Saturday, 30 July 2011

Missing the Innocence


Του τύπου όι τάχα το τζαιρό που ήμασταν μωρά αλλά η αθώοτητα κάποιων σχέσεων. Είδα ένα ντοκουμένταρι σήμερα για τη ψοφισμένη Έιμι (εγώ έτσι θα τη λαλώ τζιαι σε όποιον αρέσει)τζιαι εσκέφτουμουν ας πούμε....όταν γνωρίζεις ένα άτομο, πριν ακόμα δημιουργήσεις τα λεγόμενα "baggage" σας μεταξύ σας εν ούλα τόσο ιδεαλιστικά, όμορφα τζιαι αθώα.

Εν σαν το καιρό που είσαι έφηβος τζιαι φαντάζεσαι το "μέλλον" σου. Εν ούλο γεμάτο ιδεαλισμό, ομορφκιά τζιαι αθώο. Εν πριν γνωρίσεις αβάσταχτο πόνο (ίσως, εν ισχύει για κάθε άγρωπο τούτο που λέω γιατί κάποιοι εν χομο-σαπισμένοι που πολλά μωρά) πριν αντικρύσεις μιαν απoτυχία (μικρή ή μεγάλη) τζιαι απλά ζεις αθώα ίσως τζιαι με ένα αδαής ύφος προς τη ζωή.

Εχτές ετσακώθηκα φορ δεε φέρστ τάιμ έβερ με το μικρό μου ανηψιό. Εκείνος που με εσύστησε στα μπόυς τζιαι τον the friend. Ως γεγονός είπα σας ότι ο ανηψιός περνά μια δύσκολη φάση στη ζωή του αυτή τη περίοδο τζιαι εν πολλά πολλά γυρισμένος με αποτέλεσμα να εν πολλές φορές απότομος τζιαι αναίσθητος. Εν το κάμνει που κατζία απλά εκουράστηκε να έσhιει τους άλλους γυρώ του να του φωρτώνουν συνεχώς.

Ελογοφέραμε λίο. Καλά μεν φανταστείτε τζιαι κανέναν επικό διάλογο. Έτο είπα του ότι απλά εξινύστικα που εχάθηκε τέλεια λέιτλι τζια ότι εν μας γυρέφκει. Απάντησε του στυλ ότι εν γενικά που το κάμνει και περνά και κάποια οικογενειακά ίσhους τελευταία. Που όκεϊ γκράνιτ ούλοι έχουμε τις φάσεις μας.

Απλά εστεναχωρήθηκα γιατί, όταν επερνούσα τηνν γκρίζα κρισάρα της ζωής μου στο Λονδίνο πριν 2 χρόνια, ο κάζιν ήταν το μοναδικό πλάσμα που με εκαταλάβαινε τζιαι εμπορούσα να του μιλήσω. Τζιαι ήταν πολλά πολλά διαφορετικός μπακ δεν.

Έννα μου πείτε, έτσι εν ο άνθρωπος. Αλλάσει. Προς το καλό, προς το κακό, όπως το δει ο καθένάς. Απλά επεθύμησα τζίντη περίοδο που μόλις αρκέψαμε να κάμνουμε παρέα σαν άνταλτς (λέμε τωρά) τζιαι εν υπήρχε τζίνη η προ-ιστορία ανάμεσα μας. Που ήταν ούλα τόσο απλά, όμορφα τζιαι αθώα. Ακόμα εξερευνούσαμε ο ένας τον άλλον. Τζιαι τωρά ούλα έχουν ιστορία, baggage.
, complications.

I guess...people change. Situations evolve. But I'll stick around for him, 'cause he did for me as well...


Αλίκη στο Ναυτικό - Αλική Βουγιουκλάκη - Ο Γαϊδαράκος

To ποστ, το σονγκ τζιαι η φότο εν ούλα καμία σχέση αλλά εν μέ κόφτει. I am PMSig so I'm allowed! =p

Friday, 29 July 2011

Lucrezia’s Anatomy




Αυτό το ποστ γράφτηκε στις 28/07/2011 αλλά λόγω έλλειψης χρόνου και πολύς κούρασης αναβλήθηκε για ανάρτηση για την επομένη.



Έσhιει μερικούς αγρώπους (ο θεός – χου - να τους κάμει) που απλά εν σέβουνται τίποτε. Ένας που τούτους αγρώπους εν ο ντάντιο. Ναι έννα μου πείτε, μα να κατηγορήσω το ντάντιο μου; Εεεε μα σιόρ. Ο άγρωπος εν τέλια παθέτικ μερικές φορές.

Ούτε ιερό ούτε όσιο

Παράδειγμά (εεε μα να μεν τεκμηριώσω τις απόψεις μου, εν γίνετε)
-Εγχείρηση ντέι σήμερα της μάδερ ντίαρεστ. Είπε μου ο ντάντιο να είμαι απ εντ ράννινγκ να φύουμε που σπίτι στις 6.15 το πρωί. Όκεϊ. Έβαλα το ξυπνητήρούδι μου πας το φόουν να χτυπήσει 5.30. Εσηκώστηκα που λαλείτε όμορφα τζι ωραία. Ο ντάντιο έλειπε που το σπίτι. -.- Που ήταν; Μα που αλλού, οφ κορς. Εβούραν τες κούρσες πρωί πρωί (για ήντα δουλειά κάμνει ο ντάντιο δε δαμέ) Πιάνω τον τηλέφωνο. Η ώρα ήδη ήταν 6.15. Ο ντάντιο μόλις ανέβηκε τις σκάλες τους σπιθκιού. Έρκεται εντελώς χαλαρός. Κάμνει το γαλατούδι του. Χαϊδεύφκει το Συσέγκιο τζιαι κάθετε στο μπαλκόνι τζιαι ρευμάζει σαν την αγουροξυπνημένη όρνιθα. Αλόοουυυυ η γυναίκα σου κάμνει εγχείρηση ιν λες δαν αν άουαρ τζιαι εσύ κάθεσε τζιαι πίνεις το νέσκαφε σου τζιαι μιλάς μου για τη ψοφισμένη Έιμι Πιωμένοσπίτι (Γουάινχάουζ) ας πούμε; Έλεος γιε μου. Η μάδερ να πιάνει αβέρτα τηλέφωνα «άτε ελάτε, που είσαστε τζιαι έννα με πάρουν μέσα πιο νωρίς» τζιαι να αγχώνεται ότι εν θα μας δει. (τζιαι με το δίκαιο της η γυναίκα). Κάμνουμε να φίουμε που το σπίτι τζιαι γυρίζει τζιαι λαλεί μου ο ντάντιο «Ναι, ξέρεις έννα περάσουμε έτσι γλίορα γλίορα να πάρουμε τζιαι μια φιλιπινεζού στη δουλειά της, εν στο δρόμο μας» ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟΝ, ΓΙΑ ΕΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ! Ούλες οι ξιτιμασhιές του κόσμου εν ήταν επαρκής τζίντην ώρα. Η ώρα να βουρά τζιαι εμείς ακόμα να είμαστε μες τη πόλη να στρατουρούμε τη φιλιπινεζού με το θυληκό της γιούντι, εγώ να είμαι σε μια κατάσταση disembowelment of everyone, να θέλω να αρπάξω το γιούνιτ που τη ρόζ κορδέλα τζιαι να της την φορήσω σαν μεσαιωνικό καπέλο, να με πιάνουν τα ζουμιά που εν θα επρολάβαινα να δω τη μάδερ ντίαρεστ πριν το χειρουργίο τζιαι ο ντάντιο ακόμα να μου το παίζει κουλ τζιαι άνετος. Η μάδερ ντααααανγκ να βαρά τα τηλέφωνα. Ο ντάντιο επέταξε τη φίλι-πινέζα τζιαι να κάμνει σπιντ-απ να φτάσει ον τάιμ. Εφτά παρά πέντε φτάνουμε αισίως. Βουρώ να ανεβώ πάνω εγώ στους θαλάμους να προλάβω όσπου να έβρει πάρκινγκ μες το χάος ο ντάντιο. Ευτυχώς επρόλαβα να δω τη μάδερ ντίαρεστ. Ερωτούσε οφ κορς γιατί αρκήσαμε. I ousted my dad right there and then of course. Επροσπαθούσε να της κάμνει αστειάκα για να μεν αγχώνεται ο ντάντιο (εεε καλό...αφού είσhε σκατωμένη τη φωλιά του, επροσπάθαν να την κάμει να ξεχάσει ότι αρκήσαμε να πάμε για να κάμει τζίνος τις κουρσούδες του...τέσπα) . Εν επολλοπετύχγαιναν τα αστεία αλλά τέσπα. Επίε μέσα μετά που κανένα δεκάλεπτο η μάδερ ντίαρεστ.

Λάιβ φρομ Τζένεραλ Χόσπιταλ οφ Λίμασσολ!

Δεύτερη άνοδος εις το τζένεραλ χοσπιτάλε σήμερα (έννα έσhιει τζιαι Τρίτη φίαρ νοτ). Επίαμε πόξω που τα χειρουργεία με τον ντάντιο (που σαπράιζινγκλι ινάφ εν άρκησε τούντη στράτα) τζιαι ήβραμε το γιατρό που την επήρε κάτω πιο πριν. Ερωτήσαμε τον (ευγενικά πάντα οφ κορς, εν θέλουμε να δώκουμε πουνιές ακόμα του προσωπικού) αν ήταν καλά τζιαι αν τελειώνει η μάδερ ντίαρεστ. Επίε τζιαι ερώτησε ο άγρωπος (ναν’ καλά). Στα πέντε λεπτά εφκήκε τζιαι είπε μας ότι εν μια χαρά τζιαι ότι she’s finishing up τζιαι ότι θα την επαίρναν σε λίο πας το θάλαμο της. Εφκήκε μετά που κανά δεκάλεπτο η μάδερ! Χάλιλουλιάαααααααααααααααααααααα! Εξύπνησε καλά. Πάλε έκαμνε της αστεία ο ντάντιο. Τούτη φορά εγελούσε. Improvement. Επήραν την τζιαι στο θάλαμο. Εσάσαν την, εκανονίσαν την, εδώκαν της τζιαι ένα γκουρμέ πιάτο φαί (ακα ορό οφ κορς), έκαμα της τζιαι ερωτήσεις κρίσεως για να σιουρευτώ ότι θυμάται πράματα του τύπου ήντα που έγινε πριν τρεις εφτομάες στη Κύπρο (όι, εν εννοώ μόνο το ρεύμα) ποιά τζιάνκι τραουδίστρια εψόφισε τις προάλλες, ποιά σκανδιναβική χώρα επίε που τόταλ ομπλιτεράσhιον σε τόταλ ντιστράξιον, πόσα παιθκιά έσπρώξε για να φέρει σε τούντο μάταιο κόσμο, ποια εν η θεωρία της σχετικότητας (άσχετο)τζιαι το εκρεμμές του Φουκώ...εεε γιού νόου, απλά πράματα που κάθε εγχειρησμένος πρέπει να θυμάται (νοοοοοοοοοοοοτ!). Δόξα να σhει πάντως. Η μάδερ ντίαρεστ εν φάιν εντ θράιβινγκ. Εκάτσαμε μητά της καμιά-ανάμιση ώρα. Εχαϊδευφκε μου συνέχεια το σhέρι μου τζιαι ελάλε μου «να έσhιεις της εφτζίες μου κόρη μου τζιαι ότι θέλεις στη ζωή σου να κάμεις» (μάδερ μεν τα λαλείς έτσι γιατί πιστέφκω σου τζιαι άμαν σου κατεβώ καμιάν ημέρα τύπου παιδί των λουλουδιών τζιαι ζιώ σε καραβάνι ύστερα έννα γυρέφκεις το λάθος), τζιαι επιέναν να την πιάσουν τα ζουμιά αλλά εν την άφηκα – εεε μαααα – να γίνουμε ρεζίλι που τη πρώτη μέρα σιόρ; Κάτσε, ακόμα τωρά ήρταμε. Έχουμε τζαιρό για κλάψ κλαψ τζιαι μπούχου μπούχου. Αφήκαμεν την πριν λίο πέρκι τζοιμηθεί. Τζιαι το άφτερνουν πιόν. (Σημείωση: ναι, πάλε παν να μου κάμουν πρόβλημα στη δουλειά που έλειψα. Φορ φαξ σέικ. Τζιαι εσυμφωνήσαμε «υποτίθετε» με τη γερμαναρού ότι εν που τις ώρες τις έξτρα μου....μα γιατί εν τους το λαλεί σιόρ να με με ψάχνουν;;;;;;;;;;; Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρ!!!!!)

