Wednesday, 31 August 2011

Sissi...& Me



Παραμονές περιοδικών τζιαι οι ορμόνες πάσσιν σκάι-ρόκετινγκ. Μαζί τους έρκουνται συνάμενες κουνάμενες τζιαι οι εντάσεις, οι καυγάδες, η ασυνενοησία, το άγχος, η παράνοια, η υπερβολή τζιαι τα σάι-φάι σενάρια καθώς επίσης τζιαι το πατροπαράδοτο γουρούνιασμα που εν νάκκο δύσκολο να ελέξεις τζίντες μέρες του μήνα. (if you’re a woman you know what I’m talking about)

Θέρσντεϊ μπλάντι θέρσντεϊ. Τώρα να δεις που η Πέφτη μου θα ντυθεί στα κότσινα σα’ να ναι παπαρούνα μες το μαγιάτικο λιβάδι (μα τι λαλώ πρωί πρωί; Κύριε ελέεισον – χου;)

Μες την χτεσινή αναπουμπούλα του πρόσφατου ξεσπάσματος στο φόουν με τον the friend, ιτ γκότ μι θίνκινγκ...αμπάουτ dog love. Σαν μωρό εφοούμουν πολλά τους σhίλους. Ενόμιζα ότι ήταν τέρατα της κολάσεως. Σίριουσλι. Ο Κέρβερος σε όλο του το μεγαλείο (μα σάννα τζιαι πολλοσυναφέρνω τον τον Κέρβερο λέιτλι οξά εν η αϊντία μου;) Τέσπα.

Ουάν σμολ τριπ του Άθενς τάουν στα έντεκα μου χρόνια άλλαξε εντελώς το πως έβλεπα τζιαι ένιωθα απέναντι στους σhίλους. Επέρασα ένα ολόκληρο σάμμερ στο θείο μου κάμνωντας παρέα με τον Τζακ, ένα τριςχαριτωμένο μωρό κηνυγόσκηλο. Μιας τζιαι ήμουν η μικρότερη εκ των ξαδέλφων τζιαι δε με επολλοκάμναν παρέα, έδωκα ούλη τη προσοχή μου στο Τζακ. Κάθε απόγευμα ήμασταν μαζί. Ανέβαινα στη ταράτσα (νάοου πολυτελής διαμέρισμα) του θείου μου, έβλεπα σχεδόν ούλα τα Άνω Λόσια τζιαι έπαιζα με τον Τζακ. Γουί γέαρ ουάν φορ ιτς άδερ. Μωρό τζίνος, γούνιτ τζιαι εγώ. Εν εξεκολλούσαμε ο ένας που τον άλλον. Κλάμα που’ συρα σαν ήρτε η ώρα του αποχαιρετισμού δε περιγράφεται.

Τζίντο καλοτζαίρι όμως, με την επιστροφή στη μεγαλόνησο ανακαλύψαμε ότι το γατάκι των 11 χρόνων μας, η Φλάφη μας, έπεσσε σε κατάθλιψη τζιαι λόγο γήρανσης αρκέψε τζιαι έπαιρνε τη κάτω βόλτα. Α κάπολ οφ γίαρς λέιτερ η Φλαφούα μας, μας άφηκε χρόνους, μέι σhι ρεστ ιν πις τζιαι έφτασε η στιγμή όπου η οικογένεια Λουκρητίας έπρεπε να πάρει μεγάλες αποφάσεις: to get a pet? And if yes, what a pet? A cat or a dog?

Μετά που τρεις ημέρες ακριβώς ήρθε στη ζωή μας η Σύσσι. Το Συσέγκιο μας. Το χα-Συσάκι (όπως τη λαλεί τζιαι ο μπρο μου φορ σάμ ρίζον). Το Συσέγκιο το ονομάτησα εγώ. (που τη παλία γερμανική ταινία του 1950 που μιλά για τη ζωή της Πριγκίπησσας Σύσσις με τη Ρόμι Σhνάιτερ - όι τζίντη βλακεία το μίκι-μάους που δείχνουν στο Mega-licious συνήθως – μπλιάξ γιέ μου – δέτε τζιαι τίποτε ποιοτικό τα γέριμα)

Η Σύσσι είναι μισή πούτολ (φρομ χερ φάδερς σάιντ) τζιαι μισή φοξ τεριέρ (φρομ χερ μάδερς σάιντ). Η μάμα της ήταν πανέξυπνη. Τζιαι τζίνη επίσης πολλά όμορφη. Η Σύσσι μας εδώθηκε που την αδερφή μιας φίλης της μάδερ. Η μάδερ την εθκιάλεξε. Που τζίντη γέννα μόνο η Σύσσι είσhε μείνει τζια ο αδερφός της. Ο αδερφός της με εκουνιέτουν με ετάρασσε. Η μάδερ μώλις είδε τη Σύσσι εξετρελλάθηκε που την ενέργεια τζιαι την αγάπη της.

Θυμούμαι ακόμα την ημέρα. Πέμπτη απόγευμα ετέλιωνα που το μάθημα πιάνου. Έρκουνται να με πιάσουν η μάδερ τζιαι ο ντάντιο αφότου ετέλιωσα. Εγώ μες την κατάθλιψη τζιαι την σιωπή κάμνω να μπω στο αυτοκίνητο τζιαι τι βλέπω; Στο πίσω μέρος του καθίσματος ένα τόσο δα πάππυ μπεζούδικο να με περιμένει. Επί τρεις μήνες ερωτούσα το ίδιο πράμα; «Μα σίουρα εν δική μου;» Για να λαλώ την αλήθκεια είχα πει της μάδερ ότι έθελα αγόρι να μου φέρει αλλά εκ των υστέρων εν την αλλάσω με τίποτε. Ήρτε σαν τον άγγελο.

Μιας τζιαι που πάντα μου ήμουν emo, η Σύσσι μου ήταν πάντα τζιαμέ για να μου κάμνει παρέα. Ήταν/ Είναι/ Θα είναι η υποχρέωση μου, η παρέα μου, ο άγγελος μου, ο καλύτερος μου φίλος. Προσπαθώντας να ξεπεράσω τη Φλάφη, στην αρκή εν την επολλοπίενα τη Σύσσι. Επερίπεζα την πολλά τζιαι σαν μωρό μαζί με τον αρφό μου εκάμναμε της τζιαι μερικά κάστια (ούπς, ιν μάι ντιφενς ήμουν μωρό τζιαι δεν ήξερα, μώλις αντιλήφθηκα ότι εν πρέπει να περιπέζω το σhίλο, εσταμάτησα μασhαίρι τα παιχνίθκια εξουσίας). Θυμούμαι τη πρώτη νύχτα που την εφέραμε σπίτι. Έκλαιε ούυυυυυυυυυυυυυυυυυυλη νύχτη. Εν με άφηκε να τζοιμηθώ.

Μετά που θκιο-τρία χρόνια, τζιαι αφού εκατάλαβα πλέον ότι ο σκύλος θέλει περιποιήση τζιαι φροντίδα, αρκέψαμε τζιαι εμπαίναμε σε ένα καλούπι οφ μπλις. Αφού είχα αρχίσει τζιαι εσοβάρεφκα κάπου στα δεκαπέντε τζιαι μετά, άρκεψα τζιαι απομακρύνουν μου που φίλους τζιαι εξόδους τζιαι αφιερώθηκα πάνω στη Σύσσι. Τις σπουδές μου τις έτρεμα για ένα τζιαι μοναδικό λόγο: που θα άφηνα το Συσέγκιο μου. Τίποτε άλλο. Έλειπα έξι χρόνια έξω. Κάθε φορά που έφεφκα έκλαια μισή ημέρα πριν. Τζιαι κάθε φορά πριν φύω για ταξίδι πάντα ελαλούσα της (τζιαι ακόμα λέω της το όποτε πάω κανένα τριπ) το ίδιο πράμα: « Έννα ξανάρτω πίσω. Έννα με περιμένεις;» Τζιαι πάντα κοιτάζει με σάννα τζιαι λαλεί μου ‘ναι, θα σε περιμένω’. Θυμούμαι τον εαυτό μου να τζοιμούμαι στην Αγγλία στο κρεβάτι μου (είτε Χαλ, είτε Μπρίστολ, είτε Λονδίνο) τζιαι ότι πάντα είσhε φάσεις που ονειρέφκουμουν ότι το Συσέγκιο μου ήταν μαζί μου τζιαι επηδούσε πας το κρεβάτι τζιαι εξαπλώναμε μαζί όπως την Σάιπρους.

Τωρά η Σύσσι μου εν δώδεκα χρονών. Στις 6 Οκτώμβρη κλείουμαι δώδεκα χρόνια μαζί. Εν εν πολλά κοινωνική σαν σκύλος σόου όποιος ξένος πατήσει το πόι του στο σπίτι θα γαβγήσει του άλλου κόσμου. Άμα τη χαϊδέψεις όμως τζιαι δείξεις της ότι εν την φοάσαι (όι αδιαφορία, απλά ότι εν την φοάσαι) τότε όι μόνο έννα σταματήσει να γαβγήζει αλλά θα σου απλώσει τζιαι χαμέ για μόουρ πέττινγκ.

Εψες τη νύχτα, μια απο τις πολλές νύχτες που τις περνούμε εγώ τζιαι τζίνη μόνες μας στο σπίτι, εκάθετουν τζιαι εκοίταζε με με ένα ύφος τόσο παραδωμένο, τόσο επιβλητικά γλυκό που απλά εν εμπορούσα να αντισταθώ. Έχωντας μπείξει τζιαι τα κλάματα έρλιερ για κάτι ανούσιο στο φόουν με τον the friend εν άντεξα κοιτάζοντας το Συσέγκιο μου τζιαι άρκεψα να κλαίω. Ήρτε τζιαι εξάπλωσε δίπλα μου. Τίποτε εν μου είπε (πως μπορεί άλλωστε) αλλά τα μάθκια της είπαν μου πολλά.

Τούντα πλάσματα κοιτάζουν σε με μια κατανόηση τζιαι μια αψεγάδιαστη αγάπη. Εν σου ζητούν τίποτε. Τζιαι τζίντο λίο που θα σου ζητήσουν εν απλά για να συνεχίσουν να εν δίπλα σου. Κοιτάζουν σε σαν να είσαι για τζίνους ο Θεός Ήλιος. Ο πηρύνας της ύπαρξης τους. Ακόμα τζιαι κακό λόγο να τους πεις, τζίνα θα έρτουν πίσω να εν μαζί σου. Γιατί αγαπούν σε με τον ίδιο τρόπο συνέχεια. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Άτε τζιαι εφώναξες τους ή εθύμωσες τους. Πάλε το ίδιο θα σε αγαπά τζιαι σήμερα τζιαι αύριο τζιαι σε μια φτομάδα τζιαι σε ένα χρόνο. Αντίθετα με τον άνθρωπο, το χομο-σαπισμένο δίποδο που άμα του φωνάξεις ή του θυμώσεις κρατά κατζία μέσα του τζιαι σήμερα αγαπά σε αύριο θα δείξει τζιαι ως του χρόνου βλέπουμε.

Τούτη εν η διαφορά στην αγάπη ενός ζώου με ενός ανθρώπου.

Δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη Σύσσι μου. Εν θέλω να μπω στη διαδικασία προετοιμασίας ότι μπορεί να μου φύει σύντομα. Αρνούμαι. Γιατί μαζί με το Συσέγκιο ξέρω ότι ένα κομμάτι μέσα μου θα παγώσει για πάντα. Εν ξέρεις πως είναι η αγάπη ενός ζώου, τζιαι ειδικά σhίλου, αν δεν την ζήσεις. Δε μπορώ να το εξηγήσω καν με λόγια. Τζιαι πραγματικά εν κρίμα που κάθε μέρα γύρω μας έσhιει ανθρώπους που τα κακοποιούν τζιαι τα μεταχειρίζονται σαν σκουπίδια. Τούτοι για μένα ελπίζω να μπερν ιν χελ. Λίτεραλι όμως.

Το Συσέγκιο στις φότος (πάνω τζιαι κάτω) . Το πλάσμα που εστάθηκε δίπλα μου θρου θικ εντ θιν, τζιαι εν πάντα τζιαμέ για μένα, ατ δε μπικίνιγκ οφ μάι ντέι, ατ δι έντ οφ μάι ντέι. Κάτι παραπάνω από κατοικίδιο. Σόλ-μέιτ, ρίαλ λαβ...έτσι την ονομάζω.



Που. Σου. Για όσους εν είδαν την ταινία Marley & Me(Owen Wilson, Jennifer Aniston) , πιάστε την, νοικιάστετε τη, χακάρετε συστήματα, κατεβάστε την, γοτέβερ απλά δείτε την. Κλάμα του άλλου κόσμου αλλά έννα καταλάβετε για ήντα πράμα εκάθουμουν τζιαι έγραψα δοκίμιο πιο πάνω. Αξίζει το κόπο. Τράστ μι.

Tuesday, 30 August 2011

Diaries of an Emo Kid Vol. 20


Γκούντ μόρνινγ Βιετνάμ......εεεεε Ντάιαρι έθελα να πω.

Γούπς σόρρυ, εμπερδέφτηκα.

Που λαλείς Ντάιαρι.
Σέιντ Νάπα τάουν μίσhιον κομπλίτιτ.
Εεε σιγά τις πατάτες....εεεε τα λάχανα έθελα να πω.
Επίαμε, επεράσαμε πολλά ωραία σα παρέα.
Αλλά παρ’ όλη τη «μαγεία» του τόπου εν απλά ένα τούριστ ριζόρτ.
Θα το εξανάκαμνα όμως το ταξιδάκι.
Φορ σhούρ.

