Friday, 29 April 2011

Ζητιανεύοντας Στιγμές



Λίγο πολύ τούτο κάμνουμε το ούλοι. Τουλάχιστον στην καθημερινότητα μας. Εγώ κάμνω το με τα συναισθήματα. Επειδή ποτέ καμιά επιβεβαίωση δεν είναι αρκετά πώς να το πω εις βάθους που να σου δίνει εγγυήσεις για μια ζωή, γιατί τίποτε εν διαρκεί για πάντα φυσικά, έτσι εν πιστέφκω στα συναισθήματα. Ζω μόνο με στιγμές.

Οι συγκυρίες τζιαι οι καταστάσεις φυσικά με αναγκάσαν να το κάμνω τούτο γιατί μέχρι τωρά εν εστάθηκε πλάσμα δίπλα μου που να εν σταθερό εκτός που θκιο κολλητούς μου. Νόου μάττερ δε ντίστανς, νόου μάττερ δε σπέις, εν πάντα τζιαμέ.

Αλλά για συναισθήματα ζητιανεύω πάντα στιγμές. Τζιαι άι αμ σικ εντ τάιαρντ οφ ιτ γιατί εν μπορώ να ζω τη ζωή μου με ψίχουλα τζιαι συμβιβασμό. Τζι’ όμως κάμνω το.

Έναν άτομο όμως που τον κοινό μου περίγυρο είπε που όμως πριν λίιες μέρες ότι έχω τόσα πολλά όμορφα πάνω μου που εν πρέπει να συμβιβάζω εγώ η ίδια τον εαυτό μου. Ότι εν μπορώ να συνεχίσω να ζητιανεύω στιγμές ευφορίας τζιαι χαράς. Τζιαι ότι αξίζει μου να έχω κάτι συνεχές με εγγυήσεις που μετρούν.

Αν τούτο είναι όντως αλήθκεια γιατί εν έρκεται τζίνο το συνεχές όμως; Γιατί να πρέπει να περάσω από ένα κενό απουσίας τζιαι απομόνωσης να το καρτερώ να έρτει; Τζι αν όντως ιτς ον δε γέι, εν μπορώ να ζω τις πρόσκαιρες στιγμές ευφορίας τζιαι απατηλής χαράς; Μπορεί να εν ψυχοφθόρο τζιαι γενικά αδιέξοδο. Τζιαι όντως μπορεί να πέφτω στη κατηγορία της μαζοχίστριας αλλά χάτε…

Απληστε, ω άπληστε οργανισμέ μου που βουράς πουταπισόν τον πόνο τζι εν λιώνει η μίλλα σου να ησυχάσουμε…τελικά γιατί μας αρέσκει να ζηθκιανέφκουμε στιγμές; Τζιαι αν δεν δεχούμαστε να συμβιβαζούμαστε μπορεί η ανθρώπινη καρδιά να αντέξει τη μοναξιά της αλήθειας ή εν προτιμότερο να ενδίδει στην ψευδαίσθηση της πρόσκαιρης ευφορίας;

Thursday, 28 April 2011

Συνενόηση Βιετναμέζικο Μπιφτέκι



Το λοιπόν. Οι εν εν ρατσιστικό τούντο ποστ τζιαι δεν έχω τίποτε με τους ξένους στην μικρή μας νήσο αλλά εγίνικε το σερουαλιστικό περιστατικό εχτές.

Μιας τζιαι εν διακοπές τζιαι είμαι τζιαι με άδεια που τη δουλειά ήμουν νάκκουριν τεμπέλα να περπατήσω τούντες μέρες (ναι ναι ξέρω λάθος μου αλλά χάτε) τζιαι εχτές το πρωί που εξύπνησα είπα να μεν περπατήσω για να πάω στην τράπεζα αλλά να πω του παπά μου που εν ταχιτζής να με πάρει....- ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ αλλά τέσπα...

Ο φάδερ είναι Πειραιώτης (ακα ναι καλαμαράς μάινους το καλαμάρι) τζιαι έσσιει το κακό σύστημα να καθυστερεί πάντα υπέρ του δέοντος.Ούτε γενέκα να ήταν. Μια ζωή εν θα εν ποττέ στην ώρα του τούτος ο άθρωπος. Έννα σπάσει φούρνος άμα έρτει ο παπάς μου μια φορά στη ζωή του στην ώρα του αλλά ένιγουεϊς ξεφεύγω πάλε.

Που λαλείτε σοοο..ο ντάντιο νταντιε, λαλεί μου το πρωί η ώρα 9.30 να είσαι έτοιμη να σε πιάσω, θα πάμε να πιάσουμε μια κοπέλα βιετναμεζού πελάτισσα μου τζιαι να σε αφήσω εσένα μετά στη τράπεζα. Η ώρα επήγε 9.35. Ο νταντιό νταντιέ άρκησε. Εεεε καλά λαλώ που μέσα μου, συνηθισμένο φαινόμενο εν θα αρκέψω μουρμούρα που τα τωρά.

Ήρτε τέσπα μετά που δέκα λεπτά καθηστέρησης τζιαι έπιασε με τζιαι επορεφτήκαμε προς την αντίθετη κατεύθυνση που εν η τράπεζα για να πιάσουμε τη βιετναμεζούδα. Ον δε γέι κάμνει μου μια ξαφνική στάση στο γκαςς στέισσιον ο νταντιό νταντιέ χωρίς να μου το πει. Οι αζίνες αρκέψαν να βράζουν αλλά εν εφκήκαν κόμα. Η ώρα επίε 9.50πμ. Πάει το όνειρο μου να τελειώσω που τη τράπεζα πριν τες 10πμ.