Third time’s a charm (νοοοοοοοοοοοοοοοοοτ!)
Έφυα που τη δουλειά κατά τις πέντε το απόγευμα – αφού πρώτα επέρασα τρεις εξωντωτικές ώρες μες τη πυρά να κάμνω δωρεάν σάουνα επειδή εν είχαμε ρεύμα στο γραφείο- τζιαι έρκεται ο ντάντιο να με πιάσει να πάμε στο χόσπιταλ. Ον δε γέι αντιλαμβάνουμε ότι εξίασα το κινητό μου στη δουλειά σόου στρεφούμαστε πίσω να το πιάσω – ευτυχώς εν είχαμε πάει πολλά μακριά σόου ιτ γος όκεϊ. Μετά σταματούμε σπίτι να πιάσω θκιο τρία ρικουέστς για τη μάδερ ντίαρεστ (πιζαμούδες κλπ κλπ). Ο ντάντιο λαμβάνει ένα φόουν κολ που μια φίλι-πινέζα πελάτισσα για να τη πάρει. Κούρσα των €10, ακκόρντινγκ του ντάντ. Τζιαι άρκεψα τζιαι επαούριζα εγώ. Εεε μα σατζίη σιόρ. Ήμουν σηκούμενη που τις 5.30 το χάραμα, εν είχα προλάβει να φάω τίποτε ούλη μέρα, πάνω κάτω, εν έκαμα διάλειμμα καθόλου, ειδικά τη τελευταία ώρα στη δουλειά εμίλας μου τζιαι ήταν σάννα έσυρνες αφκά πας το τοίχο. Εν επολοούμουν αφού, είσhε νερουλιάσει τέλια ο νους μου. Τζιαι εκακοφανίστην του επειδή επέμενα να πάμε να δούμε τη μάδερ. Άκου κύριε ανεστησία ο άγρωπος. Μα γιε μου, καταλάβεις ας πούμε; Η γυναίκα σου έκαμε εγχείρηση τζιαι εσύ μάσhεσαι μου για μια κούρσα που εν €10? Να σου την πιερώσω άμα θέλεις. Τζιαι δε μου εμίλαν ή εμίλαν μου απότομα που τότε. Έδωκα sms head’s up στη μάδερ ντίαρεστ για το τι έγινε πριν πάμε να τη δούμε. Εκακοφανίστην της τζιαι τζίνης πολλά που τη συμπεριφορά του ντάντιο. Τέσπα. Πιέννουμε στη μάδερ. Ετακώσαν οι επισκέψεις. Πρώτη μέρα. Ούφου λέω που μέσα μου. Κατίσhι μας. Αν αρκέψαν που τα σήμερα εβάψαμε την τις επόμενες μέρες. Εφέραν της πισκότα (όι πως εμπουρούσε να φάει ή τίποτε), λουλούθκια τζιαι γενικά όποιος επερνούσε όλο τζιαι κάτι έφερνε. Τζιαι οφ κορς το dts να δίνει τζιαι να πέρνει. Σε μια φάση μια γκέστ μιας άλλης κοπέλας άρκεψε να μας μιλά τζιαι να μας λαλεί ότι τωρά πρέπει να την βοηθούμε ΠΑΡΑ πολλά μες το σπίτι τη μάδερ, τζιαι ότι είσhε κάμει τζιαι τζίνη την ίδια εγχείρηση πριν δέκα χρόνια τζιαι μέχρι τζιαι τις παντόφλες της έπρεπε να της της φορήσουν, τζιαι ότι ούλα τα ψώνια έννα πρέπει να τα κάμνουμε εμείς απο δω και στο εξής κλπ κλπ....τζιαι την ώρα που εμιλούσε (ο ντάντιο να σημειώσω ότι που την ώρα που επίαμε εμιλούσε στο τηλέφωνο με πελάτες) εκοίταζε με εμένα....εγώ επροσβάλτηκα. Μέσα στη κούραση μου τζιαι το νερούλιασμα του νου μου επήρα το άσhιμα του τύπου «αααα εσύ είσαι η άλλη γυναίκα μες το σπίτι σόου εν πάνω σου εσένα που έννα πέσουν ούλα, σόου εν για σένα που τα λαλώ τούτα ούλα», τζιαι (όκεϊ ήμουν αρκετά σhίλα σε τούτο σημείο αλλά άι απόλοτζάιζ ήμουν στο ζενίθ μου) γυρίζω τζιαι λαλώ της «μα γιατί με βλέπετε εμένα τζιαι λαλείτε μου τούτα ούλα τα πράματα; Έσhιει τζιαι έναν κύριο ποδά. Πετε του τζιαι τζίνου τίποτε»...Εντράπηκε η γυναίκα (που εν τζιαι μεγάλης ηλικίας), εχαμογέλασε αμήχανα τζιαι εμούλωσε τζιαι έφυε. Εεεεε μα σόρρυ δηλαδή. Ένα πλάσμα που δε με ξαναείδε, δε μου ξαναμίλησε στη ζωή μου, τζιαι να μου μάσhετε το ένα τζιαι το άλλο, με τη κούραση που είχα καλά τζιαι εν της είπα τζιαι τίποτε πιο βαρετό. Εν με κανούν τα δικά μου, έννα έχω τζιαι τους ξένους να μου τακκώνουν τωρά; Εν το δέχουμαι. Ελυπήθηκα που ήμουν τόσο αγενής αλλά εν αντεξά τζιαι έσπασα. Η μάδερ μου εγύρισσε περιπεχτικά τζιαι είπε στους γκέστς της ότι είμαι φάουσα. Be that as it may. Αλλά μετά που τη μέρα που είχα, έχω τζιαι εγώ τις αντοχές μου. Είμαι τζι εγώ πλάσμα. Εκάτσαμε με τη μάδερ, που έφ-γουάι-άι ήταν περδίκι. Μια χαρά είσhε ανοίξει η διάθεση της. Εκάτσαμε τζιαι μετά που εφύαν οι ξένοι. Εβοήθησα την θέμας σε ότι αηδιαστικό ήθελε που εν θα σας πω γιατί εν αηδιαστικό. Τζιαι μετά επία στο χάος του σπιθκιού, πεινασμένη, εξαντλημένη για να έβρω ένα βουνάρι που χάουζ-τσορς να με περιμένει....εντ δεν ιτ χιτ μι....”congratulations, you’ve just become a mother!”, είπα που μέσα μου. (τούντο τελευταίο έννα γίνει πόστ σούν γιατί έχω πολλά για τη γούνα της μάδερ-χουντ).

Τέλος καλό....ούλα καλά που λαλεί τζιαι ο φίλος μου ο Γουίλλιαμ (όι ο Πρίγκηπας, ο άλλος). Πέρκι φκει σούν η μάδερ ντίαρεστ. Τζιαι ως τζιαι το Συσέγκιο επρόσεξε το άπσενς της. Τουλάχιστον, μάδερ ντίαρεστ ις φάιν τζιαι τούτο εν το πιο σημαντικό.

Ατούταλερ...συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες! =)


Που φτομάας πάλε..


Jem - Them

Wednesday, 27 July 2011

Moms for the win




«Μεν ξεχάσεις να φκερώσεις το πλυντήριο των πιάτων, να φκάλεις τα σκουπίθκια έξω πριν τις οχτώ τη νύχτα τζιαι να μαειρέψεις τις μπάμιες το Σάββατο»

…and so it begins. Μόνο τούτο έχω να πω.

Εν μες το Ντι-Εν-Έι της κύπριας μάμας να αγχώνετε για τα πιο τρίβιαλ πράματα.

Ας πούμε το φαινόμενο του φοιτητή. Οφ κορς, η κύπρια μάμα έννα σου πακετάρει φαϊ με το κιλό για να πάρεις να έσhιεις κάτι γνώριμο που να τρώεται ποτζί στα «ξένα». Γκράντιτ πολλά λίες ήταν οι φορές που άφηκα τη μάδερ ντίαρεστ να μου πακετάρει φούντ (εεεε σατζιή γιέ μου, πόσα να κουβαλώ μες το αεροδρόμιο, ήντα που είμαι κανένα βιντιοφόρο?) Αλλά δεν εσυνάντησα ένα κυπραίο φοιτητή που να μεν φέρει όλο και κάτι φαγώσιμο πακεταρισμένο που τη κύπρια μαμούδα.

Τζιαι το άλλο που το βάλεις; Έχουν το οι σίπριοτ μάμς να ρωτούν για τα πιο αυτονόητα πράματα... «έφαες; Τρώεις τζιαμέ που είσαι; (όι είμαι το κοριτσάκι με τα σπίρτα τζιαι πουλώ σπίρτα για ένα πιάτο φαϊ) Εν τζιαι πεινάς έννε; Κρυώνεις; (με θκιο σάκκους τζιαι πέντε πουλόβερς λαλείς να κρυώνω;) Οι τουαλέτες πως είναι; (μπλε) Εν καλοί μαζί σου; (όι δέρνουν με που το πρωί ως τη νύχτα απλά γιατί είμαι ξένη) Φίλους έκαμες; (όι είμαι λόουνερ, emo, τζιαι εν μιλώ με κανέναν – πάρσιαλι τρού αλλά γοτέβερ). Επιάσετε το πόιντ μου. Αφού ούλο με dumb trivial shit ασχολούνται. Ναι μάμα είμαι καλά. Ναι μάμα τρώω καλά. Όι μάμα εν κρυώνω. Όι μάμα μια χαρά καθαρές εν οι τουαλέτες (λέμε τωρά). Όι μάμα εν κρυώνω, ντύνουμαι ζεστά. Όι μάμα, εν πολλά καλοί ούλοι μαζί μου. Ναι μάμα, κάμνω φίλους/παρέες. Ας πούμε ένας κυπραίος φοιτητής στο εξωτερικό....καμ ον...γουότ αρ δε τσάνσες να μείνει νηστικός τζιαι να μεν φάει; Ειδικά άμαν κάμνει παρέα με άλλους κυπραίους φοιτητές.

Αλλά η κύπρια μάνα εν μάνα. Η δική μου σήμερα φορ εξάμπολ, ετοιμάστηκε, εσάστηκε για να πορευτεί εις το νοσοκομείο για το pre-surgical check-up τζιαι λαστ θίνγκ που μου είπε ήταν να μου υπενθυμίσει τις δουλειές του σπιθκιού. Λες τζιαι αν δεν μου τα ελάλε εν θα εγίνουνταν. Τζιαι πες δεν εγίνουνταν σήμερα, εν θα εγίνουνταν αύριο, μεθαύριο; Αλλά η κύπρια μάμα νιώθει τζίντην αναγκαστική υποχρέωση να αφήκει το σπίτι στην εντέλεια, να υπενθυμίσει στο υπόλοιπο νοικοκυριό για τα πέντινγκ πράματα που πρέπει να γίνουν τζιαι ακόμα είμαι σίουρη ότι θα εν μες το νοσοκομείο τζιαι θα αγχώνετε για αν όλα είναι εντάξει στο χάουζ-χόλντ.

Εν ήταν ποτέ στο ντι-εν-έι μου τούτη η ψύχωση με τις δουλειές του σπιθκιού. Που μιτσιά ετσακώνουμουν με τη μάδερ ντίαρεστ δε γιατί εν έθελα να κάμω τίποτε μες το σπίτι (ούτε τωρά κάμνω, αλλά δατ’ς νοτ δε ποίντ). Άμαν μινίσκω μόνη μου φυσικά τζιαι καθαρίζω, τζιαι σκουπίζω τζιαι μαειρέφκω...αλλά εν εν το μέιν κονσέρν μου να πλύνω τα πιάτα ή να απλώσω τα ρούχα ή να ξεσκονίσω το ράφι στο τελευταίο πατό του επίπλου που εν χρησιμοποιώ ποττέ στο σαλόνι. Τούντο πράμα που διακατέχει κάθε κυπραία για ένα λαμπίκο σπιτικό ποτέ μου εν το εκατάλαβα. Ναι, να είσαι καθαρός. Ναι, να είσαι συσταρισμένος. Αλλά όι να μάσhεσε που το πρωί ως τη νύχτα γιατί έτσι πρέπει.

Λαλείς τούντες ψυχώσεις με το OCD καθάρισμα να τις αποκτάς αφότου γίνεις μάνα? Γουέλ άι γούντεντ νόου μιας τζιαι εν είμαι μάνα, αλλά σε σύγκριση με μανάδες στο εξωτερικό οι δικές μας θεωρούν το σκοπό τζιαι καθήκον να εν καθαρίστριες, πλύστρες, μαείρισες, ξεσκονίστρες, ξεσκατίστρες, χαμάλισσες....ούλα για τα «μωρά» τους. Τζιαι για τζίνες το που μπιιιιιιιιιιιιπ...γιού γκετ μάι πόιντ.

Μάμς άρ κρέιζι...τζιαι άι αμ γουόριντ όι για το αν θα προλάβω να φκάλω τα σκουπίθκια πόξω σήμερα, αλλά για τη μάδερ ντίαρεστ που επίε μόνη της στο χόσπιταλ σήμερα τζιαι εγώ είμαι στη δουλειά χτυπώντας αβέρτα τιμολόγια. Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε..

Θα πέψω νιούς λίαν. Στέι τιούντ ιν!



Pink Floyd - Mother

Sunday, 24 July 2011

Couch Potatoes


Σαββατοκυρίακο με αρκετές ήσυχες στιγμές. Εν πριν να ξεσπάσει η μπόρα φένεστε γι' αυτό. Που λαλείτε ντίαρ συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες. Εμιλούσαμε με τον the friend τις προάλλες τζιαι είπε μου μιαν κουβέντα, μα ΜΙΑΝ κουβέντα που ιντρίγκισε με πολλά...Είμαστε η γενιά του καναπέ!

