Tuesday, 31 May 2011

Bye Bye May


Ποσhερετώ το Μάιο κάπως έτσι...

Παλαβώνω, πελλανίσκω, εν μπορώ να κάμω switch off. Απλά εν μπορώ. Τρων με οι σκέψεις. Είμαι μια μανιώδες γενέκα. Πάντα εν έθελα να γίνω που τζίνες που ούλο σκέφτουνται. Τζιαι εγίνηκα. Φτου μου. Εν μπορώ. Εν αντέχω. Θέλω να φίω. Να χαθώ. Η μυρωδιά του χρήματος αηδιάζει με. Εν μπορώ τες φωνές στο σπίτι. Γι αυτό κλείω τη πόρτα μου τζιαι εν μιλώ. Βαρκούμαι να μασώ. Θέλω να ππέσσει λάβα τζιαι να κρούσει τες σκέψεις μου. Εν θέλω σχέση. Εν θέλω συμβόλαια. Θέλω αγάπη. Θέλω μιαν αγκαλιά. Μιαν εκδρομή στο άγνωστο. Που να μεν με αναζητήσει κανένας. Να μεν υπάρχουν πρέπει τζιαι εγωισμοί τζιαι συμφέροντα. Απλά να υπάρχει άγνωστο. Θέλω να με φιλήσουν τόσο βαθιά που να νιώθω ότι έννα λυποθυμήσω. Να μεν μπορώ να αναπνεύσω. Τζιαι μέσα που τζίντο φιλί να έβρω τη πίστη μου για τα πάντα...ξανά.

Μακάρι να εμπορούσα να διασπαστώ σε χιλιάδες, μυριάδες μόρια τούντη στιγμή τζιαι να διασκορπιστώ στις πέντε άκριες της γης.

Αλλά εν διασπάζουμαι...απλά είμαι δαμέ τζιαι πελλανίσκουν με οι σκέψεις...καταραμένος νους.

Diaries of an Emo Kid Vol. 8


Bonjour mon cherie journal,

Ναι όκεϊ ξαπωλώ τα γαλλικά γιατί εν πίλιες που έννα τα κάμω.
Άτε ξαναξεκινούμε..

Μόρνινγκ Ντάιαρι μου.
Ήντα που κάμνεις;
Τώρα να σου αρκέψω απντέιτ για τα νιούς μου.

Σήμερα το πρωί που εξύπνησα το πρώτο πράμα που εσκέφτηκα ήταν τούτο:
«Γαμώτο, ακόμα Τρίτη έννι».
Τούτο Ντάιαρι μου σημαίνει ότι εν πάμε καλά.
Εν πάμε καθόλου καλά.
Έτω, πάλε άρκεψα τζιαι τραφκούμαι στη δουλειά.
Ακόμα τζιαι με τα όβερ-τάιμ τωρά εν too much η βαρεμάρα τζιαι εν ποφέρνω.
Άσε που αρκέψαν τζιαι κατεβαίνουν τζιαι οι Δωριείς (οι χριέντς) τζιαι σπάζω που εν με σηκώνουν τα πόθκια μου για μια θάλασσα ή για κανένα κόφφι μαζί τους.
Που φτομάδας όμως, αλλάζουμε τάκτικ. Έννα φέφκω τζιαι βουρ για μπάνιο.
Ήντα εν δαμέ τζιαι η κάζιν τζιαι τανά μου λίο στη δουλειά τζιαι είδε ήντα νέκρα είναι τζιαι γυρίζει τζιαι λαλεί μου «τελικά καταλάβω σου γιατί μουρμουράς συνέχεια».
Αφού εν πατά μούγια. Διαδύκτιο γιόκ. Να μιλήσω με κανέναν τζιαι τζίνο γιόκ.
Ε γαμώ ούφου πιόν. Μπορεί να ακούομαι γκρινιάρα τζιαι ανυπόφορη αλλά έσhιει μια παροιμία που λαλεί “don’t judge someone if you haven’t walked a mile in their shoes”...Sooo...όποιος εν μου πιστέφκει ας έρτει να δοκιμάσει μιαν εφτομάδα μόνος τους δαμέσα, τζι’ αν αντέξει έννα του δώσω το μισό μισθό μου.
Όι προκαλώ σας, όι προκαλώ σας!

Όν άδερ νιους...
Αναστατωθήκαμε ολίγον πας τα «ερωτικά» λαστ γικ.
Επίαμε να σhίσουμε τες πέτσες μας τζιαι να τα κάμουμε σάστα τζιαι γύρασσιν, αλλά λαστ μίνιτ εσυζητήθηκε το «κυπριακό» τζιαι ο Τζιμέλλος (εγώ) – (Δημήτρης, Τζίμμης, Τζιμέλλος) με τον Ερτογάν (The friend) εκαταλήξαμε σε mutual understandings.
Βασικά εν τζίνο που μου ελάλε πάντα μια καθηγήτρια μου (όι η δήθεν μουσικός που είπα στο προηγούμενο πόστ, μια άλλη):
«Με όλους τους Αγρώπους πρέπει να έσhιεις επικοινωνία. Άμα εν υπάρχει τούντο πράμα...εν έσhετε υπόθεση»
Τζιαι σάννα τζιαι εν αλήθκεια της α! Εν πολλά σημαντική η επικοινωνία με οποιονδήποτε έhιεις να κάμεις.

Κατά τα άλλα αλόπως εν τζαιρός να καταστρώνουμαι τζιαι κανένα σχέδιο (όι μόδας) για κάμπινγκ.
It’s about bloody time I think. Ο τζιαιρός έσασε τούντη εφτομάδα.
Όι όπως τη προηγούμενη που πάλε έκαμε μας τρόπικαλ εξώτικαλ τζιαι μιαν έβρεσhε τζιαι που την άλλη εκυκλοφώρας με το ξιμάσχαλο.
I mean….έλεος πιον τούτος ο weather! Μείνε τζιαι νάκκο σταθερός γιε μου.
We need the Sun, dude!

Το σαβ/κο μπορεί (αν έβρουμε όχημα that is) να πάμε Λάρνακα με τα μπόυς για να έβρουμε φέλλοου ντούελιστς που παίζουν τζιαι τζίνοι wicked children’s card games.
Έννα έσhιει πλάκα να γνωρίσουμε τζιαι άλλα παιθκιά που άλλες πόλεις. Νέες γνωριμίες, νέα duels, νέες ιδέες...Μακάρι να τα καταφέρουμε να πάμε.

Απασχολείμαι τελευταία το μέλλον μου..(τζιαι πότε εν με απασχολεί δηλαδή αλλά τέσπα)
Γενικά όκει μαζέφκω λεφτά, τζιαι ναι ο Shakespeare/Elizabethan Literature εν η ζωή μου ούλη (επαγγελματικά οφ κόρς).
Αλλά lately άρκεψα να κάμνω σκέψεις του τύπου θέλω να πάω να γίνω περιβαλλοντική εθελόντρια κάπου.
Να γυρίζω το κόσμο τζιαι να βοηθώ τη φύση έννα πράμα.
Να ταξιδέψω, να ζήσω λίο into the wild που λέμε.
Εν ξέρω φυσικά πόθεν να αρκέψω. Έτω μάχουμαι να έβρω κανένα volunteering scheme/program μες το διαδύκτιο.
Αλλά πως σκατά έννα επικοινωνήσω με κάποιον οργανισμό τζιαι να τους πω τι θέλω να κάμω;
Έννα τους τηλεφωνήσω έτσι απλά τζιαι να τους πω “Hi, I am Lucrezia and I would like to volunteer in helping the environment but I have no qualifications and no experience whatsoever? I just happen to love nature???”
Έννα με πάρουν για nutcase (όι πως εν είμαι) αλλά εν νομίζω να με δουν με σοβαρό μάτι.
Έννα μου άρεσκε οφ κορς να ακολουθήσω τζιαι μια περιβαλλοντολογική σπουδή του τύπου γεωλόγος ή something of the sort.
Αλλά I just don’t know where to begin…Ούφου...
Έννα συνεχίσω να το ψάχνω πάντως. Μπορεί να μου κάτσει κάτι.

Είμαι αρκετά χάππι τούντη γικ όμως Ντάιαρι μου γιατί αρκέψαν τζιαι τελειώνουν τις exams τους οι παραπάνω τζιαι that means more time for a) beach, b) duels, c) nice conversations with friends. Μπορεί το σάμμερ να λύσουμε εις τη Σάιπρους πάλε, αλλά άμαν εν οι χριέντς σου δαμέ ούλα τα άλλα έννα πάσσιν μια χάρα (τζιαι τρακόσhιες εξηνταθκιό τρομάρες).

Στη δουλειά σταθερά.
Στο σπίτι, λίο πασανάκτα ας όλγεϊς.
Στα ερωτικά σταθερά.
Στους χριέντς επίσης σταθερά.
Γενικά μας κυριαρχεί μια σταθερότητα, αλλά εν μας χαλά καθόλου.

‘Ας ήταν όλη η ζωή μας σαν και σήμερα, που είν’ όλα γύρω μας και όμορφά και ήμερα, και να μη τελιωνέ ποτέ ποτέ το δειλινόοοο το φωτεινό’ (έτσι πάει???) -
(μα τι τραγουδώ Θέε μου)...help! I need somebody...help!!!

Άτε επειδή άρκεψα τα παρατράγουδα Ντάιαρι μου αφήνω σε.
Πάω να κάμω τζιαι καμιά δουλειά.

Τολκ νεξτ γικ μον σhερί!

Monday, 30 May 2011

Revenge is a dish best served cold


Έτσι έχουν να πουσιν οφ κορς. Αλλά λετς τολκ αμπάουτ ιτ, σhαλλ γιι;; (όσοι ξεφωνίζουν αυτή τη στιγμή ένα σπαρακτικό nooooooo! Nooo more whinning, well too bad επειδή αρέσκει μου τούντο θέμα, καλά όι αρέσκει μου απλά έχω πολλά να αναπτύξω πάνω του...stay tuned)

Για να λέμε την αλήθκεια εν εν τζιαι ότι πιο ωραίο το να θέλεις να πάρεις εκδίκηση που κάποιον. Έσhιει όμως αγρώπους (ο Θεός – χου – να τους κάμει) που σου πατούν τον κάλο τόσο πολλά που αντινάσσεσαι ως τον Πλούτωνα εντ μπακ. Εεε τζιαμέ θέλεις να πιάεις το γαίμα σου πίσω. Πιέννεις στη σπηλιά σου (που ελάλε τζιαι ο Τζίμμι Κίμμελ όταν η πρώην του Σάρα Σίλβερμαν εφκήκε τζιαι επερίπεζε τον με τον Ματ Ντέιμον δημόσια, σόου επίε στη σπηλιά του τζιαι τζίνος) τζιαι αρχίζεις τις διεργασίες για ένα σλόου εντ effective revenge plan.

Όκει έσhιει που έννα πουν ένα άτομο για να ζητά εκδίκηση εν τα έσhιει καλά με τον εαυτό του τζιαι ότι μπορεί απλά να μεν «έκλεισε» τους λοαρκασμούς του με μιαν υπόθεση για να ασχολείται ακόμα, έτσι ώστε να μάσhεται με τούντο πράμα. Αλλά lets examine this μανταμαζέλες μου τζιαι μανταμαζέλοι μου...

Ένας άνθρωπος για να φτάσει σε έτσι σημεία (τζιαι τέρατα as well) που να πάει να τρέφει έναν πόνο που μόνο πικρία τζιαι οδύνη του επιφέρει, σημαίνει ότι εστοίχησε του πολλά παραπάνω απ’ όσο εφαίνετουν. Ο άνθρωπος τούτος, εν βυθισμένος σε μια κατάσταση απελπισίας για το τι του εκάμασσιν (που είτε του άξιζε είτε όι) εδιαμόρφωσε τον τζιαι ετροποποίησεν τον με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Εν εν φυσικά καλό να είναι κάποιος μνησίκακος, τζιαι εν διώ ούτε έγκριση ούτε ένσταση..αλλά για να φτάσει ένα πλάσμα να θέλει τόσο πολλά να πάρει το μπλαντ του μπακ σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Εν λέω επίσης ότι το να πάρει κάποιος εκδίκηση εν καλό. But let me demonstrate, yes?

Φορ εξάμπολ:

*1ο σημείο (όι στίξης, το άλλο): Στο σχολείο είχα πολλούς συμμαθητές που επεριπέζαν με λόγο βάρους τζιαι επειδή ήμουν τζιαι ολίγον τι νερντ (κοίτα Σhέλντον που το Μπιγκ Μπανγκ Θίορι τζιαι έννα καταλάβεις τι εννοώ) τζιαι πάντα εκάμναν με να νιώθω ντροπή τζιαι να νιώθω πάντα unwanted τζιαι λιψή σε σχέση με άλλα παιθκιά. Τωρά που βλέπω που εν τζίνοι τζιαι που είμαι εγώ...τούτη εν η πιο καλύττερη εκδίκηση μου γιατί μπορεί να μεν τους περιπέξω ποττέ ή τίποτε αλλά με την περιφρόνηση μου εφκήκα δε μπέττερ πέρσον.

**2ο σημείο: Που τούτα που με εσημαδέψαν στη ζωή μου. Τρίτη Λυκείου, λίο τζιαιρό μετά το δεύτερο τρίμηνο είχα μια μουσικό (καθηγήτρια – επίσης ο Θεός – χου – να την κάμει) εκατηγόρησε με (αδίκως) ότι την αποκάλεσα μπιιιπ. Τζιαι που το είσhε ακούσει η κυρία; (γιατί εν εν ομπρός της που υπόθεικε τούντο πράμα οφ κόρς κατά τα λεγόμενα της)...Που μια συμμαθήτρια μου!(κορούα του 9 τζιαι του 11 που ήταν ούλη μέρα έξω που τη τάξη).
Η φάση πως εγίνηκε. Να σας πω.
Η συγκεκριμένη «καθηγήτρια» επειδή ο χαζμπαντούλης της είσhε πολλά κονέ επίενε σε διάφορα ιβέντς με τη χορωδία του σχολείου μας τζιαι για μιαν εκδήλωση που κανονικά θα έπρεπε να πιένναν τριτοετής για να τραγουδήσουν σε ένα πρόγραμμα του ΡΙΚ η μουσικο-παφτή αντί να κάμει δίκαιη επιλογή εθκιάλεξε να πάρει το γιο ενός υπουγού που ήταν δευτεροετής για να εν πιο πρεστίζ το καρνέ που τους μαθητάδες που θα ετραγουδούσαν.
Εεε μα φυσικά ήνταλοις...είσhε να με πάρει εμένα...που ο παπάς μου εν ένας ταξιτζής άουτσάιντερ τζιαι η μάμα μου μια μικρο-υπάλληλος καθηγήτρια αισθητικής τζιαι να αφήκει το γιο του υπουργού πίσω;;;;;;;;;
ΟΦ ΚΟΡΣ ΝΟΤ!!! Ακατάγνοτα γιε μου.
Σόου η μαθήτρια του 9 τζιαι του 11 επειδή εθεωρούσε με σπαστική τζιαι εν της εφάτσαρα μοστ οφ δε τάιμ επίε τζιαι είπε της δήθεν-μουσικού μας ότι πας τα νεύρα μου την αποκάλεσα μπιιιπ τζιαι η άλλη η "δήθεν" καθηγήτρια που ήταν τζιαι «ενιληκή» (μάι αςς) επίστεψε την τζίνη τζιαι όι εμένα. Τζιαι έτσι εστάληκα στο καθηγητικό σύλλογο για πρώτη φορά στη ζωή μου, γιατί ετόλμησα τζιαι έκαμα σφοδρά παράπονα ότι εν ήταν αλήθκεια. Αλλα επειδή η δήθεν-μουσικός ήταν 100% πεποισμένη ότι την εξιτίμασα έφτασε στα άκρα- μέχρι τζιαι να με απειλήσει με διαγωγή κοσμία τζιαι με αποβολή ενός μήνα-.
Nα σημειώσω ότι η συγκεκγιρμένη «καθηγήτρια» ήταν μια τριαντάρα που μου το έπαιζε young, cool τζιαι open-minded αλλά τίποτε που τούτα εν ήταν. Ήταν μια κουτσουμπόλα που ενεκατώνετουν μες τις σχέσεις τζιαι τα προσωπικά των μαθητών, τζιαι πάντα εν με επολλο-πίεννε (αν τζιαι ήμουν η καλύτερη της μαθήτρια) γιατί ποττέ εν της εμίλησα για οτιδήποτε προσωπικό μου, σόου εν εμπορούσε να με κουτσομπολέφκει πίσω που τη πλάτη μου.
Τέσπα λονγκ στόρυ σhόρτ, εκάλεσε του γονιούς μου στο σχολείο τζιαι ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΜΕ μπροστά τους να της απολογηθώ τζιαι να της υπογράψω ότι θα εδιούσα μουσική για τις τελικές μου εξετάσεις (που εν θα έπιανα ψιλό βαθμό εκ των υστέρων γιατί ούλο το χρόνο εν μας έκαμνε την ύλη που έπρεπε να μας κάμει τζιαι ύστερα εβούρουν η καημένη να την έβρω που αλλού για να μεν κιττώσω) ενώ θα μπορούσα να δώσω Ιστορία που είχα 20 γενικό έτσι ώστε να γράψω καλά για να μπορώ να πιάσω τζιαι υποτροφία, αλλά ετσίλησα τη κελλέ μου κάτω τζιαι απολογήθηκα για κάτι που εν έκαμα.
Εεε τζιαμέ έθελα εκδίκηση. Τζιαι πολύν μάλιστα. Στους επόμενους μήνες εγίνηκα η «κολλητή» της. Εστέκουμουν της σε ότι έθελε, ήμουν υπόδειγμα μαθήτριας τζιαι φιλενάας τζιαι τίποτε εν της είπα ξανά επί του θέματος. Επειδή όμως είπαμε ήδη η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο (κοίτα την εκδίκηση της Μήδειας τζιαι πάνω)....η σιωπή μου ήρτε να μου αποδώσει τη δικαιοσύνη που μου άξιζει ένα χρόνο αφότου αποφοίτησα. Επία να επισκεφτώ τους παλιούς μου καθηγητές που αξίζαν να λέγονται καθηγητές τζιαι μαζί είδα την τζιαι την δήθεν πρώην μουσικό μου. Τζιαι ΝΑΙ σας παρακαλώ. Ήρτε που μόνη της, τζιαι λαλεί μου «πρέπει να σου ζητήσω ένα μεγάλο συγγνώμη τελικά γιατί εκατάλαβα ότι εν είσhες πει τζίνο το πράμα τζιαι ότι εν άδικα που σε είχα κατηγορήσει»...Χαχαχαχαχαχα....μουυυαχαχαχαχαχα....τζιαι δαμέ ακούγονται τζίνοι οι στίχοι που λαλούν it’s too late to apologize, it’s too laaaaaaaaaate (εν των One Republic το tune)