Μετά που καμπόσο νεκάτωμα, λάδωμα τζιαι καλημέρα στου βετζινατζίες τζιαμέ στην πετρο-λινα, εσυνεχίσαμε για τη πελάτισσα. Η ώρα 9.55πμ. Φτάνουμε στο σύμπλεγμα με τα απάρτμεντς της κοπέλας,πιάνει την τηλέφωνο ο νταντιό νταντιέ τζιαι με τα κατασπασμένα αγγλικά του επροσπάθησε να της πει ότι ήταν πουκάτω που το διαμέρισμα της να κατεβεί.Περνούν 5 λεπτά ούτε φωνή ούτε ακρόαση η βιετναμεζούδα. Με τα πολλά μπαίνει μες το παρκινγκ του κτηρίου ο ντάντιό τζιαι βρίσκει μια συχορκανή της (ακα άλλη βιετναμέζα που εμίνισκε τζιαμε) τζιαι λαλεί της να μιλήσει σε μια άλλη βιετναμέζα στο τηλέφωνο να της πει ότι περιμένει την πουκάτω.

Η ώρα 10.05πμ. Πιάνει το τηλέφωνο η 2η βιετναμεζούδα μάσhετουν τζιαμέ αλλό κανα πεντάλεπτο να συννενοηθεί με την βιετναμέζα νούμερο ένα.Ένιγέις με τα πολλά όκεϊ λαλεί του παπά μου έννα κατεβει τωρά.

Περνά αλλό ένα πεντάλεπτο. Η ώρα 10.10πμ. Βιετναμέζα στον ορίζοντα τίποτις. Περνά τζιάλο πεντάλεπτο. Η ώρα 10.15πμ. Τζιαι να που στο βάθος ξεπροβάλει μια παστούδα κοπελιά. Φτάνει τζιαμέ στο παραθύρι του ταξιού τζιαι αρκέφκει ο σουρεάλ διάλογος μεταξύ του ταχιτζή παπά μου τζιαι της βιετναμεζούδας. Να προσπαθεί ο παπάς μου να της πει στα «αγγλικά» ότι εκανόνισε να τη πάρει στη βιετναμεζούδα νούμερο 3 για να της κόψει το μαλλί της τζιαι ότι έννα πληρώσει το ταξί τζίνη.

Η βιετναμεζούδα ξαφνικά εμεταμορφώθηκε που καλόβολη σε νταβρατισμένο επιχειρηματία που κάμνει παζάρι για το εμπόρευμα του τζιαι εδιαπραγματεύετουν τη τιμή της κούρσας που τα εφτά ευρώπουλα στα πέντε. Η ώρα 10.20πμ. Τζιαι το παζάρι έδινε τζιαι έπαιρνε. Τελικά ενίκησε το Βιετνάμ. Τζιαι ο νταντιό νταντιέ αφού είδε τζι’ απόειδε ελύγισε τζιαι εσυγκατάνευσε στα πέντε ευρωπουλάκια. Κάτι που αν ήμουν εγώ στη θέση του τζιαι έβλεπα ήντα κατάσταση ήταν τούτη, θα έφεφκα. Αλλά ένιγουεις.

Αφού έκλεισε η συμφωνία, εκαρτερούσαμε αλλό δέκα λεπτά τη βιετναμεζούδα να σάσει τα πράματα της. Με τα πολλά ξαναπιάνει την ο ντάντιό νταντιέ να δει που σκατά ήταν τζιαι αν θα έρκετουν τελικά. Η βιετναμεζούδα λαλεί του έλα να με πιάσεις που το πλευρό της πολυκατοικίας, ακα είμαι παράνομη τζιαι για να μεν με δει κανένα μάτι έλα να παίξουμε χωστό μαζί.

Πάμε να τη πιάσουμε που το πλευρό. Ο παπάς να αναρρωθκιέται αν στο τέλος έννα πληρωθεί ή εννα του μείνει τζιαι η κούρσα μισοδότσι. Εγώ να τρώω που πάνω μου που η βιετναμέζα κομμώτρια είδε το μαρκύ μαλλί μου τζιαι να θέλει να μου κάμει παζάρι για να μου το κόψει, τζιαι να έχω τζιαι τη βιασύνη να πάω στη τράπεζα να κανονίσω τες δουλειές μου. Με τα πολλά τζιαι την ενετλώς ντανταϊστική/σουρεαλιστική συννενόηση που επροσπαθούσαμε να κάμουμε τζιαι τζύρης με κόρη με τη βιετναμεζούδα έφτασα με τα σσίλλια στην τράπεζα στις 10.40πμ για να ανακαλύψω ότι τελικά εν εχρειάζετουν να πάω που μιας αρκής γιατί τελικά είχα λεφτά μες το λογαριασμό μου. Φακ μάι λάιφ. Επίε τζιαι η μια ώρα μου μες το δρόμο άδικα.

Με τον ντάντιό νταντιέ έπιασα τον τηλέφωνο αφότου με αφήκασιν να δω αν τον επλέρωσε τελικά η κοπελιά, τζιαι ευτυχώς εκράτησε το λόγο της, αλλά για το χοντρό της παζάρι ο ταχιτζής πατέρας μου είπε της να μεν του ξανατηλεφωνήσει άμα εν θα πληρώνει όσα γράφει το ταξίμετρο.

Τζιαι μες τα πολλά ο παπάς ταχιτζής να γελά τζιαι να κάμνει του κόσμου τα αστεία τζιαι να απολαμβάνει τη δουλειά του. Ήνταλοις αντέχει έτσι καταστάσεις (τζιαι σσιειρότερες δηλαδή) εν καταλάβω. Εμένα ακόμα λίιο να μου πεταχτεί το γαίμα που τα ρουθούνια οϊ να κάμνω τζιαι αστεία της βιετναμέζας που εν τα καταλάβει θέμας.

