλλά πάει μες τη πόλη, στήνει αντίσκηνο σε αδαής περαστικούς τζιαι φακά τους μιαν με τη κουτάλα ίσhια πάνω ώστε να πούν τον δεσπότη Παναγιώτη. Όι εν επέλλανα ακόμα. Ντουόντ γουόρι. Απλά πολύ λαβ ις ιν δι έαρ έβρι μίνιτ έβρι γουέαρ βλέπω τελευταία τζιαι άρκεψα τζιαι αγχώνουμαι....ις δις λάβ ορ ιζ ιτ αν ιλούζιον;

Καλά...κατ’ εμέ άλλο λαβ τζιαι άλλο έρωτας, σόου εν θα κάτσω να αναλύσω νάου τες διαφορές τους.

Το πιο όμορφο πράμα είναι να ξέρεις ότι όσο μακρυά τζιαι να’ σαι, όσο μόνος τζιαι να’ σαι, πάντα έννα έσhιει κάποιον πίσω να σ’ αγαπά τζιαι να σε νοιάζεται. Στον έρωτα εν πολλό πιστέφκω. Θεωρώ ότι ο έρωτας εν κάτι πρόσκαιρο που με το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζει τζιαι αλλοιώνετε.

Η αγάπη εν τζίνο που λαλούσιν...diamond in the rough! Πολλά δύσκολο να το έβρεις...πιο δύσκολο τζιαι που τον έρωτα. Γιατί σε αντίθεση με τον έρωτα, η αγάπη, η πραγματική, αληθινή τζιαι αγνή αγάπη με τον καιρό αντι να αλλοιώνετε τζιαι να μετριάζεται, πρέπει να φουντώνει τζιαι να παίρνει μια πιο γλυκιά γεύση. Σαν το κρασί ένα πράμα. The older the wine, the better the taste, εν εν έτσι που λαλούσιν;

Πάντα μου που μωρό εν ήθελα να ερωτευτώ. Έβλεπα το σαν ένα φοβερό πράμα που αντί για χαρά πάντα διά σου πόνο τζιαι θλίψη. Μεγαλώνοντας, εστράφηκα πολλά στο πάθος. Αρέσκει μου μια σύνδεση μεταξύ ανθρώπων να μεινίσκει ζωντανή με το πάθος (όι τον πόθο, προσοχή μεν τα συγχήσουμε τούντα θκιο γιατί εν πολλά διαφορετικά).

Στην αρχή της ενηλικίωσης μου (τζιαι ακόμα ως σήμερα) αρέσκε/ει μου ο άλλος άμαν έσhιει πάθος. Με το οτιδήποτε. Όι νεσεσάριλι πας το θέμα αγάπη, αλλά πας σε ούλα στη ζωή του.

Τζιαι ένα φιλόσοφι φαν φακτ μάι ντίαρ συν-βλόγκερς: τον καιρό εκείνο πήγε ο Ιησούς που οι αρχαίοι ημών εκάθουνταν πας τους ρότσους τζιαι επαρλάραν με τες ώρες, υπήρχαν οι διάφορες φιλοσοφικές σχολές τζιαι η κάθε μια με τη δική της ιδεολογία. Μια που τούντες σχολές ονομάζετουν ο Εγωιστικός Ηδονισμός. Τούτη η σκολή που λαλείτε, υποστήριζε ότι το μόνο αληθινό καλό στον άνθρωπο έρκετουν που την ηδονή. Τζίνο δηλαδή που έκαμνε τον άλλον να αισθάνεται καλά. Τζιαι σε μια ευρεία μετάφραση, το πάθος. Για τούντο μπαντς οφ γκρούπ, μόνον ένα πράμα εμέτραν όταν επεθάνισκε ένας άγρωπος: αν είσhε πάθος, αν έζησε με πάθος.

Εγώ μεταφράζω τούντην ιδεολογία, όι με το υλιστικό τρόπο του τι σε κάμνει να νιώθεις καλά άμαν ψουμνίζεις ούλο το Χάρρολντς στο Λόντον τάουν ή άμαν έσhιεις δε γκρέιτεστ σεξ λάιφ έβερ. Εν εν καν σαρκικά που εκλαμβάνω τούντην ιδεολογία. Πέρσοναλι, πιστέφκω ότι πάθος πρέπει να έσhιει ο κάθε άνθρωπος, σε ότιδήποτε στη ζωή του. Ακόμα τζιαι ο πιο μίζερος, γκρινιάρης, τσιγκούνης τζιαι γερο-ξεκούτης άνθρωπος να είσαι, αν έσhιεις πάθος στη μιζέρια σου τότε γιού αρ λίβινγκ έι φουλ λάιφ.

Έτσι βλέπω τζιαι την αγάπη....ένα γεμάτο δοχείο. Που ακόμα τζιαι να σε σύρουν μέσα τζιαι να μεν ξέρεις να κολυμπάς, γιού καν όλγεϊς φλόουτ.

Λετ δέαρ μπι λάβ....λαβ ις ολ γιου νιντ (όπως ετραγουδήσαν κάποτε τζιαι τα μπρίτισh σκαθάρια
)

Που.Σου. Όι εν είμαι ερωτευμένη τζιαι γράφω για λαβ. Απλά εκατέβηκε μου πας σ' άνεμο...


The Beatles - All You Need is Love

Monday, 19 September 2011

Ο γάμος, του γάμωντος, Ω Γάμε!


Εθκιανέφκουν μου κλασσικά μες το παλιο-φατσικό-βιβλίο τζιαι έπεσα πάνω σε μιαν εξεγερμένη φιλενάς να ποστάρει ένα πολλά άνγκρι μήνυμα για τους αβέρτα γάμους που πρέπει να παρεβρεθεί τζιαι το πόσο ξεφτιλισμένο είναι στη σήμερων ημέρα να καλιεί κάποιος σhίλια πεντακόσhια πλάσματα μόνο τζιαι μόνο για το φακελούι.