Ιν άδερ νιούς.
Ωιμέεεε τζιαι θα κλάψουν τα πόθκια μου τούντο γουίκ-εντ.
Λίτεραλι όμως.
Μπορεί να απόφυγα γλοιωδώς ένα χενς «πάρτυ» λαστ Σάταρντεϊ αλλά τωρά εν μπορώ να χωστώ.
Μαααα γιατί;;;;;
Αφού εν μου αρέσκουν έτσι γκάδερινγκς.
Χέιτ γουέντινγκς. Σοβαρά.
Γιατί να μεν μπορώ να πάθω μαγουλάδες;;; (τι εν ακριβώς δε ξέρω να σου πω θα σε γελάσω...χαχαχα)
Αφού έχω μάγουλα. (λόλ; Νοτ!)

Τζιαι ας μεν έφτανε ο γάμος τούντο σάταρντεϊ έχω τζιαι το γάμο της αρφής της κάζιν τζιαι του κάζιν.
(εν φόρ μπράδερς εντ σίστερς, ντον ασκ Ντάιαρι)
Τζιαι ον τοπ άλλο χενς, που τζίνο με τίποτε εν θα μπορέσω να αποφύγω.
Β-Α-Ρ-Κ-Ο-Υ-Μ-Α-ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!
Καταλάβεις Ντάιαρι; Βαρκούμαι ούλα τα δήθεν σόσhιαλ ιβέντς.
Γιατί εν κάτι σαν ιβέντ για μένα.
Πολλά αχρείαστα τζιαι ανούσια.

Εν εν ότι είμαι ενάντια του γάμου απλά εν βλέπω το λόγο στις μέρες μας.
Επισημοποίηση, όκεϊ, αλλά εν ένα χαρτί που έννα σου επιβεβαιώσει ότι ο άλλος δίπλα σου αγαπά σε;
Τζιαι ίβεν σόου τζιαι με τζίντο χαρτί κανένας εν σου δια εγγυήσεις εφόρου ζωής.
Γουέντιγκς σάκ!
Τζιαι τρυπούν τζιαι οι πούτζιες σου επίσης!!!

Πέραν τούτου....
Σε θκιο φτομάδες έσhιει τούρνι.
Γιού-γκι-ό-ωωωωω οφ κορς!
Ήντα που ενόμισες Ντάιαρι;
Ότι εξεχάσαμε τέλεια το wicked children’s card games μας;
Ακατάγνωτα γιέ μου! (λέμε τωρά)
Νέβερ φοργκέτ οφ γιούκι! (λολ)

Ήρτε τζιαι η πρώην συγκάτοικος εξ μητέρας αγγλίας φορ χόλιντεϊς.
Πρόμπλεμ ις ότι εν μπορώ κατ’ ουδένα λόγω να πιάω άδεια.
Πρώτον γιατί επαράσhεσα το με το πίντωμα ωρών λέιτλι (αφού εν τραβώ πιον, φταίω;)
Τζιαι 2ον επειδή πάλε έννα λείπει η μάνατζερ τζιαι πρέπει να μείνω δαμέ σαν τον Κέρβερο.....εεεε μπάστακας έθελα να πω, για «να προσέχω το σhόουρουμ» (μη χε).
Εμένα επερίμενε για προστασία το σhόουρουμ.

Απαναίτσες μου Ντάιαρι τζιαι όσο σκέφτουμε ότι πρέπει να κάμω σμολ τόλκ με τη Καρδερίνα τζιαι το χαμόγελο μου που έννα ξεχυλώσει που το φέικ λαφ αναουλιάζουμε. Ουυυ γκρόους. (προβλήματα που έσhιει ο κόσμος α?)

Για τη θέση της τίτσερ δε νομίζω να κάτσει το κουνέλι.....εεεεεε το λαχείο έθελα να πω.
Μπατ ας δέι σέι....κάθε εμπόδιο τζιαι για καλό.
Απλά εν εν μεντ του μπι να γίνω τίτσερ οφ ένι κάιντ.

Όσο πιο πολλά μεγαλώνω τόσο πιο άσκοπα μου φαίνουνται ούλα.
Νόου ποίντ ιν μένι θινγκς. Λία τζιαι καλά.
Όπως οι φίλοι. Οι καλές συζητήσεις.
Οι αγκαλίτσες (αααααα χέλωωωωωω)
Το γέλιο. Η συντροφικότητα.
Η διασκέδαση. Η ησυχία.
Η ανάπαυση....

Ούυυυυυ κανεί Ντάιαρι. Πάω πίσω στο γκέιμ τζιαι άρκεψα τζιαι μελο-πιάζω.
Εν τζιαι είμαι τζιαι ο Ξανθόπουλος οφ κορς (ποιός;) αλλά ινάφ για μια μέρα.
Τα περί του γάμου αηδίες και εις πλάσην μαλακίες ραθυμίες ιστορίες θα στα πέψω σούν.

Τέικ κέαρ ως τότες.

Όι να μου με μεθύσεις τζιαι ασέβρω πίττα νέξτ γούικ α!

Οουφιταζέρν...(γοτέβερ)



Death - Scream Bloody Gore (ταφ σόνγκ, άι νόου, μπατ άι λάικ ιτ)

Friday, 26 August 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.19


Ντάιαρι Ντίαρεστ,

Όι εγώ εν τζιαι.
Άι νόου αί νόου.
Άι ρόουτ γιού τούτη φτομάδα στα παλιά μου τα ψιλοτάκουνα που δεν έχω πλέον.
Εεε μα εν τζιαι φταίω εγώ.
Το γκέιμ βλέπεις.

Άτε θα σ ου πω τα καθέκαστα.
Είμαι γραφείο.
Φακ μάι λάιφ.

Αύριο πάω το παρθενικό μου....ταξίδι βρε... μα τί ενόμισες ότι θα έλεα.
Ας άι γουός σέινγκ...αύριο πάω το παρθενικό μου ταξίδι στην Σέιντ Νάπα για μέταλ κόνσερτ.
Σκέαρντ σhιτλες αν με ρωτάς.
Τι θα ειδούν τ’ αμμάθκια μου.
Για κορούα που έζησα 6 χρόνια αγγλία εν είδα πολλά.
Με κανένας με εβίασε, με κανένας με έκλεψε, με κανένας μου επούλησε ναρκωτικά ή κανένα βρέφος.
Γενικά ήμουν πολλά στρέιτ εντζ άτομο εις την αγγλική κουλτούρα.
Πάντα συμμαζεμένη τζιαι με μάννερς (ποιά;)
Γουέλ τάιμ φορ α τσέιντζ. Αύριο θα είναι νόβελτι τάιμ.
Πρώτη φορά Αγία Νάπα, πρώτη φορά μέταλ κόνσερτ, πρώτη φορά ντραγκ άντιγκτς (χόουπ νοτ)
Γενικά ούλα πρώτα αύριο.
Φοούμαι...έχω άγχος...ουυυ....

Με τη μάδερ όλα οκέι σόρτ οφ.
Αν εξαιρέσεις κάτι φωνές τζιαι εντάσεις.
Έπιασε τζι άλλη αναρρωτική.
Εκατάλαβες κύριε μου;
Άλλοι κάθουνται 40 μέρες το χρόνο τζι εμείς δαμέ να πασπαλιάζουμε το πληκτρολόγιο.
Γοτέβερ.

Ουυυυυυυυυ τζιαι αποσυντονίστειν τέλια λέιτλι.
Μια το καμ-μπακ που τις διακοπές μια το γκέιμινγκ ονλάιν ελοξοδρομήσαμε που το γουίκλι ρουτίν μας.

Εν τζιαι είπα σου.
Εμίλησα τζιαι με τη Καρδερίνα.
Λολ. Φάιναλι.
Έτω ήβρε με μες το φατσοβιβλίο τζιαι άρκεψε μου κουβέντα.
Θα σου το ομολογήσω.
Εκρατούσα μια πολλά αποστασιωποιημένη στάση.
Πολλά πολάιτ αλλά τζιαι πολλά τυπική.
Εν την άφηκα να μπει σε τίποτε προσωπικό
Επροσπάθησε τζίνη ουάνς ορ τουάις αλλά έπαιξα πελλό τζιαι επροσπέρασα.
Κακώς ίσως. Αλλά εν νιώθω ρέντι ακόμα.
Εν χέλω σιόρ. Μεν με πιέζεις.
Γιατί αν πιεστώ έννα αρκέψω τα βομιτιλίκια τζιαι μετά σάστα τζιαι εγύρασσιν.

Σπίτι – μέτρια
Ρομαντικο-παφτά – άτε πότε θα ζυγιάσουν, καρτερώωω σεεεεεεε!
Δουλειά – χμμμμμ, λες να υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που να κάμνου πορτοκάλια; Λετς σι.
Θάλασσα – ποιά; Ααα τζίνη. Έσhιει τζιαιρό να πάω τζια εξίασα ότι υπάρχεις τζιαι εσύ μες τον πλανήτη. Λολ. Νοτ

Χάτες, μόουρ νιούς ον σέιντ νάπα ιν νεξτ γουίκς ισhιού.
Μεν κρατάς μούτρα Ντάιαρι τζιαι θα τα πούμε αγκέιν σούν.
Κρος μάι χάρτ εντ χόουπ το ντάι (γουέν, γουέν, γουέν;;;;)

Μπάι μπάι =)




Stratovarius - False Messiah

Wednesday, 24 August 2011

Δράμα σου λέω Δράμα


..όι η πόλη το άλλο!

Τζίνο που που επία τζιαι εφακούσα τη κελλέ μου μες τες πασhιές τις ανθολογίες των άγγλων τέσσερα χρόνια για να μάθω. Όι πως εχρειάζετουν τζιαι ποττέ να σπουδάσω το αντικείμενο γιατί το δράμα τζυλά μες τις φλέβες μου εκ γεννησιμιούμου.

Σας παρουσιάζω τα τελευταία συμβάντα της emo Lucrezias:

Ποίντ Έι
Το σκάιπ έρκεται τζιαι ανακοινώνει μου μια μπούρδα ότι παίζει στο προσκήνιο ένα χομο-σαπισμένο πλάσμα που το παρελθόν. Εγώ φλιπάρω, θολώνω, γυρέφκω το Συσέγκιο να κάμω βουντού πάνω της μπας τζιαι ξεθυμάνω τζιαι ξε-αναστατωθώ αλλά τίποτε. Ο νους μου να δια εντολές απιστίας τζιαι το στομάσhι μου να τες πιστέφκει. Ώιμε τζιαι θα κάμω φόνο. Μα ήντα φόνο; Εν προλαβαίνω. Μπίω τα κλάματα, αρκέφκω να ασπάζουμαι άσπρους θεούς των Νορμαδών τζιαι αρκέφκω να σούρνω σαν χείμαρος εις την Κίνα ερωτήσεις στο ερωτικό αντικείμενο των οφθαλμών μου. Ώιμε τζιαι είμαι μια γυναίκα θύελλα που απλά πρέπει να με κλείσετε σε μια μπουκάλα τζιαι να μεν με αφήκετε ποττέ να φκω που τζιμέσα. Επειδή με ακόνισε καλά το μασhαίρι στη πλάτη μου στο παρελθόν, με το παραμικρό ανοίει η γη που κάτω που τα πόθκια μου. Γουέλ τούντη στράτα ανοίξαν στα στομάσhια μου. Λιτεραλί όμως! Είδαμε τζαι επάθαμε να συνέλθουμε πάλε. Για να είμαι σε εν-ΔΙΑ-φέρουσα εν παίζει γιατί κάποιος φροντίζει μια φορά το μήνα να μου υπενθυμίζει ότι είμαι γυναίκα (τι; -λέμε τωρά). Παλιοπουσhτοσκάιπ...που να σου στείλουν τζιαι υιό τζιαι κόρη τζιαι να κάμεις πέρμανεντ σhατ-ντάουν. Κάθεσαι τζιαι σπέρνεις διχόνια τζιαι δηλητήριο. Αφού βλέπεις ότι είμαι καμμένη εγκεφαλικά...ήντα σύρνεις λάδι στη φωθκιά; Τραβάς κανά ζόρι; Οξά μασhεσαι να σαμποτάρεις το μόνο καλό στη ζωή μου τούντη περίοδο; Χα; Χα; Χα; Τέσπα...ιγκνόρ το σκάιπ. Εκαταλύσαμε τη νύχτα πάλε εψές. Κλάμα, οδυρμοί, αναουλιάσματα (και λοιπά). Γιού γκετ δε πίξαρ. Εν χρειάζεται να πω μόουρ.

Λέσσον οφ δε ντέι: μεν εμπιστεύκεστε τις μαλακίες ότι σας λαλούν τα μσν, σκάιπς τζαι προσωποπάπυροι (aka φατσοβιβλίο). Δέι αρ νοτ του μπι τράστιτ.