Τζιαι γι αυτό καλύτερα βαρκούμαι ξεβαρκούμαι άλλη φορά έννα πιάνω τα πόθκια μου, όπως κάμνω άλλωστε συνήθως τζιαι κανεί. Πελλός που ξαναδέχεται να πάει κούρσες. Αλλά το θέμα αυτοκίνητο γαμώτο σπάζει μου τη μες τη Κύπρο. Γενικά το θέμα μεταφορικό. Μπαςς τζιαι κανεί σιόρ. Ή όπως ήδη είπα, περπατάτε ποδαράκια μου. Χάνουμε τζιαι κανά κιλό αν μη τι άλλο.

Tuesday, 26 April 2011

Γνώθι Σεαυτόν



Ένα άτομο εχτές μου είπε την εξής κουβέντα: "Έχεις το γνώθι σεαυτόν τζιαι ξέρεις τι πρέπει να κάμεις για σένα. Ξέρεις την αλήθκεια μέσα σου. Το μόνο που σου έμεινε είναι να τραβήσεις το τσιρότο να φκει. Αλλά εν το κάμνεις. Βλέπεις τζίνο που πρέπει να γίνει, τζιαι απλά εν κάμνεις το επόμενο βήμα".

Έσσιει καιρό τωρά που αναβάλω να φκάλω τούτο το τσιρότο. Κυρίως που φόβο. Φόβο γιατί εν ξέρω τι έννα έβρω πάρακατω. Το επόμενο βήμα μετά που έννα φκει το τσιρότο πρέπει να εν το πένθος λογικά. Ο πόνος. Έτσι ώστε να μπορεί να γιατρεφτεί το σημείο που εκάληφκε μέχρι τώρα το τσιρότο.

Τζιαι κάθουμαι τζιαι αναροθκιούμαι: γιατί να μεν εν ούλα πάλε τόσο απλά όπως ήταν που ήμασταν μιτσιοί τζιαι αν τζιαι είχαμε του κόσμου τα τσιρότα (μεταφορικά τσιρότα) να αφαιρέσουμε που πάνω μας,ετραβούσαμε τα τζιαι εν μας έκοφτε τζιαι τωρά απλά νοιαζούμαστε για την κάθε πληγή που μας αφήνει το κάθε φκαλμένο τσιρότο;

Βασικά γιατί κουβαλούμε τόσο πόνο μέσα μας; Γιατί εν ξεχνούμε όπως παλιά, που απλά επονούσαμε τζιαι επερνούσε μας σε ζήτημα ωρών; Γιατί να έχουν τόση πολύ σημασία πλέον ούλα; Τζιαι τι καθορίζεις εσύ ότι πρέπει να μείνει στη ζωή σου τζιαι να σε βασανίζει τζιαι τι οϊ;

Τίποτε που τα πάρα πάνω εν μπορώ να απαντήσω. Απλά αναρωθκιούμαι τζιαι βαρκούμαι να ασχολούμαι με το πόνο. Προτιμώ να τον βάζω σε ένα μικρό κουτάκι τζιαι όποτε γίνει κάτι κακό που έννα το πυροδοτήσει, έννα ανοίξει τζίνο το κουτάκι τζιαι ένα φκει μια φάουσα πόνος που ούτε 30 μπουκάλια μπετατίν εν μπορούν να σάσουν.

Τζιαι εν ξέρω αν όντως λάιφ ις γουάντερφουλ όπως τα λαλεί τζιαι ο τυπάς μπιλόου, αλλά ξέρω ότι κάτι πάει 'χ'. Οι μόνο μαζί μου, αλλά με την ύπαρξη μας γενικόττερα. Αντί να μεν προκαλούμε πόνο, τόσο σεβασμό έχουμε ο ένας στον άλλον που το θεωρούμαι τζιαι διασκεδαστικό να κάμνουμε inflict πόνο ο ένας πας τον άλλον.Πολύ S&M ρε παιδί μου. Πολύ κατζία τζιαι μιζέρια. Φακ ιτ. Πάω να λουθώ να φκάλω the stench off of me cause I'm sickened now.

Ατούταλερ! "Keep feeding me pain and hate...from that I will create"


Sunday, 24 April 2011

Αν-Συμφιλίωση



Υπάρχουν κάποια πράγματα με τα οποία δε μπορώ να συμφιλιωθώ. Μπορεί να τα έχω δεχτεί ότι έτσι έχουν και έτσι θα παραμείνουν απλά μέσα μου βαθιά δε μπορώ να σταματήσω αυτό το τσίμπημα και την αίσθηση του πόνου ότι κάποια πράγματα θα με πληγώνουν γιατί απλά δε συμβαδίζουν με τις προσδοκίες μου και γιατί απλά δεν αξίζουν να παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Δε μπορώ να κάνω διαφορετικά. Και δε ξέρω πως να τα αποδεχτώ στο έπακρον τους μιας και μου είναι αδιανόητο το να ακούς κάποια λόγια που να σου επιβεβαιώνουν μια κατάσταση και οι πράξεις να σου επιφέρουν μια ακύρωση των όσων έχουν ειπωθεί.

Με έχει κουράσει ο φαύλος κύκλος και με έχει κουράσει η συνεχής σβούρα που βάζω τον εαυτό μου να παίζει. Βασικά το πρόβλημα μου είναι η καλοσύνη μου ή να το θέσω διαφορετικά όπως το λέει και η Νατάσα Μποφίλιου "το πρόβλημα μου είναι η υπερβολή μου". Απλά δε μπορώ να αποκόψω αυτό το κομμάτι μου που απλά θέλει να δώσει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατ' ανάγκη θα εισπράξει κάτι πίσω. Μπορεί μερικοί να το νομίσουν εγωιστικό που έχω αυτή την ανάγκη να δώσω, αλλά άλλοι μπορεί να το δουν και αλτρουιστικό. Εγώ απλά το δίνω...

Σε αντάλλαγμα εισπράττω απογοήτευση, πόνο, μοναξιά...φαύλος κύκλος.