***3ο σημείο: Τωρά πριν κανά γρόνο εξαναδέχτηκα μια μεγάλη ψυχολογική ππουννιά που ένα άτομο που ενόμζα ότι ήταν κάτι σαν την αρφή ψυσhιή μου. Η ππουνιά ήρτε που φιλενάας. Τζιαι νομίζω εν καλά που λαλούσιν ότι η προδοσία που εραστή μπορεί τζιαι να συγχωρεθεί, η προδοσία που φίλο ποττέ (αν τζιαι τζίνο με τον εραστή πάλε παίζεται γιατί τζιαι τζιαμέ εξαρτάται ανάλογα με τις περιστάσεις τζιαι τη προδοσία που επαίχτηκε). Εεε τούντη φορά όμως εν θέλω να πάρω εκδίκηση. Ίσως γιατί μπορεί ακόμα να έχω κάτι unresolved issues με το συγκεκριμένο άτομο, ίσως γιατί αγάπησα το πολλά τζιαι ακόμα τζι’ αν με πρόδωσε εν θα ήθελα να πάθει κακό. Απλά μια συγγνώμη ή μια εξήγηση έννα ήταν αρκετή για να κλείσει τέλεια τούτος ο φάκελος.

Τέσπα πίσω στο θέμα ‘εκδίκηση’...Μπορεί το μίσος τζιαι η πικρία που τρέφει την εκδίκηση να μεν εν πάντα υγιές για μας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις θέλουμε εν θέλουμε υπάρχουν πράματα τζιαι καταστάσεις που πρέπει να τους δωθεί μια λύτρωση, μια δικαίωση. Τζιαι επειδή στις μέρες μας εν ολίγον τι απίθανο να έβρεις δικαιοσύνη, πρέπει να πάρεις τις καταστάσεις upon yourself and deal with things.

Τονίζω, τονίζω, τονίζω ξανά για όσους έννα βιαστούν να διαφωνήσουν με μένα, ότι η εκδίκηση βλάπτει σοβαρά την ύγεια σου. Αλλά....τζιαι προσέξετε τούντο αλλά.

Εφόσον η εκδίκηση δεν φτάνει σε ακραίες καταστάσεις που να επιφέρουν π.χ. σωματικό πόνο/τραύματα τζιαι θάνατο (για το ψυχολογικό εν λαλώ γιατί εν τζίνο συνήθως που παίζει τον καταλύτικό ρόλο στο θέμα ‘εκδίκηση’ τζιαι εν παν σε τζίνο που πρέπει να στοχεύεται ένα πλάνο εκδίκησης) τότε ο κάθε άνθρωπος εν ελεύθερος να πράξει/ττει όπως θέλει τζιαι ορίζει τζίνος.

Σόου...μπορεί να φαίνουμαι ήσυχη ήσυχη, αλλά άπαξ τζιαι επάτησες μου το κάλο ποιος είδε το Θεό (χου) τζιαι δεν τον εφοήθηκε. Συνήθως θα μουγκώνω τζιαι δε θα κάμω τίποτε. Απλά θα περιμένω...τζιαι σιγά σιγά....η δικαιοσύνη επέρχεται...sooner or later...what goes around, comes around...που λαλεί τζιαι η παροιμία.

Revenge is a dish best served COLD...mmmmm yummy yummy yummy (μουαχαχαχαχα!)


Sunday, 29 May 2011

Φαινόμενα vs Αλήθεια


Όι μόνο τα καιρικά, αλλά τζιαι τ’ άλλα. Πολλές φορές απατούν. Πολλές φορές θκιαλέουμε να μεν τους δώσουμε σημασία γιατί βολέφκει μας έτσι τζιαι απλά παίζουμε πελλό. Όταν όμως η αλήθκεια εν μπροστά στα μάθκια σου τότε εν δύσκολο να μεν αντιληφθείς ότι τα φαινόμενα έχουν μεγάλη σημασία.

Εσυζητούσα εχτές με μια φίλη για το θέμα αλήθκεια τζιαι το φόβο που έσhιει ο κάθε άνθρωπος μέσα του. Εκαταλήξαμε ότι πάντα η αλήθκεια για το τι συμβαίνει γυρώ μας βρίσκεται μέσα μας τζιαι εν πάντα που μας που εξαρτάται τζιαι είμαστε οι ίδιοι που οφείλουμε στον εαυτό μας να αντιμετωπίσουμε τις αλήθειες μέσα μας. Πολλές φορές η αλήθεια πονεί..ήντα πολλές, σχεδόν πάντα δηλαδή αλλά ας μεν το κάμουμε θέμα.

Πριν θκιο-τρεις μέρες έτυχε τζιαι «εσκόνταψα» πάνω σε ένα απρόσμενο γεγονός. (έχω πόιντ με τα φαινόμενα vs αλήθκεια, τραστ μι) Έσhιει μια φράση που τη ταινία Cinema Paradiso (1988) που λαλεί “if you don’t believe in me, believe in what you see”.Εν αλήθκεια όμως τούτο που λαλεί; Η αλήθεια όμως είναι μόνο τζίνο που θωρούμε μπροστά μας; Τζίνο που μπορεί να θκεβάσαμε ή μπορεί να είδαμε; Τούτο εν μπορεί να είναι μια εσφαλμένη αντίληψη του μυαλού μας;

Για να είμαι ειλικρινής όταν αγνοείς κάποιες καταστάσεις τζιαι κάποια σημαντικά key γεγονότα εν πολλά εύκολο να φκάλεις συμπεράσματα τζιαι αμέσως να τα προδικάσεις ούλα. Τζιαι κανένα άδικο εν μπορεί να σου σύρει κανένας γιατί απλά εζούσες μέσα στην άγνοια.(Ignorance is bliss??? Don't think so!) Μπορεί ο ανθρώπινος νους να εν το πιο περίπλοκο όργανο πάνω μας, αλλά πολλά που τα γεγονότα τζιαι τα data που απορροφά πολλές φορές εν μπορεί να τα αντιληφθεί στην επέκταση τους.

Εν σhοκαριστικό το να ξέρεις κάποιαν αλήθκεια αλλά να μεν τη χωρεί ο νους σου γιατί απλά τα φαινόμενα δείχνουν σου ένα πράμα τζιαι λαλούν σου άλλο. Βασικά όσο οδυνηρή τζιαι άσhιμη να έννι η αλήθκεια εν προτιμότερο να την πεις...με οποιοδήποτε κόστος. Μπορεί να νομίζεις ότι με το να την κρατάς καλά αμπαροκλειδωμένη σε ένα μαύρο κουτί (όι τζίνο που έχουσιν τα αεροπλάνα, τα άλλα τζίνα που το IKEA) εν θα βλάψει κανέναν τζιαι ότι έννα προστατέψεις τον κόσμο γύρω σου, αλλά στη τελική ξέρεις ότι ακόμα τζιαι να μεν πεις τις λέξεις που χρειάζεται για να φκει η αλήθεια, τζίνη έννα είναι εμφανής τζιαι σε κάποια φάση έννα σε έβρει προ τετελεσμένων γεγονώτων για να την αντιμετωπίσεις.

Τζίνο που μου ελάλε μια φίλη μου είναι το εξής: είμαστε όμως αρκετά δυνατοί να αντιμετωπίσουμε τις αλήθειες μέσα μας; Τζι’ αν δεν είμαστε τι μας σταματά; Ο φόβος; Ο πόνος; Ή η «ελλαττωματική» μας φύση (ή με άλλα λόγια η ανθρώπινη μας φύση);

Επόνησα πολλά τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής μου τζιαι με κάθε κομμάτι που σου κόφκει με τη ππάλλα ο πόνος χάνεις τζιαι ένα κομμάτι ελπίδας που εζούσε μέσα σου. Είμαι σίγουρη ότι παρόμοιο πόνο, αν όι τζιαι πιο δυνατό εζήσετε ούλοι. Τζιαι σε κάποια φάση της ζωής σας ο πόνος εγίνηκε too much, γι’ αυτό ο φόβος κάμνει μας(σας) να κρατάτε μια πισινή τζιαι να εξετάζετε τα φαίνομενα τζιαι της αλήθειες γυρώ σας πιο εκτενέστερα πριν δώσωτε κομμάτια του εαυτού σας σε άλλους.

Αν δεν υπήρχε όμως φόβος, εν θα υπήρχε ούτε ελπίδα...τζιαι εν τούτο που μας κάμνει αγρώπους (μίασμα της γης αλλά τέσπα)...

Η αλήθειες ζουν πάντα μέσα μας, τζιαι εν θέμα δικής μας δύναμης τζιαι ισσοροποίας για να τις δούμε τζιαι να τις αντιμετωπίσουμε. Εντ φορ φαξ σέικ...ναι τα φαινόμενα απατούν πολλά...sometimes is not at all what you think. It’s what you feel deep down…ξέρεις ποια εν η αλήθεια...αντέχεις την όμως;;;;

Τζιαι ένα personal favourite quote of mine που το A Few Good Men με τον Tom Cruise τζιαι τον GOD Jack Nicholson:

“-I want the truth!.
- You can’t handle the truth!”…

…well…do you?

Wednesday, 25 May 2011

Κηνυγός ή Θήραμα;


Το bloody ηλίθιο ζώδιο μου ελάλε λαστ γικ ότι έννα πρέπει να μεν γίνουμαι θύμα.
Τζιαι πιέννω τζιαι κάμω το αντίθετο.

Εν εξoργηστικό το πόσο η ίδια αφήνω τον εαυτό μου να πέφτει θύμα για πράματα που στη τελική βλέπω τα να με καταστρέφουν.

Φυσικά έννα μου πεις ρε βλογκ μου, «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» αλλά αφού το gut σου λαλεί σου το με ταμπελούες τζιαι φωσφωριζέ λαμπούθκια “MAYDAY-MAYDAY-DANGER-DANGER-KEEP AWAY- KEEP AWAY” .

Τζιαι όι μόνο εν απομακρύνωμαι, βουτώ τζι’ άλλο μέσα. Εν σάννα τζι’ ένας εξωγίηνος εκατέλαβε το σώμα μου, τζιαι υποκινείμαι σε κάτι που πραγματικά ξέρω ότι εν εντελώς λάθος για μένα...κάτι σαν το ναρκωτικό. Τζίνο που εθίζεσαι αλλά εν μπορείς να το σταματήσεις.. όι πως εθίστικα ποττέ σε έτσι actually ναρκωτικό. Πτου πτου πτου βλογκ μου. Μα για ποιά με επέρασες;;;;;

Όι. Απλά εθίστικα σε μια εντελώς λάθος κατάσταση. Τζιαι εν μπορώ να κόψω τα «γόρδια» δεσμά. Εξοργίζουμαι όμως σε σημείο που θέλω να φκω τζιαι να τσιριλώ ώστε να βραχνιάσω. Να τραβώ τα μαλλιά μου όσπου να πάσιν πρώτο νούμερο. Να σhίσω τες πέτσες μου όσπου να δεις γαλάζιο γαίμα (ναι γιατί ακόμα έχω φαντασιώσεις ότι το γαίμα που ρέει μέσα μου εν γαλαζιο-βασιλικό-μάι αςς)

Μα να κάμνω τα πάντα λαλώ σου, να διώ τόση καλοσύνη τζιαι αγάπη τζιαι όταν σκέφτουμαι το πόσο λίγα παίρνω αντί να θυμώνω τζιαι να εξοργίζουμαι με άλλους, εξοργίζουμαι τζιαι κατηγορώ τον εαυτό μου που με αφήνω να πέφτω έτσι θύμα.

Θύμα...εγώ, που κάποτε ήμουν ο τζινυός, τωρά απλά είμαι στα sidelines...τζιαι καρτερώ να μου σύρουν έννα κομμάτι ψωμί για να νιώσω καλά. Ήντα παθέτικ. It should actually degrade me all of this…the way I’m treated to the way I should have been treated. Αλλά ατού ο Γαβρίλης. Τζιαμέ...πιστή στο παρών μου πάντα. Για ούλα. χωρίς να ζητώ τίποτε.

Τζιαι έτσι γκρινιάζω τζιαι φκάλω το παράπονο μου δαμέσα. Επειδή τζιαι να γκρινιάξω τζιαι να παραπονεθώ in real life, nothing will change. Ούλα έννα μείνουν τα ίδια. Άλλαξα εγώ όμως...μέσα που τους άλλους τζιαι τζίνα που με «ετσσεράσαν». Τζιαι τούτο στεναχωρείμαι. Που άλλαξα. Αλλά όλα τα άλλα γυρώ μου εμείναν τα ίδια.

Όπως λαλεί τζιαι στο μη-ευδιάκριτο description αυτού του φτωχού και καταπράσινου blog «Everyone thinks of changing the world. No one thinks of changing himself

Καλά ρε μπάρμπα Λέον εν διαφωνώ πας σε τούτο αλλά άμαν αλλάσεις συνέχεια εσύ (τζιαι όι προς όφελος δικό σου αλλά προς των άλλων) ήντα που γίνεται τζιαμέ; Νομίζεις έννα γίνει καλύτερος ο κόσμος γυρώ σου μόνο τζιαι μόνο επειδή άλλαξες; Σκατά Βλακείες...εν εν έτσι τα πράματα.

Αλλάσεις εσύ...αλλά τα πάντα γυρώ σου μινήσκουν τα ίδια...τζιαι σhειρότερα. Ούφου άτε πρωί πρωί πάλε τζιαι επιάν με τα πεσσιμιστικά μου. Εν υποφέρνουμαι πιον. Έτω έκοψα με τη Καρδερίνα μου για να με μιλώ για τα bullshit ηλίθια συναισθήματα μου τζιαι πάλε ούλο για τούτα γράφω.

Άσhο ιλέ. Ναι, είμαι η Λουκρέτζια τζιαι είμαι θύμα. Γοτς γιόρ πρόμπλεμ;

Ή αλλιώς όπως το είπε τζιαι με περισσότερο πνεύμα τζιαι κρίση ο Σάτρ “others are our hell”!!!
...but I am their victim!!!

Π.Σ. Έννι ξέρω που κολλά η φώτο. Απλά αρέσκει μου τζιαι επειδή εν είχα τίποτε σχετικό με το θέμα είπα να την κάμω απλόουντ!

Diaries of an Emo Kid Vol.7


Αλόου Ντάιαρι...

Είδες εν σου έπεψα νέα της φτομάδας εχτές τζιαι σάννα τζιαι βλέπω σε λίο ανύσηχο.
Ντοντ γουόρι. Λουκρέτζια ις μπακ!
Τζιαι δρυμίτερη...(μάι αςς)

Που λαλείς.
Τα νταλαβέρια μου με το ΙΤ ξέρεις τα, έγραψα σου τα.
Τωρά onto other μαντάτα.