Να στα θώ κάπου δαμέ τζιαι να κάμω ντις-κλέιμερ για να μεν έχουμε παράπονα πιο κάτω: I hate weddings. I find them totally unnecessary and think it’s a tradition passed down into modern society to have the masses confined and squeeze them out of every penny one owns. Γενικώς....εγώ τζιαι γάμοι = deadly combo. (πάρμε τζιαι στο γάμο σου να σου πω τζιαι του χρόνου ένα πράμα)

Θα έθελα να σταθώ στο θέμα προσκάλεσμα φέρστ οφ ολ. Όκεϊ καταλάβω ότι έσhιεις μια φάουσα συγγενολόι. Καταλάβω ότι οι γιαγιάδες τζιαι οι θκιάδες σου εγινήκαν κουνέλες στα δεκατρία τους τζιαι εγεννήσαν την μισή Πελλοπόνησο τζιαι την άλλη μισή Τζερύνεια. Αλλά το να θυμάσαι ότι υπάρχουν τζίνοι οι συγγενείς μόνον άμαν έννα παντρευτείς/ βαφτίσεις, για μένα τούτον εν πολλά ξεφτίλα τζιαι τσίπικο πράμα.

Το θέμα φακελούι. Ωπ τζιαι τούτο εν μεγάλο θέμα...οφ κορς έννα καλέσουμε ως τζιαι το τελευταίο προ-πάππο μας που εν βλέπει γιατί εν φάμιλι, ασχέτως αν τον είδαμε μια φορά τον καιρό που είμασταν τριών τζιαι ούτε καν αθυμούμαστε τη φάτσα του. Αλλά εμείς οφ κορς θα τους καλέσουμε ούλους. Γιατί θέλουμε τους στο τζιαινούρκο αυτό ξεκίνημα της ζωής μας. ΜΑΙ ΑΣΣ! Εν τα ριάλλια που θέλουμε σε τούντο νέο μας ξεκίνημα οξά.....

Πλέον ο γάμος εν εν ένα γεγονός για να γιορτάσεις την επίσημη αγάπη του ζευγαριού, αλλά για να γίνεις ακόμη ένας επενδυτής στο τζιαινούρκο τους σπίτι, αυτοκίνητο ή γιούνιτ (=μωρό - ποιό). Στις μέρες μας, στην Κυπριακή πάντα κοινωνία μιλάμε, ο γάμος είναι ένα επιχειρηματικό γεγονός. Γι αυτό βλέπετε τους ούλους τους γονιούς να βουρούν ο ένας που τα πισών τους γάμους. Έτσι ώστε ποννάρτει η μέρα να κρεμάσουν παντρέψουν τα δικά τους κοπελλούθκια να έχουν να καλέσουν για να πιάσουν μάνεϊ.

Όπως εκάμναν κόμμεντ τζιαι στο φατσο-πουτζίνο-του-Ζουκεμπέργκ....ας ανοίουν έναν μπανκ-ακάουντ σιόρ πλέον να πιέννει ο άλλος ονλάιν να κάμνει την κατάθεση του ήσυχα τζι’ ωραία τζιαι να αποφεύγει τζιαι τζίνον ούλο το παναϊρι που κάμνουν οι πλείστοι.

Προσωπικά εγώ θα έθελα να δώκω δώρο σε γάμους. Κάτι πρακτικό....μιαν τοσκιέρα φορ εξάμπολ ή ένα τηάνι για να τρώσειν (τζιαι ύστερα για να το κοπανά ο ένας πας την κκελλέ του άλλου). Απλό, πρακτικό τζιαι ότι πρέπει για ένα σπίτι. Όι να κοτταρίσκω εκατό και ευρώ για κάθε κρεμασμένο παντρεμένο ζεύγος.

Τζιαι πλέον ακόμα τζιαι τα λεφτά του φαγιού σου σε γαμήλιο τραπέζι πληρώνεις το πολλά παραπάνω.....άσε που γάμος για μένα ακούει μόνο στη λέξη....πάρτυ/πανυήρι...

Εν θέλω να είμαι κατζιά, ούτε πίκρισσα είμαι....απλά ο θεσμός του γάμου σαν θεσμός εν ισχύει πλέον (όι πως ίσχυε παλιά, γιατί τουλάχιστον παλιά ελέαν το ότι ο γάμος εν απλά ένα συμβόλαιο μεταξύ θκιο οικογενειών...τωρά λαλούν το....έρωτα)

Δεν χρειάζεται να κάμεις μιαν δέσμευση σου με τον άνθρωπο σου βούκινο ή να παρελαύνεις σαν τον βασιλιά καρνάβαλο μόνο τζιαι μόνο για να παραωθείς τζιαι να λαλείς ότι ήβρες τον σύντροφο της ζωής σου. If you have…lucky you! Γούστο σου τζιαι καμάρι σου. Τζιαι αν θέλεις να δείχνεσαι τζιαι τζίνο δικαίωμα σου. Αλλά δε σε καθιστά θέμας τζιαι έξπερτ πας το θέμα αγάπη.

Επειδή περπατάς με άσπρο φόρεμα στην εκκλησία τζιαι παραώνεσε με 30,000ευρώ σε ένα βράδυ, δε θα σε κάμει any more happier than the most geeky couple ever!


Γενικά το θέμα κυπριακός γάμος σπάζει μου την πολλά γιατί θεωρώ το πλέον μόνο πασαρέλα τζιαι σhόου. Αν όντως αγαπάς κάποιον, πιστέφκω εν χρειάζεται να το κάμεις δημόσιο σούργελο. Φτάνει που το ξέρεις...αλλάαααααα, να μεν το μάθουν τζιαι τα τρία τέταρτα της κυπριακής μπανανίας;;;;; Ακατάγνωτα γιέ μου!

Νόου γουόντερ που εν μου αρέσκουν τούντα χωρκαθκισμιατά. Γάμοι στο Τρικκής Πάλας τζιαι στο Μόντε Καπούτο...γάμοι μόνο τζιαι μόνο για τζίντο φακελούι. Τζιαι μετά λαλούν σου ρίαλ λαβ....ααααχχχχ....επαρεξηγήσαν τέλεια την ουσία σαμ πίπολ!