Γιατί απλά δε μπορώ να συμφιλιωθώ και να κάνω ειρήνη μέσα μου πως εγώ η ίδια αφήνω ανούσια πράγματα/καταστάσεις/άτομα να με υποβιβάζουν, να με μειώνουν και να με υποτιμούν τόσο...όλα είναι θέμα τελικά πως τους παρουσιάζεις εσύ τον εαυτό σου. Αν τους δώσεις την ασφάλεια σου τότε όλα θα είναι κοινότυπα και απλά βολικά. Αν αποφασίσεις όμως να κουνήσεις τα νερά, τότε σπάει το έδαφος και βλέπεις ποιο χέρι θα είναι εκεί να σε σώσει, γιατί το θέλει φυσικά, από το γκρεμό.

Κάποιες καταστάσεις έτσι είναι κι έτσι θα' ναι. Είτε μένεις για να δεις το αποτέλεσμα, είτε είναι καλό ή κακό, είτε την κάνεις και μένεις μια ζωή με το 'αν' χαραγμένο πάντα μέσα σου.

Saturday, 23 April 2011

Waiting for the Sun(Son)



Είναι μέρες τώρα που υπάρχει ένας ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα...Όλοι να ετοιμάζονται για το Πάσχα, την Ανάσταση του Κυρίου και τέτοια άλλα.

Δε θα ανοίξω κεφάλαιο επί θρησκείας μιας και δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά. Είμαι ούδετερη, σαν την Ελβετία ένα πράμα. (κρύο αστείο!) Αυτό το πάσχα το περνάω κάπως alternative.

Αποφάσισα αυτές τις διακοπές να πάρω ένα μπρέικ από τα πατροπαράδοτα έθιμα (ακα κοίτα εκκλησία επί καθημερίνης βάσεως με το ψαλτήρι της Αγίας Ευδομάδας, βάψιμο αυγών, ετοιμασία των φλαούνων/ τσουρεκιών/κουλουριών/, προσκήνυμα σε εφτά επιτάφιους, Θεία Κοινωνία το Μ. Σάββατο, κεριά και λαμπρατζιά (no word in greek, only Cypriot ρε!), και φυσικά λάστ μπατ νοτ λίστ το πατροπαράδοτο ατελείωτο πασχαλινό τραπέζι με τα τριανταπέντε λογής κρεάτων (ακα βλέπε κοκορέτσι, σούβλα χοιρινό, σούβλα κοτόπουλο, συκωτάκι, μπριζόλες, σεφταλιές, κλπ κλπ) με την οικογένεια και τους συγγενείς σε κάποιο χωριό κατά προτίμηση).

Εεε λοιπόν αυτά...είναι άουτ δις σίζον. Τα έβγαλα εκτός, τα έβαλα σε μια γωνιά για φέτος και τα περνάω με φίλους κάνοντας τίποτε το συνηθισμένο, τετριμένο και πατροπαράδοτο (ακα βλέπε να σερνιανίζω με φίλους απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, να τρώω ΟΤΙ βρω μπροστά μου – including eating meat on Good Friday- κάνοντας οτιδήποτε μη έθιμο και μη θρησκευτικό)

Σας είπα...μπορεί να φταίει και το ότι περνάω πιθανότατα την δεύτερη εφηβεία μου, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι μπορεί να μην κάνω τα κοινότυπα και αυτά που κάνουν όλοι αυτές τις άγιες ημέρες, αλλά περνάω καλά.

Γελάω πολύ (ντάξει μπορεί να έχω και τις οφφ σιτγμές μου) αλλά στο σύνολο απλά περνάω καλά. Απ’ τη δουλειά κάνω αποχή προς το παρών και φροντίζω να μη σκέφτομαι και να μην αναλύω τα πράγματα και πολύ εις βάθος.

Απλά απολαμβάνω και περιμένω τον ήλιο να αναστηθεί....όπως έκανε και ο υιός, έτσι πρέπει να κάνει και ο ήλιος.

Καλή Ανάσταση και καλές Σούβλες έβριμπόντυ!


Wednesday, 20 April 2011

Το γεναικονύτη (?)



Τωρά θα χορκαθκιέψω τζιαι θα μουρμουρίσω πάλε γιατί είδα τούντη λέξη σε ενα βλογ σήμερα τζιαι επιάν με τα φεμινιστικά μου πάλε. (ξέρω ξέρω εν εν μέρες τωρά για φεμινισμό - ειδικά έτσι εφτομάδα - αλλά σιόρ έσσιει τζιαι το πλάσμα τες αντοχές του)

Τζιαι η επίμαχη λέξη που επυροδώτησε τη μουρμούρα μου είναι..........το γεναικονύτη. Μα σοβαρομιλούμε σιόρ; Εφτάσαμε θκιο σιλλιάες έντεκα (ναν οι ώρες μας δηλαδή) τζιαι ακόμα έχουμε στες εκκλησσιές γεναικονύτη;;;;;;; Μα περιπέζεται μας τέλια ολάν; Τζιαι μετά μιλάτε μου για μη διακρίσεις τζιαι αποδοχή τζιαι ισότητα.

Απαράδεχτος τούτος ο διαχωρισμός που γίνεται μεταξύ αντρών τζιαι γυναικών στες εκκλησσιές γιατί εν ηλιθιώδες κατάλοιπο που τον καιρό του άτσιου τσιου (κοίτα εποχή των προ-προ-προ πάππων σου). Τούτα εκάμναν τα το καιρό των παππούδων τζιαι των γιαγιάδων μας ας πούμε, οϊ τη σήμερον ημέρα που περιφανεφκούμαστε ιμίsh για ισότητα τζιαι πρόοδο μεταξύ των θκιο φύλων.

Ισότητα μάι αςς για να λέμε τζιαι του στραβού το δίκαιο, γιατί αν ακόμα τζιαι στην εκκλησσιά έννα πρέπει να μου καθορίσει ο άλλος που έννα κάτσω εεε τότε σκρου γιού εν κάθομαι να ανεχτώ τούντες ηλίθιες διαφοροποιήσεις της δεκάρας που κάμνουμε γιατί εν "κοινωνικά" αποδεκτό τζιαι επειδή "έτσι έχουσιν τα πράματα". Endure them or leave ας πούμε. Έτσι πάει το πράμα απ' ότι εκατάλαβα.