Αρκέψαμε τζιαι κολυμπούμε.
Μπλουυυυυυυυμ...τζιαι ο νηπτήρας ξεβουλώνει (μια χαρά ξεβουλωμένος έννι, παρέτα τον νηπτήρα νάου).
Μια χαρά κάμνουμε μπλουμ στη θάλασσα εμείς.
Πέρκι μείνει έτσι σάμμερι ο τζαιρός.

Τούντες θκιο φτομάδες που έννα δουλέφκω όβερ-τάιμ έννα με βοηθά λίο στη δουλειά τζιαι η ξάδελφη μου.
Τζιαι έτυχε τζιαι εζητούσαν κοπέλα στο κατάστημα με τα ρούχα μας τζιαι η μπικ μάνατζερ εσκέφτηκε να πάει η κάζιν μου.
Ήντα καλή, ήντα καλή! Πτου να μεν την ιμαθκιάσω.
Σόου ήβρε κάτι παρτ-τάιμ προς το παρών η cousin ντίαρεστ..
Ας εν τζιαι τούτο. Παρά ολότελα καλή κι’ η Παναγιώταινα που λέει τζιαι η φράση.

Ετέλειωσε ακόμα μια τηλεοπτική σεζόν τζιαι είμαι του θανατά (λέμε τωρά)
Τι θα θωρώ εγώ τωρά τζιαι να γελώ;
Ποιό θα κάμνω χάζι άμα εν έχω να γιουχαίζω τις ζωές των ριτς εντ φέιμους α;;;;
Εν πειράζει.
Τζιαι το adult soft-porn/vamp True Blood τζιαι οι κουστουμαρισμένοι Τρελοί Άντρες (Mad Men)
κάτι έννα κάμουν να με συντροφεύουν τις μοναχικές νύχτες τους καύσωνα.
Έννα περάουμε.

Στη δουλειά τα ίδια Παντελάτζι μου, τα ίδια Παντελή μου.
Όπως τα ξέρεις Ντάιαρι μου.

Το Λονδίνο εν τζιαμέ τζιαι καρτεράμε αγωνιωδώς ακόμα.
Καλά όι η πόλη, κάποιο άγρωποι μες τη πόλη με καρτερούν βασικά.
Τζιαι όι μες τη πόλη. Εντός, εκτός και επί ταυτάς της πόλης.
Η επιστροφή της άσωτης έννα πράμα (μη χε)
Αλλά έννα πρέπει να περιμένει το Λόντον τάουν γιατί τωρά συνάω ριάλλα.
Besides έχω τζιαι γιού-γκι-όο-ωωωωω τουρνουά να παρεβρεθώ σούν.
Εν μπορώ να τα ξαπωλήσω τζιαι να φύω.

Εεε αμ πως. Έχουμε τζιαι υποχρεώσεις (λέμε τωρά).

Φιλίες...τσεκ-τα ίδια-moderate
Ερωτικά...τσεκ-τα ίδια-moderate
Φαμίλια...τσεκ-τα ίδια με λίη δόση πελάρας παραπάνω
Το μόνο minus εν ότι εν πιέννει βό-λτα το Συσέγκιο μου γιατί με τα όβερ-τάιμ μου εν σώννω να την πάρω για κατούρημα τζιαι μύρισμα.

Εν αλήθκεια τζίνο που λαλεί η
Tinkerbell;
Λαλείς άμα εν έσhιεις το ζα-ζα-ζου με κάποιον σημαίνει ότι something is going άκυρο here?
Επειδή κάποτε νιώθω έτσι. Αν τζιαι στις αρχές ένιωθα πεταλούδες τωρά εν χαπαρκάζω.
Τζι’ αν απλά εξεθώριασε το ζα-ζα-ζου;
Ήνταλόις το ξαναβρίσκω μανταμαζέλες τζιαι μανταμαζέλοι μου;
Anyone? Someone? No one?

Σι γιού νέξτ γικ Ντάιαρι ντίαρεστ.

Υ.Γ. 1)Μα σάννα τζιαι παραπονιούμαι για ούλα πολλά;
Υ.Γ. 2)Θέλω διακοπές, νάαααααουυυυ!!!!!


Το μωρό μουυυυυυ... =)

Tuesday, 24 May 2011

Going the Distance


Όκεϊ ξέρω ότι εφκήκε ταινία rom-com με τούντο τίτλο που πραγματεύεται το θέμα ‘απόσταση’ σε μιά σχέση αλλά εν εν για τούτο που ποστάρω.

Το θέμα απόσταση μπορεί να μπει τζι’ ανάμεσα σε μια φιλία, σε μια σχέση, μεταξύ οικογενειακών μελών κλπ κλπ.

Η μάμα μου πάντα ελάλε μου να κρατώ μια πισινή με τους αγρώπους γιατί ποττές εν ηξέρεις ποιός μπορεί να σου κάμει πουστιά βλακεία. Τζιαι ότι μάθκια που εν βλέπονται γρήγορα λησμονιούντε.

Εν αλήθκεια όμως τούτο; Λαλούσιν ότι μια φιλία ή μια αγάπη ή ένας δεσμός τέλος πάντων αν εν αρκετά δυνατός τότε μπορεί να αντέξει τζιαι το θέμα της απόστασης τζιαι ούλα όσα έρτουν στο δρόμο του.

Πρώτη φορά στη ζωή μου όμως αφήνουμαι να ππέσω «θύμα» της απόστασης. Συνήθως πιο παλιά με οποιαδήποτε άτομα έκαμνα παρέα τζιαι σε κάποια φάση εχωριζούμασταν λόγω απόστασης τζιαμέ εκαταλάβαινα ότι ο δεσμός εν ήταν τόσο ισχυρός τζιαι απομακρύνουμουν ή εχάνουμουν.

Τωρα όμως...εξ’ ανάγκης βλέπω τους φίλους μου κάθε αγίου πότε, partly επειδή οι παραπάνω εν εξωτερικό μιας τζιαι ανέπτυξα φιλίες με international άτομα mostly, ρομάντικ intimacy τζιαι τζίνη έσhιει καιρούς λειψανδρίας λόγω schedule, τζιαι λε φαμίλια αλά γρκέκα κάθε πέντε γρόνια μιας τζιαι εν πάω τριπ στην nearby biological mother μου.

Μπορεί όμως μια φιλία τζιαι μια σχέση να αντέξει το θέμα απόσταση;

Ναι, ναι ξέρω έννα μου πείτε το τετριμένο ‘αν είναι αληθινή φιλία/αγάπη έννα αντέξει’ αλλά εν εν μόνο τούτο.

Μπορεί ναι να εν αληθινή η φιλία τζιαι η αγάπη, απλά επειδή χάνεις τη καθημερινή τριβή, ούλα τζίντα bits and pieces που σε απαρτίζουν στη καθημερινή σου ζωή, τα μικρά τζι’ ασήμαντα που όμως εν τζίνα που έχουν ούλη τη σημασία...εε τούτα ούλα εννα μεν αντέξουν το κενό, την απόσταση μιας σχέσης φιλίας ή έρωτα χωρίς να ξεθωριάσει, να χάσει τη μαγία τζιαι το χρώμα της?!?

Δυστυχώς είμαι παθών μιας συνεχούς έτσι κατάστασης το τελευταίο ανάμισι χρόνο είτε άθελα μου είτε λόγω συγκυριών τζιαι γεγονώτων. Μπορώ φυσικά να το αντιστρέψω τούτο με το ή να βάλω τερματισμό σε έτσι είδους σχέση (φιλικής τζιαι μη) ή απλά να το τραβήσω ως το τέλμα τζιαι όσπου πάει.

Έννα με αντέξει όμως η απόσταση; Αξίζει να με αντέξει;

“To go the distance or not to go the distance?
That is the question.”


Υ.Γ. Most people I meet lately they’re in either long-distance relationships or long-distance friendships…what is happening to the world? Why can’t everyone be together as they should?

Thursday, 19 May 2011

Easy Virtue



“-But you're my wife, and I love you.
-Oh, John, my darling...
You don't know what love is.
You have no idea what it means to love someone so much that you will do anything for them.
Even inject them with poison when they were too feeble to do it for themselves.
I don't believe that you could've ever loved me like that.[...]”

Ναι ρε, πάλε έννα μιλήσω για «αγάπη».
Problem with that? Μεν θκεβάσετε.
But for those who choose to stick around, thanks in advance.
You won’t regret it.

Το λοιπόν.
Η φράση πιο πάνω εν που ένα θεατρικό έργο το οποίο εγράφτηκε που έναν εξαιρετικό (ναι τολμώ να πω εξαιρετικό στο είδος του) Άγγλο θεατρικό συγγραφέα την δεκαετία των 20s,
Noel Coward.

Το έργο αναφέρεται κυρίως στην υποκρισία που επικρατούσε τότε στην υψηλή αγγλική κοινωνία τζιαι ο τίτλος του είναι νύξη για τα άτομα που δήθεν εβλέπαν οι Άγγλοι με χαμηλή ηθική τζιαι που είχαν την τάση να είναι ασύδοτα. Σαν την Αμερικανίδα πρωταγωνήστρια μας έννα πράμα (ναι γιατί οι Άγγλοι εν ήταν ποττέ ασύδοτοι- μη χε-άτε να μεν τους αρκέψω για τον Henry VIII που έπαιρνέ τη μια γενέκα πίσω που την άλλη).

Η πρωταγωνήστρια εν πολλά κουλ τυπάκι. Είναι μια 25άρα, που είναι ήδη χήρα τζιαι εγνώρισε τον Τζον, το νεαρό σύζηγός την απο το quote πιο πάνω, σε motor racing τζιαι καλά, κάπου στη Γαλλία. Ο μιτσής ενθουσιασμένος που την Αμερικανίδα γριά-κότα-που-έσhιει-το-ζουμί (όι της κότας μάτζι, το άλλο)ερωτέφκετε την instantly τζιαι παντρέφκετε την.

Αλλά ήντα που γίνετε όταν το μικρό English boy (που τον κάμνει portray o Ben Barnes ο οποίος εν ένα κουκλούι FYI) πέρνει τη new-old-cow-American-widow-bride to meet his English posh folks?
Of course, as expected, all hell breaks loose.

Καταρχάς μόνο τζιαι μόνο ότι εν Αμέρικαν η κοπέλα ζαωθωρούν την τζιαι αμέσως υποθέτουν ότι εν loose ηθικής.
Εν που τη ζήλια τους όμως γιατί ενώ η good American girl έζησε τη ζωούλα της τζιαι ξέρει a thing or two more, οι αρφάες τζιαι η μάνα του Τζον εν πικρόχολες τζιαι όξινες σα το σαπισμένο το λεμόνι γιατί τζίνες ζουν μόνο μια ανιαρή English posh life.

Η Λαρίττα όμως όι μόνο έζησε πράματα τζιαι εν έννι χαμηλής ηθικής αλλά εν γυναίκα που αγάπησε πολλά τζιαι επόνησε για τον πρώτο της άντρα, ο οποίος μπάι δε γέι ήταν μάλλον άρρωστος τζιαι επειδή εν εμπορούσε να υποφέρει άλλο εζήτησε που την τότε new-wife του να τον σκοτώσει για να μεν πονεί άλλο. Τζιαι η Λαρίττα έκαμε το.

Τούτο ladies and gentlemen of the jury εν η ανιδιοτελής αγάπη. Να αγαπάς τον άλλον τόσο πολλά που να έσhιεις τη δύναμη τζιαι το κουράγιο να σταθείς στο πλευρό του τζιαι όι μόνο να τον δεις να «φέφκει» αλλά να τον βοηθήσεις για να μεν πονεί άλλο, ξέροντας ότι με το που έννα τον ξαλαφρώσεις τζίνον έννα βαρρύνεις εσύ.

Άτε κανεί η πάρλα με την αγάπη νάου τζιαι θκεβάστε τζιαι λία trivia:
Το θεατρικό τούτο επαίχτηκε πρώτα στην Αμερική, τζιαι αφού εγνώρησε τεράστια επιτυχία το 1926 ανεβάστηκε τζιαι στην μάνα Αγγλία.

Κάπου το 1928 εδοκίμασε πρώτος ο Αλφρέδος Χίτσκόκ να το γυρίσει (όι που εν θα δοκίμαζε - ούλα εδοκίμασε τα τούτος ο Hitch-cock), αλλά η κόπια που το 1928 εβρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 στην Αυστρία.Το περιβόητο Ealing Studios (που ήταν τζιαι δίπλα που το σπίτι μου στο Λόντον) αποφάσισε να το γυρίσει το 2008 με πρωταγωνηστές την Jessica Biel (ναι, τζίνη η όμορφη) τζιαι τον Colin Firth(the dude from Pride and Prejudice who comes out of the lake with the wet shirt – yeh yeh, that one!)

Τέσπα κάμνω σας λίο spoil πιο πάνω το τέλος της ταινίας αλλά εν με κόφτει. Εν πολλά ωραία ταινία με γερά μηνύματα που εν διαχρονικά ως σήμερα που όμως περνούν που το καυστικό τζιαι ειρωνικό χιούμορ του Coward, με τζίντο αγγλικό χιούμορ που μόνο άμα ζήσεις στην κουλτούρα τους μπορείς να καταλάβεις.

Η υποκρισία της αγάπης εν παντού στις μέρες μας. Εν γι αυτό που στο London υπάρχουν οι most singles in the entire world. Επειδή το να λαλείς ‘αγαπώσε’ τζιαι να είσαι κοντά που τον άλλον μόνο για συμφέρων τζιαι προσωπική ικονοποίηση εν εν αγάπη.

Αγάπη είναι να είσαι δίπλα που τον άλλον τζιαι να μεν του ζητάς τίποτε παραπάνω. Ούτε με τα μάθκια σου ούτε με το στόμα σου. Να προχωράτε μαζί σε κοινές πορείες. Να είσαι δίπλα του τζιαι να μεν θέλεις να τον αλλάξεις ή να τον κάμεις όπως νομίζεις εσύ πως πρέπει να είναι στη κκελλέ σου. Αγάπη είναι να έσhιεις τη δύναμη να θκιαλέξεις να πονείς εσύ για να μεν υποφέρει τζίνος...ακόμα τζι’ αν πρέπει να θυσιάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό για να το επιτεύξεις αυτό...

Αλλά ποιός αγαπά έτσι στις μέρες μας; (με εξαίρεση τις μαμάδες αν τζιαι μπορώ να σου δείξω αρκετές Μήδειες που εν αγαπούν τα κοπελούθκια τους με ανιδιοτέλεια αλλά με εγωισμό τζιαι υποκρισία, αλλά τέσπα άλλο θέμα τζίνο)...

Σόου...εσού αγαπάς έτσι; Αγάπησες έτσι ποττέ; Έννα ήθελες να αγαπηθείς ή να αγαπήσεις ποττέ έτσι;

Wednesday, 18 May 2011

Are we human...


...or are we dancer?

Εγώ πιστέφκω ότι είμαστε μαριονέτες. Πιόνια που απλά προσπαθούμε να θκιαλέξουμε αν θα πάμε δεξιά ή αριστερά (όι ακέλ νέες δυνάμεις, που το άλλο).