Φοίβος Δεληβοριάς - Η Μπόσα Νόβα του Ησαϊα

Sunday, 18 September 2011

A Change is Gonna Come...


Bittersweet
Ακόμα μερικές μέρες επεράσαν. Αρκετός πόνος τζιαι μια υποβόσκια θλίψη. Μια συνεχόμη ρουτινιασμένη εφτομάδα ήρθε να κάμει το κύκλο της. Με πολλές πολλές αλλοπρόσαλλες εκπλήξεις.

Αυθορμητισμός
Αποφασισα να είμαι πιο αυθόρμητη τελευταία...
Εναρκτήριο μου σημείο υπήρξε μια βαθιά ανάγκη για απόδραση. Τζιαι που αλλού θα έκαμνα την απόδραση απο τη μητέρα πατρίς; Ινγκλάντ αλόουυ! Οφ κορς. Τζιαι μέσα στον ενθουσιασμό τζιαι τον αυθορμητισμό μου, είπα μαζί με τα κρίστμας χόλιντεϊς να ρίξω τζιαι μια τριήμερη απόδραση πάλι στη μάνα πατρίς για να απολαύσω μια συναυλία των Όπεθ. Δε φαντάζεστε! Άι αμ ον φάιιιιααααααααρ! Εεε μα...έννα σπάσει το πλάσμα σιορ;

Μαζί με το αναπάντεχο αυθορμητισμό του κλείσιμου εισητηρίων τζιαι βίρα εισητηρίων έπρεπε να περάσω τζιαι που ένα γκρίλλινγκ χενς πάρτυ. Πρώτο μου στη σειρά σαν άνταλτ. Μπορώ να πω ότι παρά τον αρχικό μου εκνευρισμό γιατί εξέχασα το μομπάιλ μου σπίτι τζιαι ον δε γουέι έσπασε το τακούνι μου (πόσο γκαντέμο θέε μου - χου) το χενς ήταν σε λογικά πλαίσια τζίνο που λαλούν οι μπρίτισh rather 'quaint'. Απλό, λιτό, χωρίς υπερβολικό βαβαβούμ τζιαι γυναικοσυζήτηση. Γενικά ήταν μια χαλαρή, ήρεμη φάση (όι ότι με επείραξε του μπι όνεστ)

Cherry on Top
Μετά που θκιο excruciating φτομάδες πόνου τζιαι στεναχώρκας....ήρτε να με αγκαλιάσει μια μεταβατική ηρεμία. Εν ήθελα πιον να φωνάξω ή να κλάψω ή να κατηγορήσω. Απλά ήθελα να ζήσω...να απολαύσω στιγμές χωρίς να φέρω κατζία, πίκρα, κατηγορίες τζιαι δάκρυα. Εν εν ότι εν ήθελα να αντιμετωπίσω κάποια πράματα απλά εκατάλαβα ότι life's damn too short to waste it on arguing and hurting.

Τζιαι....ήρτε το κερασάκι να μου δώσει μια γλυκιά, απρόσμενη γεύση. Τζιαμέ που ενόμιζα ότι θα ετέλειωνε κάπως συνηθισμένα το Σάββατο βράδυ μου...ήρτε μια έκπληξη, μια αποκάλυψη που ούτε να μου το ελέαν δε θα το επίστεφκα. Εξομολογήσεις φάιναλι τζιαι ένα απρόσμενο φιλί που επερίμενα αρκετό τζαιρό να το δώκω. Αλλά once I did... ηρέμησε κάτι εντελώς που μέσα μου.

Τζίνο που είπα...ηρεμία. Προσπάθεια για εμπιστοσύνη. Απόλυτη ειλικρίνια τζιαι καθαρή καρδιά. Τζιαι πορεφκούμαστε προς κάτι καλύτερο...

Χιάρς χόουπινγκ για την καινούργια εφτομάδα που ξετυλίγεται. Αρκέφκω τζιαι κάτι τζιαινούρκο...σεμινάρια δημιουργικής γραφής! Κάτι που έθελα που καιρό να κάμω...μιας τζιαι το γράψιμο ήταν πάντα το μεγάλο μου απωθημένο. Ελπίζω το φθινόπωρο να πορεφτεί με δημιουργηκότητα τζιαι αλήθεια..

Καλά μας ξεκινήματα...


Seal - A Change is Gonna Come

Tuesday, 13 September 2011

Let's talk about....ethics!


Λετς τολκ έθιξ...σhαλ γουί;

Υπάρχει η προσωπική ηθική τζιαι η κοινωνική ηθική. Κατ'εμέ η κοινωνική ηθική εν μπούλ-οφ-κραπ. Βασικά εν μια αναγκαστική ηθική που μας επλάσαρε η κοινωνία τζιαι εκάμαν μας την inprint & inbed ή όπως θέλετε αλλιώς πετε το. Τζιαι μοστ πίπολ ακολουθούν το τούτο πιστά σάννα τζιαι έτσι πρέπει, σόου έτσι πρέπει να είναι.

Η προσωπική ηθική νάοου....μιας τζιαι τούντο μπλογκ εν δικό μου, τζιαι εν φυσικό να έχω δικό μου πόιντ-οφ-βιού για κάποια θέματα, θα μιλήσω για το πως εκλαμβάνω εγώ την ηθική, για μερικά θέματα οφ κορς γιατί το θέμα ηθική εν τεράστιο κεφάλαιο τζιαι εν τζιαι είμαι τζιαι κανένας Πλούταρχος (όι ο γνωστός, ο άλλος, ο αρχαίος ημών που δεν τον ηξέρε καν η μάνα του) να το αναλύσω επί πόσες σελίδες.

Το προσωπικό θέμα ηθικής που με ενοχλούσε, με ενοχλεί τζιαι θα με ενοχλεί για πάντα εν το θέμα τους ψέμματος. Το ψέμα τζιαι η απιστία. Βασικά με το που κάμνεις απιστία, είτε ερωτική είτε φιλική ή προσωπική, εν σάννα τζιαι διαπράττεις ίνσταντλι τζιαι το ψέμα. Για μένα τούτο παραβαίνει το προσωπικό στάδιο του τι θεωρώ ηθικό τζιαι του τι όι.