Εν κάτι τέθκοια που βλέπω τζιαι χρόνο στο χρόνο λιγοστέφκουν οι επισκέψεις μου στην εκκλησσιά τον καιρό των γιορτών. Άμαν ο άλλος ακόμα τζιαι στον οίκο του Θεού (χου) έννα μου βάλει ταμπελούα "Οϊ εσύ είσαι μ**** οπότε έννα πάεις να κάτσεις τζιαμέ" εεε τι να πάω καλό; Για να με κατατάξεις εσύ ο κάθε αχάπαρος που νομίζεις ότι "υπηρετάς" το Θεό (χου) στη κατηγορία ότι επειδή έχω "πατάτα" για γεννητικό όργανο πρέπει να κάτσω στον τάδε τόπο;

Εεε άσσο ιλέ εν σου κάμνω το χατίρι. Η μη έκληψη τούντου πράματος (το 'γεναικονύτη') ακόμα δείχνει πόσες δεκαετίες πίσω είμαστε άμαν τζιαι ως τον Οίκο του Θεού (χου) κάμνουμε τούντες διακρίσεις τζιαι τους διαχωρισμούς στα θκιο φύλα.

Ναι ναι ήντα ξέρω, επίαμε πολλά μπροστά!

Tuesday, 19 April 2011

SuRpRise!



It's kinda funny. Not funny as in haha but funny as in weird. Whether good weird or bad weird only time will tell.

Εκεί που νόμιζες ότι τα έχεις δει και τα έχεις ακούσει όλα, τσουπ κάτι γίνεται και σου ανατρέπει όσα ήξερες μέχρι τώρα.

Δε μιλάω για έρωτες και αηδίες. Αλλά για ανθρώπους. Περνάς κάποιες καταστάσεις με κάποιους ανθρώπους και κάτι γίνεται και όλα πηγαίνουν 'χ'. Και το πράγμα μεταξύ σας σκατώνει και γίνεται υπέρ του δέοντος περίπλοκό. Τόσο που΄το κουβάρι απο μαλλί είναι ένα τίποτα μπροστά στο πόσο περίπλοκη έχει γίνει η κατάστη μεταξύ δυο ατόμων.

Κι' όμως καμιά φορά..εκεί που δε το περιμένεις, εμφανίζεται ένα άτομο από το παρελθόν σου σαν φάντης μπαστούνι για να σε εκπλήξει με τη στάση του. Τώρα δε ξέρω αν η επαναεμφάνηση ατόμων από το παρελθόν είναι καλό πράγμα ή κακό αλλά σίγουρα είναι ένα αναπάντεχο. Ειδικά όταν είχες βάλει ένα υπερογκώδες 'Χ' στο άτομο αυτό. Τόσο μεγάλο για την ακρίβεια που είναι ίσα με τις αφίσες της προεκλογικής καμπάνιας των βουλευτών μας ένα πράγμα.

Άντε και ξεφεύγω απ' το ποστ μου πάλι. Long story short...you can be pleasantly/ unpleasantly surprised sometimes.

Cause life's s a bitch and she PMs'es more often than we'd like her to!

IN-Fidelity



Ο άντρας ο βαρύς και ο ασήκωτος, ο γαμιάς, ο γυναικάς, ο γόης, ο πόθος κάθε θηλυκού! Ούλα τούτα νομίζει ότι έννι ο λογιστής στην εταιρεία μας.

And I quote:Τζιαι εγώ επία με την αντιπρόεδρο της γαλλικής πρεσβείας της Συρίας, τζιαι εγα*****α τη τάδε γαλλίδα τραγουδίστρια, τζιαι αν τζιαι εν μου αρέσκει η δουλειά μου στη Λεμεσό εν θέλω να φίω γιατί μετά έννα με ελέγχει η γενέκα μου, τζιαι μπορώ να έχω ούλες τες γενέτζιες που θέλω (ακόμα τζιαι εσένα), γιατί εγώ είμαι κάποιος. Εν έσσιει γενέκα που να μπορεί να μου πει οϊ εμένα.

Μα τι λαλείς ρε ψωνάρα του κερατά, τι λαλείς ρε αρχι-Δι-λογιστή της δεκάρας με το πλούσιο παπά που εν γιατρός τζιαι ήβρες τα ούλα έτοιμα τζιαι νομίζεις μου ότι είσαι τζιαι «κάποιος». Ναι ρε είσαι κάποιος. Κάποιος που εν έσσιει αρχές τζιαι τιμή γιατί το να παντρεφτείς τζιαι να γ***ς την μια τζιαι την άλλη, τζιαι να μου παίζεις τζιαι το πρώτο γκόμενο της πασαρέλας εν σε κάμνει άντρα, κάμνει σε δειλό τζιαι υποκριτή. Θέλεις γιε μου να πιέννεις με 30 μ****α την ημέρα πίεννε. Το δαχτυλίδι πας το δάχτυλο σου τι το φοράς ας πούμε. Απλά για να έσσιεις ένα χρυσαφικό πάνω σου; Αφού clearly εν σημαίνει τίποτε για σένα, με το φοράς το γιό μου (το Βασιλή που εν υπάρχει θέμας).