Αλλά εν που μας πάντα που εξαρτάται αν θα θκιαλέξουμε το δεξιά ή το αριστερά ή το διαγώνια; (εν τζιαι τζίνο μες τες επιλογές γιού νόου)

Ο ξάδελφος μου αρνιέται κατηγορηματικά ότι υπάρχει ελεύθερη βούληση. Ότι εν εξαρτάται που λόου μας το αν όντως έννα πάμε δεξιά ή αριστερά. Λαλείς όμως να’ναν αλήθκεια τούτο;

Δηλαδή να πιστέψω εγώ τωρά ότι ο κάθε Στρος Καν (που εχόρεφκε καν καν με τη καμαριέρα γιατί τζίνη ήθελε να χορέψει παμπολέιο-παμπολέια) εν είσhε βούληση να πει του εαυτού του «άιστη σιορ τη ψώρισσα τη καμαρίερα, έσhιει τζι’ αλλού πουνάνι» (για όσους έννι ξέβρουν, το πουνάνι είναι το τζαμαϊκανό αντίστοιχο του όμορφου γυναικείου αναπαραγωγικού οργάνου)...Τωρά εγώ να πιστέψω ότι κοτζιάμ πρωθυπουργοί όπως ο ιτάλιαν λόβερ Περλου-σκόνη που τα κάνει όλα σκόνη, εν είσhε έστω ένα slight hint of self-control όταν επίενε με τη μιαν κόμμονερ στην άλλη; Τωρά εγώ να πιστέψω ότι ο κάθε χώρκατος ψευτοπαπάς της Εκκλησσhιάς εν έσhιει που τούντο πράμα που λαλούμε Free-Willy..εεε free-will έθελα να πω, όταν πιέννει τζι’ αγοράζει τη μερσεντάρα του για να τη δειχτεί στους άλλους θκιάκους για να δείχνει πως εν πιο πρεστίζ που τζίνους;;;;;

Είμαστε άγρωποι τελικά ή όπως το είπαν τζιαι οι σκοτωμένοι (Killers) καλύττερα...είμαστε χορεφταράδες μόνο;

Αν θκιαλέουμε δηλαδή να αγνοούμε ίσως το πόνο του γείτονα μας, να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους γυρώ μας (including friends and family) για τη δική μας ικανοποίηση τζιαι κέρδος εν εν που δική μας βούληση που τα κάμνουμε τούτα ούλα;

Εθκέβασα το ποστ της Ονειρεμένης προχτές τζι’ άρεσε μου πολλά, γιατί λαλεί σου ότι εμείς καλά την έχουμε of course που τα έχουμε ούλα τζι’ ακόμα το παράπονο εν πας τα θκιο καμένα μας σhείλη, αλλά really…πόσο καλά την έχουμε εάν τζιαι εφόσον λέμε ότι ο άνθρωπος έσhιει ελεύθερη βούληση;


Αν όντως ισχύει τούτο με τη free-will τότε πως εξηγείς την γέννηση μας in the first place? Αν όντως εμπορούσαμε να επηρεάσουμε με την ελεύθερη βούληση τη ζωή μας τότε γιατί εν εμπορούσαμε να αλλάξουμε τζιαι τη γέννηση μας;

Τωρά στη μικρή μας νήσο βρισκούμαστε σε εκλογικό πυρετό (μη χε – ο πυρετός της ασφάλτου έννα πράμα, καμία σχέση). Να πιστέψω όμως ότι που τα τόσα ριάλλια εκατομμύρια που ξοθκιάζουν πάνω στις αβέρτα πολιτικές διαφημίσεις τζιαι προμόσhιον εν εν επιλογή entirely δική τους; Εν εν που το σhέρι κάθενου πολιτικού του άλφα ή του βήτα να πει ‘εγώ ένα κάμω ένα πολλά μιτσή budget για promotion and advertising τζιαι τα υπόλοιπα να τα δώσω σε ένα κοινοφελή σκοπό;’ (ναι as if που θα ελάλε πολιτικός ειδικά τούντο πράμα. Αλλά πετάει ο γάδαρος;;;; Πετάει, πετάει, πως δε πετάει...(όι με Aegean αλλά με Ευρώ-cypria έτσι για να τονωθεί τζιαι λίο το ηθικό της company)

Τέσπα...free-willy or not εγώ έννι ξέρω αν όντως εν ούλα θέμα ελεύθερης βούλησης ή όι αλλά ξέρω ότι όταν κάποιος καλείτε να πάρει μιαν απόφαση...when he’s in a fork-in-the-road (εξού τζιαι η φώτο) έχουμε ένα split second of individual choice-making. Τωρά αν η δική μας απόφαση ή του σύμπαντο-γαλαξιακο-γιουνιβέρσαλ κύκλου μας επηερεάσει τα γεγονότα εν το ξέρω for sure. Ανάλογα με τη κρίση μας (τζιαι these days ούλος ο κόσμος μια κρίση τη περνά – από οικονομική μέχρι σε σαδομαζοχιστική) καλούμαστε να θκιαλέξουμε αν θα πάμε λέφτ ορ ράιτ ...στους πεζουνο-οικολόγους όξα με τους wild-wild-WEST [ΔυΣή? ΔύΣη?]...(to the left to the left που λαλεί τζιαι η Μπυγονσέι - you don't say)...γοτέβερ...

Τζίνο που έμαθα στην ανούσια μέχρις στιγμής ύπαρξης μου ις δις...trust your gut in whatever you do…whether you change the course of your life’s path with your decision, just be the best you can. Weight things, and decide always objectively…whether that means sacrifice from your self…and φορ φαξ σέικ (αρέκσει μου που θωρώ τούντο phrasing σε άλλα βλογκς τζιαι είπα να το snatch) …σκεφτείτε ότι όποιος τζιαι να’ ναν ο λόγος που ζιούμε μες τούντη Τρίτη πέτρα του Σόλαρ σύστεμ μας, εν ζιούμε μόνοι μας αλλά για τον ίδιο το πλανήτη...σόου respect it τζιαι λίο σιόρ. Next time you want to buy that expensive dress or the fancy gadget (hint hint- βλέπε ipad2), restrain yourself…πέψετε το σε ένα πεινασμένο μωρό ή σε ένα animal shelter...

Every day is a new beginning to make it different…

“...Pay my respects to grace and virtue
Send my condolences to good
Give my regards to soul and romance,
They always did the best they could
And so long to devotion
You taught me everything I know...”

Happy Endings




I don’t believe in happy endings…
I believe in pain and betrayal…in sorrow and abandonment…
I don’t even know what happiness is anymore…if it even exists…
Or is it merely our need to be pleased momentarily? Or to please others?

Tuesday, 17 May 2011

Today is the first day of the rest of your life


Αυτό έχουν να πουν. Λες να’ ναι αλήθεια;

Έξω βρέχει, βρέχει και στη καρδιά μουυυυυυ....που λέει και το τραγούδι. Τέσπα. Ποιός ήταν που παραπονιόταν για βροχές στο Σhικάγο; Ααα, ναι η Prasinada Να’ ρθει τώρα εδώ να της τις βρέξω κανονικά. Πάλι βρέχει εις την τροπική πλέον νήσο μας. Αλλά το προσπερνάμε κι’ αυτό.

Αν σήμερα ήταν η πρώτη μέρα της ζωής σας, εσείς τι θα κάνατε; Θα προσπαθούσατε να τα ζήσετε όλα; Η θα ζούσατε μόνο εκείνα που ίσως δε σας φοβίζουν, που σας κάνουν να νιώθετε ασφάλεια και ικανοποίηση; Θα δοκιμάζατε ένα καινούργο εξωτικό πιάτο; Ή θα κάνατε έρωτα όλη μέρα;

Να το θέσω αλλιώς όμως..λιγάκι πιο ωμά αλλά και πιο ρεαλιστκά (έλα το ριάλιτι τσεκ να πάει σύννεφο)...

Εάν ξέρατε ότι αύριο θα πεθαίνατε ή θα πέθαινε ένας φίλος ή ένα οικογενειακό μέλος....τι θα κάνατε; Θα αλλάζατε κάτι πριν το τέλος; Θα λέγατε τα σ’ αγαπώ σας; Θα περνούσατε όλο το χρόνο σας μαζί του;

Αντι του μότο ‘αυτή είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου’ θα πω ‘ζήσε σα να είναι η τελευταία σου μέρα πάνω σ’ αυτή τη γη’ ή όπως το είπαν και τα αγγλικά σκαθάρια Live and Let Die.

Χθες συνειδητοποίησα κάτι τραγικό...ότι αν πέθαινα αυτή τη στιγμή δε ξέρω καν αν θα ένοιαζε κάποιον από τους γύρω μου. Φυσικά και θα λυπόντουσαν για το θάνατο μου, αλλά πραγματικά...δε ξέρω αν όντως θα είχε κάποια επίδραση ο χαμός μου. Δε λέω ότι θ’ αυτοκτονήσω για να δω ποιός θα έκλαιγε και τέτοιες άλλες μπούρδες (as if ας πούμε) απλά λέω ότι η ύπαρξη μου μέχρις στιγμής πάνω στη μάνα γη δεν έχει κανένα απολύτως λόγο.

Νιώθω ότι όλες οι σχέσεις γύρω μου είναι σχέσεις συμφέροντος. Ότι όλοι θέλουν κάτι να κερδίσουν, να ξεζουμίσουν απο πάνω/μέσα μου. Δε μπορώ να θυμηθώ τη τελευταία φορά που κάποιος με κοίταξε στα μάτια και μου είπε ‘σ’αγαπώ και σημαίνεις κάτι για μένα’. Ακόμα και η μάδερ ντίαρεστ δεν το λέει. Κανείς μας δε το λέει. Τουλάχιστον όχι όσο συχνά θα έπρεπε να το λέμε. Γιατί ο χρόνος χάνεται, κυλάει σαν το νερό και χάνετε (καλλιώρα σήμερα το πρωί που έρυξε βροχές του δεκαπεντάλεπτου). Και τα δεδομένα αλλάζουν...τώρα είμαι, σε λίγο δεν είμαι.

Όκεϊ σταματάω με τα μελό πρωινιάτικα, αν και σκεφτείτε το λίγο...indulge me…
What would you do, what would you say, what would you write, what would you like to feel if you would die in one day?
Would you dare more? Would you say ‘I believe’ or ‘I love you’ or ‘I’m sorry’?

...or would you stand still?


P.S.1 ….ο μπαμπάς μου θα έλεγε...πες το κι’ας πάει και το παλιάμπελο...
P.S.2 …η μαμά μου θα έπεφτε σε κατάθλιψη εάν μάθαινε πως πεθαίνει αύριο...
P.S.3...εγώ θα έκανα banji-jumping ή μια βόλτα στον Ακάμα ή στο πιο ψηλό βουνό της νήσου (Πρόδρομος, Τρόοδος – κάπου εκεί πάνω τέσπα)
P.S.4...ο αδελφός μου θα πήγαινε Guaba…or Club X...or Dolce...or Sesto Senso (you get the pic, he’d party!)
P.S.5...εσείς...τι έννα εκάμνετε;

Diaries of an Emo Kid Vol.6


Ντίαρ Ντάιαρι,

Καλημέρες, καλημέρες.

Μια εφτομάδα επέρασε αλλά τζιαι ήντα εφτομάδα.
Καταρχάς επί τα καιρικά: σάννα τζιαι κατά πως φαίνεται έννα αρκέψουμε να ψηνούμαστε. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! It’s about bloody time, aint’it?

Επί καλοτζιαιρινών διακοπών: it ain’t gonna happen χριέντ.
Δαμέ έννα την εφκάλουμε, με χριέντς τζιαί καμπόσα in-island excursions/campings etc.Oh well, it could be way worse. Like losing five toes from frostbite for example. Λέμε τωρά.

Που λαλείς Ντάιαρι μου...λάστ γίκ ανακαλύψαμε με τα μπόϋς ότι δαμέ στη Λίμασσολ παραμονεύουν τζι’άλλοι ντιούελιστς (duelists) που εν τζιαι τζίνοι πας τη πόρωση με wicked children’s card games τζιαι το λάστ Σάββατο εδιοργανώσαν το πρώτο τουρνουά στη Λεμεσό. Εν σου λαλώ ήντα ωραία ήταν γιατί ήταν το πιο μη-κομπλεξικό ιβέντ που επία φορ ε λόνγκ τάιμ. Αν τζιαι οι παραπάνω ήταν πιο μιτσιοί μου (ήντα οι παραπάνω, ούλοι μου δηλαδή, ήμουν όπως τη πατσο-πυτόμουγια μες το γάλα της κατσέλας αλλά ένιχάου), είσhε πολύ διασκέδαση γιατί ούλοι ήταν παθιασμένοι με τούντο πράμα τζιαι they didn’t give a rat’s ass about what others might say or don’t say. Εν κάτι ξεχωριστό τζιαι αν τζιαι για τους πλείστους παιδικό τζιαι ανόητο, για μας εν πολλά σημαντικό τούντην περίοδο. Όσοι το νομίζουν πελλάρα τζιαι μωρίστικο εν επειδή απλά εν ξέρουν the true purpose of the game….to DUEL...and have fun of course!!!

On another note...γιατί έπρισσα σε τελευταία με το γιού-γκι-ΟΟΟΟΟ!, θέλω να φκάλω που μέσα μου ένα κρίμα.Εσταμάτησα να πολλοκάμνω παρέα με την Καρδερίνα μου.
Τζιαι είμαι κάπως puzzled για τούτο.
Τζιαι άισμε να εξπλέιν.
Βασικά το τελευταίο διάστημα άρκεψα να μεν πολλοασχολούμε με feelings τζιαι επί καρδίας θέματα...meaning love and all this bull.
Μπορεί να κάθουμαι στο βλογκ τζιαι να φκάλω τα εσώψυχα μου αλλά στις κοινωνικές μου στιγμές εν μιλώ τζιαι τόσο για τα feelings γιατί απλά επρίστικα το τελευταίο εξάμηνο τζιαι εκατάλαβα ότι όσο πιο πολλά σκαλίζεις τα θέματα τόσο πιο περίπλοκα τζιαι συγχισμένα γίνουνται.
Εν λέω ότι με το να αγνοείς κάποια πράματα τζιαι να τα βάλεις τέλεια παραπέρα εν καλό αλλά τουλάχιστον it saves you from unecessary emotional suffering. Εεε λίο τουλάχιστον.
Τζιαι με την Καρδερίνα, βασικά το θέμα μου είναι ότι όποτε έννα τύχει να μιλήσουμε έννα μιλήσουμε για γκομενικά τζιαι feelings τζιαι κάμνει με emotional wreck τούτο. Στεναχωρκούμαι πολλά που τη κάμνω επίτηδες πέρα γιατί μπορεί να το μετανοιώσω μετά, αλλά εν μπορώ...θέλω λίο space to do my own thing right now.We almost had a fight last week, επειδή λαλεί μου ότι εν γίνεται να της λαλώ ότι την επεθύμησα τζιαι να μεν κάμνω τίποτε για να συναντηθούμε.Τζιαι έσhιει δίκαιο γαμώτο. Αλλά απλά θέλω λίο χρόνο να αναπνεύσω τωρά.
Besides, τούτη πάλε έννα φύει να πάει Γκρις το σάμμερ τζιαι έννα είμαι δαμέ μόνη μου.Ούλο φέφκει...σόου πάντα νιώθω un-safe μαζί της. Ότι μιαν εν δαμέ μιαν εν εν δαμέ.Εεε, εν πολλά emotionally frustrating τούτο. I can’t handle it. So I’m keepin my distance from it.
For as long as it takes…

Άτε τζιαι έπρισα σε πάλε. Για συναισθηματικά είπαμε εν μιλούμε, εν υπάρχει τζιαι τίποτε ιδιαίτερο να πούμε τού μπι όνεστ.
Παύσις προς το παρών.

Έτω περιμένουμε εναγωνίως (έτσι γράφεται ; είμαι τζιαι ανορθόγραφη άιστον μπελά) να βάλουμε το μαγιό μας τζιαι να πάμε για wetting at the βεάκη (aka beach)...αμήν και πότε δηλαδή!

Στη δουλειά τα ίδια τετριμένο-βαρετά ας όλγεϊς.
Έτω μάχουμαι το φτωχό μόνη μου ολημερίς να σάσω το showroom γιατί έννα αρκέψουμε sale σούν τζιαι έννα πλακώσουν οι εφτά φυλές του Ισραήλ να με βιάσουν αλά ιεραρχικό στάιλ. Αλλά χάτε...τι να κάμεις; All for the greater good έννε? Πρέπει να ντυθούν οι αγρώποι να με κυκλοφορούν τίτσιροι, σόου I am the one who has to provide their ενδυμασίες.
Γοτέβερ.

Άτε που φτομάδας πάλε. Οοοουυ νόου. Άξιουαλι εξίασα να το αναφέρω...την επόμενη εφτομάδα μπορεί να με σου γράψω πόστ Ντάιαρι μου on schedule γιατί πρέπει να πάω στα κεντρικά να παρακολουθήσω ένα σέμιναρ ιμίσh για self-motvation στους υπαλλήλους...μη χε. Γοτέβερ τζιαι δαμέ. Εν με κανούν τα βάσανα μου, το σεμινάριο μας έλειπε.

Πάι πάι Ντάιαρι μου.

Υ.Γ. Για τη λέξη ‘βεάκη’...όσοι εβλέπαν ‘Στο Παρά Πέντε’ έννα καταλάβετε το joke. Όσοι εν το είδετε να τα ξαπολήσετε ούλα τζιαι να πάτε online NOW να το δείτε. Έσhιει πολύυυυυυυυ γέλιο. Εν θα το μετανοιώσετε, believe me! - strongly recommended for people who’d like to laugh

Monday, 16 May 2011

Wicked Children’s Card Games


Αυτό το Σαββατοκύριακο πέρασε γρήγορα, σχεδόν με ταχύτητα φωτός. Όχι για τον εμφανές λόγο, being the Euro-vision weekend and all (μη χε), αλλά γιατί το πέρασα με φίλους ή κάνοντας καινούργιους φίλους και ζώντας μια νέα εμπειρία. Πολλοί θα το δουν παιδιάστικο και παλιμπαιδίστικο (υπάρχει τέτοια λέξη;) αλλά δεν παύει να είναι διασκεδαστικό και να με γεμίζει (τουλάχιστον τις πιο σημαντικές γωνίες μέσα μου) ολοκληρωτικά.