Βασικά δεν υποφέρνω τα άτομα που λαλούσιν ψέμματα. Δεν λαλώ ότι είμαι καμιά αγία τζιαι ποττέ στη ζωή μου δεν είπα ψέματα, είτε για να αποφύγω κάποιες καταστάσεις είτε για να μεν πληγώσω κάποιον. Αλλά έσhιει που τον καιρό που εγίνηκα 16χρονών που ξαφνικά μιαν ημέρα είπα στον εαυτό μου, ότι δεν θα ξαναπώ ψέματα. Όσο τζι' αν θα μου εστοίχιζε φιλίες, τζιαι ανθρώπους στη ζωή μου, είπα ότι δεν θα ξαναπώ ψέματα νόου μάττερ γουότ. Τζιαι είμαι φούλ-ον όνεστι. Ποττέ εν κρύφκουμαι. ΄

Δεν λέω ότι δεν κρύφκω πράματα. Χού ντάζεντ; Αλλά γουέν ιτ καμς του πίπολ κλόους του μι εν λαλώ ποττέ ψέματα. Το να πει κάποιος ψέμα, ειδικά σε άτομο που λαλεί ότι τον αγαπά τζιαι νοιάζεται για τζίνον, εν που τα πιο ανήθικα πράματα που μπορεί να κάμει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον.

Τωρά το θέμα απιστία...είμαι που τζίντους σπαστικά πιστούς ανθρώπους. Εν εννοώ μόνο ερωτικά πίστη αλλά τζιαι φιλικά. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι σπαστικά πιστή στους ανθρώπους που λαλώ ότι αγαπώ τζιαι νοιάζουμαι για τζίνους. Μπορεί να ασφυκτιώ κόσμο τζιαι να είμαι φορτική ώσπου εν έσhιει...αλλά άνθρωπο που σημαίνει για μένα, ποττέ δε θα του πω ψέμα τζιαι ποτέ δε θα τον προδώσω.

Πιστέφκω ότι που τα πιο σημαντικά πράματα στο κόσμο σήμερα εν η εμπιστοσύνη. Τζιαι δυστυχώς ανακαλύπτω πικρά τζιαι με το πέρασμα του χρόνου, ότι πραγματική εμπιστοσύνη δεν υπάρχει την σήμερων ημέρα. Δε θα παραθέσω συγκεκριμένα γεγονότα γιατί εν εν πράμα που ανακαλύπτω τωρά τούντη περίοδο, αλλά εν κάτι που όσο μεγαλώνω τόσο αντιλαμβάνομαι ότι εν υπάρχει.

Δυστυχώς...όχι δεν επτωχεύσαμε, αλλά επληγωθήκαμε. Γιέτ αγκέιν. Απλά το θέμα είναι ότι δεν πάω καθόλου τα άτομα που πουλούν ένα υφάκι ηθικολόγου τζιαι στο καπάκι να έρκουνται να παίζουν "πουσκιά" σε άτομο που λαλούσιν ότι το αγαπούν. Για κάτσε κύριος (τζιαι κυρία άμα λάχει) τι πάει να πει εν εσκέφτηκες.

Ήβρα τούντο κουότ τις προάλλες τζιαι συμφωνώ μαζί του 100%:

Most of the problems in life are
because of two reasons:

1st:
we act without thinking..

2nd:
we keep on thinking without acting..


Ρε παιθκιά. Πάρτε τον νουν σας τζιαι φέρτε τον. Άμαν θέλετε να κάμετε πουσκιά σκεφτείτε τα κόνσικουενσις. Μεν γίνεστε τζιαι εσείς σαν τον Τζιμέλο (κοίτα μπούλης πας την προεδρική καρέκλα - ποιά;) τζιαι τα πάππυ τους υπουργούς του....Πρώτα κάμνουμε την μαλακία βλακεία τζιαι μετά σκεφτούμαστε;

Ε σόρυ φίλε, δε πάει έτσι. Άπαξ τζιαι έκαμες κάτι λάθος όουν-απ-του-ιτ. Αντιμετώπιστο. Μεν πείτε ψέματα τζιαι να συνεχίσετε να λαλείτε ότι είσαστε ηθικοί τζιαι κόφτει σας.

Εν ξέρω. Με το θέμα ηθική, είμαι πολλά touchy. Βασικά, πιάνουν με γκούσμπαμπς τζιαι τόταλ ντισκάστ άμαν βλέπω κόσμο να μου το παίζει all holy and noble τζιαι η φωλιά τους να βρωμά σκατά που miles away.

Τέσπα...λάικ άι σεντ...το θέμα ηθική εν πολλά μεγάλο θέμα. Τζιαι πολλά προσωπικό επίσης. Σόου είμαι πολλά σίουρη ότι ο κάθε άνθρωπος (ποιος) θα έσhιει τις δικές του απόψεις επί του θέματος. Τζιαι so they should of course.

Ethics...Ή όπως είπε τζιαι ο καλός μας Αλβέρτος Καμύς "a man without ethics is a wild beast loosed upon this world." So totally true...



John Lennon - Imagine
(εξανάβαλα το αλλά αφού εν το πλέον κατάλληλο σόνγκ οφ άουρ σέντσουρι)

Monday, 12 September 2011

Το Μεδούλι της Γης


Επέρασε μια εφτομάδα που το τελεφταίο μου μπλογκ έντρι. Τζιαι μέσα σε μια φτομάδα ούλος ο κόσμος μου αναθεωρήθηκε. Βασικά για να αναθεωρήσεις πρώτα πρέπει να υπάρξει η κατάρρευση, η απόλυτη καταστροφή. Σάν τον νάιν-ιλέβεν ένα πράμα.