Ακούτε φίλοι βλόγκερς; Τζιαι οφ κορς έσhιει δίκαιο ο the friend. Ζούμε σε μιαν εποχή που μόνο μιλούμε τζιαι όι μόνο εν πράττουμε αξιόλογο έργο αλλά γινισκούμαστε τζιαι τέλια κάουτς-ποτέιτος μπάι δε μίνιτ.

Ας πούμε τα σημερινά κοπελούθκια (kids, bliaaax -.-) μεγαλώνουν μπροστά είτε που το χαζοκούτι είτε που την οθόνη του υπολογιστή. Τι Wii, τι Play Station, τι X-Box, τι ipad2, τι iphone, τι PC, τι Mac, τι Plasma tvs. Γενικά είναι ένα τεχνολογικό χάος η ζωή σήμερα. Εγινήκαμε ούλοι τζάνκις της τεχνολογίας, γιατί δυστηχώς, ευτυχώς, οι συνθήκες τζιαι οι συγκυρίες μας δίνουν τόση δυνατότητα να χρησιμοποιούμε τα τεχνολογικά πολυμέσα που απλά αφηνούμαστε τζιαι ενδίδουμε στα διάφορα commodities of this era.

Πολλοί που τους χριέντς (τζιαι μη) της παρέας εν "συρματωμένοι" τζιαι πλάγκντ-ιν ύπό συνεχής βάση λες τζιαι αν δεν έχουν τούτη τη τεχνολογική σύνδεση their whole world would collapse.

On the other hand, I'm the one to talk; for a year now a laptop has ruled my life, but not in vain reasons. I use it out of necessity to communicate with friends..so εν λίο εξ αναγκαστικό που αφήνουμαι σε ένα τεχνολογικό μαραφέτι.

Πολλά λάθος που μεγαλώνει η σημερινή γενιά όμως μιας τζιαι εκατάντησε απλά ένα καθιστικό υβρίδιο που απλά πατά κουμπούθκια αντί να παράγει οποιοδήποτε αξιόλογο έργο.

Ζούμε σε ένα πατατόκοσμο με παραγωγή λιωμένης πατάτας τζια ταϊζούμαστε με ότι παλιοπατάτα σκεφτούν να μας πλασάρουν για να γίνουμε ακόμα πιο μάσhντ απ.

Εβαρέθηκα να είμαι πατάτα. Θέλω να είμαι καρότο. Υγιεινό, τζιαι με κάποιο σκοπό. Ινάφ οφ δε ποτέιτο ρούλινγκ!

Don't be a couch potato...εν αξίζει. Έσhιει τόσα άλλα πράματα να δείτε τζιαι να κάμετε αντί της τεχνολογίας.

Άτε πάω να ποστάρω (λέει η παρακμιακή Lucrezia -.-)



Michael Jackson - Man in the Mirror

Thursday, 21 July 2011

Λαβ αφέαρς


Όι τωρά πέτε μου έχω άδικο; Όι έχω άδικο; Ας πούμε κόρη μου βλέπεις ότι πάεις να φάεις τα μούτρα σου τζιαι πάλε πάεις τζιαι κάμνεις της κελλές σου. Ε ήντα που θέλεις να σου πω.

Το εν λόγο παραλλύρημα εν επειδή πρόσφατα ήρθαν εις την αντίληψη μου ότι πολλά άτομα στο περίγυρω μου έχουν "λάβ αφέαρς" με παντρεμένους/δεσμευμένους ή τζιαι σίμπλι καυκωμένους (κατά την κυρπιακή νεανική αργκό). Τζιαι ερωτώ...αφού τα γέριμα βλέπεις ότι τούντο πράμα εν εν σωστό ήντα το κάμνεις ιν δε φέρστ πλέις; Χα; Χα; Χα;

Όταν επρωτοάρκεψα να κάμνω παρέα με τη Καρδερίνα λαστ γίαρ έτυχε τζιαι είσhε αναπτύξει λαβ αφέαρ με έναν παντρεμένο. Ας ιφ δις γουόζεντ ινάφ, ο εν λόγω παντρεμένος ήταν ο αρφός μιας που τις καλύτερες της φίλες. Οφ κορς τζιαι έμεινε εις τα μυστικά της αβύσσου ο συγκεκριμένος δεσμός. ΄

Απλά...όκεϊ εν εν ότι είμαι τζιαι κάποια να κρίνω, τζιαι δικαίωμα του κάθενου να θέλει να πνίξει το κουνέλι με όποιον νομίζει τζιαι θέλει τζίνος αλλά υπό την δική μου προσωπική ηθική ποττε εν θα μπορούσα να κάμω τούντο πράμα σε κάποιον.

Τζιαι το σημερινό χάιλαϊτ ήταν το εξής - περί λαβ αφέαρς - σε ένα απο τα ηλεκτρικά μας μπρέικς τζιαι αφού ελιώναμε που πάνω ως κάτω σα τη ζάχαρη, είπαμε με τη τζέρμαν μάνατζερ να πάμε να βολταρίσουμε εις το Καρφούρ τζιαι να κάμουμε τζιαι ένα ψούμνισμα για τις κάττες της (είπαμε ότι εν χιούτζ άνιμαλ λάβερ η δικιά σου), τζιαι γυρίζει σε μια φάση που λέτε τζιαι λαλεί μου "Oh Lucrezia, I'm very unhappy in my private life...". Όπας, λαλώ κάτι παίζει δαμέ. Γυρίζω στη τζέρμαν λέιντι τζιαι λαλώ της "μα ήντα που έγινε κορού μου τζιαι εν νώθεις καλά;"...and then she 'fessed up... "Oh Lucrezia, I have made the biggest mistake of my life I think. I started something with a married man" DANG! Another one bites the dust..

Τζιαι εγώ τωρά τι να γυρίσω να τη συμβουλέψω; Ας πούμε μια γυναίκα μιντ-φόρτις μόνη της σε μια ξένη καταϊσhεμένη χώρα εν λογικό σε κάποια φάση να θέλει έναν σύντροφο. Αλλά γιατί τα γέριμα με μάρριντ πέρσον; Αφού βλέπεις ότι μόνο σε κακό μονοπάτι θα σε πάρει τούτη η κουβέντα, ήντα την κάμνεις;

Δε γέι άι σι ιτ είναι εφόσον ξέρεις ότι κάμνεις κάτι κακό τζιαι πάλε κάμνεις το τότε ή α) απλά σταματάς στο μασhαίρι ή β) εφόσον το εσκέφτεις πολλά εξονυχυστικά αν θέλεις να το συνεχίσεις πρέπει να είσαι φούλι πριπέαρντ να δεχτείς τζιαι όποιες συνέπειες θα επιφέρει μια τέθκια κατάσταση (γιατί σίουρα θα πέσσει πέλεκις εν το συζητώ).

Όντας καμένη εξ πατρός ατασταλίες, έμαθα ότι εν πολλά πολλά άτιμο να δέχεσαι την απάτη που έναν ερωτικό σύντροφο. Είτε είσαι τζίνος που απατάς είτε είσαι το τρίτο πρόσωπο, φέρεις (κατα τη γνώμη μου) το ίδιο μερίδιο ευθύνης τζιαι ενοχής άμαν διαπράττεις τούντο πράμα. Κατά την εταίρα πρώην φιλενάς (βλέπε πρίβιους πόστ Losing my religion), το τρίτο πρόσωπο σε έτσι καταστάσεις ουδεμίαν ευθύνη φέρει, επειδή αν δεν νιώθει ενοχές τζίνος που διαπράττει την απάτη ιν δε φέρστ πλέις τότε γιατί να νιώθει το τρίτο πρόσωπο.

Στη περίπτωση οφ κορς της Καρδερίνας εν εγίνηκε έτσι επειδή απλά μετά που κάποια φάση το "λαβ αφέαρ" εμετατράπηκε σε απλά οκέιζοναλ φακ μίτινγκ που απλά ιν τάιμ εξεθώριασε τζιαι για τους θκιο. Αλλά η απιστία εν απιστία. Νο μάττερ γουάτ.

Ας πούμε ήντα που θα έλεα της γερμαναρούς; Το μόνο που της είπα ήταν να κάμει τζίνο που νομίζει τζίνη το πιο σωστό. Του φόλλοου χερ χάρτ. Αλλά άτε. Ότι τζιαι να πεις σούνερ ορ λέιτερ τούτες οι καταστάσεις πάντα έρχονται σε ένα απρόσμενο τέλμα. Τζιαι πάντα κάποιος πληγώνεται. Τζιαι εν κρίμα.

Λάικ άι σεντ...η προσωπική μου ηθική εν θα με άφηνε ποττέ μα ποττέ να κάμω τούντο πράμα. Εν απλά εντελώς αντίθετο με τη φύση μου τζιαι θεωρώ το ως το πιο ανέντιμο τζιαι ανιλεικρινές πράμα που μπορείς να κάμεις σε έναν σύντροφο. Προτιμώ να χωρίσω ον δε σποτ. Αλλά πάλε εν είμαι έτσι άτομο. Είμαι αρκετά πιστή για να διανοηθώ να κάμω πουσκιά στον άλλον δίπλα μου. Τζιαι στεναχωρείμαι που βλέπω ότι τούτο ούλο το "λαβ αφέαρ" γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Κρίμας πάντως..


Wednesday, 20 July 2011

It’s a matter of balls…and HSPs



Είμαι που τη φύση μου ένα πολλά πολλά ανύσηχο πλάσμα. Έχω άγχος για ούλα. Αλλά ΟΥΛΑ! Ανυσηχώ για τα πάντα. Για το αν θα καθυστερήσω το πρωί στου δουλειά, αν θα μιλήσω ξανά με τους φίλους μου, αν θα προλάβω να κάμω κάποιες δουλειές ον τάιμ...γενικά ούλα αγχώνουν με. Πάντα αγχώνουν μου έτσι. Που το τζαιρό που ήμουν παιδούλα (λέμε τωρά).

Εν εν καλό να έχω τόσο άγχος τζιαι να κάθουμαι τζιαι να σκέφτουμαι το ένα τζιαι το άλλο πλάθωντας φανταστικά σενάρια. Το μυαλό μου πάντα ήταν ο σhειρότερος εχθρός μου. Πάντα κάμνει με να βλέπω πράματα που μπορεί να μεν υπάρχουν ή να μεν εν αλήθκεια. Ή για να το πω πιο σωστά...εν η φαντασία μου που ήταν πάντα ο σhειρότερος εχθρός μου. Γιατί πάντα είχα όβερ-άκτιβ ιματζινάσhιον τζιαι όι πάντα με το καλό τρόπο.

Πάντα η φαντασία μου οδηγούσε με σε σκοτεινά μονοπάτια. Πάντα να σκεφτώ το γουόρστ κέις σενάριο...να υποθέτω πάντα το σhειρότερο πράμα που μπορεί να γίνει έβερ. Γι αυτό είμαι γκαντέμο μια ζωή. Επειδή εν αφήνω τον εαυτό μου να πιστέψει ότι άξουαλι σάμθινγκ γκούντ καν χάπεν του μι. Τζιαι έτσι πιστέφκω μόνο σε τζίνα που βλέπω ομπρός μου. Τζιαι γι’ αυτό είμαι κοντρόλ φρικ που πρέπει να κρατώ ούλες τις μπάλες στα σhέρκα μου. Να έχω τον έλεγχο. Τζιαι αποσυντονίζουμε τέλεια ιφ άι κάννοτ κοντρόλ σιτσουέσhιονς στη ζωή μου.

Σα σήμερα πάλε επιάν με τα ορμονικά περιοδικά μου τα περιοδικά μου μέσα τζιαι η φαντασία μου οργιάζει σαν ρωμαικός διεφθαρμένος αυτοκράτορας. Σκέφτουμαι ούλα τα πιθανά κακά σενάρια που μπορούν να γίνουν με την εγχείρηση της μάδερ ντίαρεστ, τα χειρότερα σενάρια που μπορούν να γίνουν με την οικογένεια του κάζιν, τα χειρότερα σενάρια που μπορούν να συμβούν αν πάθει τίποτε έβερ το Συσέγκιο μου τζιαι ο the friend, τα χειρότερα σενάρια που θα συμβούν αν με απολύσουν που τη δουλειά....γενικά η ζωή μου είναι το χειρότερο σενάριο έβερ!!!

Τζιαι νομίζω με το να ελέγχω τα πάντα έννα μπορώ να είμαι ασφαλής φορ έβερ. Άπαξ τζιαι αισθανθώ ότι μια που τις μπάλες που κρατώ πάει να πέσει...τσουπ βραχυκυκλώνουμαι τζιαι νομίζω ότι ανοίει μια τρύπα κάτω που τα πόθκια μου....και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου...Πως λέμε ανοίγει η γη τζιαι καταπίνει σε;;; Εε κάπως έτσι.