Πήγα στο πρώτο τουρνουά Yu-gi-oh! Εδώ είναι που αρχίζουν να χτυπάνε οι καμπάνες και να βροντοφωνάζεται όλοι ‘oh-oouuhhh, the girl is not going well’. Κοίτα δε θα στο αναλύσω και πολύ το θέμα αλλά ήταν μια υπέροχη εμπειρία να παίζω με παιδιά, όλοι μικρότεροι από μένα και να μου κάνουν τη μια νίκη πίσω απ’ την άλλη, και αντί να τους μαθαίνω να με μαθαίνουν αυτά. Ποιός είπε ότι οι κάρτες στρατηγικής είναι για να ακωνίζεται μόνο το μυαλό των εφήβων;

Το Σάββατο υπήρξε μεγάλο, κι’ αν και έκλεισε με μια δόση απίστευτης εξάντλησης και ημικρανίας, δεν επισκιάστηκε από το τετριμένο πανυγήρι του Γιουροπίαν διαγωνισμού τραγουδιού. Γιατί άλλωστε; Μια χαρά τα περάσαμε και χωρίς αυτά. Ασχέτως εάν την επομένη μας βομβάρδισαν διαδικτιακά με του που άνοιγες έναν ιστότοπο. Τέσπα.

Η Κυριακή ήρθε κάπως νωχελικά. Αρκετά μουντή και ανιαρή μιας και κρύφτηκαν πάλι όλοι στις σπηλιές τους για να πάρουν δυνάμεις για την εβδομάδα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Να σημειώσω για μια ακόμη φορά ότι είναι ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, και ακόμη βρέχει cats and dogs…and chairs sometimes. Μη νομίσετε ότι δεν έχω τίποτα άλλο να πω και γι’ αυτό μιλάω συνέχεια για το καιρό. Not at all. Απλά εκεί που λέω ‘αχ τι καλά, τι ωραία, ώρα να φορέσω τα φλιπ-φλοπ μου και το στράμπλες μου’ τσουπ να σου η μίνι-καταιγίδα. Τι γίνεται πλέον; Χειρότεροι κι’ απο Αγγλία έχουμε καταντήσει. You do you don’t, you will you won’t, you say you will but you know you won’t ένα πράμα. Αν και αμαρτία μου εξομολογημένη...ακόμα κι άνοιξη που είναι όταν μυρίζω το οξυγόνο απ’ το βρεγμένο έδαφος η καρδιά μου φτερουγίζει και τα μέσα μου αγγαλιάζονται.

Και είναι πλέον επίσημο...δεν θα υπάρξουν διακοπές εκτός της μεγαλονήσου μας αυτό το καλοκαίρι. Πατάμε pause και κουτσοπερνάμε εδώ, με μερικές μερούλες άδεια τον Αύγουστο και βολευόμαστε μέχρι τα Χρίστμας! Άιντε...πάλι εδώ θα μαι...να μουρμουράω όλο το καλοκαίρι. Πάνω χαρά σας...nooooottt!!!!

Thursday, 12 May 2011

Μιλάς πολύ


Τούτον λαλούν το πολλά οι άντρες για τες γενέτζιες. Αλλά κάτσε θκιο λεπτά να το αναλύσουμε λίο ρε βλογκούδι μου.

Όσον σε φλομώνει στα μελωμένα τζιαι τα γλυκόλογα το αρσενικό όσπου να σε κάτσει που κάτω με τα σhίλια ζόρκα για να πεις το δεσπότη Παναγιώτη, εν καλά να μιλά ακατάπαυστα τζίνος έννε; Ύστερα που τρίφκεται το αλατοπίπερο τζιαι ανίοιει εσένα η γλωσσούδα σου πρέπει να τηρούμε το (παμπλάλαιο πλέον) λεγόμενο «οι γενέτζες εν πρέπει να μιλούν;»

Ε όι ρε χίλε έννα σhίσω τα πτυχία μου. Ήνταλόις ισότητα (μάι αςς) εν τούτη; Άμα με ανθοστολίζεις το honeymoon season με λόγια που ούτε το γλυκό του κουταλιού εν μπορεί να τα συναγωνιστεί τζιαι μετά που πνίουμε το κουνέλι πρέπει να φέρω βίντζι για να σου φκάλω πέντε λέξεις ήντα να το κάμω; Έννα σε βουρώ πουταπισών για επιβεβαιώσεις ότι ναι, μπορεί τζιαι να με γουστάρεις μπορεί τζιαι όι; Εεε άσhιο ιλέ.

Τζιαι δηλαδή μπορεί οι γενέτζιες να μουρμουρούμε τζιαι να κάμνουμε το τόσο, τόσο, αλλά εν φαφλατίζουμε όσπου μας κάμνει κέφι κάποιος τζιαι μετά που αποφασίζουμε ότι εκρύωσε το πράμα εν ανοίουμε το μούγγαρο μας. Δηλαδή πριν που με εξυμνούσες τζιαι ελάλες με θεά εν το ενοούσες; Έτσι ξαφνικά έπεσσα που τα μάθκια σου τζιαι αποφάσισες ότι I am too little για λίο λεκτικό μέλωμα; Εν τζιαι είπα να με φύρεις στα προσφονήματα τζιαι να με στολίζεις με λεκτικές «ωραιότητες» κάθε πέντε λεπτά αλλά όι να περιμένω τζιαι κάθε αγίου πάσκα όσπου έννα σου ανάψει η λαμπάδα πας την τζεφάλα σου για να μου πεις «αααα ναι θέλω σε, αγαπώσε» κλπ κλπ.

Personally εν ήμουν ποττέ φαν των υποκοριστικών τζιαι ζαχαρωτών επιθέτων που μάχουνται some couples αλλά έναν καλό λόγο τζι εγώ σαν γενέκα που είμαι (γιατί έτσι είμαι ήντα να κάμω) γυρέφκω το τζιαι αναζητώ το. Εν μια ανάγκη που απλά με καθησυχάζει να ξέρω ότι ο άλλος εν δίπλα μου τζιαι λαλεί μου το. Of course είμαι του μότο actions speak louder than words αλλά τζιαι η γυναίκα θέλει το γερμανό της....εεε το λεκτικό της έθελα να πω.

Πε τη λέξη τζι’ ας πάει τζιαι το παλιάμπελο. Άμα νιώθεις κάτι να το λαλείς. Όι να καταπιέζεσαι γιατί σκέφτεσαι τι έννα πει ο ένας τζιαι ο άλλος. Αν δε μου πεις ότι σου αρέκσει να περνάς χρόνο μαζί μου, εν φυσικό να έχω τζιαι εγώ τις αμφιβολίες μου. Μπορεί να καθεσαι δίπλα μου τζιαι να βαρκέσαι. Ή το αντίθετο. Αλλά επειδή εν μυρίζουμε τα νύσhια μου, πε μου πέντε φράσεις αλλά να’ ναν αλήθκεια. Εν σου είπα να μου υποσχεθείς τον ουρανό με τ’ άστρα, τζιαι ναι οι πράξεις μπορεί να δείχνουν παραπάνω πράματα παρά ο λόγος, αλλά ο λόγος εν μια ανάγκη που έχουμε ούλοι μας λίο πολλά. Μπορεί να βαρκούμαστε τζιαι να τα θεωρούμε μπόουρινγκ τα κλισhέ αλλά εν πάντα όμορφο να ακούεις έναν καλό λόγο που ένα άτομο που εν σημαντικό στη ζωή σου.

Εν κονκλούζιον, παν μέτρον άριστον. Ούτε λία, ούτε πολλά.
Αν περνάς όμορφα με κάποιον άνθρωπο πες το του/της.
Όι με λεκτικές σάλτσες τζιαι καρμπονάρες.
Αλλά με απλότητα τζιαι ειλικρίνεια.
Είναι το καλυττέρο τούτο νομίζω.

Crash



Το ipod μου αποφάσισε να μου κάμει έκπληξη-song σήμερα το πρωί. Απο τη ταινία Crash του Paul Haggis, άκουσα το καταπληκτικό κομμάτι του Mark Isham A Sense of Touch.

Ατμοσφαιρικό, επιβλητικό τζιαι απλά ένα υπέροχα συνδιασμένο με την εικόνα μουσικό κομμάτι. Η μελωδία όμως εξύπνησε σκέψεις. Σκέψεις που φυσικά ιντρίγκαρε η ταινία πρώτα. Η ταινία αυτή μιλά για το ρατσισμό. Στο γενικό του σύνολο. Ρατσισμός ενάντια στους γέρους, στους μαύρους, στους Λατίνους, στους άσπρους, στους Ασιάτες, στους Άραβες.

Τζι άρκεψαν να με τρων οι σκέψεις...Μήπως λίο πολλά μια δόση ρατσισμού την έχουμε ούλοι μέσα μας;

Ζιούμε σε ένα διχασμένο νησί. Που μωρά μαθαίνουν μας ότι πρέπει να μισούμε τους Τούρκους, ότι οι μαύροι εν φοϊτσάρικοι, ότι οι ασιάτες εν κοντοί τζιαι κίτρινοι, ότι οι ομορφυλόφιλοι εν παραφύσικοι τζιαι άλλα σhίλια θκιο παρανοϊκά τζιαι στερεοτυπικά που διούν τις λάθως αντιλήψεις τζιαι ιδέες στα κοπελούθκια.

Τζιαι αφού λέμε ότι είμαστε Ευρωπέοι, (- εν ευρωπέοι χωρίς το ευρώ που είμαστε αλλά τέσπα-) γιατί αφήνουμε τη παιδεία της κοινωνίας μας στο θέμα του ρατσισμού να περνά τόσο ελαφρά τζιαι επιφανειακά; Που είναι η ανοιχτομυαλία σας για τη διαφορετικότητα των άλλων; Γιατί κρίνουμε τζιαι κατακρίνουμε τους ξένους τζιαι τους διαφορετικούς που μας; Εν υποτίθεται ότι έπρεπε να μιλούμε για ισότητα μόνο τζιαι την ίση διασφάλιση δικαιωμάτων προς όλους χωρίς πικρία τζιαι προσωπικό συμφέρον;

Γιατί άμα έννα δω έναν Πακιστανό ή έναν μαύρο μες τα άγρια μεσάνυχτα έννα σhιαστώ ενώ άμα δω έναν Κυπραίο έννα σκεφτώ ότι ούλα εν εντάξει; Ήντα διαφορά έσhιει ο Κυπραίος που τον ξένο δηλαδή;

Προσωπικά ρατσισμό στα έξι χρόνια διαμονής μου στο εξωτερικό εν αισθάνθηκα, αλλά στο τόπο μου εν πολλές φορές που ένιωσα να με κρίνει κάποιος είτε λόγο ηλικίας ή εμφάνισης. Τζιαι τούτο ρατσιστικό έννι. Γιατί δηλαδή άμα δω μια διμετρη ξανθιά με βίζαρους όσο το φράγμα της Γερμασόγειας έννα την αφήσουν να περάσει με το αμαξούδι της το κάμπριο ενώ άμα περάσω εγώ ή ο άλφα ή ο βήτα βρε παιδί μου έννα του σhέσουν πριν τον αφήσουν να περάσει;

Μήπως, λέω μήπως, τελικά εν μες τη φύση μας να έχουμε ρατσιστικές τάσεις προς πράγματα που εν καταλάβουμε ή εν είμαστε educated about?

Στη ταινία λαλεί ο αφηγητής (πλας προταγωνιστής Don Cheedle) ότι οι ανθρώποι κάμνουν κρασh ο ένας πας τον άλλον γιατί εχάσαμε πλέον τούντη φυσική επαφή επικοινωνίας μεταξύ μας. Τζιαι πιστέφκω ότι εν αλήθκεια τούτο. Με τη τεχνολογία ήρτε τζιαι μεγάλη μάθηση αλλά τζιαι μεγάλη παρά-πληροφόρηση.

Αν δεν διδαχτεί η ανεκτικότητα, η υπομονή, η ισότητα σε μια κοινωνία τότε πως περιμένεις να μεν χάσουν τέλια οι απλοί πολίτες της την επικοινωνία, την κατανόηση, την αλληλεγύη..(υπάρχουν ακόμα τούντα πράματα; εγώ ενόμιζα μόνο η φατσοβιβλιούρα υπάρχει πλέον)..

Ένιγουεϊς...για τους άτυχους (γιατί εν μεγάλο κρίμα) που εν εκάτσαν το κωλί τους κάτω να δουν το Crash please do so. Εν θα το μετανιώσετε, trust me. Άσε που έσhιε ένα κίλλερ καστ τζιαι ένα ακόμα πιο κίλλερ σενάριο τζιαι μουσική σύνθεση τζιαι σκηνοθεσία τζιαι εικονοληψία τζιαι τζιαι τζιαι.

Απλά δείτε το...εν θα χάσετε!!


(below παραθέτω τζιαι το συγκεκριμένο song από το original soundtrack της ταινίας)


Tuesday, 10 May 2011

Born this Way



Χθες το πρωί καθώς πορευόμουν για τη δουλειά άκουσα για πρώτη φορά όλο το τραγούδι της Lady Gaga Born this Way. Δεν είναι ότι δεν μου άρεσει το mainstream music αλλά ως συνήθως το αποφεύγω. Τα τραγούδια της Gaga (ή Stefani Joanne Angelina Germanotta όπως τη βάφτησε κι η μάνα της) πάντα είχαν αυτό το edge, το extreme, το ασυμβίβαστο. Μπορεί πλέον να έχει γίνει ένα παρατράγουδο όλο αυτό με το extreme styling της (ie κοίτα να φοράει μπριζόλα για φόρεμα και καπέλο, κοίτα να είναι ντυμμένη με το κόκκινο που να τη σκεπάζει από τη κορφή μέχρι το τελευταίο νύχι του αριστερού της ποδιού κλπ). Τέσπα, η γυναίκα είναι Gaga, όνομα και πράμα, we get it!

Τα τραγούδια της όμως σχολιάζουν καυστικά και με δύναμη πως είναι να είσαι πάντα το φρικιό, το outsider, το διαφορετικό. Το Born this Way αγκαλιάζει αυτή τη διαφορετικότητα και προσπαθεί να περάσει το μήνυμα “love yourself for who you are and not who society or others want you to be”. Μπορεί αυτό να μας το λέει ένα εκατομμυριούχο μουσικό φρικιό, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν το καθιστά λιγότερο αλήθεια.

Με τον ίδιο τόνο και στην ίδια θεματική ένοτητα (τι; Ιστορία της Κύπρου κάνουμε εδώ μέσα?!), βασίστηκε και το 19ο επεισόδιο της US TV Series Glee. To Glee επικεντρώνεται σε μια εφηβική παρέα σ’ ένα αμερικάνικο high school κάπου στο Ohio. Δεν είναι όμως your typical teenage TV Series. Το Glee έχει πολλές φορές αγγίξει θέματα όπως η διαφορετικότητα, η ομοφυλοφιλία, η θρησκεία, ανθρώποι που πάσχουν από OCD (Obsessive Compulsive Disorders), που είναι βουλιμικοί ή ανορεξικοί, που έχουν disability problems or come from a different culture altogether.

Αυτή την εβδομάδα, ή μάλλον την εβδομάδα που μας πέρασε, στο 19ο επεισόδιο του 2ου κύκλου, η ομάδα του Glee (που ασχολείται με χωροδία και ΠΟΛΥ τραγούδι) αφοσιώθηκε σε ένα και μόνο θέμα: LOVE YOURSELF! Μας δείχνει πως μια απο τις lead singers του γκρουπ χτυπάει στη μύτη και σκέφτεται πολύ σοβαρά να κάνει πλαστική στη μύτη της. Με υπόβαθρο τις επικείμενες εκλογές για Prom King & Queen (όπως σηνυθίζεται στα αμέρικανς σχολεία) το επεισόδιο κινείται πάντα στο θέμα του να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι: κοντός,ψηλός, χοντρός, λεπτός, με μικρή μύτη, με μεγάλη μύτη, με μεγάλα δάκτυλα, με μικρά δάκτυλα, με μεγάλα χείλη, με μικρά χείλη, με μεγάλη μύτη, με μικρή μύτη, με σπυράκια, με γυαλιά, με σχιστά μάτια, με σκουρό-χρωμα μάτια κλπ κλπ.

Το ίδιο ακριβώς θέμα συζήταγα τις προάλλες με μια φίλη μου. Τη παράνοια που έχει ο καθένας μέσα μας για το πως δείχνουμε. Μπορεί να δείχνουμε όκεϊ και super-duper-wow for the outside world, but for us there will always be that lack of confidence on how we look. Και αυτό οφείλεται στις προσωπικές ανασφάλειες που αναπτύσσει και καλλιεργεί ένας άνθρωπος στο μυαλό του για το πως νομίζει ότι δείχνει, to how they actually look like.

(Αυτό φυσικά είναι και κάτι το οποίο γίνετε imposed απο την ίδια την κοινωνία, to have you second-guessing and doubting your looks every step of the way.)