Εσυγκλονήστικα όταν ανακάλυψα ότι τελικά ούλος ο κόσμος γυρώ μου έσhιει μυστικά ο ένας που τον άλλον. Σάννα τζιαι ούλοι κρύφκουνται που πίσω που το δάχτυλο τους, τζιαι απλά κάμνουν ζωές πρόσκαιρης διασκέδασης τζιαι ικανοποίησης. Τελικά εγελάστηκα για πολλά πράματα.

Επέρασα που διάφορα στάδια τις τελεφταίες δέκα μέρες. Θυμού, πόνου, στεναχώρκας, θλίψης, απαισιοδοξίας, αισιοδοξίας, γαλήνης, ηρεμίας...αλλά το σhειρότερο αίσθημα που αισθάνουμαι έσhιει τωρά δέκα μέρες, τζιαι φέφκει τζιαι ξανάρκεται, εν το αίσθημα της αηδίας.

Εταξίδεψα θκιο φορές μονοήμερα στα βουνά. Επία Πλάτρες τζιαι Τρόοδος. Οι μόνες λέξεις που μου έρκουνται εν γαλήνη τζιαι κάθαρση. Κάθε φορά που αφήνω το καταπράσινο κομμάτι της Κύπρου, νιώθω ένα τσίμπημα που μέσα μου. Σαν μια φωνούλα που μου λαλεί, μείνε δαπάνω, γιού μπιλόνγκ χίαρ.

Εν εν αστείο που νομίζεις ότι ούλα εν δεδομένα; Ακόμα τζιαι οι ανθρώποι που έσhιεις γυρώ σου; Εν ξέρεις πότε έννα τύχει το κακό τζιαι θα τους χάσεις όμως. Τζιαι όταν επιτέλους συνειδοτποιείς ότι ούλοι οι ανθρώποι εν εν άτρωτοι τζιαι σπάζουν, ιτς ολρέντι του λέιτ. Πάει εχάσαμε τη φαραόνα..

Μπορώ να δικαιολογώ τον εαυτό μου τζιαι τους άλλους μια ζωή. Αλλά εν απλά αυταπάτες. Την τελευταία εφτομάδα είδα ανειλικρίνια τζιαι ψέμα. Πολύ ψέμα όμως. Πολύ πόνο. Είδα πισώπλατες μασhαιρκές τζιαι υποκρισία. Τζιαι ότι η εμπιστοσύνη εν πράμα που εν χαρίζετε. Αλλά κερδίζετε. Αλλά που επίσης μπορεί να χαθεί σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τζιαι άτε ερώτησα τζιαι το γιατί...γιατί πληγώνουν οι ανθρώποι τους άλλους; Γιατί εν σκέφτουνται πριν μιλήσουν ή πριν πράξουν;....απλά εν έσhιει σημασία. Όσα γιατί τζιαι να ρωτήσεις οι ανθρώποι το ίδιο ασυνείδητοι θα είναι, ανεξαρτήτως ηλικίας, εθνικότητας, κοινωνικής θέσης, θρησκείας τζιαι πολιτικών πεποιθήσεων. Γουί αρ ολ δε σέιμ ντιπ ντάουν...ντισπίκαμπολ!

Επροσπάθησα να χαλαρώσω με το δέκατο σε κυκλοφορία άλμπουμ τον Όπεθ εχτές τη νύχτα...εβάλαν αστεράκια στη καρδιά μου. Ένα μείγμα ισπανικής κιθάρας, μελαγχολικού πιάνου τζιαι εξπεριμένταλ προγκρέσιβ metal μουσικής, εκάμαν το μάστερπις τους ουάνς μόουρ το Σουηδικό μπάντ. Υπέροχες απλές μελωδίες...μουσική πόνου τζιαι μελαγχωλίας...γκόου μπάι ιτ ή ντάουν-λόουντ. Θα σας αρέσει πολλά! Άι αμ σhουρ.

Νομίζω ότι...έφτασε η ώρα να κλείσω κάποια κεφάλαια μέσα μου. Ένα αναπάντεχο ιατρικό μαντάτο, μου δια την ώθηση να δω λιο πιο καθάρα τα πράματα. Αν το μόνο που νιώθω είναι πόνος...απογοήτευση τζιαι θλίψη για την εξέλιξη κάποιων γεγονότων...τότε ίσως εν το κιού μου για μια εθελούσια αποχώρηση. Έτσι τζι’ αλλιώς...χού νόους για πόσο ακόμα ζούμε;

Αν αγαπάτε κάποιον, με φοηθείτε. Πετε το. Μεν φοάστε τις ηλίθιες τις λέξεις. Πείτε τις πριν να εν αργά. Αν επληγώσετε ή είπετε ψέματα, ομολογήστε. Τάιμ ις ράννινγκ άουτ. Τζιαι τούτα ούλα που νομίζουμε εν σταθερά, εν ούλα σε κινούμενη άμμο. Επειδή ούλα εν ανθρώπινα. Τζιαι χάνουνται σαν τα σύννεφα. Που τη μια στιγμή στην άλλη...

Δυστυχώς, έμαθα ότι πολλά λία άτομα θα εκάμναν το γκράντ τζιέστερ για μένα. Ανακάλυψα ότι τελικά, η απληστία του ανθρώπου χωρά παντού. Ακόμα τζιαι στην παρέα των μπόυς. Οι κοσμοθεωρίες τζιαι η εχεμύθεια εντύνουν και αμβλύνουν πόνους μακράς διαρκείας. Όπως λαλεί τζιαι ο καλός μας ο Θορώ “how can you sit down to write, when you have not stood up to live”. Τούτο για μένα τα λέει ούλα.

Δε ξέρω πότε θα εν το επόμενο μπλογκ έντρι. Μιας τζιαι η καρδιά μου χτυπά σε βραδύς ρυθμούς...προσπαθώ να κόουπ με τις νέες τάξεις πραγμάτων. Μετά δακρύων και αρκετά θλιμμένων σκέψεων, άι τέικ ουάν ντέι ατ έι τάιμ. Τζιαι είδωμεν...ντέι ατ έι τάιμ. Τζιαι είδωμεν...