Νομίζω επαρατράβησε το σhοινί όμως. Άι νιντ απομόνωση. Φουλ σπιντ ον απομόνωση. Του μπαντ αί χαβ του γορκ! -.-

Έδωκε μου ο the friend εξοπλισμό για κάμπινγκ...σε άγνωστο χρόνο θα εξαφανιστώ. Τουλάχιστον άμα είμαι μόνη μου εν θα κάμνω κακό στους γύρω μου με την αρνητικότητα τζιαι τις παλαβομάρες μου. Εν θα πληγώνω κόσμο. Απλά...θα κάμνω τα φανταστικά μου σενάρια μόνη μου.

Νομίζω τούτο που έχω πρέπει να εν κάποια πάθηση. Εν εξηγείται αλλιώς. Τούτο ούλο το χάιπερ-σενσιτίβιτι μου εν μια ψυχολογική πάθηση. Πρώτος που μου το έφερε φέρστ ίντου μάι αττένσhιον ήταν ο the friend. Έκαμα τούντο τεστ σήμερα τζιαι απάντησα δεκαοχτώ ερωτήσεις ορθές....μίνινγκ ότι πέφτω στη κατηγορία των HSP people (hypersensitive people).

“HSPs have nervous systems that pick up more on subtleties in the world and reflect on them deeply...[they will] reflect more and, if the signs indicate it, worry about how things are going.[...] In cultures where it is not valued, HSPs tend to have low self-esteem. They are told "don't be so sensitive" so that they feel abnormal.[...] You are more aware than others of subtleties. This is mainly because your brain processes information and reflects on it more deeply. So even if you wear glasses, for example, you see more than others by noticing more.”


Τούντο website εξηγά πολλά τον ορισμό για τα άτομα που εν υπέρ-ευαίσθητα τζιαι λαλεί πως ένα 20% του πλυθησμού έχουν τούντο πράμα. Εν ξέρω αν φταίσειν τα περιοδικά μου ή το ότι είμαι υπερ-ευαίσθητη σαν άτομο, αλλά ξέρω ότι αισθάνουμαι τζιιιιι που σκατά που βασανιώ κόσμο με τις δικές μου μαλακίες βλακείες.

Μπιιιιιπ τις ευαισθησίες μου μέσα! Άισιχτίρι...επελλάνετε με. Χέλω ησυχία! Τζιαι καρπούζι. Τζιαι άρωμα του βουνού. Τζιαι νερό τσακρί που τες Πλάτρες. Τζιαι ουρανό ολόλαμπρο με καλοτζαιρινά αστέρκα. Τζιαι μιαν αγκαλιά...


Strauss - The Blue Danube

Tuesday, 19 July 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.14


Καλημέρες Ντίαρεστ Ντάιαρι,

Ναι, ναι ξέρω. Τιμωρία στη γωνιά γιατί λαστ γικ επουτσόγραψα σε.
Εεεε σόρρυ βρε Ντάιαρι ντίαρεστ (
λέμε τωρά).
Είχα να ασχοληθώ με πόλιτιξ τζιαι επαραμέλησα.
Με σου πω ότι εστεναχωρήθηκα θέμας που εν σου έγραψα.

Τοοο λοιπόν..
Ναι εν αλήθκεια Ντάιαρι μου.
Επάθαμε εκρήξεις λαστ γικ. Τζιαι ηλεκτρικές αλλά τζιαι ενδοκομματικές.
Σάστα τζιαι εγύρασσιν που τα έκαμε η κυβέρνηση Τζιμέλλος (
ie βλέπε χοντρούλης Δημήτρης εξ Κελάκιον χωρκόν)
Ανατίναξη στη Ναυτική Βάση στο Μαρί, 13 νεκροί, δυο φορές την ημέρα διακοπές ρεύματος σε ΟΛΟ το νησί απο βιβλική καταστροφή στο ηλεκτρολοπαραγωγικό σταθμό του Βασιλικού...μα σhέλεις να συνεχίσω οξά?
Καθημερινές διαμαρτυρίες τζιαι διαδηλώσεις πόξω που το Πρεζιτένσhιαλ χάουζ...γενικά γίνεται της αναγεννησιακής εταίρας την τελεφταία εφτομάδα εις τη μεγαλόνησο.
Πολύς πόνος, πολύ κλάμα, πολύ ταλαιπωρία, πολύ αγανάκτηση, πολύ μπλα μπλα...εεε μα φυσικά το μπλα μπλα θα έλειπε που τούντη κουβέντα?!? Οφ κορς νοτ!
Σατσίη γιε μου. Το μπλα μπλα εν μες το Ντι-Εν-Έι μας dude.

Τέσπα αρκετά το εστροβιλίσσαμε το θέμα.
Ότι τζιαι να πεις, μόνο να τους φτύσεις μπορείς.
Ούτε καν τους αξίζει μεταξύ μας αλλά ένιγουεϊς.

Την λαστ γικ εν είσhε τουρνουά αλλά έννα μίτινγκ εν αντέξαμε τζιαι εκάμαμε το.
Εεε αμ πωωως. Καλές τζιαι οι πολιτικές συζητήσεις αλλά το
duelling εν duelling.
Άρκεψα τζιαι παίζω κάπως....προβλεπτά τζιαι αγχώνουμαι ολίγον τι νάκκουριν αλλά προσπαθώ πάντα να ακολουθώ μια πιο συμαζεμένη τακτική για να κάμνω άουτ-γιτ τον οππόνεντ μου. Τωρά αν το καταφέρνω εν άλλη κουβέντα.

Χάλασσα επαραιτήσαμε για λίο λόγου επικείμενου ραδιενεργού φόβου.
Αλλά σκρου ιτ. Έννα μεν πάμε?

Εγοράσαμε τζιαι καινούργιο
Πι-Σι.
Αλλά θα σου το εξομολογηθώ Ντάιαρι μου.
Μπορεί τούντο Πι-Σι να το εγόρασα με δικά μου ριάλλια αλλά εν είμαι ακόμα ενθουσιασμένη μητά του.
Οφ κορς ακόμα εν το εχρησιμοποίησα γιατί έδωκα το για εγκατάσταση τζιαι στραπατσάρισμα σε ένα φίλο του
the friend αλλά πάλε.
Εν ξέρω. Σάννα τζιαι εν μου κάμνει αίσθηση πιον η τεχνολογία.
Είσhε μια περίοδο που ήμουν πολλά πας τη τεχνολογία.
Τωρά τίποτε. Βασικά εγόρασα το εξ ανάγκης τούντο Πι-Σι.
Σόου μπορεί να εν γι αυτό που εν είμαι τζιαι ιδιαίτερα ecstatic about it.
Αλλά ιν τάιμ έννα το συνηθίσω. Έννα μεν?
Ώστε να αντακωχώ να φύω τζιαι να το αφήκω μπιχάιντ μαζί με ούλα τα άλλα στάφφ μου.

Αποφάσισα τούντη Παρασκευή ότι έννα πάω στη Δημοτική Βιβλιοθήκη να κάμω λίο ντέμειτζ κοντρόλ (
aka να δωρίσω σαμ οφ μάι μπουκς).
Τζιαι επιτέλους να αρκέψω να πετάσσω τζιαι ολίγιν παλιατζούρα μες το ρουμ μου.
Τάιμ του στοπ σπίκινγκ τζιαι τάιμ του ακτ!!!

Με τους χριέντς όλα μια χαρά τζιαι δεκατρείς σhιλιάες τρομάρες.
Στη δουλειά τα ίδια βαρετά. Ακόμα εν με αφήνουν να κάμω πόστινγκ! QQ qq QQ
Ρομαντικο-παφτά τζιαι τζιαμέ σταθερές ησυχίες, δόξα ο Γκόντ (
χου)

Εν χελώ να πάω σε γάμους Ντάιαρι, εν χέλω, εν χέλω, εν χελωωωωωωωωωωωωω!
Εν ο γάμος της αρφής του κάζιν σου, δηλαδή της κάζιν μο, τζιαι φκάλω λέπρα μόνο τζιαι μόνο που σκέφτουμαι ότι πρέπει να κάμω ατέντ τούντο καρναβάλι.
Έγλεπα το όνειρο εψές τζιαι εξύπνησα αγκωμαχώντας.
Μα αφού εν χελώ να ντυθώ κλοουνίστικα τζιαι να φορήσω φέικ σμάιλ τζιαι να πάω σε γάμο.
Τζιαι ειδικά σε ένα γάμο που εν ο μπίγκεστ μιστέικ έπικ φέιλ γάμος στην ιστορία των γάμων.
Ώιμε, έννα αυτομολήσω! Ευτυχώς έχουμε αλλό κανέναν δίμηνο ομπρός μας σόου ακόμα έχω τάιμ για το μασκάρεμα.
Αλλά, εν χελώωωω να παώωωωωω!
Άκου μου τζι μπομπονιέρες ίμισh! Όι άσhο ιλέ που έννα με βάλλουν στε μπομπονιέριες.
Τζιαι τα παρανιφούθκια αν εν γιούνιτς έννα τους λαλώ ντισκάστινγκ πράματα να κλαίσειν ούλη μέρα.
Ουυυυυυυυυ
I HATE WEDDINGS, είπα σου το???? Άι ντου, αί ντουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ (όι το αί ντου που λαλούν στους γάμους, το άλλο)

Άτε κανεί τζιαι επρίσσα σε πάλε Ντάιαρι.
Γόρντ βόμιτ σήμερα, πάλε! -.-
Σόρρυ, αλλά είχα πολλά να αθκιάσσω που μέσα μου.
Έπιαμε βλογκική διάρροια. Ήντα να κάμω;

Πάι πάι ντίαρεστ (
λέμε τωρά)...


(4 Non Blondes - What's Up)

Peace


"Peace is a state of harmony characterized by the lack of violent conflict. Commonly understood as the absence of hostility, peace also suggests the existence of healthy or newly healed interpersonal or international relationships, prosperity in matters of social or economic welfare, the establishment of equality, and a working political order that serves the true interests of all. In international relations, peacetime is not only the absence of war or conflict, but also the presence of cultural and economic understanding and unity."


Είχα μια πολλά έπικ κουβέντα εψές πουρνό πουρνό (λέμε τωρά) με κάτι μπάντυς μου.

Τοποθεσία: παρκούδι
Συμμετέσχοντες: φίλοι
Θεματολογία: απ’ όλα έχει το πανέρι
Ώρα: μεν τα ρωτάς


Βασικά η συζήτηση άρκεψε ως γνωστών για την επικαιρότητα (
βλέπε Χριστόφιας, Μαρί, 13 πεθαμένοι, διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις, έκρηξη, αγανάκτηση του κοσμάκη) τζιαι σιγά σιγά εξελίχτηκε σε...σαπράιζ σαπράιζ μια επική αναζήτηση για τις ζωές μας.

Ω ματαιότης ματαιοτήτων, ματαιότης!
Τέσπα...

Εν ο κάζιν όμως που εγύρισσε τζιαι έπαθε γορντ βόμιτ εψές...για παράξενο λόγο ο κάζιν άπλωσε τα χαρτιά του γουάιντ-όπεν για τα πάντα που τον τρομάζουν, που τον κάμνουν να αγανακτά, να θυμώνει, να λυπάται...ώσπου τζιαι έσπασε τζιαι μολόγησε το πόση αδικία τζιαι θυμό νιώθει για ούλα. Νιώθει πολλά ριπρέσσντ, οπρέσσντ, ότι μιαν ζωή επαραμελούσαν τον τζιαι ότι αηδιάζει με τους πάντες τζιαι τα πάντα.
Unexpressed anger, supressed need of emotional strain…έτσι το λαλώ εγώ.

Ανοίχτηκε πολλά ο κάζιν εψές τζιαι ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του άφηκε να έρτει λίη διαύγεια στο τι θέλει τζιαι τι πρέπει να κάμει. Βασικά he needs to get away. Επροτείναμε του απόλυτη απομώνωση τζιαι ειλικρίνεια προς τα δικά του άτομα...η ειλικρίνεια εν σκληρή σαν τον φαρμάτζι τζιαι πολλά φοητσάρικη. Ειδικά όταν ζεις επί εικοσιθκιό χρόνια με πλάσματα που εν σε καταλάβουν είτε επειδή εν αδαής ή απλά έχουν άλλα ύψη επικοινωνίας. Τζιαι φοάται πολλά ο κάζιν. Αλλά νιώθει το μέσα του ότι το σhοινί τεντώνεται μέρα με τη μέρα τζιαι έννα έρτει κάποια φάση που έννα σπάσει τζιαι μετά σάστα τζιαι εγύρασσιν.