Πόιντ Μπι
Ντρίνγκ ντρίνγκ! Ποιός εν πάλε; Εν με αφήκαν ήσυχη σήμερα γμτ. Ναι από τάδε ακάντεμι σας καλούμε...εν-ΔΙΑ-φέρεστε να διδάξετε δράμα κοντά μας για αυτή την ακαδημαϊκή χρονιά; Γόοοοοοοοοοοοοοοοοοοτ;;;;;;;;;;;;;; Για κάτσε....χολντ γιόρ χόρσες....Εγώ τίτσερ; (τίτσερ λιβ δε κιντς αλόουν) Μα πότε, που, ποιός, πως, γιατί; Ελάτε σε ίντερβιου να μιλήσουμε. Βάλω αμόλυβδη τζιαι έφυα!!!!!! Κοίτα όι πως έχω τίτσινγκ κουαλιφικέισhιονς. Μπορεί να είμαι μάστερ γκράντουέιτ αλλά πάλε, απο διδασκαλία είμαι σκιλλς ‘0’! Αλλά θα πάω ρε! Μόνο τζιαι για το γαμώτο (μεν το γαμάς πονεί) θα πάω. Αν με πιάσουν....σκρού γιού γκάις πάω να διδάξω τα γιούνιτς πως να γίνουν οι επόμενες λέιντις-γκαγκα (γκέ γκέ; Νοοοοοοοοοτ!). Καλά εν θα τους κάμω τζιαι Τζούντι Ντέντς αλλά θα τους εισπρώξω προς κουάλιτι φάση όπως Έμα Τόμπσον, Κέιτ Γουίνσλετ, Φελίσιτι Χόφμαν (?), Μέρι-Ανν Ντάφ κλπ κλπ. Τζι αν γυρίσουν τζιαι φκουν μου σαν την emo την Κρίστεν Μπέλλα Στούαρτ θα γίνω όπως τζίντον Νορβηγό (που εν αθυμούμαι το νέιμ του νάου, διαφεύγει μου σόρρυ, εν έκαμα τζιαι διατριβή πάνω του) τζιαι θα τους πέψω εις των Άδη μιαν ώρα αρχήτερα. Αλλά ως τότε βλέπουμε. Το μέιν πόιντ είναι να περάσουμε τα προ-ημιτελικά των ίντερβιου (ποιά;) τζιαι μετά θωρούμαι τζιαι κάμνουμε. Προς το παρών...γουάου....άι ντιτ νοτ σι δις κάμινγκ!

Λέσσον οφ δε ντέι: μηδένα προ του τέλους μακάριζε λαλούμεντε. Ιντίτ!

Λετς σι γουάτ χάπενς νέξτ...



Pink Floyd - Another Brick in the Wall

Monday, 22 August 2011

Virtual Reality


So here’s the deal…Εχτές ανακάλυψα το βέρτουαλ ριάλιτι μέσα που ένα παιχνίδι. Χενς, το αργοπορημένο μου ποστ σήμερα. Επειδή άι γουός μπίνγκ εί φ***ινγκ μόρον που εκάθουμουν ούλη μέρα τζιαι έπαιζα μαζέφκοντας κότες τζιαι καλλιεργόντας την τέχνη του πως να κόφκω δέντρα τζιαι να χάνουμε μες τα δάση.

Καλό το βέρτουαλ ριάλιτι δεν αντιλέγω. Βασικά έχω να πω ότι καταλάβω γιατί μπορεί κάποιος να γίνει πολλά εύκολα αντίκτιτ σε τούντου είδους τα γκέιμς. Εν η φάση του ότι μπορείς να κάμεις ΟΤΙ θέλεις, για ΟΣΗ ώρα θέλεις, να μάσhεσε πας τα πιο τρίβια πράγματα – όπως φάρμινγκ εντ μπέικινγκ κούκις, λέμε τωρά- τζιαι κανένας εν θα σου πει τίποτε. Γουέλ σχεδόν κανένας.

Ξέρω ότι εν πολλά παθέτικ τζιαι ακούτεται με νόου-λάιφερς παστ-τάιμ τούντο πράμα αλλά εν πολλά αναζογωνητικό να νιώθεις τόσο ελεύθερος (γουέλ σόρτ οφ) χωρίς να σε ελέγχει κανένας κάμνωντας πράματα που ιν ρίαλ λάιφ γιού γουλντ νέβερ ντου.

Το πόιντ ούλης της κουβέντας θα ήταν όσα κάμνεις μέσα στο γκέιμ/βέρτουαλ ριάλιτι γουόρλντ να τα κάμεις τζιαι ιν ρίαλ λάιφ. Αρέσκει σου να γυρίζεις μες το δάσος τζιαι να το παίζεις δασοκόμος. Γουέλ ντού ιτ. Αρέσκει σου η μαγειρική, γουέλ λέρν χάου του κούκ.

Το θέμα είναι ότι μες το παιχνίδι μπορείς να δοκιμάσεις πολλά διαφορετικά πράγματα να ασχοληθείς. Τζιαι αν αποτύχεις, απλά το παιχνίδι συνεχίζεται. Άπαξ τζιαι επέθανες, δέαρ ις όλγουεϊς εί σέκοντ τσανς. Στη ζωή τούντα τσάνσες εν σου δίνονται πολλές φορές τζιαι γιού γκετ όνλι ουάν σhοτ στο να δοκιμάσεις κάτι. Άσε που στο δρόμο σου θα κριθείς τζιαι θα σε ελέγχουν ούλοι που γυρώ για το πως κάμνεις κάτι ή γοτέβερ καινούργιο δοκιμάσεις τέσπα.

Δεν είμαι πολλά υπέρ του βέρτουαλ ριάλιτι τζιαι αλδόου πρέπει να ομογολήσω ότι τζιαι εγώ η ίδια μπορώ να εθιστώ πολλά εύκολα σε έτσι είδους παιχνίδια (όλρέντι χαβ του μπι όνεστ) νομίζω ότι τούτος ο παράλληλος κόσμος προμοτάρει κάτι το οποίο δε μπορεί να υπάρηξει στη πραγματικότητα που εφτιάχτηκε που άλλους γύρω μας. Τζιαι τούτο εν κρίμα. Γιατί πάντα πρέπει να παίζουμε με τους κανόνες άλλων τζιαι όι των δικών μας. Όι πως στο γκέιμ εν υπάρχουν κανόνες τρίτων αλλά τέσπα.

Βέρτουαλ ορ νοτ...το πιο σωστό είναι να ζεις προσγειωμένα. Είτε είσαι σε ένα φανταστικό κόσμο που μπαίνεις για να ξεχαστείς είτε είσαι φουλ ον ρεαλιστής/νατουραλιστής. Τζιαι τα πάντα με ρέγουλα. Γιατί μετά ανοίει μια τρύπα τζιαι τζουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυπ ο νυπτήρας ξεβουλώνει καταπίνει σε.

Άτε, πάω να μαζέψω κότες να μαειρέψω νάου. (νόοοοοτ)

Σι γιά! =)

Friday, 19 August 2011

Shine on me Crazy Diamond


Ξεκινάς ποστς τζιαι σβήνεις τα. Μερικές φορές δεν έσhιεις τι να γράψεις. Νομίζεις πως εστέρεψες. Αλλά όσο ζιεις ποττέ δε στερέφκεις. Τζιαι ειδικά όταν περιτριγυρίζεσαι που ανθρώπους..

Η χαρά..πάντα πηγάζει που μέσα μας. Άμα αγαπάς εσύ τον εαυτό σου τότε εν έσhιεις φόβο ότι εν θα αγαπηθείς. Βασικά άμα ξεπεράσεις τον εαυτό σου, άμαν εν τον παίρνεις τόσο σοβαρά τότε πραγματικά απολαμβάνεις το ρόλλερκόστερ νέιμντ λάιφ.

Έν έχω να πω πολλά τούντες μέρες. Κυρίως επειδή απουσιάζω που τη δουλειά τζιαι μπρεϊκίζω που τη καθημερινότητα τζιαι επειδή εν οι χριέντς τζιαι ούλοι συνάμενοι οπότε ούλη μέρα είμαι άουτ οφ δε χάουζ (νοτ δατ αμ κομπλέινιγνκ) τζιαι εγίνηκα μια χορκοϊρα του άλλου κόσμου. Γοτέβερ.

Άι αμ σάμμερινγκ εντ άι λάικ ιτ!

Άι γουίλ μπι μπακ ον Μάντει που τη δουλειά λάιβ (μπουχού μπούχου). Προς το παρών σας αφήνω για ένα ήσυχο τζιαι χαλαρωτικό γουίκ-εντ μάι ντίαρ συν-βλόγκερς.

Καλά να περνάτε. Άι γουίλ τού!


Που.Σου. Ις ιτ ρόνγκ που με πιάνουν φάσεις φάσεις γυναικείες παράνοιες μου; Χα; Χα; Χα; Όι, ις ιτ; Πε τε μου..


Pink Floyd - Shine on you Crazy Diamond


Wednesday, 17 August 2011

Κεριά & Αριθμοί



Ναι είμαι κοπού τζιαι γούστο μου τζιαι καμάρι μου (νότ!)Copyright to Invictus

1 άτομο συμπαθώ στη δουλειά μου, τη μάνατζερ, τζιαι τζίνη επειδή εν ευρωπαία τζιαι με άλλη νοοτροποία
2 είναι οι γάμοι που πρέπει να παρεβρεθώ σύντομα τζιαι εν θέλω
3 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός
4 εν ο αριθμός της κύριας παρέας των μπόυς
5 μέρες μου πήρε να καταλάβω ότι ο the friend θα είναι κάτι διαφορετικό στη ζωή μου
6 χρόνια έκαμα στη «μάνα» Αγγλία
7 μέρες μου πήρε να γράψω/σκεφτώ τούντο πόστ
8 είναι ο μήνας των γενεθλίων μου
9 ξενιτεμένους φίλους έχω (Ν.Κορέα, Ιαπωνία, Γερμανία, Δανία, Ισπανία και Αγγλία)
10 χρόνια έκανα μαθήματα κλασσικού χορού
11 ήμουν όταν γνώρισα τον Μουφάσα μου
12 χρόνια κλείνω που είμαστε μαζί με το Συσέγκιο
13 μήνες έκαμε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Λεμεσού να αναζητήσει τα βιβλία που εδανείστηκα που τζιμέσα (τολκ αμπάουτ κίπινγκ τρακ οφ ρέκορντς)
14 χρόνια φιλίας κλείνω φέτος τον Σεπτέμβριο με το Μουφάσα μου
15 που τα 20 είχα πιάσει στο τέστ ιστορίας μου στη 1η λυκείου για να καταλάβω ότι πρέπει να αρκέψω να θκεβάζω παραπάνω
16 χρονών ήμουν όταν ανακάλυψα την παγκόσμια λογοτεχνία, ιστορία, φιλοσοφία τζιαι την ποίηση του Σαίξπηρ
17 χορευτικές, μουσικές τζιαι θεατρικές (μεγάλου σκέλους) παραστάσεις έκαμα στη ζωή μου (γιατί πιο μιτσιές έσhιει τζι’ άλλες)
18 είναι ημερομινία γέννησης μου (γιουχού ή μπούχου?)
19 χρονών ήμουν όταν με έπιασε η κρισάρα μου τζιαι έκοψα ένα πρωί τα μαλλιά μου που εφτάναν ως τον πωπό μου με το ψαλίδι μου ως πιο πάνω που τους ώμους μου
20 αυγούστου είναι τα γενέθλια του Συσέγκιου
21 χρονών έφκαλα άδεια οδήγησης τζιαι ετέλειωσα το μεταπτυχιακό μου στην παραγωγή τηλεόρασης τζιαι κινηματογράφου
22 εργασίες έγραψα μέχρι στιγμής πάνω στο Σαίξπηρ και την Αναγεννησιακή περιόδο της Αγγλίας
23 η ημερομινία αριθμός γενεθλίων του ντάντιο και της μάδερ ντίαρεστ (σε ξεχωριστούς μήνες ο καθένας οφ κορς)
24 ήταν το σκέρι έιτζ μου
25 χρόνια ζωής/ύπαρξης(λέμε τωρά) κλείνω σήμερα




Righteous Brothers - Unchained Melody (my ultimate fav song - don't ask me why)

Tuesday, 16 August 2011

Diaries of an Emo Kid Vol. 18


Ντάιαρι Ντίαρεστ,

Είμαι σικ όβερ.

Επέρασα θρι ντέις μακριά που τους πάρεντς όβερ.
Ήμουν συνέχεια με τους χριέντς όβερ.
Ήταν πολλά ωραία όβερ.
Επίαμε τζιαι είδαμε τζίντη παπαριά ταινιάρα το Γκριν Λάντερν όβερ.
Μετανοιώνω το τωρά όβερ.
Φακά μου η Μπλέικ Λάιβλι (Blake Lively)όβερ.
Ξανα φακά μου η Μπλέικ Λάιβλι ντάμπολ όβερ.
Ότι ταινία έκατσα να δω τούντο γουίκ-εντ ήταν μέσα όβερ.
Είδα τζιαι τα θκιο Μπακ στο Μέλλον πίντα όβερ.
Εν επία θάλασσα ακόμαα όβερ.
Παρολίο να γουόλκ-άουτ που τα ρομαντικο-παυτά (ποιά;) όβερ.
Άι ντίντεντ όβερ.
Ανυσηχώ πολλά όβερ.
Εν τρέφουμαι καλά όβερ.
Άι νιντ ρεστ όβερ.
Επία δουλειά τρεις ώρες τζιαι έφυα άρων άρων που στόμακ πέινς όβερ.
Καταραμένο γιαουρτάκι με ανανά όβερ.
Πάεις να με ξεκάμεις όβερ.
Τωρά απλώθω ζάμπα τζιαι πίνω τσάι θκιόμσμο όβερ.
Όχου μάνα μου όβερ.
Πίντα σούπες σήμερα μόνο όβερ.
Τζιαι καμπόσες τιβί-σίρις όβερ.
Βαρκούμαι να κάμω μπέρθ-ντέι όβερ.
Εν γίνετε να κάμω ντέθ-ντέι; Όβερ.
Καλά καλά εν γίνουμαι μακάβρια όβερ.
Θέλω να τζοιμηθώ όβερ.
Πάω να τζοιμηθώ όβερ.
Ή να μιλήσω μσν όβερ.
Ή να δω κανένα άνιμ (anime) όβερ.
Έχω βλέψεις για τριπ στις Γιού-Ες-οφ-Έι για του χρόνου το σάμμερ με το Μουφάσα μου όβερ.
Μακάρι να τα καταφέρουμε να πάμε όβερ.
Θα δείξει όβερ.
Πάω να φλαττάρω τη κορμάρα μου (ποιά;) όβερ.
Ελπίιζω να με κάμω εμετό γιατί έννα με πιαν τα δαιμόνια όβερ.