Opeth - Marrow of Earth

Tuesday, 6 September 2011

High road VS Evil road


Ενιώσετε ποττέ αηδιασμένοι; Πραγματικά να μάθετε κάποια πράματα για άτομα που είχατε δίπλα σας τζιαι ενομίζετε πως εξέρετε τζιαι ξαφνικά να μαθαίνετε πικρές αλήθκες που αναθεωρούν όλα όσα ενομίζετε μέχρι τωρά.

Γράφω ποστς τζιαι σβήνω τα. Εν ξέρω τι να γράψω πλέον. Ότι είμαι στεναχωρημένη ώσπου εν πάει; Ότι νιώθω αηδιασμένη με το τρόπο που μου λαλούν ακόμα ψέματα ανθρώποι που λαλούν ότι νοιάζονται; Ότι εν τζοιμούμαι; Ότι πονώ τα στομάhια μου που τη θλίψη τζιαι την αηδία; Την προδοσία τζιαι την εξαθλίωση του εγωισμού μου;

Επία μια κούρσα με το παπά μου εχτές. Επήραμε μια Φιλιπινέζα που με ξέρει έσhιει κάτι χρόνια τωρά. Τζιαι τι γυρίζει τζιαι λαλεί μου; «Μα Λουκρέτζια μου, επάστυνες. Ακόμα λίο να με σε καταλάβω». Καλά εν έχασα τζιαι ΤΟ βάρος, αλλά επείραξεμε τζίντην φάση έτσι όπως το είπε γιατί εκατάλαβα ότι επάστηνα που το μαράζι τζιαι τη στεναχώρκα μου.

Τέσσερις ανθρώποι, εσυμβάλλαν στην απόλυτη ισοπέδωση εμπιστοσύνης που είχα. Είμαι μανή, τζιαι άχρηστη, τζιαι αμπάλατη. Επειδή επίστεψα. Επειδή άφηκα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι, ‘no there is still goodness in the world’. Γουέλ δέαρ ίζεντ.

Anti-trust.

Υπάρχουν μόλτιπολ σενάρια που μπορούν να ακολουθήσουν τωρά. Φκάλωντας τα Χολυγουντιανά πόξω μινίσκουν μας τα ίντι τζιαι σάι-φάι σενάρια.

Ίντι Σενάριο: αποφασίζω να φύω, να μεν πω τίποτε σε κανέναν αμπάουτ γουότ ρίλι γουέντ ντάουν. Να μεν δείξω τίποτε τζιαι να μεν ξεμπροστιάσω κανέναν. Να κρατήσω τη σιωπή που, να καταπιώ, να συμμαζέψω όση περηφάνια τζιαι εκτίμηση έχω για τον εαυτό μου τζιαι να φύω, αφήνοντας έτσι οφ κορς τζιαι το δρόμο ανοιχτό για πισώπλατο λιντσάρισμα τζιαι κακολόγημα του άλλου κόσμου που άτομα βασικά που ούτε ξέρουν τι έγινε, ούτε με ξέρουν σαν άτομο. Βασικά νόουαν γουίλ νόου έβερ ένιθινγκ φάση. Τζιαι να προσπαθήσω να μεν πέσω σε κατάθλιψη.

Τσικ-Φλικ Σενάριο: να αποδείξω τον εαυτό μου. Να δείξω σε ούλους οτιδήποτε ψέμα υπόθεικε πίσω που τη πλάτη μου, οποιανδήποτε κατζία τζιαι χλευασμό, ειδικά που άτομα που εν με εξέραν. Να γίνω νάστι ας χελ, να γίνω μια μνησίκακη ποζέστ σάικο γούμαν τζιαι να καταστρέψω φιλίες, σχέσεις τζιαι να αναθεωρήσουν καμπόσα πλάσματα εχτός που μένα. Με όλτιμεϊτ να καταστρέψω δεσμούς μιας ζωής. Να πληγώσω έτσι όπως με επληγώσαν. Αλλά με το ρίσκο ότι τούτο μπορεί να με καταστρέψει σhείρου σhειρότερα τζιαι στο τέλος μπορεί τζιαι να μεν καταλάβω τζιαι τίποτε. Τζιαι να προσπαθήσω να μεν πέσω σε κατάθλιψη.

Σάι-Φάι Σενάριο: να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Να δούμε που εκάμαμε λάθη τζιαι ερχόμενοι μπροστά, αφού αναθεωρήσουμε τζιαι κάμουμε τα ούλα γουάιπτ κλιν, να αρχίσουμε ολ όβερ με όπεν μάιντ τζιαι προ πάντων όπεν χαρτ. Τούτο εν τέλια σάι-φάι τζιαι δε νομίζω να γίνει σαν σκριπτ γιατί όι μόνο δε θα συμβιβαστεί καμία πλευρά να το βάλει ιν κονστράξιον, αλλά θα προσπαθεί να επιβάλλει άλλα ρουτς τούντου σεναριού. Σόου πάλε, ποιός ξέρει που έννα φκάλει...ίσως κατάθλιψη? (πάλε;)

Τζιαι το κλασσικό χολυγουντιανό (το οποίο μπορεί τζιαι να με εξενέρωνε τζιαι έμενα γιατί ιν ρίαλ λάιφ όντως τούτο εν αν-ρίαλ να συμβεί έβερ): να γίνει το grand gesture. Το grand gesture είναι η θυσία ή μάλλον η αυτοθυσία. Το να θυσιάσεις τον εαυτό σου, τζιαι η μια τζιαι η άλλη πάντα, για να ρισκάρεις ένα δεσμό που μπορεί να αξίζει μιαν ολόκληρη ζωή. Τούτο εν το μεγαλύτερο σεναριακό ρίσκο έβερ. Γι αυτό εν γίνετε τζιαι ποττέ ιν ρίαλ λάιφ, γιατί νόουαν ις άξουαλι γίλλινγκ να κάμει τούντο grand gesture. Εν χάιλι ανλάικλι για να είμαστε ειλικρινής τζιαι σε πολλά extraordinary situations πραγματοποιείται. (το οποίο σενάριο όμως πάλε δε σου εγγυήται εκτροχιασμό τζιαι αποφυγή κατάθλιψης σε κάποια φάση)

Χμμμ...λετς σι. Βασικά ότι τζιαι να γίνει, εγώ θα πέσω σε κατάθλιψη, θα μείνω μισή, θα γίνω ακόμα πιο καχύποπτη τζιαι βασικά με τούντο χτύπημα, έχασα τελείως τη δύναμη να ξαναεμπιστεφτώ πλάσμα. Τέσσερα άτομα...τζιαι η δική μου καρδιά που εδίαν το μπένεφιτ οφ δε ντάουτ. Μερικές φορές ακόμα το διά. Γουότ φορ, εν ξέρω.