Τούντο σύστημα που επικρατεί δαμέσα, τζιαι οϊ μόνο δαμέσα, αλλά τζιαι στο εξωτερικό αλλά σε πιο χαμηλό βαθμό, να έχω σχέση/γάμο/δεσμό/αρραβωνιαστικό/ τζιαι να κερατώνω τον παρτενέρ μου αλλά κατά τα άλλα αγαπώ τον/την τζιαι πάντα έννα επιστρέφω κοντά του/της εν το καταλάβω. Να πω ότι εν open relationship να πω στ’ ανάθεμα, αλλά οι παραπάνω εν παντρεμένοι/νες (ναι ναι τζιαι εσάς πιάνει σας η μπάλα γενέτζιες που μόλις εν σας δια σημασία ο σύζηγος – γιατί πιθανότατα να βρίσκει παραπάνω ενδιαφέρον της γραμματέας παρά εσάς, μιας τζιαι εσείς εδιούσετε παραπάνω σημασία στη καλοπέραση σας παρά στο σύζηγος σας- ανοίεται τα πόθκια σας σαν’ ναν οι πύλες του ανεξήγητου) αρέσκει τους να έχουν κάτι το «σταθερό» (γαμήσι,σσιερούθκια, εξόδους, αγκαλίστες κλπ κλπ) αλλά ταυτόχρονα να μπορούν να τσιλιμπουρδίζουν τζιαι άμα τους κάτσει τίποτε τυχερό να το αρπάξουν.

Άρπα κόλλα δηλαδή. Του μπι όνεστ μαζί σας, εν είμαι ιδιαίτερη φαν των σχέσεων γιατί θεωρώ τες πολλά ψεύτικες τζιαι ότι το πακετούδι έρκεται με πολλές αχρείαστες υποχρεώσεις που πρέπει να «πληρεί» κάποιος για να κρατά μια σχέση. Βασικά οι σχέσεις βλέπω ότι σε ξεζουμίζουν σε κάποια φάση τζιαι απομακρύνουν σε τζιαι που τον εαυτό σου. Το dating φυσικά ον δι άδερ χάντ, που έχουν τζιαι τα αμερικανάκια (αν τζιαι νάκκον disillusioned τζιαι τζίνος ο όρος) εν πιο λάιτ τζιαι βολικό. Εν κάτι σαν δέσμευση χωρίς δέσμευση. Τζιαι έτσι απλά κρατάς τα πράματα όσο περίπλοκα ή μη περίπλοκα θέλεις εσύ.

Αλλά το να κάμω σχέση ή να παντρεφτώ για να λαλώ ότι έχω κάποιον να αγαπώ/γαμώ τζιαι ότι εν το στάνταρ μου εν το δέχομαι. Είμαι κατηγορηματικά εναντίον της απιστίας τζιαι του ψέμματος μεταξύ θκιο ανθρώπων τζιαι θυμώνω πολλά που βλέπω την απιστία να πάει σύννεφο τζιαι απλά ούλοι να το θεωρούν αποδεχτό τζιαι αυτονόητο. Οϊ ρε, εν το δέχομαι τζιαι κακώς που ούλοι αφήνονται να μπουν σ’ ένα τρυπάκι που τους ‘επέβαλλε’ η κοινωνία (cause they know no better ιμίsh) τζιαι να έχουν σχέση/γάμο τζιαι συνάμα 13 άλλους φακ μπάντεις.

Υπήρξα απατημένη που ήμουν πιο μιτσιά, γύρω στα 14 μου (το πρώτο αμόρε, μη χε) τζιαι εν που τότε που για τούντον λόγο εν κάμνω σχέσεις με τον συμβατικό τουλάχιστο τρόπο. Φοούμαι τζιαι εν εμπιστέφκουμε κανέναν, γιατί απλά έμαθα ότι τα σ’ αγαπώ εν κρύα τζιαι ότι όσο πιο πολλά στο λένε τόσο πιο αναληθείς είναι. ΑΝ με αγαπά κάποιος να μου το δείχνει τζιαι να αφήνει τα μουσκουρούθκια στη πάντα. Τα πολλά λόγια εν φτώσσια που λαλεί τζιαι η παροιμία τζιαι εν εν αδίκος που το λέει.

Τζιαι οϊ μίστερ αρχι-ΔΙ-λογιστή εν είσαι κάποιος τζιαι εν μπορείς να έσσιεις ούλες τες γενέτζιες να κρέμουνται που τ’ αχαμνά σου. Εμένα τουλάχιστον ούτε στα wildest dreams σου εν θα με έσσιες γιατί πάνω απ’ όλα έχω τσίπα τζιαι σεβασμό σε όποιον αποφασίζω να «ανοίξω» τες πύλες του ανεξήγητου μου. Οϊ στο κάθε αρχι-ΔΙ-λογιστή που νομίζει ότι επειδή έσσιει ριάλλια τζιαι πεμβέ σημαίνει ότι έννα του κάτσω τζιόλας.

Εεεε δε σφάξανε αγορίνα μου! Ακόμα εν επέλλανα τέλια.

Monday, 18 April 2011

Diaries of an Emo Kid Vol.3



Ντίαρ Ντάιαρι,

Πρωινή πρωινή σήμερα αλλά έχω πολλά πράγματα για να πω/γκρινιάξω.
Είδες; Είδες; Ακόμα εν άκουσες τζι’ άρκεψες να με κατηγορείς.
Πόκαμε να σου πω να γελάσεις.
Το λοιπόν. Να αρκέψουμε που τα δυσ-άρεστα (γιατί όντως εν μας αρέσκει η κατάληξη των πραμάτων τελευταία)
Άμα σου λαλώ εγώ ότι εν κάμνω για γραφείο να με ακούεις εμένα.
Αφού εν κάμνω τα γέριμα.
Τζιαι δις ις δε λόγος:
Τζιαι πριν 3 χρόνια που ήμουν μαστερού τζιαι έκαμνα μοντάζ ούλη μέρα τζιαι έπεφτε καθησιό του άλλου κόσμου, έπαθα την με την αρρώσκια.
Γουελ...τατατα!
Ερεθίσαμε τη παλιά μας πληγής τζιαι επειδή πάει να ανόιξει ο τζαιρός με τούτη υποχθόνια ζέστη λίιο να περπατήσω τζιαι να δρώσω έννα γενεί το κακό.
Εν εγίνικε ακόμα αλλά Γκοντ (χου) φορμπίντ προσπαθούμε να το αποτρέψουμε.
Εν θέλουμε να ξαναπεράσουμε ότι επεράσαμε τζιαι το 2009. Ανλάκυ το 2009.
Να μεν επαναληφτεί οφ κόρς. :p