So what if you are half a meter tall or have uneven boobs and freakishly huge feet? Αυτό δεν αλλάζει το ποιός είσαι. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Και μπορεί να μην έχουμε τις σούπερ δυνάμεις to take over the world (like Pinky & the Brain, τώρα που κολλάει αυτό δε ξέρω να σας πώ αλλά anws), και μπορεί να μην μπορούμε να κάνουμε μια σημαντική αλλάγη στην ιστορία του κόσμου, αλλά αυτό που μπορούμε είναι να αλλάξουμε την δικιά μας ιστορία με το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας for who they are.

Και αν όλοι αυτοί που σε υποβιβάζουν, σε μειώνουν, σε λένε διαφορετικό, φρικιό, emo, weirdo, παράξενο, ιδιότροπο, ιδιόρρυθμο κλπ κλπ, τότε πες ναι!, είμαι όλα αυτά και ακόμα παραπάνω. Γιατί όπως λέει και ένα golden quote απο την ταινία American Beauty “there is nothing worse than being ordinary”. Το normal που η κοινωνία μας μας καθιστά να πιστεύουμαι ότι βάση κάποιο στερεοτυπικών κριτιρίων είναι αποδεκτό (γάμος, οικογένεια, δουλειά, παιδιά) δεν υπάρχει. Προσπαθούμε να κηνυγήσουμε ένα Αμέρικαν/Cypriot dream που απλά είναι ανύπαρκτο και αχρείαστο συν τοις άλλης.

Love who you are for what you are. Cherish yourself today. Just go in front of the mirror on your 5-minute break. Stand there and look at yourself. And smile. Then you will see what I’m talking about.

Καλή σας μέρα συν-μπλόγκερς! =)



Diaries of an Emo Kid Vol.5


Ντίαρ Ντάιαρι,

Δαχαμέ τζια πάλε.
Γκουντ μόρνινγκ καταρχάς.
Νύστα πολύ νύστα.
Όι εν ετσάπιζα εψες, αλλά έπαιζα γιου-γκι-ώ!!!
Αφού είπα σου ότι παλιμπαιδίζω. Σόου έτα τωρά.
Αλλά μπάι-δε-γέι εν τζιαι εν έφκολο να παίξεις κάρτες yu-gi-oh!
Γέλα, γέλα όσο θέλεις. Άμα κάτσεις τζιαι παίξεις να σε δω.
Ναι, είμαι τέλια σαντ τζιαι ππαθέτικ, αλλά άι ντοντ κέαρ Ντάιαρι.

Εχτές είδα στον ύπνο μου την Αλίκη.
Όι την Βουγιουκλάκη. Κύριε ελέεισον.
Η Αλίκη ήταν η τσάιλντχουντ φριέντ μου.
Εν μιλώ σχεδόν ποττέ πιον για τζίνη αν τζιαι ήμασταν κολλητές που το καιρό που μας θυμούμαι: που μωρά ως το καιρό που εγινήκαμεν 16χρονών.
Μετά εγώ ανακάλυψα τα βιβλία, τζίνη ανακάλυψε το σεξ.
Εεε τζιαι η καθεμιά επήρε το δρόμο της.
Εν τζίνη όμως που μου έκαμε το σέξουαλ awakening μου.
Με φανταστείς τίποτε λεσβιακό. Εσύ μάνι μάνι τζιαμέ ο νους σου.
Απλά εν τζίνη που με «έσπρωξε» προς τα φρεντς φιλιά τζιαι χουφτώματα στη Μπείζμεντ με κομπλιτ αγνώστους το καιρό της εφηβείας μας. (έννα σου πω άλλη φορά για το νοτόριους παρελθόν μου, εν εν ώρα τωρά)

Εχτές όμως στο όνειρο μου ήρτε με πολλά φέμ-φατάλ-είμαι-και-η-πρώτη-σεξουάλα-στυλ.
Είδα λέει ότι ήρτε για επίσκεψη τζιαι έλεα της για το λέιτεστ ρόμανς μου (ιμίσh).
Τζιαι ξαφνικά τζιαμέ που εθωρούσα το σκατο-φατσο-βιβλιούι μου τούτη ετιτσιρώθηκε τζι επίε τζιαι εμπήκε μες τη μπανιέρα του σπιθκιού μου.
Αλλά κάμε χάζι. Τζιαμέ καθώς εξάπλωνε τιτσίρα μες το μπάνιο, ήταν τζιαι το «παιδί» που μου αρέσκει, που ήταν επίσης τίτσιρος.
Μόλις τους είδα επιάν με τα έχλιχλι μου, αλλά αντί να αρκέψω να τους σύρνω τα σhαμπού μες τα μούτρα Ντάιαρι μου, ετιτσιρώθηκα τζιαι εγώ τζιαι αί τζόιντ δεμ.
Όου μάι γκοντ!!! (χου)
Ήντα διεστραμμένο τρίο έκαμνα στο όνειρο μου.
Τζιαι το καλύττερο εν σου το είπα.
Τζιαμέ ιμίσh που «απολαμβάναμε» το αφρόλουτρο μας, τζιαι εγώ άρκεψα να κάμνω τρελές ποδο-πράξεις πας το «όργανο» του πόθου των οφθαλμών μου (άλλο όου-εμ-τζι τούτο), γυρίζει τζίνος τζιαι λαλεί μου «εεεμμ Lucrezia, νομίζω είδες περίοδο
ΓΟΤ ΔΕ ΦΑΚ!! Τζιαι μετά εξύπνσα Ντάιαρι μου.
Εκοίταξα μες τον ονειροκρίτη σήμερα το πρωί τις εξής λέξεις:
(α) παιδικός φίλος (β) πέος (γ) εμμηνορροϊκός κύκλος (δ) αφρόλουτρο/μπάνιο/σhάουερ

Τα αποτελέσματα είναι ότι μάλλον παλιμπαιδίζω (πε μου κάτι που εν ξέρω ας πούμε), απασχολείμαι το σεξουαλικό μου (no comment), μάλλον εν οι μέρες που έννα μου έρτει η θκειά που τη Ρωσσία (άκα έννα δω περίοδο, τζιαι τούτο ξέρω το αφού περιμένω την πως τζιαι πως) τζιαι λάστ μπατ νοτ λίστ για το μπάνιο τζιαι τη μπανιέρα το ντριμ ντιξιοναρί λαλεί τα παρακάτω που συμφωνώ απολύτως:
“To see or be in a bathtub in your dream, suggests a need for self-renewal and escape from everyday problems. You need to rid yourself of the burdens that you have been carrying. Alternatively, it indicates your mood for love and pursuit of pleasure and relaxation.” Γιάπ, τρου τρου!!!

Εν κάτι μέρες Ντάιαρι μου που το παλέφκω μέσα μου τζιαι καταλάβω το ότι θέλω μιαν αλλαγή στη ζωή μου.Επειδή συναισθηματικά είμαι λίο ράκος, τζιαι βλέπω με ότι εν τραβώ πιόν, πρέπει να αλλάξω παραστάσεις.Έννα μπορούσα βασικά να τα παραιτήσω ούλα τζιαι να ασχοληθώ με το επάγγελμα μου, αλλά δαμέσα στη Κύπρο εν το τολμώ πλέον γιατί έφαα τα μούτρα μου που το επροσπάθησα λάστ γίαρ.
Αν τζιαι επεθύμησα πολλά το κινηματογράφο τζιαι το θέατρο, τζιαι να σταθώ πίσω που μια κάμερα τζιαι να κάμω μια λήψη, ή να κάτσω μπροστά που κανένα Μακ-Προ τζιαι να κάμω λίο μοντάζ πας το Φάιναλ-Κατ-Προ, φοούμαι να ξαναπάω πίσω.
Τρών με τα σhέρκα μου για τούντες δουλειές εν η αλήθκεια αλλά εν το τολμώ ξανά δαμέσα. Είμαι πολλά άτολμη να προωθήσω τις οποιοσδήποτε ιδέες μου (σεναριακές τζιαι μη) γιατί τα «μεγάλα» κεφάλια εις τη μεγαλόνησο εν εν τζιαι το πιο αξέπτινγκ όντιενς.

Το μόνο που μπορεί να με κάμει να αποδράσω είναι ένα ταξιδάκι, ή το σεργιάνι μες τη Κύπρο με φίλους.Βασικά περιμένω αμήν τζιαι πότε να τελειώσουν τις εξετάσεις ο ένας τζιαι ο άλλος για να κανονίσουμε κανένα κάμπνινγκ μες τα βουνά και τα λαγκάδια.Μόνο τζιαμέ έννα είμαι τρούλι μες το στοιχείο μου.

Άδερ δαν δατ, νιώθω ακόμα κάπως σαντ, τζιαι όσο πλησιάζει το καλοτζαίρι πλησιάζει τζιαι η εγχείρηση της μάδερ ντίαρεστ.Άλλο άγχος για τζίνο.
Βασικά φοούμαι το τζιαι τζίνο, τζιαι γι αυτό για να με το σκέφτουμαι προσπαθώ να τα μουδιάζω όλα.Βασικά παραπάνω τα συναισθήματα μου, για να μεν σκέφτουμαι ούλη μέρα σενάρια sci-fi, επειδή εμένα οργιάζει αλά ρωμαϊκά ο νους μου, εν καλύτερα να παλιμπαιδίζω τζιαι να ζιω λίο πιο κέαρ-φρι παρά να βασανιούμαι.

Επίσης, κάτι τελευταίο τζιαι έννα πάω μπακ του γουόρκ Ντάιαρι, τούντην εφτομάδα είμαι σέμι-μόνη στο γραφείο γιατί δε κάουντες Σαμπινόφσκα (άκα δε γκρέιτεστ μποςς έβερ) επίε Ελβετία για μπίζινεςς, πάλε, τζιαι έμεινα εγώ δαμέ στη δουλειά με τους κάττους μας. (ναι έχουμε κατούθκια στη δουλειά τζιαι πριν καμιά εφτομάδα εγέννησε μας η Λίντα μας, το δεκαμηνιάτικο λέιτεστ εντίσιον της γατίσιας συλλογής μας).
Αν τζιαι μεταφέρω κουθκιά τζιαι διπλώνω ρούχα για το ξεπούλημα του δειγματολογίου μας, θκιανέφκουμε μες τη βλογόσφαιρα για να περνά η μέρα.

Νέξτ γικ πάλε Ντάιαρι. Peace out μέχρις τότε. =)

Monday, 9 May 2011

Some people ain't no damn good!


Some people just see you as a 24/7 outlet where they can roam and snatch everything from you whenever they please.

Some people use their “charm” to seduce you with a fake honesty of self, making you trust them, only to betray and hurt you after.

Some people say they respect you for being different, but forget to treat you as an equal human being.

Some people gamble on your kindness and your sincerity to go ahead in life.

Some people, didn’t used to be you, my friend. You claimed to be my friend.

Then why are you turning into “some people” leaving me in the corner alone?

Why do you choose to offer me misery and indifference, when all I gave you is kindness and honesty?

Someone people, just ain’t no damn good.

Saturday, 7 May 2011

Μηδέν



"I have been depressed since i opened my eyes in that very simple truth that changes everything...nothing really matters!"
~(quote attributed to Seeker)

Τα πάντα στη ζωή μας μπορούν να μετρηθούν με ένα και μόνο αριθμό. Το μηδέν. Όλα είναι μηδέν. Είτε το βλέπουμε είτε όχι.

Έχω φτάσει mid-twenties να περνάω σκυλίσια Σαββατόβραδα, ζητιανεύοντας συντροφιά. Έχω καταντήσει μια σκιά στη δουλειά μου. Έχουν γίνει τα "ανθρώπινα" όνειρα μου αυταπάτες και ανούσιες εικόνες..

Αν όντως είμαστε ένα τίποτα, ισούμαστε με το μηδέν. Θα μηδενίσω το πόνο μου που δεν με αγαπάει κανένα δίποδο, όχι όσο θα μου άξιζε ή θα ήθελα. Θα μηδενίσω το θυμό μου που δε μπορώ να αντισταθώ στις αδυναμίες μου και που δεν έχω τη θράσος και το θάρρος να σταματήσω την εκμετάλλευση των άλλων πάνω μου. Θα μηδενίσω τους δισταγμούς μου για παραίτηση των συμβιβασμένων πράξεων μου για ένα άλλο μέλλον μακριά απο καθετί τετριμμένο και κοινωνικά αποδεκτό.

Είμαι ένα μηδέν. Μηδέν γεννήθηκα. Μηδέν θα πεθάνω. Μηδέν νιώθω. Μηδέν η ύπαρξις μου. Μηδέν όλα όσα μου δίνονται γιατί δε μου δίνονται δωρεάν αλλά με κυρώσεις, με αντίτιμό και πόνο.

Όσο και να παραπονεθώ, όσο και να κλάψω, όσο και να διαμαρτυρηθώ ή να φωνάξω που δε ζω τη ζωή που μου έλεγαν ότι θα μπορούσα να ζήσω, δε θα αλλάξει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα. Όλα είναι μηδέν. Τίποτα δεν είναι ίσον με το μηδέν. Το μηδέν είναι καθολικό και άπιαστο.

Δεν είμαι πεσσιμίστρια ή άτομο που του αρέσει ο αρνητισμός. Απλά έχουν ανοίξει τα μάτια μου και πονάνε πολύ απ' αυτά που βλέπουν...


"Life's but a walking shadow, a poor player,
That struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing."
~ Macbeth

Friday, 6 May 2011

Catch-22



Χτες εκοίταζα το μπλογκ μου (το άλλο μπλογκ μου δατ ις – «Αληθινά Ψέματα») τζιαι έβλεπα τα πράγματα που έγραφα πριν θκιο τζιαι τρία χρόνια. Τζιαι τότε ήμουν ένα άτομο μόνο του ναι μεν, αλλά με πολύ ζήλο, πάθος τζιαι πάντα με τη πεποίθηση ότι εν πρέπει να αφήνουμε ποττέ τους εαυτόυς μας να πέφτει θύμα σε σχέσεις συμβιβασμού (όι κατ’ ανάγκη πάντα ρομαντικές σχέσεις, αλλά γενικά)

Ποτέ εν ήμουν μαζοχίστρια. Τζιαι έχω τρανταχτά πραδείγματα για τούτο. Πάντα απόφευγα την αισθητικό γιατί επονούσε να κάμνω αποτρίχωση με τζερί (ασχέτως αν η μάμα μου εν αισθητικός, πολλά σπάνια πατώ το πόι μου για γουάξιν), πάντα αρνούμουν να φκάλω τα φρίθκια μου (έχουν καλό σχήμα αλλά σ’ ούλη μου τη ζωή ζήτημα να τα έφκαλα μια φορά), σε κομμωτήριο εν πάω για ίσσιωμα ή οτιδήποτε άλλο που να επιφέρει τράβημα τζιαι κασhιάνισμα μαλλιών, κλπ κλπ. Τζίνο που μου ελαλούσασιν ότι είσσιε να πονείσει πάντα ήταν η πρώτη φορά που θα έκαμνα σεξ. Τζίνο επώνησε πιο λίο που την αποτρίχωση ττου μπι όνεστ.

Γενικά εν είμαι φαν του πόνου. Ούτε του σωματικού ούτε του ψυχικού. Γιατί τζιαι στο ψυχικό, μόλις αντιλαβάνουμουν ότι μια κατάσταση τραβά πολλά τζιαι κάμνει μου παραπάνω κακό παρά καλό εσταματούσα την μασhαίρι.

Τωρά εγύρισσεν η ρόδα. Τζιαι ο θύτης (μη χε) εγίνηκεν το θήραμα (μουά).

Έσσιει φάσεις φάσεις που θέλω να φκω τζιαι να αρκέψω να τσιριλώ που εν μπορώ να αλλάξω κάποιες καταστάσεις. Που εν πράττω βασικά για να τις αλλάξω ή που φοούμαι να τις αλλάξω. Κάποτε έτυχε μου να είμαι τέλια φαλλαρισμένη το καιρό του πανεπιστημίου μου (στο δοξασμένο Χαλ – το μαύρο του το χάλι στο Χαλ αλλά τέσπα) τζιαι μια μαύρη νύχτα του σhειμώνα έπιασα αγκαζέ μια φιλενάς μου τζιαι επορευτήκαμε στο μοναξιασμένο, πιο εγκατελελημένο σημείο του πανεπιστημιού τζιαι αρκέψαμε να τσιριλούμε, έτσι για να φκάλουμε το άχτι μας. Αν κάμω έτσι πράμα στη Κύπρο έννα με πέψουν στην Αθαλάσσα ολόισhα (αμήν τζιαι πότε δηλαδή γιατί οι ντοκτορς έχουν καλά ντραγκς για να σε κρατούν σε ένα πεταλουδένιο κόσμο φορ ε λόνγκ τάιμ).