Πάι πάι Ντάιαρι όβερ.

Που.Σου. Νεξτ τάιμ γουί σπικ θα είμαι εικοσπέντε γρονών χομο-σαπισμένη όβερ. Κιού κιού όβερ.


Karl Sanders - Of the Sleep of Ishtar


Monday, 15 August 2011

Προ-Δικάζω + Κατά-Δικάζω


Είναι κάποιες φάσεις που απλά δε μπορείς να ελέξεις το στόμα σου. Κάτι σαν το γουόρντ βόμιτ που λέμε. Πιάννει με πολλές φορές τούντο πράμα.

Δεκαπενταύγουστος χόουμ (νοτ αλόουν, σάντλι) αλλά με φούλ χάουζ (όι που τζίνο του πόκερ, το άλλο).

Πως γίνετε άμα ζεις τζιαι μαθαίνεις κάποιο άτομο καλά να ξέρεις ποίες θα είναι οι επόμενες του λέξεις και οι επόμενες του πράξεις. Ξέρεις τον όντως καλά ή απλά επειδή εσυνήθισες σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο απλά υποθέτεις ότι το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται τάιμ εντ ταίμ αγκέιν;

Πι χι...η μάδερ...πριν να γίνει κάτι πάντα θα προ-δικάσει τα γεγονότα τζιαι αμέσως θα κατα-δικάσει τους άλλους για πράματα που είτε ακόμα εν ελάβαν χώραν που λέμεν ή απλά αγνοεί πως εγίναν/θα γίνουν.

Το πράμα που ίσως πολλοί ξεχνούμε καμιά φορά όμως είναι ότι οι ανθρώποι μπορούν να σε εκπλήξουν αναπάντεχα. Με το καλό ή τζιαι το κακό τρόπο. Τούντο εν το ξέρεις unless you see the whole thing play out.

Εβρέθηκα τούντο γουίκ-εντ σε μια τέθκια φάση τζιαι εστεναχώρησε με πολλά γιατί ίσως απλά εφάνηκε μου ότι οι άλλοι εν τόσο πεπεισμένοι για σένα τζιαι πέρνουν τα πάντα πάνω σου τόσο δεδομένα που απλά εν περιμένουν να πράξεις με alternative way.

Τούτο όμως, κάμνω το τζιαι εγώ. Ας πούμε θωρείς έναν μες το δρόμο ντυμένο με πανκ τζιαι σκουλαρίτζια τζιαι τζιαι τζιαι τζιαι σhίλια θκιο σκατά πάνω του. Immediately you assume ότι εν αλήτης, εν λέιζι, ότι εν ένας σκανκ οφ δι έρθ τζιαι ότι απλά εν τέλια αμπάλατος τζιαι ακαμάτης. Προκαταλήψεις. Στερεοτυπικότητα. Στενομυαλία.

Οι ανθρώποι εν εν τούτο που φαινούμαστε. Εμιλούσα με μια κορούδα τις προάλλες τζιαι ελάλε μου ότι ναι, τζιαι τζίνη εν λίο χιούμαν-χέιτερ αλλά τζίνη βλέπει το ανθρώπινο είδος σαν το πιο σπαστικό, εγωκεντρικό τζιαι απλά πιο ενδιαφέρον όν σε τούντο πλανήτη. Γιατί απλά εν ξέρεις τι μπορεί να σου φκάλει ο άλλος ανά πάσα στιγμή. It can either go this way or another.

Τζιαι εν τούτο που εν μου αρέσκει να κάμνω τζιαι να μου κάμνουν: να με προ-δικάζουν τζιαι να με κατά-δικάζουν για πράματα που υποθέτουν εν δεδομένα πάνω μου. Ούλοι μας οφ κορς έχουμε έναν στάνταρντ γέι οφ ιντεράκτινγκ δεν αντιλέγω αλλά παρ' όλα αυτά άμαν ο άλλος απλά υποθέτει ότι στα σίγουρα θα κάμεις τζίνο ή θα κάμεις το άλλο τζιαι αμέσως θα τα καταδικάσει ούλα τζιαι θα έβρει το πόρισμα πριν την πράξη τούτο εν αδικία γιατί εν σάννα τζιαι εν σου διά ευκαιρία να δείξεις ή να κάμεις κάτι. Απλά είσαι doomed before something has even started.

What kind of justice is that?

Οι αρχαίοι ημών (ποιοί;) είχαν πει "μηδένα προ του τέλους μακάριζε". Πριν το τέλος μεν μακαρίζεις με λία λόγια. Άιστο πράμα να πάει. Τζιαι μπιλίβ μι τούτο λαλώ σας το εγώ που πνίουμε σε ένα ποτήρι νερό τζιαι αμέσως φέρνω την καταστροφή με ρόγιαλ φλασh (όι του πόκερ, το άλλο).

Be that as it may, regardless of my drama-queen-ness and my over-sensitivity δε θέλω να με εκλαμβάνουν σαν δεδομένο. Αν δεν έκαμα το έγκλημα (γιατί συνήθως εν για τούτα που με προ-δικάζει τζιαι με κατα-δικάζει η μάδερ, τζιαι σαμτάιμς οι άλλοι) μεν με τιμωρείς για πράματα που δεν εξελιχθήκαν ή ακόμαν δεν εγινήκαν. Γιατί που τη στιγμή που μου το κάμνεις τούτο, ναι μπορεί να με κάμεις να πράξω με έναν συγκεκριμένο διαφορετικό τρόπο.

Αγαπώ πολλά κάποια άτομα (που άι αμ νοτ ατ λίμπερτι του σέι)...τζιαι άι αμ γουίλλινγκ του μπεντ όβερ μπακγουόρντς φορ δεμ. Αλλά στεναχωρείμαι να με παίρνουν δεδομένο τζιαι να με τιμωρούν για πράματα που ίσως εν αγνοία μου ή απλά αφέλια μου δεν κατέχω.

Ούλοι είμαστε χόμο-σαπισμένοι με τα λάθη τζιαι τις αδυναμίες μας. Τζιαι ούλοι πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί μας (στο ουίσκι μας, στη βότκα μας, σtη ζιβανία μας, όπως βολέφκει τον καθένα). Αλλά τζιαι ούλοι πρέπει να ζυγίζουμε, να μετρούμε τις καταστάσεις τζιαι μετά να σύρνουμε τους κεραυνούς μας (όπως έκαμνε τζιαι ο Ζους, λέμε τωρά).

Τζιαι τούτο λαλώ το να το ακούω τζιαι εγώ, μπας τζιαι βάλω λίο νου. Γιατί πονώ τζιαι σπάζω εύκολα. Χάντολ γιθ κέαρ είπε μου κάποιος σήμερα...αί γισh...ποττέ μου εν με εματαχηρήστηκε κανένας με κέαρ. Γι' αυτό ίσως τζιαι να είμαι η ίδια τόσο σκληρή με τους ανθρώπους. Επειδή εν ξέρω τι εν η καλοσύνη, η ευγένεια, η τρυφερότητα. Ξέρω τι εν κακομεταχείρηση τζιαι ο στοϊσμός τζιαι η ανθεκτικότητα.

Έφκαλα τα πάλε τα εσώψυχα μου. Τουλάχιστον δαμέσα νιώθω ασφάλεια. Ότι εν θα με προ-δικάσει ή να με κατά-δικάσει κανένας. Απλά μπορώ να είμαι εγώ...

Καλό δεκαπενταύγουστο έβρι-ουάν τζιαι σόρρυ if I bumped anyone out! Είμαι λίγο σαντ σήμερα.

Πάι πάι.


Anathema - Judgement

Thursday, 11 August 2011

Oh what a Circus...


…so share my glory, so share my coffin.

Έτσι μάσhετε το σόνγκ που το μούσικαλ της Εβίτας του Άντρου Λόιντ Γουέμπερ (Andrew Lloyd Webber) ...ήντα εμπνεύσεις είσhε τζιαι τζίνος. Έπιασε τη ψυχοσύνθεση ενός ολόκληρου έθνους τζιαι έστησε μιούζικαλ. Γκόου φίγκερ ας πούμε.

Εν εν ούλα ένα τσίρκο όμως; Να μιλήσουμε για κυριολεκτικά τσίρκα. Στις μέρες μας τα τσίρκα εκαταντήσαν τρε μπανάλ τζιαι κανένας εν πατά ανλές εν κανένα τύπου Σερκ-ντου-σολέιλ (Cirque du Soleil) που όντως τζίνο διά σου θέαμα τζιαι ψυχαγωγία με ποιότητα.

Τι εν το τσίρκο όμως; Πόθεν άρκεψε;

Όπως με ενημερώνει το βικιπέδια το τσίρκο επρωτοάρκεψε σαν ψυχαγωγία στην Αρχάια μον πρόγονη Ρώμη. Οι οποίοι Ρωμαίοι ετσουρέψαν την ιδέα (πιθανότατα) που τους Γκρέκους...aka τους φιλόσοφους με τους αλαβάστρινους χιτώνες στη πάρα δίπλα χώρα....την Ελλάδα.

Τέσπα κατά τα χρόνια οι Ρωμαίοι αναπτύξαν το επάγγελμα με το δαμασμό ζώων τζιαι τα διάφορα σκετσάκια, καθώς τζιαι με το χτίσιμο διάφορων κτηρίων για να έρκεται κόσμος στο τσίρκο τζιαι να τους θωρεί. Μέσα στους αιώνες, αρχίσαν τζιαι εμφανίζονταν τζιαι οι τσιγγάνοι (κάπου το 14ο αιώνα μ.Χ.) , που πιθανότατα επροέρχονταν από τη Νότια Ισπανία ή τα γύρω προάστια τζιαι το επάγγελμα εμετεξελίχθηκε τζιαι απλώθηκε τζιαι εις την Ευρώπη κατά των 14ο με 15ο αιώνα μ.Χ. αφού πολλοί θίασοι (πλέον) τζιαι ομάδες τσίρκων αρχίσαν να περιοδέφκουν με τα διάφορα νουμεράκια τους.

Εγώ τσίρκο επία που ήμουν πολλά πολλά μωρό σόου εν αθυμούμαι τζιαι πολλά. Έχω κάτι φότος να κάθουμαι πάνω σε έναν βόδι ελέφαντα αλλά η μάδερ πάντα λαλεί μου ότι μώλις με εκάτσαν άρκεψα τζιαι έκλαια επειδή ετσιμπούσαν με οι τρίσhες του τζιαι έτσι εκάτσαν με πάνω σε πόνυ ινστέντ. Ήντα γκρινιάρικο μωρό που ήμουν είμαι α? Ας πούμεν...έλεφαντ τη κόρη σου, τζιαι να μπιχτώ τα κλάματα; Εν έσhιει πιο φέιλκούλ πράμα.

Εεε τέσπα. Τούντο ποστ εν εξεκίνησε για να σας μιλήσω για την ιστορία του τσίρκου. Απλά ίσως για να πω πως στις μέρες που ζιούμε, τζιαι βλέπωντας τζιαι ζώντας συνέχεια τον πόνο, την αδικία, την υποκρισία, την κατανάλωση, τον βανδαλισμό, τον αρσινισμό, την εκμετάλλευση κλπ (the list can go on and on), τελικά το τσίρκο ζιούμε το ούλοι εμείς στη καθημερινή ζωή.

Μπορεί να εμορφώθηκα στο τομέα του δράματος, αλλά μέχρι τώρα εσυνάντησα πιο πολύ δράμα τζιαι παραπάνω πόνο μες τη ρίαλ λάιφ παρά μες το χώρο του «θεάματος». Τζίνος ο χώρος άξουαλι, ακριβώς επειδή εν εν αληθινός, αλλά εν δημιούργημα της ανθρώπινης φαντασίας, εν το πιο ελεύθερο, λίμιτλεςς, αληθινό πράμα έβερ.

Η πραγματικότητα που ζιούμε εν απλά ένα ψευδής κατασκεύασμα της κοινωνίας μας.

Μπορεί να εν μαγεία, μπορεί πολλοί να το πουν ψέμα τούτο με το δράμα τζιαι μέικ-μπιλίφ, αλλά το τσίρκο της ζωής εν πιο οδυνηρό που το φανταστικό.

Το μόνο αληθινό γυρώ μας τζιαι όντως αποδέχομαι το εν η φύση. Τίποτε άλλο. Γιατί ακόμα τζιαι τόσα εκατομμύρια χρόνια μετά το χομο-σαπισμένο δίποδο εν εκατάφερε να τη δαμάσει.

Ιν ριγκάρντς στο προηγούμενο πόστ μου....ούλα καλά σήμερα. Φυσικά ένα μεγάλο κενό, τζιαι μια απώλεια υπάρχει στην ατμόσφαιρα, αλλά παρ’ όλα αυτά το τσίρκο που ονομάζουμε ‘δουλειά’ εν καλά τζιαι βασιλεύει...ανφόρτσουνετλι.

Βίβα le cirque ιν μάι οπίνιον....τουλάχιστον τζιαμέ γελάς....τζιαι το γέλιο εν το καλύτερο φάρμακο για να γιάνει το οτιδήποτε!



Oh What a Circus - Antonio Banderas - Evita (1996)

Wednesday, 10 August 2011

Πόλεμος και Ειρήνη




Εσχεδίαζα να γράψω για ένα από τα πολλά γκρινιάρικα ποστς μου σήμερα. Έχω το ήδη γραμμένο δηλαδή. Αλλά, μιας τζιαι έχουν το οι μέρες, εγίνηκε ανατροπή. Τίποτε σχετικά με ρεύμα κλπ, κάτι απρόσμενο..