Το θέμα που εσυζητήθηκε πιο πολλά εψές όμως ήταν η...
ειρήνη (όι η αρφή του the friend, η άλλη)

Δύσκολο πράμα η
ειρήνη. Αλλά όι τζιαι ακατόρθωτο. Πάντα πηγάζει που μέσα μας. Είτε αφήνεις τους εξωτερικούς παράγοντες να σε κατακλύσουν είτε όι, η ειρήνη βρίσκεται πάντα μέσα μου. Όπως τζιαι η ελευθερία. Εν ούλα αλληλοσύνδετα. Το ένα φέρνει το άλλο. Αλλά στες μέρες μας ακούουμαι τούντη λέξη τζιαι αναρρωθκιούμαι...πόσοι άγρωποι/χομο-σαπισμένοι (homo-sepiens) έχουν ειρήνη την σήμερον ημέρα;

Μια φίλη στη παρέα εψές ανάφερε ότι ο άνθρωπος από την ύπαρξη του είσhε στο σύνολο του μόνο 160 χρόνια ειρήνης...γιατί ούλα τα υπόλοιπα εσπατάλαν τα σε κατακτήσεις, σε πολέμους, απληστίες, ίντριγκες, εξουσία, διαφθορά κλπ κλπ. Φανταστείτε ας πούμε...μόνο 160 χρόνια. Ίσhια με θκιο γενιές πάνω κάτω. Τζιαι οι παραπάνω πολέμοι αρκέψαν μετά την βιομηχανική επανάσταση.

Εν εν easy deal να συνυπάρχεις σε μια κοινωνία που απλά νιώθεις ξένος. Εν σε ρωτά κανένας όταν έννα έρτεις σε τούντο κόσμο τζιαι που το καιρό που σε καθίσκουν μες τo cradle αρκέφκουν σου τζιαι επιβάλλουν σου το τάδε τζιαι το δώθε. Τι θρησκεία, τι πολιτικές πεποιθήσεις, τι προκαταλήψεις, τι αντιλήψεις για το κοινωνικά αποδεκτό τζιαι η λίστα πάει λέγοντας. Τζιαι άτε μετά να έβρεις ησυχία. Ειδικά μετά που τα γρανάζια σου αρκέφκουν τζιαι λειτουργούν στη κριτική σκέψη τζιαι την ελεύθερη βούληση (
μάι αςς) τζιαι αρκέφκεις τζιαι σκέφτεσαι ότι κάτι πάει πολλά ‘Χ’ με τι σοσάιετι των γκρόουν-απς, σάστα τζιαι εγύρασσιν ΜΠΙΓΚ-ΤΑΪΜ.

Άι σέι φακ ιτ! Τούτο εν το
μότο μου τούντες μέρες. Βλέπω τον αρφό μου που ποττέ του εν ήταν καλός μαθητής ή ιδιαίτερα ταλέντο σε κάτι, αλλα μπάι Γκοντ (χου) εν ο χάππιεστ μαν αλάιβ τούτος ο άνθρωπος. Απλά ζει. Όπως θέλει. Ποττέ του δεν είσhε άγχος για ΤΙΠΟΤΕ στη ζωή του. Τζιαι απλά ζει τη ζωή του τζιαι δε φακκά πενιά. Εν εγωιστικό οφ κορς γιατί ποττέ εν σκέφτετε τζιαι τους άλλους, αλλά εν κολλώνει, εν εν καταπιεσμένος τζιαι απλά ζει όπως θέλει με τους δικούς του όρους. Σάννα τζιαι τζίνος ήδη ήβρε την ειρήνη μέσα του. Τζιαι τούτο εν θα σου το δώκουν ούτε τα πτυχία, ούτε τα ριάλλια, αλλά ούτε τζιαι η κοινωνική εξουσία.

Γιατί ούλα, όπως τζιαι η ειρήνη, πηγάζει που μέσα μας τζιαι μετά μεταφέρεται προς τα έξω. Δε ξέρω τους λόγους που σαν αγρώποι αυτοκαταπιεζούμαστε για το γκρέιτερ γκουντ (μάι αςς) αλλά ξέρω ότι είμαστε ανόητα όντα με ανθρώπινες προσδοκίες που απλά εν νεφέλες...τζιαι αν εσταματούσαμε μόνο να κοιτάξουμε γυρώ μας (
όι τις τσιμεντιένες βίλλες μας – ναι, εν τζίνο που εκαταλάβετε που εννοώ) τότε ίσως να εβλέπαμε την απλή ομορφκιά στα πάντα, aka στα μη ανθρωπίνως δημιουργήματα οφ κορς.

Θα ευχηθώ τζίνο που μου ευχηθήκαν τζιαι εμένα εχτές τζιαι εσυγκίνησε με...
αγάπη τζιαι ειρήνη.

Nothing more, nothing less.


(John Lennon - Imagine)

Sunday, 17 July 2011

Week-end Mix-a-Lot


Που λαλείτε συν-βλόγκερς τζιαι συν-βλογκέρισσες μου,

Μόρνινγκ του όλ, ακόμα μια Δεφτέρα τζιαι μια εφτομάδα εξμήρωσε εις την κυπριακή μας ετούτη νήσο. Αφού επηζήσαμε τζιαι τα της
"μαύρης" τζιαι γέριμης προηγούμενης εφτομάδας (λέμε τωρά) είμαστε μπακ τζιαι φούλι ανανεωμένοι (λέμε τωρά) στο δι όφις με τίγκα τη δουλειά να μας καρτερά με ανυπομονησία ως το σημερινό ιλεκτρίσιτι κατ (ιν γουίτς κείς φακ μάι λάιφ)

Θκιο τρία ίσhους πόννα θίξουμε τζιαι έννα τσούξουμε σήμερα είναι ας φόλλοους:

*Που να πα και να σηκώ τη
κωλοκυβέρνηση μου μέσα. Βρε Δημήτρη βρε Δημήτρη πως τα έχεις κάνει ρόιδο, συ το έξυπνο αγόρι πως σε πιάσανε κορόιδο (λέμε τωρά). Εκάμετέτα πατέ με αγκινάρες (αν υπάρχει δηλαδή έτσι πατέ) τζιαι όι μόνο εθρηνήσαμε θύματα (YET FREAKIN AGAIN)ούτε ένα αμ σόρυ δεν είσαστεν άγρωποι να φκείτε να πείτε. Όι πως έννα κάμει τζιαι τίποτε γιατί το σόρρυ εν μισό μπιιιιιππ.

*
One is the solution: REVOLUTION! Λέμε τωρά...εεε καλά εν είπαμε να γίνουμε ούλοι Τσε αλλά όκει, άτε κάμνουν διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, άρκεψε τζιαι "ξυπνά" ο κόσμος. Κανεί με τα λόγια τζιαι το εθνικό σας φρόνυμα τα γέριμα. Τάιμ του ακτ πίπολ. Κανεί να κλαίεστε ούλη μέρα στα ράδια τζιαι τες τηλεοράσεις. Είπα το ξανά μες τούντο βλογκ τζιαι θα το ξαναπώ...ACTIONS SPEAK LOUDER THAN WORDS! Γκέ γκέ;

*Λαλείτε να έχω μόλτιπολ περσονάλιτις? Εσκέφτουμουν το τούτο σήμερα το πρωί που έκαμνα σκάννινγκ της μάνατζερ...γιατί στο γραφείο έχω άλλη προσωπικότητα, με τους γονιούς μου άλλη, με τον Μουφάσα μου άλλη, με την κάζιν μου άλλη, με τον
the friend άλλη...γενικά είμαι άλλα ντάλλων...που σου νέφκω που πάω...Εν εν ότι εν είμαι αληθινή τζιαι αυθεντική με ούλους απλά ο κάθε άνθρωπος φκάλει μου τζιαι κάτι άλλο. Εν τζιαι είμαι σχιζοφρενής έννε; Όι για να μεν ανησυχώ ότι λείφκετε πελατία η Αθαλάσσα, όι τίποτε άλλο.

* Έχτες που λαλείτε ήμουν με τον
the friend σε ένα σπίτι ενού φίλου της παρέας τζιαι ήταν τζιαμέ τζιαι κάτι ανηψιούθκια του γιούνιτς (inside joke from George Carlin - 'on babies') τζιαι εσκέφτουμουν αν εκάθουμουν τζιαι ελαλούσα του θηλυκού γιούνιτ ούλα τα κακά που μπορεί να περάσει μια γυναίκα στη ζωή της αν θα με εκαταλάβαινε ή αν θα την επιάναν τα κλάματα (ie να αναφερτώ σε κάτι περιοδικά, σε κάτι ορμονικά, σε κάτι μόλτι-τάσκινγκ κλπ κλπ) Γενικά αναρωθκιούμαι τι θα μου ελαλούσε το γιούνιτ αν του αράθκιαζα ένα σωρό κακά που περιτρυγυρίζουν εμάς τους "ενήλικες". Πιθανότατα να με πουτσόγραφε αλλά γοτέβερ. Θα ήταν καλό να τα ακούσει που τα τωρά τζιαι ας τα εξίανε σε κανένα δίωρο (χεκ ήντα λαλώ δίωρο, πεντάλεπτο να πω οξά). Πολλά ενοχλητικό το συγκεκριμένο γιούνιτ μπάι δε γέι. Θέλω να δώ τα πουμέσα της πόξω (μουαχαχαχαχαχα). Καλά μεν με πείτε κατζιά αλλά εν τα αντέχω τα κοπελούθκια σιόρ.

*Το γουίκεντ επέρασε καλά καλούτσικα. Με τα μπόυς να αλωνίζουμε τζιαι να πεπριφερούμαστε ολημερής. Επίαμε τζιαι Ρόλλινγκ μετά που καμπόσο τζαιρό. Εξού τζιαι το τραούδι μπιλόου που ακούσαμε το τζιαι επάθαμε τη πλάκα μας γιατί εν ένα αναπάντεχο βέρσιον του Blue που τους Eiffel 65...(
το καιρό εκείνο πήγε ο Ιησούς(χου jnr) στη Ναζαρέεεεεττττ....(λέμε τωρά).

*Σε μια φτομάδα τζιαι κάτι ψιλά εν η εγχείρηση της μάδερ ντίαρεστ τζιαι αρκέψαν τα emo thoughts να συσωρρεύονται μες τη κελλέ μου (
μα εν κελλέ τούτη που έχω οξά μυθιστόρημα του Στήβεν Κινγκ τζιαι του Νίκολας Σπάρξ all rolled into one?!?;) Προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη. Εν την άλλη φτομάδα που έννα κλαίω στο βλογκ επί καθημερινής βάσεως. Είδωμεν..

Αυτό το μπλογκ προσπαθεί να έβρει τα μίλια του. Εβραχυκυκλώθηκε νακουρί αλλά γουί αρ μπακ μπέιμπι (
λέμε τωρά).

Μόρ νιούς αύριο ντίαρς!


(Ten Masked Men - I'm Blue)

Thursday, 14 July 2011

It's a disaster...


...so my manager says!

“I am mad as hell and I’m not going to take this anymore!”
(Network, 1975, Sydney Lumet)

Και ερωτώ. Αυτή τη στιγμή που γράφω και κάθομαι στη δουλειά μου, στο γραφειούι μου, τζιαι πληκτρολογώ αριθμούς και παραγγελίες, μια μάνα θκιό δεκαεννιάχρονων λαλεί το λαστ φέαργελ της στα θκιο παιθκιά της...

Και ερωτώ κύριοι ένορκοι...πόσες πορείες, τζιαι πόσα ξελαριτζίσματα, πόσα διαγγέλματα, τζιαι πόσες γεννήτριες, πόσα ριάλλια τζιαι πόσες κατηγορίες...τζιαι προς τι; Το λάθος εγίννηκε. Εν θέλει τζιαι πολλά η ανθρώπινη ζωή για να σβήσει. Είμαστε τόσο μικροί, τόσο εύθραυστοι...

Για δώδεκα ανθρώπους η ζωή έσβησε..αναπάντεχα..άδικα. Πολλοί φκαίνουν στους δρόμους, διαδηλώνουν, δείχνουν το παρών τους, υποστηρίζουν το δίκαιο. Το δίκαιο μιας κοινωνίας που μας εδώθηκε άθελα μας, τζιαι μας επιβάλλαν το ένα τζιαι το άλλο.

Τούντο μπλογκ έχασε τα μίλια τους δις γικ. Μιαν τα κομμένα ρεύματα. Μιαν η θλίψη, ο κόμπος στο λαιμό που εν με αφήνει να γράψω γιατί ότι τζι’ αν γράψω εν τόσο λίο, τόσο ασήμαντο πλέον. Φωνάζω τζιαι παουρίζω διαδικτυακά. ΟΧΙ ΣΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ. Εν η καταστροφή μας. Πότε έννα το καταλάβετε, ότι εν τούτη η άπληστη μανία μας να τα έχουμε ούλα που μας οδηγεί στην απόλυτη εξαθλίωση. Για το θάνατο εν μιλώ γιατί τζίνο εν το μόνο σίουρο.

Τούτη η εφτομάδα έφερε πολλές κυρώσεις. Όι κάτι θανάτοι, όι κάτι αναταράξεις με το ρεύμα, όι κάτι εκνευρισμοί στη δουλειά, όι να ανυσηχώ τζιαι να πρίουμαι που εστείλαν τον the friend να σώσει κάτι κρουσμένα δάση τζιαι αλλό λίο να κρούσει τζιαι ο ίδιος, όι κάτι διαμελισμένοι μιτσιοί στη Λεμεσό, όι κάτι αρνητικές απαντήσεις για το μέλλον του κάζιν...γενικά σε αυτή την εβδομάδα βάλλω ένα μεγάλο ‘Χ’!!!