Έννα μου πει κανένας γιατί θκιαλέω μαζοχισμό όβερ σαδισμό; Αφού είμαι η πιο φανατική γκρούπι του Μαρκήσιου Σαδιστή που τα 14 μου. Γιατί τωρά ξαφνικά παίζω το τσιράκι του Μαζόχ;

Γιατί βασικά δεχούμαστε να κάμνουμε εκπτώσεις του εαυτού μας τζιαι αντί να κόφκουμε κάποιες καταστάσεις μασhαίρι, υπομένουμε ηλιθιότητες γιατί πέφτουμε στην αντίληψη ότι η άλλη πλευρά εν κρίμα τζιαι λυπούμαστε τους; Εν εν πιο εγωιστικό να μινίσκεις γιατί θέλεις απλά να γεμίσεις κάποια ψεύτικα κενά με το να συμβιβάζεσαι εξ’ ανάγκης για να νιώσεις ικανοποίηση ότι εν εν εσύ που έννα πληγώσεις τζι έννα παραιτήσεις πρώτος; Οξά εν προτιμέττερο να φύεις εσύ πρώτος που φόβο να με σε αφήκκουν τζίνοι πρώτοι;

Υ.Γ. Όποιος έσσιει όρεξη τζιαι βρίσκετε εις τη Λεμεσό, είμαι διαθέσιμη για τσιρίλησμα ένι τάιμ εντ πλέις. Απλά στείλτε ένα μέιλ τζιαι άι αμ δέαρ!!!

Thursday, 5 May 2011

Cats vs Dogs


Εβρέθηκα σε μια παρέα τις προάλλες τζιαι ήνταλοις ήρτε η συζήτηση πάνω στην αγάπη των κάττων τζιαι των σhίλων. Η μια πλευρά ήταν υπέρ της αγάπη των σhίλων επειδή υποστήριζε ότι η αγάπη των κάττων εν εφήμερη τζιαι ότι με το που άφηκες τον κάττο νυστηκό επί τρεις μέρες ο κάττος εν θα ξανάρτει κοντά σου. Δηλαδή έννα πράμα αγάπη συμφέροντος. Ότι φάμε, ότι πιούμε, τζι ότι αρπάξει ο κώλος μας, που λέει και η παροιμία.

Μιας τζιαι είμαι άνιμαλ λάβερ (εντ φρίκ να προσθέσω), εν θα μπορούσα ποττέ να θκιαλέξω ανάμεσα στα θκιο για να είμαι ειλικρινής. Είχα τζιαι κάττο σαν κατοικίδιο τζιαι σhίλο. Τωρά διανύω την περίοδο του σhίλου. Εν γεγονός όμως τζιαι πρέπει να το παραδεχτώ ότι με τον σhίλο μου εσυνδέθηκα πολλά παραπάνω παρά απ’ ότι με το κάττο μου (θεός μακαρίσει την Φλαφούα μου όπου τζι αν έννι νάου).Νομίζω ο λόγος για τούτο όμως έννι επειδή το καιρό που είχαμε το καττούι σπίτι ήμουν τζιαι πιο μιτσιά τζιαι εν επολοκαταλάβαινα θέμας.

Αλλά ένιγουεϊς. Πίσω στο θέμα μας. Είχα σκοπό να κάμω σύγκριση με την αγάπη των κάττων τζιαι των σhίλων ότι έτσι εν τζιαι η ανθρώπινη αγάπη, more or less. Για παράδειγμα:

**Ένας άνθρωπος μπορεί να έσσιει τη τάση να αγαπά αλα γατίσια. Με άλλα λόγια να πίνει, να τρώει, να τρίφκεται, να σε γλυκοθωρεί τζιαι να σου κοντοσυνάεται μόνο όταν τον βολέφκει. Μόλις αισθανθεί ότι παίζει μια αδιαφορία από το άτομο που τον φροντίζει, αμέσως ψάχνει για άλλη αγγαλιά τζιαι παίζει σε άλλα ταμπλό. Ο άνθρωπος-γάτος εν ανεξάρτητος, φιλόδοξος, φιλήδονος, καιροσκόπος, αγαθιάρης, υλιστής, τρυφερός (όταν τον βολέφκει οφ κορς), τζιαι ήρεμος. Παίζει το κουλ τζιαι άνετος, ότι εν βασιλιάς σε βασίλειο, τζιαι ότι ο κόσμος εν τζιαμέ για να τον κανακεύει τζιαι όι το αντίθετο. Μπορεί φυσικά τούτος ο άνθρωπος να έσσιει μόλτιπολ πάτρονους τζιαι αγκαλιές, έτσι απλά για να με βρεθεί ποττέ ξεκρέμμαστος, ιν κέις τον βαρεθούν τζι αποφασίσουν ότι εν τους κάμνει. Αυτές τις μόλτιπολ σχέσεις τις ονομάζει εγγυήσεις.

** Ο άνθρωπος που αγαπά αλα σκυλίσιο τρόπο εν πιο ζωντανός. Βασικά τούτοι οι άνθρωποι-σκύλοι έχουν τα χαρακτηρηστικά της πίστης, της απόλυτης αφοσίωσης στο μάστρο τους. Εν λοξοδρομούν τζιαι εν πιέννουν που τον ένα μάστρο στον άλλο. Εν πάντα χαρούμενοι, τζιαι με άπλετο φως για ζωή τζιαι παιχνίδι. Ακόμα τζιαι όταν ξιχάσεις να τους δώσεις προσοχή, τζίνοι καρτερούν υπομενετικά τζιαι πιστά μέχρι να έρτεις πίσω κοντά τους. Θέλουν να τους έσσιεις ανάγκη τζιαι να τους αφιερώνεις χρόνο. Εν τρυφεροί τζιαι αγαπησσιάρηδες τζιαι πάντα πρόθυμοι να ακολουθήσουν διαταγές τζιαι κανόνες. Μερικοί τούντους ανθρώπους λαλούν τους θύματα γιατί απλά μπορούν να υπομένουν πολλά τζιαι πάλε να σε αγαπούν εξίσου το ίδιο πάντα.

Η βασική διαφορά μεταξύ κάττων τζιαι σhίλων είναι στο τρόπο αγάπης. Οι μεν κάττοι θα σου δώσουν την αγάπη τους όποτε τζίνοι ορίσουν, δηλαδή βάλλουν τζίνοι τους κανόνες σε μια σχέση, ενώ οι δε σhίλοι θα σου δώσουν την αγάπη τους χωρίς να ζητήσουν αντάλλαγμα, τζιαι θα σε αφήκουν εσένα να πάρεις τα ηνεία της σχέσης σας. (κάτι σαν την αψεγάδιαστη αγάπη που λέμε).

Αλλά τζιαι πάλε, γνωρίζωντας τζιαι αναγνωρίζωντας τα χαρακτηρηστικά της κάθε αγάπης εν μπορώ να θκιαλέξω μεταξύ κάττων τζιαι σhίλων. Για παράδειγμα:

**Προχτές το πρωί που επερπατούσα στη δουλεία είδα ένα κύριο τζιαι τη κυρία του μες το δρόμο να εν αναστατωμένοι τζιαι τον έφηβο γιο τους λίιο πιο ξόμακρα τους, να φωνάζουν το όνομα ενός σhίλου, πιθανότατα του δικού τους. Εγώ εκατάλαβα για ποιο σhίλο εκάμναν σαν τους υστερικιούς, γιατί συνήθως τα πρωινά βλέπω το γιο τους να τον φκάλει για βόλτα. Κατά διαβολική σύμπτωση λίιο πριν συναντήσω την αναστατωμένη οικογένεια είδα το σhίλο λίιο πιο πάνω σε ένα γειτονικό σπίτι να χαμουρεύται με έναν άλλο σhίλο, ήσυχος τζι αμέρημνος. Εσταμάτησα, έφκαλα τα χεντφόουνς που τ’αφκιά μου τζιαι ερώτησα τα πλάσματα αν εψάχναν για το σhίλο τους (επερίγραψα τους τον τζιαμέ θκιο ππαλλίες) τζιαι έδειξα τους προς ποιαν κατεύθυνση ήταν ο σhίλος. Η αγωνία τζιαι ο τρόμος στα μάθκια, της μάνας ειδικά, ότι εχάσαν το σhίλο τους, ήταν σάννα τζιαι εχάσαν μέλος της οικογένειας τους (που πιθανότατα έτσι να έννι γιατί τζιαι εγώ τζιαι η φαμίλια μου τη σhιλούα μας έτσι την βλέπουμε, memeber of the family).

**Που την άλλη έτυχε μου το εξής περιστατικό σήμερα: καθώς επερπατούσα να πάω στη δουλειά (ναι πάλε! αφού ούλο περπατώ για τη δουλειά μου), τζιαμέ που είχα το BFBS τζι άκουα τη μουσικούδα μου αμέριμνη γυρίζω τη κκελλέ μου δεξιά τζιαι στα κάτζελα ενός σπιθκιού τι να δω; Έννα κάττο με πιασμένο το πόι του, στριφογυρισμένο καλύτερα να πω το πόι του μες τα κάτζελα. Στην αρκή μα το θεό (χου) ενόμισα ότι ήταν πατσαούρι ο κάττος τζιαι ότι είχα ψευδαισθήσεις. Εκοκκάλοσα. Επάγωσα. Επροσπάθησα να τον βοηθήσω. Ο κάττος επίενε να με τσαχνιάσει, έκαμνε μου «χααααααααα» (επροσπαθούσε να αμυνθεί που το πόνο το καημένο). Στο πεντάλεπτο πάνω έρκεται η μαστόρισσα του σπιθκιού τζιαι θωρεί με που προσπαθώ να βοηθήσω το κάττο. Ερώτησα την αν εν δικός της τζιαι είπε μου όι, τζιαι ότι ήταν τζιαμέ που το πρωί έτσι κολλημένος. Ερώτησα την γιατί εν έκαμε κάτι για να τον βοηθήσει, καμιά απάντηση. Ερώτησα την να προσπαθήσουμε να τον φκάλουμε, τζιαι γυρίζει με ένα μπλαζέ ύφος τζιαι λαλεί μου "μα έννα τα καταφέρουμε;". Αλόου ας πούμε. Εν τζιαμέ που το χάραμα του φου το κατούι τζιαι εν έκαμες κάτι να το βοηθήσεις;;;;;; Τέσπα. Στα πολλά, τζι αφού είδαμε τζι απο-είδαμε, ήρτε τζιαι μια άλλη γειτόνισσα τζιαμέ τζιαι εποσσεπάσαμε τα μάθκια του κάττου για να με μας θωρεί, τζιαι ετραβήσαμε του το ποούι του σιγά σιγά τζιαι ελευθερώσαμε το. Φυσικά έφκαλε γαίμα το φτωχό, εσσέστηκε πάνω του τζιαι μόλις είπε πτουξ ελευθερία έσσισε του βούρου σε μια γειτονική χωράφα. Να σημειώσω επίσης ότι η γυναίκα στης οποίας τα κάτζελα επίαστηκε ο εν λόγο κάττος έσσιει τζιαι έννα μιτσί σhιλούι (χρώματος χρυσαφί) τζιαι φένεστε μου εν το ταίζει το φτωχό γιατί τα ποούθκια του λυγίζουν που τη πείνα, έτσι όπως σα κάτι μωρά της Αφρικής που βλέπουμε συχνά σε φώτος, τζιαι κουτσανίσκει θέμας. Όταν την ερωτήσαμε τι έσσιει το σhιλούι τζι αν εν καλά πάλε με ένα απαθές ύφος γυρίζει με μιαν αναίδεια τζιαι λαλεί μας «μεν ανυσηχήτε για τζίνο, εν μια χαρά τζίνο». Ναι ήντα ξέρω πολλά μια χαρά (μάι αςς). Άσε που άρκεψα τζιαι κάμνω κονσπίρασι θίορι ότι μάλλον εν τζίνη που τα βασανίζει τα καημένα τζι υποφέρουν τόσο. Αλόπως να πιάσω το Κανάλι 6 να μου πουν που μπορώ να απευθυνθώ για το καημένο το σhιλούι γιατί εν νομίζω να επιβιώνει τζιαι πολλά μες τζίντο σπίτι.

Ένιγουεϊς...απλά τζίνο που θέλω να πω, τζιαι πολυλογώ τζιαι μακρυγορώ, ως συνήθως, έννι ότι η αγάπη ενός ζώου εν νομίζω να μετριέται, προσωπικά. Το κάθε είδος τζιαι το κάθε ζώο αγαπά με το δικό του τρόπο. Ναι εν αλήθκεια ότι ο κάττος αμέ τον ταίσεις ένα σου γυρίσει το κώλο του τζιαι να σε κλάσει τζιαι να φύει (πιο πιθανόν) αλλά μπορώ να επιβεβαιώσω εκ πείρας ότι ένας κάττος μπορεί να αγαπήσει εξίσου το ίδιο όπως ένας σhίλος το μάστρο του. Απλά εν θκιο διαφορετικές αγάπες, με πολλά διαφορετικούς όρους αγάπης. Ο μεν βάλει όρους, ο δε αφήνει σε να βάλεις εσύ τους όρους.

Προσωπικά για άνθρωπο θα εθκάλεα ένα μιξ τούντον θκιο χαρακτηρηστικών, να εν πιστός τζιαι να με αγαπά με έναν ίσο τρόπο, όι όποτε θέλει μόνο τζίνος ή όποτε θέλω εγώ. Το πόιντ εν εν να αγαπάς μόνο με τους δικούς σου ή τους δικούς του όρους, αλλά τζιαι με τους όρους τζιαι των θκιό.

Γι αυτό λέιντις εντ τζέντλεμεν, να αγαπάτε τζιαι του κάττους σας τζιαι τους σhίλους σας equally! It’s the only way someone can love honestly and with respect..



...τζιαι για να μεν λέμε ότι οι σhίλοι με τους κάττους εν τα πάσιν ποττέ καλά!

Wednesday, 4 May 2011

Εβδομήντα τρία τοις Εκατό (73%)


Έχτες που λαλείτε τζιαμέ που κάθουμουν τζιαι έβλεπα μιαν αμερικιανιά σειρά (ie κοίτα Desperate Housewives, Brothers & Sisters και συναφή) έπιασε με μια καταθλιψάρα του άλλου κόσμου. Όντας πολλά συνειρμικό άτομο άρκεψα να σκέφτουμαι τη ζωή μου τζιαι που σκατά οδεύει τζιαι στο πεντάλεπτο πάνω (τζιαι με το που ακούω το πάρα κάτω τραγούδι) έμπηξα τα κλάματα.

Εν μπορώ να εξηγήσω την αιώνια κυκλοθυμία μου. Αλλά ξέρω ότι εν πάω πολλά καλά λέιτλι. Πάλε! (ναι ρε, πάλε, ήντα σε κόφτει εσένα;)

Τζιαι τζιαμέ που εσυζητούσα με έναν κολλητό μου, εξίσου μούντι λέιτλι, εκότταρε μου ένα τεστ για το άγχος τζιαι τη κατάθλιψη. Το εντ ρισόλτ μου εφκήκε 73%. Ναι κύριες και κύριοι. Ακόμα λίιο τζιαι δε τα γλυτώνουμε τα βαρβατουρικά. Εν πολλές φορές που εσκέφτηκα να πάω σε ψυχολόγο. Αλλά ότι μου κάμνει το μπλογκ μου έννα μου κάμνει τζιαι ο ψυχολόγος. Άσε που το μπλογκ εν με χρεώνει θέμας. Εν τζιαι το οικονομικό μες τη μέση. Αμ πως..

Αν τζιαι για να είμαι ειλικρινής εν επερίμενα κανένα τεστ για να μου πει ότι πάσχω που κατάθλιψη. Βασικά το ανιψάκι μου (το μικρό της οικογένειας ο άντρακλας μας) ελάλε μου μάλλον ότι εν μανιο-κατάθλιψη που έχω, αλλά με το κάμουμε θέμα. Επρόσεξα όμως ότι κατάθλιψη παθαίνω όποτε είμαι μόνη μου στη Λεμεσό (ακα να μεν έχω τους φίλους μου κοντά μου). Τζιαι στο Λονδίνο φυσικά ήμουν μόνη μου (όκεϊ εσυγκατοικούσα με φίλους που το πανεπιστήμιο μου όμως) αλλά εν ήμουν ποττέ τόσο ντάουν. Τωρά τραφκούμε να συνεχίσω τη ζωή που κάμνω. Λαλείτε να εν η Κύπρος το πρόμπλεμ τζιαι όι εγώ; Ή μήπως ένα κόμπο τζιαι των θκιο;

Έσσιει τζαιρό που πρέπει να κάμω κάτι τζιαι απλά εν έχω τα κότσια να το κάμω. Εν η πρώτη φορά στη ζωή μου που I’m second guessing myself and I feel like I can’t pull through. Οφ κορς ούλα ξεκινούν που το συναισθηματικό/ψυχολογικό τομέα αλλά τέσπα.