Τη τελευταία βδομάδα στο showroom στη δουλειά εφιλοξενούσαμε ένα γατάκι που ήταν άρρωστο....τη Λίσα. Έτσι την ονομάτησε η τζέρμαν μάνατζερ. Το γατάκι εν μωρό, περίπου ενός-ανάμισι μηνού. Επήρε το λαστ γουίκ στο βετ η μάνατζερ τζιαι είπε της ότι είσhε ινφέξιον μες το στόμα τζιαι έφκαλε της τέσπα καμπόσο υλικό (εν θα μπω σε ανακατσιαστικές λεπτομέριες).

Εφέρε την η μάνατζερ στη δουλειά λαστ Θέρσντεϊ να την προσέχουμε. Επερπάτα τσαλαπατημένα, εδιούσαμε της γαλατούδι για μωρά-γατιά, τζιαι μους φαϊ γιατί που το άλλο εν έτρωε επειδή εν μωρούι τέλεια. Ως τη Παρασhεφκή ούλα όμορφα τζι ωραία.

Περνά το γουίκεντ, ξημερώνει η Δευτέρα (που να μεν εξημέρωνε) έρκεται στη δουλειά η μάνατζερ, η Λίσα εν ήταν τζιαι πολλά στα χάι της που το Σάββατο τη νύχτα. Ετζοιμάτουν ούλη μέρα. Καθόλου ακτιβέισhιον. Επροσέξαμε ότι άρκεψε τζιαι δεν έπινε νερό, ούτε γαλατούι, ότι το φαϊ της ήταν λειψό, ότι εν επερπατούσε τζιαι αγκωμάχαν πολλά γλίωρα. Κάτι επίενε ‘χ’.

Πέρνει την ξανά στον βετ η μάνατζερ, λαλεί της ο βετ εν εντάξει απλά να της διούμε νερό με τη σύρριγα αφού εν δέχεται να πιεί αλλιώς. Αλλά ακούστηκε χόουπφουλ ο βετ ότι έννα γιάνει το κατούι.

Εχτές, η Λίσα πάλε τα ίδια. Με έτρωε, με έπινε, με τίποτε. Ετζοιμάτουν ολημερίς. Σήμερα ήταν το νεξτ απόιντμεντ στο βετ. Πιέννει η μάνατζερ. Μετά που τρία τέταρτα, τσουπ σκάει μύτη. Κλαμμένη! Αρχίζουν τα ωχ ωχ κάπου δαμέ.

«Εσhιει πέτρες στα έντερα τζιαι επειδή εν τόσο μικρή τζιαι αδύναμη ο βετ εν μπορεί να της κάμει εγχείρηση. Επίαμε να της κάμουμε ευθανασία. Στη μέση εσταματήσαμε γιατί άρκεψαν οι πέτρες να φκαίνουν. Σόου εσταματήσαμε τη διαδικασία. Έβαλε της ο βετ μιαν ένεση για να φύει το φάρμακο.

Αλλά η Λίσα μας ήδη ετζοιμάτουν. Έπεσε σε κόμα. Φίφτι-φίφτι τσάνσες. Έπρεπε να περιμένουμε 6-7 ώρες ώσπου να ξυπνήσει, αν ξυπνήσει.

Η Λίσα εν εξύπνησε....

Κάτα τις 3 τζιαι κάτι το μεσημέρι, εκάθουμουν στο ντεσκ μου. Ήταν μες το κρεβατούι που της είχαμε. Ακούω μια μεγάλη αναπνοή. Γυρίζω. Μώλις είσhε ξεψυσhίσει.

Ακόμα ένα μωρούι...ακόμα ένα ζώο...

Μπορώ να θυμώσω αλλά εν θα αλλάξει τίποτε. Μπορώ να κλάψω αλλά πάλε εν θα αλλάξει τίποτε. Μπορώ να μεν φάω αλλά πάλε εν θα αλλάξει τίποτε.

Εν θα έρτει πίσω. Ιτς γκόουν. Εν ξέρω γιατί έβαλα το τίτλο πιο πάνω. Ήθελα να μιλήσω για το πόλεμο τζιαι την ειρήνη που έχουμε ούλοι οι χομο-σαπισμένοι μέσα μας. Αλλά μπροστά στον ανούσιο θάνατο ενός ζώου...(ουτέ καν ανθρώπου)....εν μπορώ να γκρινιάξω, να απαιτήσω, να φωνάξω, να θυμώσω, να εξοργιστώ...

Το μόνο που νιώθω εν ένα βάρος. Έναν κόμπο. Ένα σφίξιμο. Ένα πένθος...

Που.Σου. Συγγνώμη στον the friend που τον επέλλανα τις τελευταίες μέρες. Ξέρω ότι εν αξίζω περί κατανόησης, αλλά θένκ γιού φορ μπέαρινγκ μι. Θέλεις φταίξε τις εντάσεις σπίτι, ή τα ορμονικά...θεωρώ με λάκι που σε έχω κοντά μου...γιατί αυρίο...μπορεί να μεν!





Sarah McLachlan - Angel

Tuesday, 9 August 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.17


Γεια Ντάιαρι,

Εχώ νεύρα, νεύρα, νεύρα!
Πολλά νεύρα Ντάιαρι μου. Πολλά!
Τζιαι πολλά πολλά σαντ...

Να κάμνεις υπομονή, να κάμνεις υπομονή, αλλά τζιαι η υπομονή έσhιει τα όρια της.
Σπάζει το πλάσμα, εν σπάζει?

Πρώτα η μάδερ...
Να παίζει με το χαρτί της ενοχής.
Τζιαι μετά να περιμένω τζίντες λίες ώρες να ξεσκάσω, να απομακρυνθώ που το χάος της δουλειάς τζιαι μπαμ!, να αναβάλουνται τα πλάνα λαστ μίνιτ.

Δε με κόφτει αν είμαι μουρμούρα τζιαι παραπονιούμαι.
Εν έχω τζιαι πολλά άλλα πράματα να παραπονεθώ.
Μόνο τη συνεύρεση με τους φίλους μου.
Ούτε παραπονιούμαι που εν θα φύω διακοπές, ούτε παραπονιούμαι που εν απαρτίζομαι που χλιδή τζιαι αχρείαστο υλισμό ούτε παραπονιούμαι που με έκαμε η μάδερ δουλάρα γιατί τα άλλα θκιο γαούρκα μόνο να γκαρίζουν ξέρουν σπίτι.
Αλλά παραπονιούμαι άμα περιμένω λίο να πνάσω με καλή παρέα τζιαι ησυχία μακριά που το σπίτι τζιαι το γραφείο τζιαι δε γίνετε ούτε τούτο.

Τζιαι να πεις εν πέρνω υπομονή?
Εν τούτο το κακό!
Ότι there is nothing I can do, so απλα υπομένω.
Αλλά ως πότε? Εν τούτο το ερώτημα...
Ως πότε θα πέρνω υπομονή τζιαι θα συμβιβάζουμαι τζιαι θα μουλώνω?

Όσπου να πω αντιός για τα καλά ουάν οφ δις ντέις τζιαι κανεί!
Τζιαι απάρτ που τα νεύρα, περνώ στο στάδιο των βρύσεων....
Τζιαι κλάμα ο λαός, κλάμα, κλάμα.
Ούλο κλαίω. Αφού εν αντέχω.
Ετεντωθήκαν τα νεύρα μου.
Εν βρήσκω ησυχία, γαλήνη.

Ένα κάμπινγκ που έθελα να παω, τζιαι τζίνο να μου το φκάλουν ξινό.
Όι μεν πάεις τζιαι ήντα που έννα κάμεις μόνη σου, τζιαι βάλλεις τον εαυτό σου σε αχρείαστο κίνδυνο.
Σκρου δατ ας πούμε. Πέρκι λατσιστώ να ησυχάσω.
Τζιαι εγώ, τζιαι εσείς τζιαι ούλοι οι άλλοι.

Αφού καταλάβω το. Εν με σηκώνει πιον.
Πρέπει να φύω. Τωρά εν εν μόνο ότι θέλω να φύω.
Πρέπει να φύω. Χρειάζομαι να φύω.

Έτσι τζι αλλιώς εν με θέλει πλέον κανένας δακάτω.
Εν έχω κάποιο να με κρατήσει, που άξουαλι να με θέλει να μείνω.
Είμαι τόταλι ράμπισh.
Ένα υβρίδιο, κωλοβακτηρίδιο, μια αμοιβάδα.

Σπίτι – σκατά (φωνές, παουρκές, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα)
Χριέντς – επεράσαμε τους κόσκινο, ούλοι που γυρώ μια φατσιά
Ρομαντικο-παφτά – ποιά? Αρκούν, υπομονή – ποιά? – ούφου – υπομονή...
Δουλειά – πλιζ σhούτ μι νάου, πλιζ...εν αντέχω έννα μπιχτώ τα κλάματα. Αφού εν έσhιει άξιον δαμέσα, λετς ολ κράι τουγκέδερ.

Όπως εκατάλαβες Ντάιαρι, εν είμαι καλά. Πλησιάζει τζιαι η άδικη μέρα που εν θέλω να έρτει γιατί έννα πέσω σε κατάθλιψη πάλε.
Τελικά άμαν είμαι πιο επιφανειακή είμαι πιο χαρούμενη.
Δηλαδή άμα αρκέψω να μιλώ για νύσhια τζιαι βαφές έννα έβρω την απόλυτη γαλήνη;
Εεε άσhο ιλέ. Καλύτερα ντιπρέσντ τζιαι μόνη παρά να μιλώ για πεχά τζιαι διατροφικά ιμπάλανσις.

Άι φιλ σαντ.
Πεθυμώ τον πολλά.
Πρέπει να φύω...

Πάι Ντάιαρι, σπικ νεξτ γουίκ (αν ζιώπου έτσι τύχη, έννα ζω εν τίθετε θέμα γιατί με τη γκαντεμιά που έχω ούτε ο Χάρων δε μας πλησιάζει, ούτε λέπρα να’ χα –– όου γουέλ)



Worship - All I Ever Knew Lie Dead

IL Non-Conformista


Το λοιπόν, τζιαι είμαι πολλά θυμωμένη σήμερα. Άρκεψε άσhιμα η Τρίτη. Τζιαμέ που έσhιεις κάτι προγραμματισμένο έρκεται ένας κανόνας, ένα σύστημα να σου τα ακυρώσει. Γιατί; Γιατί απλά έτσι τους εκάβλωσε εκάπνησε!

Είπα το ξανά νομίζω. Έσhιει το τελευταίο ανάμισι χρόνο που είμαι πίσω στη μεγαλόνησο τζιαι που την ώρα που επάτησα το πόι μου δαμέ που συμβιβάζουμε. Ειδικά που πέρσι το καλοτζαίρι, τι στην επαγγελματική πτυχή της ζωής μου, τι στην προσωπική ΝΤΑΝΓΚ! πάντα πέφτω πας τον τοίχο εν ονόματι ‘ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ’.

Ε όι εν μπορώ, εν αντέχω άλλο. Εν εν ότι θέλω να ξεκόψω, τζιαι για κάποιο λόγο δε το κάμνω. Εν επειδή εσυνδέθηκα τζιαι ακόμα εν ήβρα τζίντο άλλο σμολ γουίντοου οφ οπορτούνιτι να αποδράσω. Είμαι σίουρη όμως ότι με την πρώτη ευκαιρία για κάτι καινούργιο τζιαι ενδιαφέρον έννα πετάσω τζιαι δε θα ξανακοιτάξω πίσω.

Ένιγουεϊς, ξεφεύγω, πάλε. Εβαρέθηκα το σύστημα. Να πρέπει να κρώνουμε στο πρόγραμμα τζιαι το σύστημα του κάθενου. Στερούμαι υπερβολικά το companionship λόγω του ότι ‘όι εν μπορείς να το κάμεις, όι εν εν σωστό, εεε μα αφού έτσι εν οι κανόνες’ τζιαι πάει λέγοντας.

Βλέπω ήντα που γίνετε τις τελευταίες ημέρες στο Λόντον τάουν τζιαι που τη μια καταλάβω το κόσμο που ξεσηκώνεται τζιαι κάμνει τα ούλα όπως το μπριάμ λαχανικών στο Τότεναμ...που την άλλη σκέφτουμε...έτω τζιαι εδιαλύσαν τα ούλα....ήντα που έννα καταλάβουν. Μισώ όμως να νομίζεις ότι έσhιεις κάτι χειροπιαστό τζιαι στο τέλος να το βλέπεις να φεύφκει σαν την άμμο που τη χούφτα σου. Τζιαι το γουόρστ οφ ολ να μεν βρίσκεις κατανόηση που πουθενά. Να μεν ακούεις άλλους να τους πνίει το δίκαιο για το τι κάμνουν τα «μεγάλα κεφάλια» (μάι αςς) τζιαι απλά να λαλουν ‘σκάσε έννα περάσουμε’.

Όταν ήρτα πίσω στη μεγαλόνησο ελαλούσαν μου κάποτε τα μπιγκ-μπόσις σε μια δουλειά που είχα στην κάπιταλ ότι το μότο του σύγχρονου κυπραίου που θα πρέπει να υιοθετήσω εν τούτο...’ΣΚΑΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ’....Όι εν το δέχουμαι, still. Γι αυτό έχω τζιαι τόσα σκαμπανεβάσματα με τους κυπραίους που αναγιωθήκαν δαμέσα. Εν αποδέχομαι, εν συμβαδίζω με το σύστημα. Σε οποιονδήποτε τομέα. Οι κανόνες εδημιουργηθήκαν όι για να σπάζονται αλλά για να σε κρατούν αλυσοδεμμένο τζιαι καταπιεσμένο. Γι αυτό τζιαι να μου προσφέραν τζίντη δουλειά στο ΡΙΚ εν θα την έπιανα πιλέ μου.