Εβρέθηκε όμως ένας ώμος να μαζέψει τα κομμάθκια μου. Ένας ώμος που εν είχα υπολογήσει πριν. Σόου γουότ ντου άι ντου νάου; Χάι ρόουντ ορ ίβιλ ρόουντ;

Τζίνο που ξέρω είναι ότι παρ’ όλο το πόνο, παρ’ όλη την αηδία για ούλα τα ψέματα που μου είπαν (τζιαι ακόμα λεν μου σαμ πίπολ)...ξέρω ότι...κάτσε να δεις...πως το είπε ο Γουίλιαμ...τώρα να το έβρω να το κάμω κόπι πέιστ που τα λαλεί τζιαι τζίνος καλύτερα μου...

«My love is as a fever longing still,
For that which longer nurseth the disease;
Feeding on that which doth preserve the ill,
The uncertain sickly appetite to please.
My reason, the physician to my love,
Angry that his prescriptions are not kept,
Hath left me, and I desperate now approve
Desire is death, which physic did except.
Past cure I am, now Reason is past care,
And frantic-mad with evermore unrest;
My thoughts and my discourse as madmen's are,
At random from the truth vainly expressed;
For I have sworn thee fair, and thought thee bright,
Who art as black as hell, as dark as night.
»

Γειά σου ρε Γούλιαμ με τα ωραία σου. Γιού σετ ιτ μπεστ μέιτ. «…for that which longer nurseth the disease;[…] desire is death […] who are as black as hell, as dark as night.”. Όι εν ακριβώς όπως εν τα πράματα. Γι αυτό τον αγαπώ. Χι όλγεϊς χας δε ράιτ άνσερ φορ έβρι οκέιζον. Ακόμα τζι αν τούντο οκέιζον είναι μαύρο ας χελ.

Τωρά, εδώθηκε περισσότερος χρόνος. Περισσότερη απόσταση. Περισσότερη περισυλλογη τζιαι σκέψη. Το χάσμα όμως που μεγαλώνει φέρνει την αποξένωση τζιαι unfamiliarity.

Υπάρχει ελπίδα; Όνλι τάιμ...



Αν υπήρξε κάτι δυνατό, ο χρόνος θα το διατηρήσει. Τωρά όσο για το πιο σενάριο ακολουθούμε...χου καν τελ;



Enya - Only Time

Saturday, 3 September 2011

Adieu, Adieu, Adieu...


You know, there are some things you cant shake. Κάποια πράματα που επίστεφκες με τα μάθκια σου κλειστά τζιαι απλά έρκουνται να ισοπεδωθουν ούλα.

Ανθρώποι που είχα γυρώ μου...που τους έλεα την αλήθκεια τωρά βλέπω τους να λαλούσιν ψέματα. Να με κατηγορούν πίσω που τη πλάτη μου. Να λαλούσιν ότι εν τους κόφτει για μένα.

Πρέπει να χάσεις για να κερτίσεις...έτσι λαλούσιν. Έχασα λοιπόν. Το καλύτερο μου φίλο. Τον αγαπημένο μου. Τον έμπιστο μου. Έχασα τον αφού μου εκμηστηρέφικε ότι ελάλε μου ψέματα τόσο τζιαιρό. Eστράφκε αλλού, είπε ότι εν τον νοιάζει πλέον για λόου μου τζιαι ότι το μόνο που θωρεί πλέον εν ένα εγωπαθή πλάσμα.

Τούτος ο άνθρωπος ως προχτές που με εκοίταζε στα αμάθκια τζιαι εφίλαν με για να μεν φυω που κοντά του, τωρά επρόδωσε με όπως εν με επρόδωσε πλάσμα στη ζωή μου.

Επόνταρε στο χαρτί φιλίια τζιαι έπαιξε καλύτερο θέατρο τζιαι που μένα, που υποτίθεται τούτος εν ο κλάδος μου.

Θέατρο παίζω στη δουλειά μου. Όι στη ζωή μου. Άλλοι παίζουν στη ζωή τους.

Εν σκληρό άμα ανακαλύφκεις την αλήθκεια πίσω που τη πλατη σου. Εν πιο κληρό όμως να σε χλευάζουν τζαι να σε περιπέζουν τόσο αδιάντροπα. Σάννα υπήρξες ένα σκουπίδι για τζίνους.

Το μόνο που ήθελα ήταν να έβρω ένα πλάσμα να με εκτιμά τζιαι να εν ειλικρινής μαζί μου. Τζιαι η πρώτη μου φορά εστέφτηκε εχτές τη νύχτα σαν οιχτρή αποτυχία.

The first cut is the deepest...

Γκουντ μπάι στον δικό μου Peter Pan που λαλεί τζιαι η Tinkerbell...ο δικός μου ήταν τελικά πολλά ανέντιμος..the baddest thorn of all, όπως είπε τζιαι τζίνος.

Θα υπάρξουν ξανά μέρες καλές τζιαι μέρες κακές. Αλλά μέρες ψέματος, ποτέ ξανά.

"Adieu, adieu, adieu...remember me"~ Hamlet, Act I, Scene V.



The First Cut is the Deepest - Cat Stevens

Thursday, 1 September 2011

Fairytale Gone Bad


Γουέλ δέαρ γιού χαβ ιτ. Ακόμα μια φιλία ετέλιωσε. Ακόμα ένας που εγκατέλειψε το πλοίο. Ίσως εν οι μοίρα μου που το έσhιει..να μεν μπορώ να σταυρώσω πλάσμα δίπλα μου.