Εν τζιαι βρίσκετε η ίσσια μου. Θκιο μέρες έσσιει που ήρτα πίσω δουλειά τζιαι νομίζω πως δουλέφκω ασταμάτητα δαμέ τζιαι 30 χρόνια. Ήντα αχάριστο πλάσμα που είμαι, έννε;

Εν εν ότι εν εκτιμώ τούτο που έχω. Κάθε άλλο. Απλά πεθυμώ λίιο άξκξιον. Λίη πρόκληση για να μου δώσει ενέργεια.

Τζιαι ναι. Που λαλείτε. Ακόρντινγκ τούντου τεστ που έκαμα είμαι όντως ένα κατά-θλιμμένο άτομο...λαλείτε να αρκέψω να κλαίω τζιαι εγώ σα το Ξανθόπουλο όπως έκαμνε στις μελό ταινίες του; (παναίτσα μου εν τον πάω καθόλου τζίντον άνθρωπο. Ούτε emo να ήταν. Ήντα εν υπήρχαν οι emos μπακ δεν. Λαλείτε να εν ο Ξανθόπουλος που άρκεψε το τρεντ;)

Τζιαι το εψεσινό κλάμα έπιαμε γιατί (α) ούλοι εκαλομάθασιν τελευταία τζιαι ζητούν μου ριάλλα σάννα μου τζιαι έχω τη κότα με τα χρυσά αφκά τζιαι κάθε πρωί κάμνει μου προντιούς ένα μάτσο ευρωπουλλάκια, (β) γιατί έβλεπα συνέχεια φιλιά τζιαι χαιδολογήματα σε τζίντη αμερικανιά τζιαι ελέα «θελώ τζιαι εγώ φιλούι» τζιαι (γ) γιατί εν Μάης (γαμώ την Ελένη τη π**** μου μέσα) τζιαι ακόμα έχουμε βροσσιές τζιαι συννεφκιά. Πλας εκάμαν όλοι αμπάντον σσίπ γιατί επίε ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του τζιαι έπεσε βαθιά σιωπή (που τραουδά τζιαι ο Πουλόπουλος – Θέε μου μα τι εν τούτα που μου έρκουνται σήμερα;).

Ένιγουεϊς...περνώ κρίση, είμαι ντάουν τζιαι εν έχω όρεξη για τίποτε εχτός που τους φίλους μου. (καλά τζιαι τη σσιλλούα μου)

Αυτά.

Βίβα λα καταθλπτικ!!!


Πρίζον Μπρέικ


Οϊ εν εν για τη τηλεοπτική σειρά που αναφέρεται ο τίτλος.
Βασικά ο τίτλος είναι για τη φυλακή που ζει ο κάθε άνθρωπος.
Ο καθένας απο μάς που ζει σε μια φυλακή.
Φαινομενικά ούλες οι φυλακές εν όμορφες άμα τις παρατυράς απ’ την απ’ έξω.
Γυαλιστερές, πλούσιες, με πολλά να προσφέρουν. Άνεση, ζεστασιά, ασφάλεια, κατανόηση.
Εν μώλις τολμήσεις τζιαι έρτεις πιο κοντά, τζιαι εισχωρήσεις καλά στα μπουντρούμια μιας φυλακής που αντιλαμβάνεσαι πόσο βαθκιά έννι.
Τζιαμέ ανακαλύπτεις πόσο σκοτάδι τζιαι πόνος υπάρχει μες τζίντη φυλακή.

Λαλούν ότι ο καθένας που μας θκιαλέει τη δική του φυλακή.
Τζιαι ότι με το που φέφκεις που ένα σημείο που επίστεφκες ότι ήταν φυλακή αντιλαμβάνεσαι πόσο λάθος είσσες.
Εν άμα χάσεις κάτι που μετά βλέπεις το πόσο παραμυθένιο τζιαι όμορφο ήταν τζίνο που εμισούσες ιν δε φιρστ πλέις.

Φυλακισμένοι είμαστε ούλοι πιστέφκω. Ουάν γέι ορ ανάδερ.
Εν εν θέμα ανεξαρτησίας τζιαι αιώνιας περιπλάνησης μακριά που κάθετι ανθρώπινο που σε αποδεσμεύει απο τα γόρδια δεσμά σου.
Αλλά εν κάτι πιο βαθύ. Κάτι πιο πολύτιμο.
Εν σαν μια αέναη μάχη που επικρατεί μέσα στον κάθε άνθρωπο.
Όπου τζιαι να πάεις έννα κουβαλάς μαζί σου κομμάθκια που τους δαίμονες σου.
Επειδή είσαι άνθρωπος ποττέ εν θα μπορέσεις να είσαι ολοκληρωτικά ελεύθερος.
Πάντα θα υπάρχει κάτι γίηνο να σε εγκλωβίζει.
Τζιαι τούτη εν η ματαιότητα μας.

"What we achieve inwardly will change outer reality."
~ Πλούταρχος

Πρόσφατα εμίλησα με ένα φίλο μου για το θέμα της φυλακής.
Η πραγματική ελευθερία πηγάζει πάντα απο μέσα προς τα έξω.
Το τι σκεφτούμαστε εμείς σα φυλακή μπορεί να εν μόνο η ψευδαίσθηση που δημιουργούμε για τα πάντα γύρω μας.
Ίσως να προσπαθούμε να ξεφύγουμε γιατί οι ανθρώπινες φυλακές που επικρατούν στη ζωή μας, επιβάλλαν μας τες – είτε με την εμφύτεψη κάποιων στερεοτυπικών ιδεών, είτε με τον εξαναγκασμό κάποιων καταστάσεων-.

Τζιαι άτε όκεϊ πες ότι εν αντέχεις μια (σ)κατάσταση (to quote Ingenue), τζιαι θέλεις να αποδεσμεφτείς.
Τζιαι βρίσκεις το κουράγιο, τζιαι το ψυχικό σθένος τζιαι ανατρέπεις τα ούλα τζιαι γιού σπλιτ, τζιαι φέφκεις.
Ε μετά; Ελευθερώθηκες μετά;
Έννα γινούν ούλα μέλι γάλα;
Τζι αν τζίνο που έρτει μετά το μετά εν τζι που τα σκατά τζι απόσκατα;
Ήντα που γίνετε μετά; Λαλείς «ου, εκάτσαμε πάνω;».

Πότε εν συνετό να εγκαταλείπεις μια (φαινομενικά) φυλακή;
Αξίζει; Τζι αν ναι, η επόμενη κατάσταση πραγμάτων που θα έρτει εν θα γινεί τζιαι τζίνη φυλακή με κάποιο τρόπο αργά ή γρήγορα;

(- για το μετά που μάχουμαι συνέχεια θα παραπέμψω όντως στη τηλεοπτική σειρά Πρίζον Μπρέικ, μιας τζιαι εν ένα τέλειο παράδειγμα για να δούμε ότι απλά τζιαι μόνο επειδή φέφκεις τζιαι αποδράς που μια φυλακή εν σημαίνει ότι είσαι πραγματικά ελεύθερος.-)

Ελεύθεροι είμαστε στο μυαλό μόνο.
Στα ανθρώπινα είμαστε πάντα φυλακισμένοι.

Tuesday, 3 May 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.4


Ντίαρ Ντάιαρι,

Ναι ναι ξέρω.
Έσσιει θκιο φτομάδες να σου πέψω λεκτικό τζιαι νόμισες ότι με κατάπιε καμιά ρουφήχτρα.
Γελλ, τού μπαντ φορ γιού δαχαμέ είμαι κόμα.
Αλάιβ εντ κίκινγκ. Τρόπος του λέγειν δηλαδή γιατί εν πορτοκλωτσώ χωρίς λόγο εγώ.
Ήντα που είμαι, καμιά άλογα τζιαι ένα πορτοκλωτσώ έτσι επειδή μου έφεξε;
Άστο μεν το απαντήσεις τούτο. Εν με συμφέρει.

Στα νιους μας νάου.
Το πάσκα ήρτεν, επέρασε, σουβλούδα δεν εφάγαμε (χεστήκαμεν ένιγουεϊς)
Εβάψαμε τζι αφκά, εκάμαμε τζιαι το Γριστός Ανέστη.
Προσωπικά τζι αν θέλεις ντιτέιλς του πάσκα μου ΕΝ ΕΚΑΜΑ ΤΙΠΟΤΕ!
Το Γριστός Ανέστη μου έκαμα το με τη σσιλλούα μου που έτρεμε το φτωχό γιατί τα κωλόπαιδα εβάλαν τη μια τσάκρα πίσω που την άλλη.
Τζιαι όντας ΥΠΕΡ-ευαίσθητη η πριγκιπέσσα Συσσέγκο, έτρεμε σα τον κομπρεσσέρο επί τρεις ολόκληρες ώρες.Το μόνο που την ηρέμα ήταν άμα της ετραγουδούσα το Χριστός Ανέστη άσμα!Ποιού να το πεις; Δε κάβλες που έσσιει ο σσίλλος.

Εεε τζιαι μετά το πάσκα εχορκοϊριζα ούλη μέρα με φίλους.
Πάλε κάμνωντας τίποτε.
Οι γονιοί επικρήσαν, εκυστήσαν.
Η μάνα μου έκαμε μου παράπονο εψές ότι εν τους διώ σημασία πλέον.
Τζιαι λαλεί μου «άισμε εμένα. Ο παπάς σου στενχωρκέται πολλά που εν τον κάμνεις παρέα τζιαι εν του αστειέφκεις πιον.»
Ου γαμώ λέω που μέσα μου. Αλλά τ’ ανάθεμα τι να κάμω.
Εν μπορώ να προσποιούμαι ότι είμαι μες τη τρελή χαρα 24/7. Αφού εν είμαι.
Τζιαι εθώρουν τον όνειρο εψες τη νύχτα.

Πρίζει μας τα τζιαι ο κολότζαιρος τζιαι ούτε θάλασσα μπορούμε να πάμεν κόμα.
Φακ μάι λάιφ.
Οι φριέντς εφύασιν πάλε.
Ήρταν εκάμαν ητά το πάσκα τζιαι τωρά εν ρηπή οφθαλμού τζιαι νεφέλη αέρος εχαθήκασιν πάλε.
Εε μαθήματα βλέπεις. Νομίζω πρέπει να σταματήσω να κάμνω παρέα με φοιτητές.
Ούλο έρκουνται, φέφκουν, ξανάρκουνται, ξαναφέφκουν.
Ούφου τα γέριμα. Εν κάθουνται ένα τόπο. Εζαλίσαν με.
Τζιαι μένα τζιαι τη ψυχολογία μου. Ένιγουεϊς..

Για το γάμο του θετού αρφού μου νάου(ναι έχω φαντασιώσεις ότι είμαι το θετό χαμένο παιδί της Νταϊάνας τζιαι αποκαλώ τον Γουίλιαμ bro μου – λολ?)
Ναι. Αυτά που λαλείτε για το γάμο του μπρο.
Εεε καλά. Μια παρέλαση υπερφύαλου πλούτου για να μας δείξουν πόσο αδαής εν ο κόσμος της Αγγλίας που χειροκροτούν τζιαι σσιέρουνται με τα καμώματα της μοναρχίας. Ας πούμε αντι να τους φταίτε που το οικονομικό σας σύστημα χωλαίνει μέρα με τη μέρα τζιαι η ανεργεία έφτασε στα πόσα εννι ξέρω τζιαι εγώ εκατομμύρια, εσείς κάμνετε τουρνουά ποιός εννα φορείσει το πιο γελίο καπέλο που πέρκι να στοιχίζει το χρονιαίο μεροκάματο ένος μέσου αστού.
Ντανγκ! Βίβα λα μόναρκι (μάι αςς)
Εν καμιά επαναστασούδα που θέλετε τζιαι εσείς ρε αγγλούθκια να φέρετε το νου σας.
Οϊ να παντρέφκεστε σαν τους σελέμπριτις τζιαι να κάμνετε σσόου τα καπέλα τζιαι τις τιάρες σας στο E! Entertainment.
Τζιαι φουμίζεστε ότι έσσετε τζιαι κάποιες αρχές. Αρχές μάι αςς. Ένιγουεϊς..(πάλε – μα πολλά ένιγουεϊς λαλώ σημέρα οξά φένεστε μου;)
Γοτέβερ εν συζητώ για τους βασιλικούς άλλο.
Ούλοι στη γκιλοτίνα τζιαι κανεί.

Ας πάμε σε πιο «ευχάριστα» νέα Ντάιαρι.
Ναι εν αλήθκεια. Εγίνηκε καπούτ ο Οσάμα.
Οϊ ο Ομπάμα καλέ. Ο Οσάμα λέμε, ακα Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Ναι. Άλλο μάι αςς τούτο. Εφκήκαν τζιαι είπασιν οι Αμέρικανς ότι τον εσκοτώσαν τζιαι εγίνηκε του φόρθ οφ τζουλάι στην Αμερική.
Σάννα τζιαι εκάμαν τίποτε γουάου. Οι ήρωες (μη χε).
Ήντα σήμερα άκουσα στα νέα ότι η φότο (αχ αυτή η περιβόητη φότο) του Οσάμα εγίνηκεν φότοσσοπτ (photoshopped) που ένναν αθκιασερό τζιαι τωρά η βουλή στην Γουάσινγκτον εν πιστέφκει ότι εν πραγματικά ντεντ ο λίντερ της Αλ-Κάιντα.
Τζιαι για τούτο προσωπικά χέστηκαμε.
Γιατί οι Αμερικανοί εν σαν μια χαζοβιόλα γυναίκα που ούλο προσοχή θέλει τζιαι έτσι σκαρφίζεται τεχνάσματα για να στρέψει ούλα τα βλέμματα πάνω της.
Αμ δε! Εν σου κάμνω τη χάρη Μις Αμέρικα. Να κυστήσεις τζιαι να χτυπάς το πισινό σου πας το μάρμαρο τρία μερόνυχτα.

Ιν άδερ νιους. Επλακώσασιν τα προσκλητήρια.
Ο καιρός μπορεί να παίζει κούτζια τζιαι να μεν μας αφήνει να πάμε σουίμινγκ ακόμα, αλλά τα προσκλητήρια για γάμους, βαφτίσεις τζι αρραβωνιάσματα πέφτουν σύννεφο.
Έτο είδαν οι πλείστοι ήλιο τζιαι εμυριστήκαν ότι εσωρωφτήκαν ριάλα στη πούγκα μας τζιαι αθυμηθήκαν μας οι πέντε γωνίες της Κύπρου.
Γιατί ούλοι καλλιούν σε μόνο άμα παντρέφκουντε τζιαι όταν βαφτίζουν κανένα που τα μόμολα τους;
Εγώ ευχαρίστως θα εδέχουμουν τζιαι προσκλήσεις για χωρισμούς τζιαι διαζύγια.
Τζιαμέ να δεις ευρωπουλάκια που θα πλήρωνα. (είδες που γίνουμε κυνική πάλε Ντάιαρι μου;)Someone please stop me. Εν με κοντρολάρω πιον.

Στα πιο λέιτεστ νιους μου. Έχω δεύτερες (τζιαι τρίτες άμα λάχει) σκέψεις αν θα κάμω σάμμερ χόλιντεϊς τελικά.
Εσχεδίαζα να ανεβώ εις τας Αγγλίας αλλά τελικά έννι ξέρω αν θα πάω.
Θέλω οφ κορς μιας τζιαι εν η μάνα πατρίδα μου.
Αλλά επειδή σορόφκω μάνεϊ για να κάμω ένα γκραντ εσκέιπ σε κάποια φάση είπα να το παίξω συνετή τζιαι να με μπω σε αχρείαστα έξοδα.
Έτσι τζι αλλιώς 1000% έννα πάω τα χρίστμας όποτε έννα προσπαθήσω να ποκάμω ως τότε.Εν βάλω το σσιέρι μου στη φωθκιά όμως Ντάιαρι γιατί ξέρεις ήντα διαλείψεις με πιάνουσιν φάσεις φάσεις τζιαι κάμνω αμπάντον σhιπ στα καλά του καθουμένου.

Ανάλογα με τις λόξες μου έννε;

Χάτε θκιο φτομάδες που έσσιει να γράψω σήμερα έφκαλα το άχτι μου Ντάιαρί μου.Μεν με ασυγχτηρήσεις. Εν που τη στέρηση.

Αν έχω τζι άλλα νιούς για τους γελείους βασιλικούς, τους ψεύτικους Οσάμα τζιαι για τίποτε θέματα καρδιάς (ναι χτυπά τζιαι τζίνη τ’ ανάθεμα, τι να την κάμω μια που την έχω) έννα σου πέψω νιους λίαν!

Όρε βουάρ ντίαρ προς το παρών!





(Can't wait! Ούφου!)