Προχτές έκατσα σε μια απο τις διακοπές ρεύματος τζιαι αγνάντευα που το μπαλκόνι μου το απέραντο τσιμεντένιο κόσμο που με περιβάλλει...τζιαι εξέσπασα σε λυγμούς. Για ούλα. Για τους γονιούς μου που ενώ γινίσκουνται τούτα ούλα γυρώ τους ακόμα έχουν την ενέργεια τζιαι την εγωπάθεια να τσακώνονται για τα πιο ανούσια πράματα. Για τον the friend που εν μπορεί, εν τον αφήνουν να κάμει τζίνο που θέλει, για τον κάζιν που εν μπορεί να κάμει τζίνο που θέλει, για τους δώδεκα ανθρώπους που επεθάναν για να κάθουνται πάνω σε χρυσές καρέκλες κάποιοι άλλοι με ένα κλιματιστικό στο κώλο τους. Δεν ξέρω για ποιό πράγμα να πρωτοκλάψω, να θυμώσω ή να αηδιάσω;

Είναι λες τζιαι με την γέννηση τούντου πλανήτη είπε ο Θεός (χου) «όκει, σε τούντο νησούι θα δώκω άπλετο ήλιο τζιαι ομορφκιά, αλλά θα εν πάντα βασανισμένο, τυραννισμένο, τζιαι ο λαός του θα βρίσκεται πάντα μες το σκοτάδι τζιαι το πόνο»...έτσι για να εξωζυγιάσουμε λίο τα πράματα.

Ένι-χάου...λαλούν η ζωή εν δώρο τζιαι πολύτιμο πράμα...είδα πόση αξία της διούν...ο θάνατος εν πιο γλυκός φένεστε μου. Τουλάχιστον τζιαμέ θυμούμαστε ότι πρέπει να φωνάξουμε τζιαι να απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας. Always when it’s too late...μόνο τότε θυμούμαστε να αντιδράσουμε.

Όπως λαλεί τζιαι το πέρσοναλ μέσσετζ μιας φίλης μου στο μσν....ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!

Γιατί σας αρέσκει να είσαστε ρίφκια τζιαι πάντα να αυτοθυσιάζεστε για τους «λύκους» του κράτους; Φακ το κράτος. Είδαμε που μας έφκαλε.

Εν μπορώ, εν ξέρω τι άλλο να πω. Θα γυρίσω πίσω στη ροή του μπλογκ. Εν μπορώ να σκέφτουμαι άλλο. Έννα πελλάνω..μούβινγκ ον, τζι ας με πείτε εγωίστρια. Τουλάχιστον εγώ εν τους ψηφίζω..(and not anyone for that matter).


(Moonsorrow - Sankarihauta)

Monday, 11 July 2011

Pink Floyd - Comfortably Numb



(Pink Floyd - Comfortably Numb)

Ακολουθεί πόστ εντός της ημέρας..

Το πόστ που λέγαμε..

Μούδιασμα...

Έσhιει τόσες μέρες που πρίουμαι τζιαι μάχουμαι για το κακό των υλικών αγαθών, την παγαποθκιά των ισχυρών, της κατανάλωσης, της απληστίας τζιαι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Κοιτάξετε τα γεγονότα τζιαι ειλικρινά πέστε μου...έχω άδικο;

Πόνος, έκρηξη, χάος, αναρχία, θάνατος, οργή, αγανάκτηση, φωτιά, πυρκαγιά, υλικά αγαθά, πόνος, οικογένια, καμμένη γη, καρεκλοκένταυροι, ευθύνες, ευθυνόφοβοι, ανεύθυνοι, εξουσία, χάος, ηλεκτρισμός, ζέστη, ντροπή, συμπαράσταση, λύπη, θάνατος..

Τωρά να πω ‘θελαμέντα και πάθαμέντα’? Να δώκω συλληπητύρια; Να πω ήντα άγρηστοι που είμαστε για μυρριωστή φορά, να χλευάσω, να κατηγορήσω, να γκρινιάξω? Όι εν θα πω τίποτε που τούτα...

Ο κύριος αυτοσκοπός μας ήταν όι για να ζούμε έτσι που ζιούμε, παρά τη φύση μας, αλλά δίπλα που τη φύση τζιαι όι απέναντι της. Φυσικά τις ανθρώπινες παπαρίες βλακείες πάντα έννα τις πληρώνουν μερικοί εκλεκτοί αθώοι, γιατί έτσι εν «ο κύκλος της ζωής».

Όι Τζιμμέλο μου, Δημήτρη μου, τζιαι ο οποιοσδήποτε Δημήτρης...εν εν έτσι τα πράματα. Με ντροπή σας θα πω, με να παραιτηθείτε θα φωνάθω με τίποτε. Το αίμα τούντων ανθρώπων εν πάνω σας τωρά...Να ζήσετε με τούντο πράμα να σας στοισhειώνει. Τζιαι εν λίο τούτο. You oughtta be disemboweled for your heinous crime of indifference and irresponsibility…

People ain’t no damn good…τζιαι έχω λόγους που το λαλώ. Φακ όφφ δε λότ οφ γιού. Κανέναν θεό (χου) εν κρατάτε που τα αρτσhίθκια μπάλλς τζιαι που έννα έρτει μέρα να σας φάσσιν τζιαι σας τα σκουλούτζιαι τζιαμέ θα έρτει η δικαίωση για ούλα όσα εκάμετε..

Μακριά που εξουσιά, μακριά που την ύλη, μακριά που τούντο χάος που εδημιουργήσαμε τζιαι λέμεν το μόντερν λάιφ-στάιλ. Μόνον έτσι έννα ξαναγίνουμε τζίνο που επροοριζόμασταν να είμαστε...να ζούμε απλά τζιαι φυσικά..

Άπληστοι άνθρωποι...αλαζόνες άνθρωποι...

Friday, 8 July 2011

Testing...attention please!

Mias kai ekaman mou block pou ti douleia eipa na vrw ennalaktikes gia na postarw. In this case....meet da mobile phone device. =P

Testing attention please...is this posting or what? :p

I now walk...into the wild.


“In the spring of 1992 a young man went off to live his Alaskian Odyssey entered the bush off the Stampede Trail in the Alaska wilderness. he wanted to live off the land, harbouring nothing but the simplest, warmest beauty for nature. No phones, no wallets, no watches, no map, no people, no nothing. Just him and nature. His name was Christopher McCandles. He lived in the wilderness for 113 days in total. He perished at only twenty-three years old inside the Magic Bus – 142 Fairbanks.”

Θκιο φτομάδες λέιτερ...το βιβλίο έχει διαβαστεί ξεκκοκκαλιστει, η ταινία έχει παρακολουθηθεί...αλλά τα σημάθκια της πορείας ενός νεαρού πρωτοπόρου εμείναν καλά χαραγμένα κάπου στα έγκατα της ψυσhής μου. Πολλοί τον αποκάλεσαν ρομαντικό-ηλίθιο-ιδεαλιστή που απλά επροσπαθούσε να τρέξει ας φαρ ας ππόσιμπολ που τη κοινωνιά τζιαι τα πολλά ντάντυ ίσhους του. Πολλοί τον είπαν απλά έναν βλάκα που έθελε να το παίξει έξυπνος γιατί απλά έτσι του ίσhε δώξει ότι εμπορούσε να τα καταφέρει να ζήσει χωρίς ανθρώπινα «μέσα» ας το πούμε.

Πολλοί εν τον εκαταλάβαν. Ελέαν του ότι τούτο που πάει να κάμει εν επικύνδυνο, ότι εν εν φυσιολογικό, ότι εν εντελώς μορόνικ τζιαι ότι εν έπρεπε να σκέφτετε όπως εσκέφτετουν. Ότι ίσhε άδικα υπερβολικές ανυσηχίες που απλά θα του επερνούσαν επειδή ήταν νέος.

Δε ξέρω ποιό ήταν το σχέδιο του Κρις μετά την Αλάσκα τζιαι είμαι σίγουρη ότι με τούντο όνειρο του εν ήθελε απλά τζιαι μόνο να αποδείξει κάτι. Εν ήταν κανένας ψευδοπροφήτης ούτε προσκυνητής. Απλά αγαπούσε τον πλανήτη μας, τζιαι ήθελε να τον δει πέρα που τούντο ανούσιο ανθρώπινο εξαντλητικό υλισμό που τρώμε εδώ και μυριάδες αιώνες. Ο Κρις απλά ήθελε να ζήσει έτσι όπως έπρεπε να ζει ο άνθρωπος.

No technology, no phones, no car, no money, no time, no petty social obligations and laws, no boundaries and taboos, no enforcments and forced ideologies, no hatred and greed, no lies, no hypocricy, no envy, no stealing, no dos and donts…no modern human needs (career, marriage, vehicle, house, clothings, stuff)

Εν τον θεωρώ παρανοϊκό, ούτε προσκυνητή ούτε τον πιο σμάρτερ μαν έβερ...αλλά θεωρώ τον έναν που τους πιο τοπ ανθρώπους που εζήσαν με το πνεύμα τους να κάμνει soar high up in the sky κοιτάζοντας the true beauty of life…the simplicity of natural life.

Η απάρνηση του υλισμού καταρχάς είναι ένα μεγάλο μαρτύριο τζιαι excruciating step for the modern man to make. Once they make it though, their whole perspective on life alters…η ειρήνη αρχίζει τζιαι πηγάζει που μέσα μας.

Πόσο αλλάσσει ο κόσμος όμως καμιά φορά έννε;

Αποφάσισα να δωρίσω 320 βιβλία στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Λεμεσού που έχω στη κατοχή μου, τα περισσότερα ρούχα μου θα διαμοιραστούν στα διάφορα charity shops στη Λεμεσό τζιαι σιγά σιγά θα αρχίσει μια αργή διαδικασία απόσυρσης υλισμού από το άτομο μου.

Οι ανθρώπινες ρίζες βάλλουν όρια τζιαι δεσμεύσεις που δε σε αφήνουν να ανακαλύψεις την απλότητα της φυσικής ομορφιάς τούντου πλανήτη. Τούντου πλανήτη που τον εκαταντήσαμε ένα κάδο απορριμάτων (πετρέλαια, σκουπίδια, τεχνολογικά απορρίματα κλπ κλπ) για να ικανοποιήσουμε την απληστία μας....όχι την όρεξη μας για εξέλιξη, αλλά την απληστία μας για αφύσικα πράγματα...γιατί αν το κομπιούτερ ή η πλάσμα τιβί ήταν ένα φυσικό στοιχείο στον άνθρωπο τότε ο Αδάμ και η Εύα θα εβλέπαν ντοκυμαντέρ ον χάου νοτ ττου ίτ δε φρίγκινγκ στρέιντζ άπολ ιν δε φέρστ πλέις (λέμε τωρά)!!! (άσχετο-σχετικό?)

Μην ξεχνάμε να ζούμε μόνο...

Όπως το εξέφρασε με πολλά καλύττερο φρέιζινγκ και ο Κρις πριν σχεδόν είκοσι χρόνια:

«You are wrong if you think Joy emanates only or principally from human relationships. God has placed it all around us. It is in everything and anything we might experience. We just have to have the courage to turn against our habitual lifestyle and engage in unconventional living.»
Απλά ζήστε...απλά...και με ουσία. Αν η ουσία σας είναι ένα σ’αγαπώ πέτε το. Αν η ουσία σας είναι ένα ταξίδι, κάμετε το. Αν η ουσία σας είναι μια στιγμή ησυχίας στη θάλασσα, πιέννετε. Αν η ουσία σας είναι το χαμόγελο των μωρών σας , τότε απολάυστε το. Απλά ούσία...φυσική ουσία...nothing else matters.

Χαβ έι γκουντ γίκ-εντ μπιούτιφουλ πίπολ άουτ
δέαρ! =)



(Metallica - Nothing Else Matters)

Wednesday, 6 July 2011

Virgino-City


Σήμερα θα μιλήσουμε για την παρθεΝία. Ναι, μα είδες ντίαρ βλόγκερ; Ακόμα υπάρχει τούντο πράμα. Λίο λειψό οφ κορς αλλά they live among us. Εν θα τους/τες καταλάβεις οφ κορς αλλά τζιαι να τους/τες καταλάβεις θα αναρρωτηθείς για το species αυτό μιας τζιαι εν υπό εξαφάνιση.

Ιν δε σοσάιετι μας τη σήμερον ημέρα θεωρείται πολλά σπάνιο πράμα να έβρεις άγρωπο πέραν τον είκοσι-εικοσπέντε γρονών που να μεν έσhιει πνίξει του κουνέλι (ιφ γιού νόου γοτ άι μιν). Ως πρόσφατα ήμουν τζιαι εγώ μες τούντη σπάνια κατηγορία ατόμων που απλά εν είχαν την τύχη ατυχία να γνωρίσουν τούντην συγκεκριμένη αγρώπινη εμπειρία.