Επλήγωσα κάποιον. Πολλά. Χωρίς να ξέρω γιατί. Κάπου εγίνηκε λοστ ιν τρανσλέισhιον η επικοινωνία τζιαι μαζί με το πλοίο επίαμε τζιαι εμείς.

O the friend is no more. End of an era? End of a chapter? End of most anything? I just don't know..

Εν επερίμενα να φύιει. Ίσως τον έσπρωξα. Πάντα κάμνω το τούτο. Ίσως επερίμενα πάρα πολλά. Αλλά ποττέ εν θα μάθει πόσο τον αγαπώ.

Αποφάσισε να φύει. Λέει για το καλό μου. Σαμ σπέις είπε. Νιώθει ότι ασφυκτιεί. Νιώθω σα τη κόμπρα νάοου. Που απλά σφίγγει όσπου να ξεζουμίσει το θύμα της. Ένας κλοιός.

Εχτές έκλαια, γιατί κατά βάθος μέσα μου ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπα. Εν με επίστεφκε. Αλλά τζιαι τζίνος ήξερε ήδη την απόφαση του. Είσhε την πάρει. Απλά εν άντεχε να με δει να καταρρέω. Αφήκε το πάνω σε άλλους να το κάμουν τούτο.

Ίσως τούτο να εν δειλία. Ίσως τζιαι όι. Ίσως εν το σωστό. Ίσως τζιαι όι. Όταν δημιουργείς ιστορία με κάποιον, εν φυσικό σε κάποια φάση τα πράγματα να περιπλακούν.

Το θέμα με τις ανθρώπινες σχέσεις εν τα συναισθήματα. Εν ο εγωισμός του ενός ατόμου να κάμει όβερ-ρουλ πάνω στον άλλον.

Αλλά αν πραγματικά τζιαι τα δυο πάρτις ινβόλβντ εν ετελίωσαν το ένα με το άλλο, τότε μπορούν να υπάρξουν διαβουλέψεις. Να υπάρξει ένα κόμμον γκράουντ. Μια χρυσή τομή.

Οι ανθρώπινες σχέσεις εν συμβιβασμός. Τούτο εκατάλαβα. Εν εν κόμπλικείτιτ. Απλά είναι να κάτσουν κάτω τον εγωισμό τους τζιαι οι θκιο πάντες τζιαι να βρουν μια λύση. (τούντο τάκτικς έπρεπε να το κάμνουν τζιαι στη πολιτική αλλά τέσπα) Δαμέ στις σχέσεις εν γίνετε τζιαι θα το κάμουν οι πολιτικοί;

Ο λόγος που δε γίνετε είναι η ματαιότητα μας. Θέλουμε τα ούλα. Εν είαμστε γουίλινγκ να θυσιάσουμε κάποια κομμάτια του εαυτού μας. Είμαστε τόσο πεισματικά πεποισμένοι ότι έτσι είμαι και έτσι θα' μαι και σε όποιον αρέσω για τους άλλους δε θα μπορέσω που αρνούμαστε να δώσουμε ευκαιρίες.

Με τον the friend έδωκα ευκαιρίες. Τζιαι χρόνο. Ουάνς του όφεν. Έν λέω ότι εν έκαμα λάθη μαζί του. Μιας τζιαι είμαι νούμπ στις σχέσεις εν ξέρω να με κοντορλάρω. Να μου πατώ στόππερ. Τζιαι ούλο πατώ γκάζι. Τζιαι φρενάρω τζιαι φέφκω.

Τούτο αγχώνει τον παραπάνω κόσμο. Γιατί είμαι έντονη τζιαι ούλα εκλαμβάνω τα με μια θεαματική υπερευαισθησία. Εν ήξερα ότι ήμουν τόσο υπερευαίσθητη. Βασικά εν το αντίλήφθηηκα πριν γιατί ήμουν πάντα μόνη μου.

Εν εν του νάις να είσαι μόνος σου. Μέχρι και ο ΜακΚαντολς στις τελευταίες του ώρες μοναξιάς πριν πεθάνει επαράθεσε το πιο κάτω:

"Happiness - only - real - when - shared"



Εν εν ότι εν αντέχω να δω ένα κόσμο χωρίς τον the friend, απλά δεν βλέπω το γιατί. Γιατί να χρειάζεται να γίνουνται όλα τόσο σκατά, να μεν υπάρχει πραγματικά ζωτικός λόγος αποχώρησης (καιρικά φαινόμενα, πόλεμος, λοιμός, βλεννόροια γοτέβερ γιού γοντ του νέιμ ιτ) τζιαι απλά να γκιβ απ σόου ίζιλι;

Καλά εν εν ίζιλι να πολέμας εδώ και κάτι μήνες. Όπως επάλαιψα τζιαι εγώ, επάλαιψε τζιαι τζίνος. Το θέμα είναι...εγκαταλείπεις γουέν θινγκς γκετ ραφ; Εν μινίσκεις να δεις τη συνέχεια;

Αν εγκαταλείπεις νομίζω απλά εν εσήμαινε τζιαι τόσο για να αφήνεις τον άλλον. Γιατί ακόμα τζιαι όταν ήμουν στα 90% να εγκαταλείψω είσhε μια φωνούλα που μου φώναζε "μεν το κάμεις, εν εν σωστό, εν πρέπει". Τζιαι δεν το έκαμα. Έμεινα.

Έννα μου πείτε άμαν εν πάει εν πάει. Αλλά άμα πάει τζιαι απλά εν μινίσκεις για να δεις; Είσαι τόσο πεποισμένος καμιά φορά ότι εν πάει που απλά φέφκεις για τον λάθος λόγο.

Τζιαι μαζί με την θρυμματισμένη καρδιά του άλλου, σπας τζιαι τη δική σου.

Σόου, έφυε ο the friend...abandon ship. Μόνο το Συσέγκιο μου έμεινε τωρά.



Sunrise Avenue - Fairytale Gone Bad