Να χέσω τζιαι τις πρόνιες, τζιαι τους παχουλούς μισθούς τζιαι τα πέντε αυτοκίνητα που έννα μου εξασφαλίσει τζιαι τα ταξίθκια στις Ευρώπες τζιαι τις Αμερικές. Αν είναι για να είμαι σκλάβος μιας ζωή του συστήματος τζιαι να μου λαλούν ‘γύρισε να σε μπιιιιιιιπ’ όποτε τους κάμνει κέφι νόου, μερσί δε θα πάρω. Καλύτερα στον ιδιωτικό τομέα με τον συνεχή φόβο απόλυσης αλλά με τις ελευθερίες που μπορώ να βολέψω, παρά να υποκλιθώ σε τούντο τερατούργημα που ανακάλυψε ο άνθρωπος για να κρατά κάποιους δεμένους ονομάζοντας το ‘κανόνας’.

Δεν ακολουθώ κανόνες. Δεν θέλω να είμαι είμαι δέσμια σε προγραμματισμό δεύτερων ή τρίτων. Τουτή εν η ζωή μου. Τζιαι επειδή μια φορά τη ζω τη γέριμη, οι κανόνες που αποφασίζω να ακολουθήσω εν δική μου προσωπική απόφαση. Ούτε του αφεντικού μου, ούτε της μάδερ ντίαρεστ, ούτε κανενού άλλου.

Τζιαι εξοργίζει με που βλέπω το πιο πάνω μότο να εξαπλώνεται παντού, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανάλογα, τζιαι απλά να βλέπεις ντόπιους, ξένους και τα λοιπά να σhίφκουν στις βουλές των ‘κανόνων’....Γιατί έτσι πρέπει έννε?

Are you gonna bark all day little doggy?” – YES I AM!



System of a Down - Fuck the System!!!

Monday, 8 August 2011

Σάμμερ χωρκοϊρισμα


Είδα σχεδόν ούλους τους χριέντς τούτο ΠΣΚ! Ήμουν τέσσερις μέρες πόξω που το σπίτι. Όι μπέρθ-τέι γκάδερινγκς, όι μιτινγκς σε διάφορα μπαρ-ρεστοράντε-καφές...Γενικά εφκήκε το λάι του πισινού μου τέσσερις μέρες ποτζί τζιαι ποδά.

Εγεύτηκα στο Σουσάμι στη Λεμεσό έναν πολλά ωραίο χυμό καρπούζι, μια υπέροχη seafood pizza στο Pizza Express στη Λεμεσό, μια τεράστια σαλάτα του Καίσαρα (e tu Brute?) στο Απρόοπτο στη Λεμεσό τζιαι μια απίθανη γευστική πανδαισία σαλάτας Dehli στο Οχτάνα στη Λευκωσία. Μια παρέλαση απο γεύσεις γενικά τούτες λαστ ντέις. Αλλά ήταν ότι έπρεπε γαστρονομικά.

Επερπάτησα στους έρημους δρόμους της παλιάς Λευκωσίας που για σπανιότατη φορά ήταν όφτζερη τζιαι απλά τέλεια. Εγύριζα με την Ντράμα Ντότερ μου (έννα σας πω άλλη φορά για τούτη) τζιαι ετρώαμε παγωτό που του Ηρακλή τζιαι εγυρίζαμε μες την ερημιά της Φανερωμένης κάμνωντας πρόπερ κάτσινγκ-απ.

Εκατάλαβα πόσο πολλά αγαπώ τους χριέντς τζιαι ότι στερούμαι τους τελικά πολλά επειδή είμαστε ούλοι μακριά. Εν κρίμα που πρέπει να συνταντιούμαστε κάθε αγίου (ποιού) πότε τζιαι όποτε εν χόλιντεϊς μόνο. Πεχυμώ τους πολλά τζιαι ακόμα ανακαλύπτω πράματα που τζίνους. Κάθε φορά ξεκινούμε που τζιαμέ που εμείναμε χωρίς να έσhιει αλλάξει τίποτε τζιαι τούτο εν τζίνο που με κάμνει πιο χαρούμενη.

Εγέλασα πολλά με τη μουσική υπόκρουση στη Pizza Express της Κωλονακιού. Άι μιν ο άθρωπος εν είσhε υπόθεση λαλώ σας. Όι τη μια έπαιζε ιταλικά όι την άλλη χατζηγιάννη τζιαι μαυρομάτικα φασόλια (black eyed peas) όι αφιέρωνε τραούθκια στους αδικοχαμένους στο Μαρί (που εκόλλαν ας πούμε, τραγωδία ναι, αλλά εν πάει μετά το χάππι-πέρθ-τεϊ-του-γιού τζιαι της κόρης να αφιερώνεις τραούθκια στους πεθαμένους, εν πολλά μούντ κίλλερ). Τέσπα ο άθρωπος εν τέλια για τα μπάζα σαν ντί-τζέι. Νάου άι νόου γιατί εν στην Pizza Express της Κωλονακιού τζιαι όι στην Pizza Express του Charing Cross στο Λονδίνο.

Επροσπάθησα να κάμω υδάτινη απόπειρα το Σάββατο. Αν-σαξέσφουλι όμως. Ήταν πως είσhε να πάω Waterpark στο άλλη φάση στο Φασούρι αλλά εν έκατσε η φάση τελικά τζιαι αρκέστηκα στην άχαπαρη θάλασσα. Επίαμε με τη κάζιν καμιά ώρα, επαγώσαμε, εν είσhε ούτε ήλιο, να μεν σου πω ότι ήταν τζιαι γεμάτη φύτζια τζιαι εφύαμε άρων άρων. Τζίφος η θαλάσσια απόπειρα τζιαι τούντη φορά.

Ανανεώθηκα που άκουσα τα νιούς των χριέντς, τη πρόοδο του κάθενου...όι άλλοι μετακομίζουν Ιαπωνίες, όι άλλοι συναντούν θεατρικά τζιαι κινηματοργαφικά τέρατα σαν τον Τζέρεμι Άιρονς (Jeremy Irons) τζιαι τον Κέβιν Σπέισι (Kevin Spacey), όι άλλοι θέλουν να γράψουν σενάρια για βαμπίρς τζιαι λυκάνθρωπος. Γενικά απ’ όλα είσhε το πανέρι. Ο καθένας με τη δική τουξεχωριστή ιστορία που πορέφκεται όπου νομίζει τζίνος/η πιο ενδιαφέρον.

Αναστατώθηκα που επροσπάθησα να πω στη μάδερ (νοτ ντίαρεστ τούτη φορά) ότι θέλω να πάω κάμπινγκ τζιαι ποδά το έφερε ποτζί το πήρε άρκεψε τα περί ‘ήντα που κάμνεις με τη ζωή σου, τζιαι χαραμίζεσαι, τζιαι εν εχτιμάς τον κόπο του παπά σου να σε σπουδάσει’ τζιαι yada yada yada- on and on and on η κουβέντα...ετσακώθηκα τόσο άσhιμα μαζί της που εν μου εμίλαν για θκιο μέρες (όι πως με εχάλασε). Ακόμα κρατώ τις αποστάσεις μου γιατί έφκαλε με εχτός ελέγχου τζιαι έκαμε με να κάμω σκιπ τα σχέδια μου γιατί έπαιξε το χαρτί τη ενοχής τζιαι εν έφυα στο τέλος. Τέσπα. Γοτέβερ. Τζίνο που εκατάλαβα, τζιαι τζίνο που εσυζητούσα με την Ντράμα Ντότερ μου εχτές είναι ότι όντως έννα φύω για τα καλά ουάν οφ δις ντέις τζιαι έννα με γυρέφκει μετά η μάδερ (νοτ ντίαρεστ)..τζιαμέ να δω ήνταλοϊς έννα φωνάζει τζιαι να παουρίζει.

Αγχώθηκα (όι που εν θα αγχώνουν μου) που αρρώστησε ο the friend τζιαι δεν εμπορούσα να είμαι στο πλευρό του να τον περιποιηθώ με σούπες τζιαι
να τον τζοιμήσω με σπούκι στόρις . Γενικά για οποιονδήποτε χριέντ άμαν εν άρρωστος βουρώ με τα σhίλια. Το σhειμώνα που επία διακοπές στο Λόντον εν ήταν καλά η Ντράμα Ντότερ μου τζιαι έκοψα ανάμισι ώρα δρόμο με το τιούμπ για να της πάρω κοτόσουπα να φάει το πουρέκι μου. Εεεεε μαα...εν μπορώ να εν άρρωστοι οι χριέντς τζιαι να μεν βοηθήσω. Τέσπα εν καλά ο the friend τωρά, όλα υπό έλεγχο, δόξα ο θεός (χου), έγιανε αλλά πρέπει να τον προσέχω μπα τζιαι ξανακατρατζυλίσει.

Εξενέρωσα όταν έμαθα ότι έρκετε ο Σhιον Πολ (πάλε) στο Ντόλτσε στη Λεμεσό. Εεε και μη χε ρε Σhιον που έννα μου έρτεις και για δεύτερη συνεχή γρονιά να παίξεις να σε ακούσουν τα κομπλεξικά μανούλια της νήσου μας. Άλλη όρεξη εν είχα να σε βουρώ που τα πισών για να σε δω να προσπαθείς να ραππάρεις σάννα τζιαι είσαι τίποτε ο Τούπακ ή ο Έμινεμ...γοτέβερ ας πούμε. Άλλη έννοια εν είχα.

Επεθύμησα να παίξω γιου-γκι-οο-ωωωω!! Εν λέιμ άι νόου αλλά επεθύμησα βασικά να συναχτούμε με τα μπόυς να κάμουμε κανένα ιντένς ντούελινγκ να περάσουμε εντελώς αθκιασερά την ώρα μας. Καρτερώ να ξανασυναντηθούμε τούντη εφτομάδα. Ουυυ τζιαι που τον ενθουσιασμό μου έννα κάμω πισhιά πάνω μου (νόοοοοτ).

Απογοητεύτηκα που έμαθα ότι η Καρδερίνα ήρτε πίσω που τις άννουαλ διακοπές της στην λα μάντρε γκρέγκα τζιαι εν ερωτευμένη φουλ (πάλε). Όι πως εν κακό να είσαι ερωτευμένος αλλά άμαν ακούεις κάποιον να «ερωτεύκετε» κάθε τρεις μήνες έρκεται μια φάση που απλά ξενερώνεις τζιαι εν του πιστέφκεις έννε; Εν σάν το βοσκό το ψεύτη έννα πράμα. Αλόπως έσhιει τελικά πλάσματα που συγχύζουν τον έρωτα με τον πόθο. Ή απλά εν ερωτευμένη με τη ζωή γενικά. Που ούτε τούτο εν κακό αλλά λέμε τωρά.

Επρογραμμάτισα τζιαι έπιασα άδεια που τις 17 Όγκαστ ως τις 22 να πνάσω τζιαι εγώ λίο. Πολλά λίες μέρες αλλά στην ανεμοβροσhιά καλό εν τζιαι το χαλάζι. Εν παραπονιούμαι. Παρά ολότελα καλή τζι η Παναγιώταινα που λαλούσιν.

Αναμένω όι στο ακουστικό μου. Αναμένω να απλώσω λίη ζάμπα τζιαι να κάμω ακόμα μερικές συναντήσεις με τους χριέντς το επόμενο δεκαπνεθήμερο. Ο Αύγουστος αναμένεται καυτός (μπλεςς ας πούμε) με πολύν απλά τζιαι αυθορμητισμό. Μι λάικς!


...διάλειμμα που το μπλογκ δε κάμνω. Αν τζιαι ελυπήθηκα λίο όταν επήρα κόμμεντς ότι εν αρκετά κατινίστικο το μπλογκ μου, άι ντοντ γκιβ απ. Αγαπώ την βλογκερική κοινωνία, επειδή εν υπάρχει λογοκρισία τζιαι περιορισμός. Ο καθένας μπορεί να ανοίξει τα χαρτιά του όπως θέλει. Ξέρω ότι το βλογκ μου εν η λύτρωση μου (ιν έι γουέι) τζιαι γι αυτό άι νάου προνάουνς μι μάρριντ του μάι μπλογκ! Σκρού γιού γκάις (φιγκερ οφ σπίτς) - άι αμ στέινγκ χίαρ! (λέμε τωρά)...

Εις την επαύριο φέλλοου βλόγκερς! =)

Thursday, 4 August 2011

Emancipation


Μια λέξη που εν υπάρχει στο βοκάμπιουλαρί μου τον τελευταίο ανάμισι χρόνο. Ποττέ εν ήμουν ιδιαίτερα καλή στο να είμαι μόνη μου. Πάντα νιώθω μίζερη τζιαι άνοστη. Κι όμως...κοιτάζω πίσω τη ζωή μου τζιαι βλέπω ότι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου εν βυθισμένο στη μοναξιά τζιαι την απόλυτη απομώνωση.

Ο λόγος που ασφυκτιώ τζιαι αγαπώ με τόση υπερβολή τζιαι σε τόσο υπερμεγεθυντικό βαθμό εν επειδή πάντα μέσα μου είμαι μόνη μου. Τζιαι όταν τυγχαίνει να βρίσκω κάτι «όμορφο» κάτι «καλό» κρατώ το σφιχτά μπας τζιαι φύει μου.

Απλά εν κολλημένος ο νους μου. Η ζωή εν πρόσκαιρη. Ζήστην όσο μπορείς γιατί το επόμενο λεπτό μπορεί να μεν υπάρξει. Τζιαι που φόο (όι ότι έννα πεθάνω εγώ ή τίποτε αλλά ότι έννα πεθάνουν οι άλλοι) σφίγγω τζιαι κρατώ τάιτ.