On a happier note ντάιαρι μου, εψές επία Ρόλλινγκ Στόουνς τζιαι είδα ένα μέταλ μπαντ που την Σκάλα τους Morbid ExtistAnce.
Τα παιθκιά εν φίλοι τζιαι της παρέας μας αλλά έχω να πω ότι ήταν (χωρίς υπερβολή) AWESOMEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!! Τζιαι τα φωνητικά τους καλά, τζιαι τα ρίφφινγκ τους πολλά ωραίο τζιαι ο ντράμμερ ήταν τοπ νοτς.
Οι οι ήταν όντως μια πολλά καλή νύχτα για το σκαλιώτικο γκρουπούδι τζιαι αν δεν τους έσσετε ακούσει ακόμα ψάξετε τους στο youtube. (για τους αρέσκοντες της μέταλ φυσικά)

Τζιαι περιμένω τζιαι καρτερώ να τελειώσει τζιαι η Τετάρτη για να έρτει η Πέμπτη που έχω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ άδεια!!!!!!!!! Γουπίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Ο τζαιρός συνεχίζει να μας κάμνει κούτζια τζιαι να εν σκατά τζι’ απόσκατα. So much for spring! -.- Καρτερούμε μέρα να νύχτα να χτυπήσει έναν ηλιού...στουντον τόπο πον γκρισμένος τζιαι εν θωρεί ποττέ πυρά! (γοτέβερ)

Ένιγέις...Άτε πάι πάι ντάιαρι. Αν έχω τίποτε νιους έννα σου πέψω να μάθεις.

She smiles like a child with flowers in her hair
With blood on her hands into the sun she stares
She feels it die, I heard her cry

Like the scream of a butterflyyyyyyyyy!!!!!!!

Friday, 15 April 2011

Supercalifragilisticexpialidocious



even though the sound of it is something quite atrocious.

Δε ξέρω αν η ζωή είναι μια μάζα από συμπτωματικά γεγονότα ή απλά ακολουθεί ένα προκαθορισμένο σχέδιο το οποίο προσαρμόζεται ανάλογα με την ελεύθερη βούληση του καθενός, αλλά what I do know is that life runs in circles.

Μπορεί ο Φόρεστ να λέει ότι η ζωή είναι σαν ένα κουτί με σοκολάτες, από το οποίο ποτέ δε ξέρεις τι θα σου κάτσει, αλλά αυτό που δε λέει ο Φόρεστ είναι η επιλογή του καθενός μας το αν θα φας τη σοκολάτα που θα σου πέσει ή όχι.

Για παράδειγμα όλων όσων λέω και για να μη μιλάμε στο φλου...σήμερα καθώς πήγαινα με τα πόδια στη δουλεία πρόσεξα ένα σμήνος με μαθητές να παρελαύνει απο μπροστά μου, οι πλείστοι βαριεστημένοι και νυσταμένοι, να σέρνονται να πάνε προς το σχολείο. Πιθανότατα αυτές τις μέρες όπου τα σχολεία πάνε προς το κλείσιμο τους για τις διακοπές του Πάσχα (γοτέβερ), οι πλείστοι μαθητές απλά αναγκάζονται να δίνουν τη παρών τους στο σχολείο, μιας και για τους τελειόφυτους ειδικά αυτές οι μέρες είναι κάτι σαν τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Περιμένουν το επικείμενο τέλος με ανυπομονησία και προσμονή. Γιατί φαντάζονται όλοι το μετά. Το όμορφο αυτό άγνωστο που θα έλθει πολύ πολύ σύντομα.

Περνώντας από αυτή τη φάση (ναι, υπήρξα και έγω κάποτε 17 ετών, το ομολογώ), θυμάμαι όλα όσα ένιωθα τότε. Αδυμωνούσα για το μέλλον μου, για το 'μετά μου' να αρχίσει, να με ρίξει στο άγνωστο που θα μου έδινε φτερά να πετάξω, να εξερευνήσω, να δω, να μάθω, να ακούσω. Περνούσα εκείνες τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας μου αγρυπνώντας, να φαντάζομαι πως θα ήταν αυτό το ‘φεύγα’ μου, η απόδραση μου. Καθόμουν με τις ώρες και κοίταγα το ταβάνι ακούγοντας μουσική (ο Αλκίνοος ήταν το μουσικό ναρκωτικό μου εκείνη την εποχή), και έπλαθα με το μυαλό μου εικόνες και αισθήματα για το άγνωστο αυτό μέλλον που θα ξεδιπλωνόταν μπροστά μου πολύ σύντομα.

Κοιτάζωντας στον όχι τόσο μακρινό 17χρονο εαυτό μου τώρα, θα του έλεγα να χαλαρώσει, και πως όλα θα πηγαίναν καλά. Γιατί όσο συμπτωματική ή προκαθορισμένη και να ήταν η ζωή μου να πάω σε ένα συγκεκριμένο μέρος ή να συναντήσω ένα συγκεκριμένο άτομο, όλα θα γίνονταν just as they should be, one way or another. I would tell myself to just let go and not pay attention to my stupid little life so much and just enjoy the ride. Γιατί όπως άκουσα και χθες στο How I Met Your Mother (yap, my latest US TV Series addiction),


"even though sometimes you know what the outcome is going to be, you gotta sit back and enjoy the ride"
.
Cause life really does run in circles, and in every corner you turn , you might be unexpectedly surprised.

...If you say it loud enough you always sound precocious

Supercalifragilisticexpialidocious!!!