Μπορώ όμως αγαπητέ μου βλόγκερ να σου κάμω πιν-πόιντ πολλές/ους άουτ δέαρ που ακόμα εν εζήσαν τούντο πράμα. Εμιλούσα με μια φιλενάς τσαρλούα (κύπρια της αγγλίας ανάγιωμα) που κοσπενταρίζει τζιαι ανυσηχεί πολλά γιατί ακόμα εν έτρίφτην το πιπέρι της (αγκέιν ιφ γιου νόου γοτ αί μιν). Συνέχεια το σσυτζενολόι της ούλο (ακόμα τζιαι η open-minded μάμα της) μουρμουρούν της πότε έννα έβρει γκόμενο ( meaning να δει χαρά στα σκέλια της) τζιαι ότι μεγαλώνει τζιαι εν εν φυσιολογικό τζιαι μπλά μπλά μπλά. Το πρώτο πράμα που την ρωτούν οι ανιψιάες που την μεγαλόνησο πάντα είναι αν ήβρε έκαμε σεξ κάποιον.

Ας πούμε έλεος πίπολ. Μπορεί να είμαι μια πρόσφατα πρώην-παρθένα αλλά τούντο πράμα ούλο, η πίεση τζιαι η μουρμούρα για να το κάμεις απλά με κάποιον για να το κάμεις εν άνω ποταμών. Εγώ καταλάβω τη κορούα απόλυτα που απλά μένει πιστή στα πιστεύω τζιαι τις ιδεολογίες της να έβρει κάποιον που όι μόνον να την αγαπά τζιαι μπλά μπλά μπλά αλλά έννα την σεβαστεί τζιόλας. Εν θα την απαυτώσει βάλει που κάτω τζιαι να την κάμει να πει το δεσπότη Παναγιώτη τζιαι μετά μην τον είδατε. Ας πούμε εν να ήταν καλύτερα έτσι;

Η πρώην φιλελεύθερη φιλενάς μου κατά τα πανεπιστημιακά μας χρόνια, κυπρέα φιλελεύθερη (μάι αςς) την πρώτη εφτομάδα της πρώτης φοιτιτικής μας χρονιάς επίε τζιαι έκαμε το φορ χερ φέρστ τάιμ με ένα πιττωμένο λιβανέζο που τζίνος την επόμενη ημέρα εν εθυμάτουν καν το όνομα της. Όταν την ερώτησα γιατί απλά εγύρισσε με ένα απλανές ύφος τζιαι είπε μου «επειδή έθελα να το κάμω να φέφκει που τη μέση». Μα σοβαρομιλούμε δηλάδη;

Δικαίωμα της κορούς αλλά δηλαδή εφτάσαμε σε μιαν εποχή που το να είναι κάποιος παρθένος πρέπει να θεωρείται εμπόδιο, ντροπή τζιαι να υποτιμάται ο αλλός απλά τζιαι μόνο επειδή ρε παιδί μου μπορεί να μεν έτυχε; Τούντα πράματα καμιά φορά εν τζιαι θέμα να σου τύχουν. Οφ κορς πρέπει να υπάρξουν τζιαι οι ευκαιρίες τζιαι οι κατάλληλες συγκυρίες τζιαι αν δεν το σπρώξεις τζιαι εσύ λίο το θέμα εν θα γίνει. Αλλά εν τα προγραμματίζεις τούτα.

Θεωρώ το κρίμα τζιαι στεναχωρεί με γιατί έχω ένα αρκετά μεγάλο κύκλο φιλενάδων που εν ακόμα ον δε πιούρ σάιντ που απλά εν εν ότι περιμένουν δε μίστερ ράιτ απλά εν θέλουν να το κάμουν για να φέφκει που τη μέση. Εν το βλέπουν σαν κάτι που πρέπει να γίνει απλά για να γίνει. Τζιαι εν υπομονετικές, γλυκές, ειλικρινής τζιαι ντάξει σε κάποιο μεγάλο βαθμό ρομαντικές. Γυρέφκουν σεβασμό νομίζω όμως στην τελική.

Αλλά ουδέποτε εν θα εγέλουν ούτε θα εχλεύαζα κάποιον αν μου ελάλε ότι εν παρθένος/α. Σίγουρα έννα το έβρω παράξενο αλλά πάντα έννα έσhιει κάποιο λόγο που εν εγίνηκε ακόμα. Ακόμα τζιαι στη παρέα των μπόυς μπορεί να παίζει το θέμα παρθενιά αλλά πάλε εν το βλέπω ότι εν κάτι για το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον άλλον διαφορετικά.

Πολλές φορές, even though επέρασα στην αντίπερα όχθη, ακόμα σκέφτομαι σαν παρθένα τζιαι αντιλαμβάνομαι όλα όσα προβληματίζουν τούντα άτομα. Θεωρώ τούντο πράμα σαν κάτι ξεχωριστό τζιαι σέβομαι το γεγονός ότι απλά μένουν πιστοί στα πιστεύω τους.

Η παρθενιά is not the biggest, most important thing in the world αλλά σίουρα εν πρέπει να αντιμετωπίζεται τζιαι με μιαν εντελώς αδιάφορη απάθεια σαν να είναι κάτι που πρέπει να φύει που πάνω μας εξαναγκαστικά.

Ως πρόσφατα δε, εδέχουμουν τζιαι εγώ σχόλια του τύπου «άτε κόρη να το κάμεις τζιαι εν ξέρεις τι χάνεις» ή «άτε πρέπει να το κάμεις γιατί μετά εν θα είσαι υγιές»...Ντόινγκ!!! Ας πούμε πίπολ γκετ α γκριπ. Δαμέ ανά τη παγκόσμια ιστορία έσhιει κόσμο τζιαι κοσμάκη που αν και ήταν παρθένος εμεγαλούργησε τζιαι μια χαρά υγιέστατοι επαραμείναν.

Μπορεί να είναι μια απόλαυση που όντως ένας παρθένος εν αντιλαμβάνεται ακόμα, αλλά σέρτενλι εν το θεωρώ το πιο σημαντικό πράμα έβερ. Είναι σημαντικό ναι, αλλά να μεν το ισοπεδώνουμε το θέμα απλά τζιαι μόνο επειδή οι «κοινωνία» το καθιστά απαραίτητο ότι είναι κάτι που απλά πρέπει να κάμεις. Θα γίνει on its own terms, on its own time.

Ο κάθε άγρωπος εν ελεύθερος(είναι όμως?) να θκιαλέξει τζιαι να καθορίσει το πότε έννα γίνει τζιαι με ποιόν. Όι επειδή έφτασα σε μιαν άλφα ηλικία πρέπει ντε τζιαι καλά να το κάμω για να ανήκω τζιαι εγώ σε τζίντην κατηγορία ανθρώπων που ξέρουν τι εστί κοκό (αλλά σπάνια το βλέπουν τζιαι ούλο μουρμουρούν τζιαι γκιρνιάζουν).

Sex is over-rated. It is pleasurable and exhilirating with many benefits to the human body (αναμφισβήτητα) but everything in its own time. Το καλό πράμα αρκεί να γίνει λαλούσιν. Τζιαι όι αδίκως.

Βίρτζινς φορ δε γιν ρεεεεεεεεε!!!

Monday, 4 July 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.13


Καλημέρες Ντάιαρι μου,

Επαραμέλησα σε λαστ γικ. Άι νόου.
Άι αμ μπακ νάοου. Όχι δρυμήτερη αλλά ντεφινετιλί με νέα.

Είμαι ντάουν. Όι ντάουν τάουν. Απλά ντάουν.
Επιάσαν με οι μαύρες μου τζιαι οι ξερές μου.
Είμαι ουάν στεπ φρομ τόταλ κατάρρευση τζιαι θέλω να σηκωστώ να τα ξαπωλήσω ούλα τζιαι να φύω.
Σήμερα νιώθω τζίνο που λαλούν άμα χαλάσουν τα μήλα rotten.
Εν εν τίποτε συγκεκριμένο.
Γελ όκι, εν λίο το ότι άλλο λίο να σπουρτήσω τις προάλλες.
Αλλά τζίνο εν με κόφτει δατ μάτς.

Είμαι ντάουν γιατί well…I’ve been sick. Sick and tired.
Εβαρέθηκα τον εαυτό μου.
Τζιαι να πληγώνω κόσμο γυρώ μου.
Ειδικά άτομα που εν μου φταίσιν σε τίποτε (ie κοίτα πρίβιους πόστ)
Να καρτερώ things that aren’t coming.

Η εγχείρηση της μάδερ ντίαρεστ πλησιάζει.
Νιώθω μουδιασμένη και νευριασμένη με τα πάντα.
Απλά...θέλω να φύω.
Να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ για πάντα.

Την επόμενη εφτομάδα (Τρίτη ακριβώς) κλείω ένα χρόνο σε τούτη δουλειά.
Ένας ολόκληρος χρόνος τζιαι νιώθω ότι είμαι σε complete and utter stand-still.
Σε ένα χρόνο έχασα ένα φίλο, βρήκα έναν άλλον, απογοητεύτικα, έκλαψα, γέλασα, αγάπησα, αισθάνθηκα, αλλά νιώθω ότι ακόμα έννι ζω όπως θέλω..
Πως ακόμα θέλω να δω μιαν απλή, ειρηνική ομορφιά που ακόμα εν ανακάλυψα.

Είμαι τέλεια μανή.
Θκιώχνω ούλα τα καλά που πάνω μου.
Τζιαι μινίσκω μες τα σκοτάθκια γιατί φοούμαι.

Τζιαι ας μεν εφτάναν ούλα τούτα, ακυρώθηκε τζιαι το τουρνουά τούντο μήνα.
Φορ φαξ σέικ. Τζιαι αρέσκει μου το γκέττινγ τουγκέδερ με ράντομερς τζιαι να κάμνω ντούελλινγκ.
Όου γελ...νεξτ μάνθ αν ζω, έννα πάω.

Απο ζαλάδες πάλε σήμερα σκίζουμε.
Αναγούλες σόου εντ σόου.
Διάθεση, πάει τζιαι εν έρκεται.

Μισώ με που σκέφτομαι πάντα το worst case scenario.
Που αμέσως αμφισβητώ καταστάσεις τζιαι λόγια.
Εν με αντέχει η πέτσα μου.
Είμαι τόσο θυμωμένη με τον εαυτό μου που εν θέλω ούτε να μου μιλώ.
Να υποφέρω τζιαμέ για παραδειγματισμό.

Ήρτε ο Μουφάσα μου πίσω.
Ίσως έννα πρέπει να ξεκτητιστώ όπως είπε τζιαι ο the friend.
Νομίζω παραπάνω εν εν το θέμα κτητισμού αλλά θέμα ενδιαφέροντος.
Εν με ενδιαφέρει τίποτε πιον.
Μεν αν σπουρτήσω σε κανένα πεζοδρόμιο, με αν χάσω τη δουλειά μου, με αν μείνω άφραγκη χωρίς κανέναν.

Άισμε Ντάιαρι μου. Επαρανόησα πολλά σήμερα.
Θέλω το μαξιλάρι μου τζιαι μιαν αγκαλιά.
Χρειάζουμαι ασφάλεια.
Τζιαι ένα γερό κλάμα για κάθαρση.

Το Συσέγκιο έννα πάει για κούρεμα σήμερα.
Εν το μόνο πλάσμα που με κοιτάζει τζιαι αγαπά με χωρίς καν να μου μιλά, να μου ζητά τίποτε.
Εν ξέρω γιατί. Απλά αγαπάμε...
Τζιαι εν ξέρω αν πρέπει καν γιατί επαραμέλησα την λέιτλι.

Ουάν στεπ φρομ φόλλινγκ..
Ζαλίζουμε ελεεινά.
Τζιαι γκρινιάζω γιατί ΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!

Λαλείς να εν επειδή it’s those days of the month?
Η απλά εν που ασφυκτιώ μες τούντον τόπο?

“I want to break free…I want to break free…”

Saturday Gone Bad


Τζιαι ενώ ανυπομονούσα τόσο πολλά να ξεκινήσει το γικ-εντ μου τέσπα...εξεκίνησε τζιαι δεν εκύλλησε as I’d hoped. Of course nothing does γιατί απλά είμαι εγώ τζιαι η μαυριδερή μου τύχη (την τύχη μου μέσα)..

Εκτός του ότι είμαι το πιο απίστευτα σπαστικό-κτητικό-αγχωτικό όν που περιφέρεται μες τούντον μάταιο πλανήτη, μες το γικ-εντ έγινα τόσο εγωίστρια τζιαι τόσο κτητική που άθελα μου όι μόνον επροκάλεσα εντάσεις στη φιλία μας με τον the friend αλλά έθελα να φκω τζιαι που πάνω. Το γαούρι το ξεσαμάρωτο.