Εν μου αρέσκει το νον-εμανσιπέισhιον ούτε η εξάρτηση, πάνω σε άλλους..αλλά φοούμαι να λετ γκόου γιατί συνήθως όταν άι λετ γκόου άι λετ γκόου φορ γκουντ. Μασhαίρι που λέμε. Αφήνω κάτι, σημαίνει τέλος, σημαίνει παρελθόν, σημαίνει νέβερ αγκέιν. Τζιαι τούτο σκέαρς δε σhιτ άουτ οφ μι. Αλλά περιμένω, τζιαι εν σάννα τζιαι εν καλά imprinted inside me ότι somewhere, somehow all the good things come to an end.

Εν θέλω να τα προκαλώ ή να τα προδικάζω ή να τα προσδοκώ...αλλά η πουτάνα η ζωή βλέπετε. Εν με αφήνει μια φορά να αναπνεύσω τζιαι να νιώσω ασφάλεια... ή τουλάχιστον ελεύθερη. Εξέχασα πως είναι να είσαι ελεύθερος να κάμεις τζίνο που θέλεις. Να περπατήσεις μόνος σου ότι ώρα θέλεις, να γυρίσεις, να σκεφτείς, να ξεχαστείς. Κάποτε τούτο απλά εγίνετουν τζιαι ήταν κομμάτι της ζωής μου γιατί απλά έτσι ήταν. Τωρά..άι αμ αντίκτιτ.

Γειά σας, με λένε Lucrezia and I’m an addict (όι πρεζάκιας τζιαι αλκοολικιά, που τ’ άλλο).

Πάλε έπαιξε μια φάση εγωισμού σήμερα τζιαι έκαμε με να καταλάβω ότι έσhιει καιρό που εν διω σημασία στον εαυτό μου τζιαι ότι εδώ και πολύ καιρό τώρα αγχώνουμε για οτιδήποτε τζιαι οποιονδήποτε άλλο εκτός που μένα. Τζιαι δε ξέρω γιατί το κάμνω. Εν που υπερβολική αγάπη; Υπερβολική μαλάκυνση του εγκεφάλου μου (ποιού;) ή απλά νιώθω καταπιεσμένη η ίδια που τον εαυτό μου ότι έτσι πρέπει να αγχώνουμαι τζιαι να ανυσηχώ μια ζωή; Εν με καταλάβω...

Λαλεί η Tinkerbell…. «ούλα ζω τα με υπερβολή, με το πολύ, είμαι του ύψους και του βάθους»....έτσι είμαι....ένα άτομο που συγκλονίζουμαι. Αγαπώ πολλά. Κλαίω πολλά. Πονώ πολλά. Γελώ πολλά. Τρώω πολλά....αλλά στο τέλος μόνον έτσι νιώθω ότι ζω, ότι άι αμ αλάιβ. ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ....αλλά...παν πάθος αριστότατον.

Ή όπως λαλεί τζιαι η Νατάσσα Μποφίλου... «το πρόβλημα μου η υπέρβολη μου»...τούτος ο στοίχος για μένα λαλεί τα ούλα. Ακόμα τζιαι στην ανεξαρτησία μου θέλω την στο πολύ. Όι στο λίο τζιαι με συμβιβασμό. Τζιαι τούντο πολύ εν εν μόνο μέρος του εγώ μου που απλά πρέπει να ικανοποιηθεί. Εν η ανάγκη μου για να νιώθω ζωντανή. Κάτι για να βράζει το γαίμα μου.

Ίσως εν ώρες μου να φύω...


Νατάσα Μποφίλιου - Εν Λευκό

Tuesday, 2 August 2011

Diaries of an Emo Kid Vol. 16



Ντάιαρι μου βάστα με τζιαι θα κάμω φόνο.
Θα γίνω μητροκτόνος τζιαι δε θέλω.
Δε θέλω λαλώ σου.
Ώιμε, αλί και τρισαλί μου, μα τον κεραυνό του Θορ....(όι τούτος εν σε άλλη μυθολογία εν πάει δαμέ).
Τέσπα εκαταλάβες Ντάιαρι μου σε ήντα απεπλιστική κατάσταση είμαι για να επικαλούμαι τους θεούς των βίκινγκς....έξαλλη.

Η μάδερ εφκήκε που το χόσπιταλ τζιαι κάμνει μας της ζωή ποδήλατο μες το σπίτι.
Ήντα ποδήλατο. Αν ήταν ποδήλατο θα είσhε τζιαι έλεος.
Εν τη ζωή σκούτερ με κεραυνούς τζιαι αζίνες που μας κάμνει οξά.
Βασικά τη δική μου. Ούλη μέρα γκρινιάζει.
Όι κάμε τζίνο. Όι κάμε τ’ άλλο. Όι εν μου αρέσκει όπως το έκαμες.

Αλλά το τοπ ήταν εχτές το απόγευμα. Μετά την απογευματινή μου καθημερινή πλέον σάουνα στη δουλειά, πιάνει με τηλ η μάδερ για να μου πει, πόννα σκολάσεις πέρνα που σπίτι πριν πάεις σhόπινγκ για να μου καθαρίσεις λίο επειδή περιμένω επισκέψεις!!!!!!!!!!!! Ντόινγκ!
Μάδερ, μα τι εν τούτα που λαλείς σιόρ;
Τζιαι εγώ γιατί σου υπακούω σαν τη μαυρού;
Εν τζιαι είμαι υπηρετικο προσωπικό ή σόσhιαλ κέαρερ.
Δουλέφκω αλόου που τις εφτάμισι το πρωί.
Τζιαι όκεϊ να σου καθαρίσω. Αλλά όπως θέλω τζιαι ΟΠΟΤΕ θέλω.
Εν τζιαι υπόγραψα σου κοντράκτο ότι με το που έννα φκεις που το χόσπιταλ έννα είμαι πλύστρα, ξεσκατίστρα τζιαι ξεσκονίστρα.
Ακόμα λίο έννα μου πεις να έρκουμε στην μια ώρα λαντς μου (που εν κάμνω ένιχάου) να σου μαειρέψω.
Τζιαι ούλα τούτα γιατί ο μπρο τζιαι ο ντάντιο εν εμάθαν ποτέ τους τι σημαίνει δουλειές τους σπιθκιού.
Πάντα εβρίσκαν τα έτοιμα. Δατ ις νοτ μάι πρόμπλεμ όμως.
Όσες μέρες έλειπε η μάδερ έβαλα τους τζιαι επλυνίσκαν τα πιάτα τους τζια τα σώβρακα τους (λέμε τωρά).
Μόλις εξανάρτε η μάδερ σπίτι, αράξαν πάλε. Εεεε άσhο ιλέ!

Ντάουν γιθ μάδερχουντ βρε Ντάιαρι.
Εν θα την αφήκω να με πιάνει στο φιλότιμο.
Αν θέλει καθαρίστρια ούλη μέρα, ας προσλάβει ή ας βάλει τους «αντράες» (μη χε) του σπιθικιού να κάμουν τζιαι τίποτε.
Εγώ, απεργώ. Ετόνισα της το εψες.
Έννα με πείτε σκληρή τζιαι άκαρδη, αλλά εν θέλω να γίνω μάνα με θκιο γαδάρους στα 24 που σύντομα πάει στα 25 της.

Άισμε Ντάιαρι μου τζιαι δεν πάω καλά.
Τα περιοδικά μου αρκήσαν τούντη στράτα τζιαι αγχώνουμε τζιαι για τζίνο.
Μα πότε έννα έρτουν σιόρ; Χάτε τζιαι χέλω να είμαι φρι το γουίκ-εντ να πάω να πλατσουρίσω σα το γιούνιτ μες το νερό (λέμε τωρά).

Αρκέψαν να συνάουνται τζιαι μπέρθ-ντέις των διάφορων λιονταριών φίλων.
Ώιμε τζιαι βαρκούμαι τα σόσhιαλ γκάδερινγκς.
Ευτυχώς που μπορώ να πιάνω φτηνά αντρικά δώρα που τη δουλειά τζιαι εν χρειάζεται να βουρώ μες του λάλαρους για να βρίσκω γκίφτς.

Πλησιάζει τζιαι η Ντι-ντέι or should I say B-Day…εν χέλω να μεγαλώσω Ντάιαρι.
Εν χέλω να τα πατήσω, εν τα χέλω να τα δω τα εικοσιπέντε μου χρόνια (εικοσπέντε ναν τα δευτερόλεπτα μου)...
Εν χέλω είπα!!!!!! Τζιαι όι μόνο τζίνο, μόλις αντιλήφθηκα ότι τούτη στράτα πάλε θα έχω συνάμενους αρκετούς χριέντς τζιαι άτε να κάμες τίποτε με τούτους ούλους.
Πέρσι έτσι τζαιρό έδωκε μου μια κορούα μια πολλά ωραία ιδέα για μπέρθ-ντέι.
Να πάεις σινεμά με φίλους. Βασικά όι με τον κονβέτσιοναλ τρόπο.
Να νοικιάσεις μιαν αίθουσα κινηματογράφου (το Οθέλλος που εν τζιαι καταϊσhεμένο φορ εξάμπολ) τζιαι να βάλεις να δείτε μιαν αγαπημένη σου ταινία.
Αλλά εν πολλά του ματς τζιαι οφ έι μπόδερ τούτο τζιαι δε ξέρω αν θέλω τίποτε εξτράβαγκαντ του μπι όνεστ.
Έννα θέλουν ούλοι να με δουν, εν τούτο που φοούμαι τζιαι επειδή εν λίο ατσιάτιστες οι παρέες μεταξύ τους άτε να τους κολλήσεις τωρά.
Στο τέλος έννα κλειστώ μόνη μου μές το ρουμ μου με το Συσέγκιο να κάμνω τζίνο που άι λαβ μοστ...να βλέπω ταινίες που τα 50ς τζιαι τα 60ς τζιαι κανεί πελλάρες.
Αν τζιαι λίο wicked children’s card games με τον the friend εν θα με εχαλούσε καθόλου.

Έννα δείξει. Προς το παρών εν θέλω να κάμω τίποτε. Εν έχω όρεξη.
Λίη ησυχία θέλω, εν γίνετε?!?

Με τον the friend πάλε επίαμε να τα κάμουμε γιαπωνέζικο αχταρμά αλλά στο τέλος εσώσαμε το.
Απλά εν μπορούμε να είμαστε του λονγκ μαντ ατ ιτς άδερ τζιαι εν που πείσμα τζιαι βλακείες που μαλλώνουμε.
Με λίη υπομονή τζιαι κατανόηση γιουί αρ ον δε ράιτ τρακ.
Πεχυμώ τον πολλά νταμ ιτ τζιαι περιμένω τον να κατεβεί να αλλωνίζουμε με τα μπόυς ολημερίς.

Ίσως είπα σας το ότι μπορεί να παλιμπαιδίζω με τα μπόυς αλλά περνώ καλά…
Γουέλ μόνο άμα εν γαϊδουρέφκουν τζιαι γίνουνται παλιοεγωίσταροι τζιαι παίζουν μου το αντικοινωνικο-καταθλιπτικά όντα.
Όποτε τους συμφέρει εν σε κατάθλιψη. Γοτέβερ.
Αλλά εν καλά μωρά...ντιπ ντάουν..

Σπίτι = επελλάναν με = τσέκ
Χριέντς = σηνάμενοι κουνάμενοι ούλοι δακάτω = τσεκ
Ρομαντικο-υπομονετικο-ερωτικο-παφτά μου = κάντ’ υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανόοοοοοοοοοςςς (λέμε τωρά) = τσεκ
Συσέγκιο = βαρκέται που ζει τζιαι τζοιμάται στο πιο αναπαφτικό μαξιλάρι = τσεκ

Εεεε αυτά Ντάιαρι μου. Προς το παρών.
Βαρκούμαι που ζιώ. Περιμένω τζίντες μερικές μέρες άδεια που χέλω να πιάσω, αμήν τζιαι πότε!

Έννα σου πέψω νιούς νεξτ γικ.

Λέμε τα!

I wish I was the moon tonight


Harry-Don’t-Even-Bother
Ναι εν για τον γκέι γίζαρντ που έννα πω. Ένα πολλά μπριφ μίνι ριβιού για το σούπερ-σπέσhιαλ-όσομ (νοοοοοοοοτ!) μάγο του Χόγκουορντς που ακούει στο όνομα Χάρι Πόττερ (μάι αςς). Δεν είμαι ιδιαίτερη φαν του φράντσάιζ αλλά κατά τα χρόνια επίενα στο σινεμά τζιαι έκατσα τζιαι είδα τες ούλες τις ταινίες. Μπορώ να πω ότι η μόνη ταινία που με ιντρίγκαρε τόσο πολλά ώστε να πω όκεϊ μπορεί τζιαι να καταδεχτώ να θκεβάσω τα μπουκς εν η 6η ταινία με το ‘Χαλφ-Μπλαντ-Πρινς’. Η τελευταία ταινία με άφησε χμμμ....κάπως ασυγκίνητη θα έλεα. Ναι, ναι, οφ κορς ελυπηθήκαμε που επάθανε ο Σνέιπ. Γοτέβερ. Έννα επιβιώσω τζιαι έννα το σκεφτώ αν θα τζοιμηθώ με τες κλάτσες μου πόψε. Εφέ πολλά. Σενάριο χλιαρό, χωρίς ιδιαίτερες μπιγκ-ουάου-όουυυ-μάιι-χούυυ πράματα. Ένα μπλόκμπάστερ του σωρού θα το έλεγα που απλά έτυχε να εν τζιαι η τελευταία του συγκεκριμένου φράντσάιζ. Το μόνο που ίσως μου άρεσε ιδιαίτερα είναι το πολλά προσεγμένο ορίτζιναλ σάουντρακ του Alexander Desplatt. Ο άνθρωπος απλά τα τελευταία χρόνια ότι ταινία έννα κάμει την μουσική της σύνθεση δεν πιάνεται. Ίσως να εν τζιαι το μόνο θάμπς-απ που εθκιάλεξε να κάμει διαφορετικό τούτη στράτα ο Ντέιβιντ Γέιτς (λε ντάιρεκτορ της υπόθεσης). Άδερ δαν δατ, εάν είστε φαν είμαι σίγουρη ότι τα CGIs και το φουλαρισμένο με άξιον πλοτ δεν θα απογοητεύσει ιδιαίτερα, ολδόου είμαι σίγουρη ότι το βιβλίο πρέπει να ήταν πολλά πιο ωραίο. Αυτά για τον γκέι γουίζαρντ. Εντ ουάν λαστ θινγκ....γοτ δε φακ γος δατ έντινγκ πίπολ; Τόλκ αμπάουτ ριντίκιλους. Άκου 19 χρόνια μετά τζιαι ούτε καν είχαν το decency να μου μεγαλώσουν τους ηθοποιούς σωστά ή τουλάχιστον να τους αλλάξουν τα γέριμα. Ήνταμπου. Για τα εφέ έσhετε ριάλλια, για 4 ηθοποιούς εν έσhετε; Γοτέβερ. 6/10 (τζιαι πολλά του είναι)

Confessions of a NON-Shopacholic
Δεν είναι ότι δεν έχω τζιαι εγώ τα μελανά μου σημεία σαν γενέκα (-.-) αλλά ποττέ δεν ήμουν της έξαλλης σπατάλης τζιαι του σhόπινγκ θέραπι. Αν μη τι άλλο κουράζουμαι να πιένω σhόπινγκ (είτε για ρούχα είτε για φαϊ) τζιαι απλά γκρινιάζω στην ώρα τζιαι πάνω. Δατς γουάι γκοντ (χου) ινβέντιν ίμπει! =D Για κάτι πλάσματα σαν τζιαι του λόου μου που άμα θέλω σhόπινγκ έσhιει τζιαι όνλαϊν. Επία εχτές με τη κάζιν μια γύρα στα σhοπς της Λεμεσού. ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ! ΑΚΟΥΣΑΤΕ, ΑΚΟΥΣΑΤΕ! Ώιμε τζιαι θα κάμω πάρτυ (νοοοοοοτ!) Η αγορά πιο άθλια απο ποτέ. Σάμμερι πράματα εν είσhε τίποτε. Αααααχχχ άι μις Πράιμαρκ, άι μις Λόντον. Που επίενα τζιαι έπιανα βρακούθκια που ήταν 0.50πένς τζιαι φανέλες 1.50. Ήντα καλά! Όι δαμέ. Που όποτε έννα πάω σhόπινγκ δακάτω εχτός του ότι θέλω να βόμιτ που το τι ηλίθιο σκέφτουνται να παράγουν για τη «νέα κολεξιόν» (μη χε) βάλλουν τα τιμές λες τζιαι εν γεννήτριες που πουλούν (θα έλεα χρυσάφι αλλά η γεννήτριες εν πιο γιούσφουλ στις μέρες που ζιούμε). Το μόνο κατάστημα που πάντα άι ίντζόυ εν το Μπόντυ Σhοπ γιατί άι άξουαλι νιντ πράματα που τζιμέσα. Ούλα τα άλλα εν απλά για να τα κάμουν ξεσκονόπανα τζιαι να σωρώφκουν τα περιττώματα του Συσέγκιου μου. Άσε που νομίζω τελικά άρκεψα πραγματικά τζιαι γινίσκουμε άντι-ματίριαλιστ γιατί ενώ παλιά θα έπιανα σhίλιες θκιο μπούρδες τζι’ ας μεν τες εφορούσα τωρά απλά εν έπιανα τίποτε. Δε πρόσες οφ εξτράκτινγκ ματίριαλισμ φρομ μάι λάιφ χας μπιγκάν. Όι πως εν κακό τούτο γιατί τζίντο ρουχολόι ούλο που γοράζουμε κάθε χρόνο τζιαι δε το φορούμαι απλά μας δείχνει τι άπληστα καταναλωτικά θύματα είμαστε. Ένιχου...επιβίωσα τζιαι τα του σhόπινγκ εχτές. Άτε σε 7-8 μήνες πάλε τζιαι τότε έννα το σκεφτώ πολλά καλά.

British Masterpiece TV VS US Hit TV Series
Αρκέφκει, αρκέφκει, αρκεφκείιιιιιιιιι ξανά! Όι ντίαρ συν-βλόγκερ εν επέλλανα (νόοοοτ). Αρκέφκει ξανά στους δέκτες μας τούντο φθινόπωρο το μπρίτισh τιβί σίρεις Downton Abbey. Εν που τζίντες πολλά προσεγμένες αγγλικές σειρές εποχής με τους λόρδους τζιαι τις λόρδισσες τους τζιαι τις διάφορες ίντριγκες τις ελίτ αγγλικής κοινωνίας μόνο που τούτη η σειρά δεν περιλαμβάνει μόνο την ελίτ αγγλική κοινωνία αλλά δείχνει μας τζιαι ταξιδέφκει μας τζιαι στα λόουερ κλάσσες, το υπηρετικό προσωπικό τζιαι το πως εν τζιαι οι ζωές τους τζίνους. Ο σεναριογράφος είναι ο Τζούλιαν Φέλλοους (Julian Fellowes) τζίνος που έγραψε το επίσης εξαιρετικότατο σενάριο του Grsoford Park (θκιαμάντι που επίσης συστήνω με τα σhίλια να δείτε) τζιαι τη σειρά σκηνοθετεί ο Μπράιαν Πέρσιβαλ ένας που τους πιο εξαιρετικούς άγγλους τηλεοπτικούς σκηνοθέτες τούντης δεκαετίας. Τούντου είδους σειρές οι αμέρικανς ονομάζουν τες Μάστερπις τίβι σίρεις (τζιαι καλά κάμνουν αφού έννι). Επίσης λέιτλι άρκεψα τζιαι βλέπω ξανά ούλα τα επεισόδια του Θίρτι Ροκ. Βρε παιδί μου τι σου είναι τούτη η Τίνα Φέι. Απλά εν παίζεται η γυναίκα. Πολλά καυστικά αστεία, έξυπνες σπιρτόζικες ατάκες τζιαι πολλά ωραία πλοκή. Κρατά σου κόνσταντλι το ενδιαφέρον. Αλλόπως σούν έννα αρκέψω να βλέπω τζιαι το Μπιγκ Μπανγκ Θίορι, να κάμω τζιαι το κύκλο μου τζιαι που τζιαμέ με τις αμέρικανς σίτ-κομς, επειδή ούλοι λαλούν μου χάου φάνι ιτ ις τζιαι ότι απλά μόνο τζιαι μόνο για το χαρακτήρα του Σhέλντον αξίζει να το δω. Προς το παρών το καλοτζαίρι τζυλά με λίο Αληθινό Γαίμα (True Blood) τζιαι με λίο ωμό γέλιο που το Άντουραζ (Entourage). Επίσης μια σειρά που θα συστήσω με πολλά θαυμαστικά τζιαι καρδίες για τούντο σάμμερ (το οποίο ελάτρεψα ΠΑΡΑ πολλά στην τελική τζιαι ανυπομονώ για τη 2η σεζόν) εν το Παιχνίδι των Θρόνων aka Game of Thrones. Άλλη μια σειρά τίγκα στους άγγλους ηθοποιούς με μάστερ-κλαςς άκτινγκ τζιαι τέλεια παραγωγή. Έτσι άμα θέλετε να περάσει νάκκουρι γλίορα το σάμμερ, πιντώστε στις διάφορες σειρές τζιαι κουάλιτι φιλμς.

Το τραγουδάκι μπιλόου εκόλλησε μου που το τελευταίο επεισόδιο του Αληθινού Γαίματος. Μικρό διαμαντάκι της HBO. Θαμπς-απ στον μούζικ έντιτορ τους!

Άτε πάω να γράψω το Ντάιαρι μου νάου τζιαι εν Τρίτη...μέρα φορ σαμ ίμο νιούς! =p


Neko Case - I wish I was the moon tonight

Monday, 1 August 2011

SNAP!




Όι ντίαρ συν-βλόγκερς. Εν εν ο τίτλος της μικρής μήκους ταινίας που εκάμαμε στο μάστερ μου που αναφέρομαι. Αλλά προς τις στιγμές που έτσι ξαφνικά ούλα τα απρόοπτα μπορούν να συμβούν.

Μια στιγμή. Πέντε λεπτά. Μερικές λέξεις. Τζιαι έτα ούλα τζιαμέ. Το Σ/Κ επέρασα το σπίτι. Κλειδωμένη. Εφκήκα για να πάω να δω τζίντον γκέι μάγο (περιμένετε ριβιού μες τες επόμενες μέρες) αλλά σναπ! Σάββατο νύχτα έτα πάλε ούλα τζιαμέ. Όπως είπα τζιαι σε προηγούμενο ποστ, είμαι ένα πολλά καταπιεστικό πλάσμα. Σφίγγω τον άλλον γιατί απλά είμαι τζίνο που λαλεί κάποτε η Tinkerbell όλα ή τίποτε.

Εν κακό τούτο άι νόου. Αλλά εν τρέιντ του χαρατκήρα μου. Γι αυτό εν πολλοκωλώ με άτομα τζιαι εν τσιατίζω εύκολα με ανθρώπους. Γιατί μοστ πίπολ ασφυκτιούν, εν αντέχουν, εν μου διούν τσανς τζιαι φεύκουν. Παναϊες μου. Νιώθω σαν την Πέιτον που το Ουάν Τρι Χιλ που ελάλε συνέχεια everyone leaves sooner or later. Εν σάννα τζιαι εν αποτυπωμένο/χαραγμένο τούτο μέσα μου. Ότι κάποτε, ούλοι φέφκουν. Τζιαι ο μηχανισμός μου είναι να τους θκιώξω πριν μου φύουν τζιαι πονήσω. Όι πως εν θα πονήσω άμα φύουν ούτως ή άλλως αλλά it hurts more knowing they’ve left you instead of knowing that you made them leave in the first place.

Φυσικά το αφήνουν σε τζιαι αφήνεις τους εν πολλά αντικειμενικό γιατί εν όπως το δει ο καθένας. Εν σε αφήνει κάποιος ακόμα τζι αν φύει. Τζιαι στο τέλος της ημέρας εν ούλα θέμα προσωπικής απόφασης αν θα φύεις που κάποιον ή όι. Τέσπα ξεφεύγω πάλε.

Ετσακώθηκα με τον the friend, πάλε. Μια κακή στιγμή, πολύ πίεση τζιαι κατάπτωση που μένα, πολύ ανυσηχία που εν μακριά τζιαι έννα κάμω αλλό πόσες μέρες να τον δω...λίο η πίεση που το σπίτι, λίο τα περιοδικά που με τσιγκλούν....αρκέψαμε ο ένας στον άλλον τηλεφωνικός τζιαι μπάι ουάν θέρτι ιν δε μόρνινγκ we were at each other’s throats. Needless to say that next day we made up. Although some itchy pain is still there from all that was said.

Τζίνο που εκατάλαβα όμως είναι πως με τα τόσα χρόνια μοναξιάς μου, εν έχω μάθει πως να συνυπάρχω με άλλο άτομο. Όι τόσο φούλι. Τζιαι επειδή εμένα αρέσκει μου η ολοκλήρωση κάποιων πραμάτων διώ το όλο μου αν εν για πράματα που νοιάζουμαι τζιαι αγαπώ. Ποττέ εν επίστεφκα ότι θα ήμουν που τζίντους ανθρώπους που θα μάλλωνε ή θα απαιτούσε πράματα. Γιατί μια ζωή εν είχα απαιτήσεις. Ίσως που τη ζωή, ναι, αλλά που τη ζωή τη δική μου. Όι που τις ζωές των άλλων. Τζιαι εν έμαθα πως να κοντρολάρω τον εαυτό μου όταν κάποιος μου έκαμνε ‘εισβολή’ στο προσωπικό μου χρόνο τζιαι στα συναισθήματα μου. Όι εισβολή ακριβώς....απλά όταν ερχόταν έτσι ξαφνικά. Σναπ!

Τζιαι η ζωή εν μικροί μικροί αγώνες. Στιγμές που με ένα σναπ! μπορούν να ανατρέψουν πολλά και τα πάντα. Δεν θέλω να φύω που κάποια άτομα. Όι ακόμα. Εν νιώθω ότι εφτάσαν τα πράματα στο τέλος τους. Αν τζιαι επιχείρησα πολλές φορές μιαν έξοδο που εν θα ήταν σωστή στη τελική γιατί ένιωθα το τζιαι νιώθω το ακόμα ότι εν εν δε ράιτ μόμεντ να φύω..απλά δε μπορώ να εγκαταλείψω τον αγώνα. Μεινίσκω τζιαι διω ευκαιρίες...τζιαι πάντα το γιατί καταλήγει σε μια και μόνο λέξη. Ένα συναίσθημα. Που εν είμαι καν σίουρη αν βρίσκει ανταπόκριση ή αν εν αλήθκεια η ψευδαίσθηση. Μια λέξη...που ούλες οι λέξεις στο κόσμο εν την εξηγούν.

Τζιαι μεινίσκω γιατί ακόμα η ελπίδα ζει σε κάποιες σχέσεις τζιαι επειδή ίσως ήρτε ο καιρός να μου δώσω μια ευκαιρία τζιαι εμένα να μάθω πως είναι να σ’ αγαπούν τζιαι να μεν φέφκουν που κοντά σου. Τουλάχιστον, not just yet!


Aenima - Tool