Τζιαι σάννα μεν εφτάναν ούλα τζίνα (τα κλάματα τζιαι οι οδυρμοί ώιμέ!) σε μια φάση τζιαμέ που εσυντρολιστήκαμε συναισθηματικά με τον the friend εχτύπησε με καταΚούτελα ο πανικός....επίθεση χωρκανοίιιιιι....βουράτε τζιαι εκάμαν μου επίθεση. Βασικά καμία επίθεση. Απλά για πρώτη φορά στη ζωή μου έπαθα τέθκια κρισάρα πανικού που όι μόνον εζαλίστηκα, αλλό λίο να φυρτώ μες τα μισά του δρόμου. Τον καημένον το the friend πρέπει να τον εσυντρόμαξα πολλά...εεε αφού βλέπει με τη μια να του κάμνω του κόσμου το bitching τζιαι που την άλλη να λουβώ όπως το χαλβά πας το πεζοδρόμιο, ήνταλοϊς να μεν συντρομαχτεί το πλάσμα.

Επία να φυρτώ, έτρεμα, είδα τον ουρανό σφοντύλι (στη κυριολεξία), εζαωπατούσα, είδε τζιαι έπαθε ο the friend να με πάρει σπίτι. Με τα σhίλια ζόρκα να κουτσουφλώ κάθε θκιο λεπτά, να θέλω να κάτσω, να αρκέφκω το κλάμα έτσι ξαφνικά τζιαι γενικά φορ δε φερστ τάιμ έβερ my legs were giving out...εν σάννα τζιαι τίποτε πάνω μου εν εδούλεφκε. Ούλα εγίναν temporarily unavailable. Τζιαμέ που έκαμνα στράτα σρατούλα θέμας εσταμάτησε τζιαι ένα αυτοκίνητο να ρωτήσει αν είμαι καλά...Καλά πρέπει να εχαντακώθειν ο άγρωπος, να βλέπει μιαν αναμαλιασμένη να ζαωπατά να κλαίει...πρέπει σίουρα να με επέρασε για junkie. Τζιαι μες την οδύσσεια πορεία μας να κουτσοπερπατήσω ως το σπίτι του the friend να σου ξεπετάγεται ένας σκύλος...μεγάλος, χρώματος μπεζ, να μου απλώθει τα πόθκια του. Εεε τούτο ήταν, έπεσα τζιαι αγκάλιασα τον, no questions asked. Απλά αγγάλιαζα τον για πεντέ-έξι λεπτά...φάρμακο/άγγελος εξ ουρανού. Τέλεια anti-stressant.

Με τα πολλά, τζιαι millions of rounds of applause for the friend που όι μόνον εκουβάλαν με είκοσι λεπτά ως το σπίτι αλλά ανέβασε με τζιαι που τις σκάλες τζιαι έβαλε με να τζοιμιθώ τζιαι δεν ησύχασε ώστε να ξεραθώ...εν ξέρω τι με πιάνει ώρες ώρες τζιαι σαμποτάρω τον ίδιο μου τον εαυτό. Άντα τζιαι αντιλήφθηκα ότι πάω να τα σκατέψω ούλα με τον the friend εσφίχτην η καρδία μου, τα πόθκια μου ελυγίσαν τζιαι απλά έπαθα ολικό μπλακ-άουτ. Έφερα τον εαυτό μου σε έτσι σημείο που απλά εν έσωνα ούτε να σκεφτώ σωστά. Εθώλωσα λαλώ σας.

Όσες φορές τζιαι να απολογηθώ δε ξέρω γιατί με αντέχει ακόμα..τζιαι κάπου μέσα μου, εν ξέρω αν εν κανένας φτερωτός αγγελος ή πελαργός που τον εχαντάκωσε τζιαι ήρτε ομπρός μου...τζιαι όσα ευχαριστώ τζιαι να πω εν λια για τζίνα που λαμβάνω, γιατί απλά εν ξέρω αν τα αξίζω καν.

Τζιαι συν της άλλης ήρταν τζιαι τα περιοδικά μου να εντείνουν τις μανιώδες γυναικείες ψυχώσεις μου ότι αί αμ γουόρθι οφ νάθινγκ...δε ξέρω το λόγω της κτητικότητας μου. Γιατί σφύγγω τους άλλους όσπου να σπάσουν τζιαι να φύουν που δίπλα μου. Εν το μόνο πράμα που αί χαβ εξπιριάνστ σε ούλη τη ζωή μου. Είμαι κτητική. Δυστηχώς. Καταπιέζω κόσμο τζιαι θέλω τον άλλον δίπλα μου. Γι αυτό μεινίσκω μόνη μου στο τέλος, τζιαι ίσως καλύττερα. Είμαι κακό. Έτσι νιώθω σήμερα. Ότι είμαι μια μπάλα κακού. Που απλά θέλει να ξεζουμεί τζιαι να τρώει σαν κανένα παχύδερμο. Ίσως τζιαι τούτο να βολέφκει στην «εξαφάνιση» που ονειρεύκουμαι να κάμω, γιατί τότε απλά έννα σταματήσω να σπείρω το κακό μέσα μου.

Το Σάββατο ήταν μια φάση..ούλα ή τίποτε. Πολλά απόλυτο, ανώριμό τζιαι απλά εγωιστικό. Ζητώ πολλά άι νόου, αλλά εν ξέρω πως να σταματήσω να αγαπώ ολοκληρωτικά...εν έμαθα ακόμα να βάλω όρια φένεστε μου. Τζιαι τούτο εν στην τελική που έννα με στείλει να παίζω hide and seek με τα σκουλούτζια σιξ-φιτ-άντερ.

Η Κυριακή ήρτε απλά να απαλύνει λίο τη κατάσταση με την κάθοδο του ανύπαρκτου παιδιού μου (πτου πτου πτου κακό και ξόριστο να μείνει το μπασμένο) αλλά ακόμα νιώθω ότι χρωστώ συγγνώμες τζιαι πολλά ευχαριστώ για να επανορθώσω για τον αστείρευτο κτητισμό που έδειξα λίο πριν να παγώσουν ούλα πάνω μου.

Δε ξέρω τι πρέπει να περιμένω στο μέλλον. Ίσως μοναξιά και ησυχία να είναι τα μόνα που μου αξίζουν. Για να μένει το κακό μακρυά απ’ τους άλλους. Ακόμα να πιστέψω ότι έσhιει η κοινωνία μας ανθρώπους σαν τον the friend...που όι μόνο να μεν σε φτύνουν μετά που τους κάμνεις τα κάστια, αλλά να σου διούν ούλο τους το σhέρι για να σε προστατέψουν...εν μου εξανάτυχε έτσι πράμα...πολλά σhόκινγκ για ένα σπαστικό-αγχωτικό-κτητικό-κυνικό πλάσμα το λόου μου.

Note to self:
Ευχαριστώ, συγγνώμη, εμπιστεύομαι... λέξεις που εν πρέπει απλά να τις λέω για να τις πω...αλλά για να τις κάμνω πράξη...
Ευχαριστώ που εν με άφηκες να λιώσω πας το πεζοδρόμιο το Σάββατο έτσι πουρνό πουρνό...εν ξέρω τι θα έκαμνα μητά σου.
Συγγνώμη που σου βάλω τους δώδεκα άθλους...ξέρω το ότι εν είσαι ο Ηρακλής τζιαι λάθος μου που σφίγγω τόσο πολλά. Παραφέρομαι..
Εμπιστευομαί σε...γιατί for some inexplicable reason, you haven’t given up on me yet, when I would have a thousand times by now.”
This song is dedicated to the friend…μακάρι οι ελευθερίες σου να έρθουν όπως τις θέλεις!


(Iggy Pop - Passenger)

P.S. Επία να ξαναλουβίσω σήμερα το πρώι γιατί είμαι βλάκας τζιαι εν κανεί που εν εξασθενημένος ο οργανισμός μου επερπάτησα στη δουλειά τζιαι είδα θκιο σπουρτημένους κάττους μες το δρόμο τζιαι αλλο λίο να κάμω εμετό...άτιμη κοινωνία, άτιμη..

Friday, 1 July 2011

When I grow up...


Πότε είσαι δεκαοχτώ χρονών μαθητούδι τζιαι μετράς μια μια τις μέρες σου μέχρι να «αποφυλακιστείς» που τούντο αναγκαστικό θεσμό που το λαλούσιν ‘σχολείο’ τζιαι πότε βρέθεσε να είσαι mid-twenties τζιαι να αναρωθκιέσαι what the fuck happened to you???

Επερίμενες με ανυπομονησία να φίεις που το σπίτι σου. Να αρχίσουν οι σπουδές σου, να γνωρίσεις επιτέλους νέα άτομα, νέους πολιτισμούς, κουλτούρες, παραδόσεις, να κάμεις καινούργιους φίλους, καινούργια ρομάντζα, καινούργια σκόρσα...

Τζιαι ξαφνικά μεταφέρεσε 6 χρόνια μετά, μπροστά που ένα κομπιούτερ να κάθεσαι αμέτρητες ώρες σε δουλειές που υπήρξαν πολλάν υποσχόμενες αλλά που δεν ανταποκρίνονται στο παθιασμένο ενθουσιασμό του δεκαοχτάχρουνου εγώ σου τζιαι τις προσδοκίες του για επαγγελματική καριέρα. Σάννα τζιαι όλα όσα είσhες κάποτε in mind ότι έθελες να κάμεις γιατί ήταν σημαντικά, τωρά απλά φαίνουνται αλλοιωμένα, αλλαγμένα που τη πραγματικότητα...τη νέα ζωή που εν είναι καθόλου όσο ρόδινη την εφαντάζεσουν στην ιδεαλιστική άγνοια των δεκαοχτώ σου χρόνων.

Τζιαι κάπου μες τις καινούριες εμπειρίες ανακαλύπτεις τζιαι νέες ιδεολογίες, νέες πραγματικότητες, νέους πόνους, νέους πειρασμός τζιαι βρίσκεις πιο μεγάλα τζιαι ογκώδες εμπόδια που απλά σε φέρνουν πολλές φορές σε σταυροδρόμια (ψυχολογικά, πρακτικά, συναισθηματικά,πνευματικά κλπ) που απλά εν μπορείς να προβλέψεις τι έννα γίνει αν πάω ποδά τζιαι τι έννα γίνει αν πάω ποτζί.

Μαζί με την ηλικία έρχονται τζιαι αμέτρητες αποσκευές με ανασφάλειες, πόνο, αγάπη, φόβο τζιαι ελπίδα. Τζίνος ο δεκαοχτάχρονος όμως που ακόμα να ξεκινήσει η ζωή του πάντα έννα ζει μέσα σου. Πάντα έννα είναι σάννα τζιαι περιμένεις να αρκέψεις κάτι. Ότι περιμένεις να αρχίσεις να ζεις...

Κάπου along the way έννα χρειαστεί να πληγώσεις τζιαι να πληγωθείς...έννα πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί μου (τζιαι καμιά τεκίλα άμα λάχει)...έννα χρειαστεί να δεχτείς πράματα τζιαι καταστάσεις που ενώ παλιά εχλεύαζες τζιαι υπόσχεσουν πως εν θα έκαμνες ποττέ στη ζωή σου, τωρά βλέπεις ότι....σούνερ ορ λέιτερ γιού μπικάμ what you were always afraid of….unless....you snap...and you change course!

Τελικά εν ξέρω ποιός το είπε ή όι αλλά είσhε δικαίο τζίνος που είπε ότι στη τελική εν ούλα θέμα απόφασης. Αν προσπαθήσεις να επαναφέρεις που το κώμα που ζεις τον δεκαοχτάχρωνο μέσα σου, τζιαι κάμεις μια στροφή 360 μοιρών από τη σιτγμή που βρίσκεσαι στη στιγμή που ονειρέφκεσουν πριν έξι ή οχτώ ή δέκα χρόνια, έννα δεις ότι τα ίδια πάθη εν ακόμα τζιαμέ, αναλοίωτα στο χρόνο τζιαι πως η current age σου περιμένει την αφύπνιση...

Όπως αναρωθκιέτουν πριν είκοσι χρόνια περιπού πλέον ένα εικοσιδυάχρονος στη Νόρθ Ντακότα που είσhε καημό να πραγματοποιήσει την Alaskian Odyssey του, έτσι αναρωθκιούμαι τζιαι εγώ.... «γιατί στους αγρώπους χτηνά αρέσκει τους να πληγώνουν τζιαι να λαλούν τόσα ψέματα ο ένας στον άλλον; Γιατί ούλοι φοούνται το unconventional του κατεστημένου;”... γιατί απλά εν λαλούμε την αλήθκεια στον εαυτό μας τζιαι σε τζίντο το δεκαοχτάχρονο ότι η ζωή είναι στάδια με γκρεμούς τζιαι ρότσους τζιαι περιπέτεια....κάτι σαν τον Γκράντ Κάνυον αλλά με πιο πολλές αχρείαστες λεπτομέριες ον δε γέι...

When I grow up....I want to be true and alive...

Καλό γικ-εντ έβρυ-μπάντυ με πολλές ζωντανές τζι’ αληθινές στιγμές! =)



(Death - To Forgive is to Suffer)
- κάτι εντελώς άσχετο με το πιο πάνω θέμα,άι τζαστ λάβ δις μπάντ-