Thursday, 14 April 2011

Δυο Λέξεις



Μιλάς μα δε λες όλη την αλήθεια
Ε και τι έγινε που σου’ φυγάν οι δυο αυτές λέξεις;
Χάθηκε ο κόσμος κάτω απ’ τα πόδια σου;
Τώρα αμεσώς με τρεχάλα να τις πάρεις πίσω
Μη δει κανείς τη μάσκα να βγαίνει
Κλειδονίζεται η κούραση
Βαριεστημένα κοιτάς το δεδομένο αντικείμενο του πόθου σου
Είσαι ένα άσπρο μέσα σε ιμπρεσσιονιστικό πίνακα
Περπατάς, ξεχνάς, αγνοάς, αναπνέεις
Δε ζητάς τίποτα, τα ζητάς όμως όλα
Δε νοιάζεσαι για εκείνην
Εκείνη..που είναι τόσο γλυκιά
Τη βαριέσαι, την ξεχνάς
Γιατί είναι πάντα εκεί
Ανελέητα φορτική και καλοσυνάτη
Μιλάς μα δε λες όλη την αλήθεια
Και τώρα που σου’ φυγαν οι δυο αυτές λέξεις
Βιάζεσαι να βρεις τρόπο να τις πάρεις πίσω
Για να μη δει τη μάσκα σου να βγαίνει

Wednesday, 13 April 2011

Πάμε βόλτα;




Σημείωση: το κείμενο που ακολουθεί μπορεί να ακουστεί μακάβριο, παράξενο, βιτσιόζικο και φρικιαστικό, αλλά γούστα είναι αυτά, τι να το κάνουμε;

Ένα παράδοξο: το τελευταίο καιρό και με το που έσκασε μύτη η Άνοιξη ψάχνω να βρω μέρη απόλυτης σιγής και ησυχίας μέσα στη πόλη, για τη μια ώρα που έχω κενό στο διάλειμμα μου. Μη έχοντας στη κατοχή μου αυτοκίνητο (άλλη μια από εκείνες τις αναγκαστικές μηχανές που ο πλείστος κοσμάκης έχει στη μικρή μας νήσο), και μη έχοντας και πολύ ώρα στη διάθεση μου για μακρινούς περιπάτους, εξερευνώ τη περιοχή κοντά απο τη δουλειά μου με το πόδι.

Το μέρος γαλήνης μου είναι το νεκροταφείο. Είναι τρία λεπτά περπάτημα απ’ τη δουλειά μου, δεν έχει ποτέ συνοστυσμό (πως θα μπορούσε άλλοστε, εξαίρεση ημέρες με κανένα event, aka κηδεία) , κανείς δε σου μιλάει ή δε πάει για να κουτσομπολέψει (καλά αυτό το τελευταίο παίζεται), έχει δέντρα και σκιά, λουλούδια, ακούς τα τιτιβίσματα πουλιών και εκεί τριγύρω πάντα θα υπάρχουν γατούλες να βολταρίζουν κι αυτές, και τέλος οι άπειρες ιστορίες πίσω από κάθε αποθανών.

Μπορεί να είναι αλλόκοτο και ίσως ολίγον τι μακάβριο, αλλά στην εποχή μας το νεκροταφείο είναι ένας χώρος όπου μπορείς να ησυχάσεις και να βάλεις τα πράγματα into perspective. Περισσότερη ασφάλεια και ηρεμία μπορείς να νιώσεις ανάμεσα στους νεκρούς παρά στον έξω κόσμο με τους ζωντανούς. Γιατί η αληθεία είναι ότι οι νεκροί δε θέλουν τίποτα από σένα. Αντίθετα με τους ζωντανούς που θέλουν να σε κατασπαράξουν, εως ότου σε δουν και εσένα να γίνεσαι άλλη μια ταφόπλακα στο νεκροταφείο. Και τότε είναι που πραγματικά θα αντιληφθούν πόσο πολύ σε αγαπούσαν εξ’ αρχής (irony!) και τι κρίμα είναι που ενώ τώρα εσύ απολαμβάνεις την αιώνια ξεκούραση (screw you guys, I’m going home), αυτοί ακόμα ζουν σε ένα dog-eat-dog κόσμο.

Great place to visit το νεκροταφείο. Το συστήνω ανεπυφύλακτα. Ειδικά όταν είσαι (όπως το λεν και εις την κυπριακήν) «φαλλαρισμένος», άμα θες να ηρεμήσεις και να απολαύσεις the sound of silence έστω και για λίγο, it’s the place to seek!

Υ.Γ. Η πιο πάνω φότο εν εν που Κυπριακό νεκροταφείο (σιγά μεν ας πούμε). Αφού τα γέριμα εν έβρισκα τίποτε decent φότο στο google, τι να κάμω η φτωσσιή; Ανέβασα μια που μου άρεσκε άσχετη με τα κυπριακά νεκροταφεία.

Ζητείται Ελπίς







Nα μείνετε πάντα παιδιά,κι'αν είναι δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα,να ζήσετε παράλογα,να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής,να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα,τα μεγάλα,τα σημαντικά,ν' ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια,ν'αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη,ν'αγαπήσετε με πάθος και να καείτε απ' τη φλόγα της αγάπης σας,να κάνετε τον πόνο,τη χαρά, την κάθε σας στιγμή,τραγούδι κι' όταν έρθει η ώρα η στερνή,να πεθάνετε όχι από πλήξη, αλλά από ειλικρίνεια! ~ Μαρία Πολυδούρη

Μαρία Πολυδούρη...μια ποιήτρια που αγγίζει τις μέγιστες ανθρώπινες αλήθειες μέσα από το έντονο παθιασμένο συναίσθημα της και την ωμή γλυκήτητα στο λόγο της.

Η δική μας Ελληνίδα Σύλβια Πλάθ, που μας εξωθεί και μας παροτρύνει να μη χάσουμε την παιδικότητα μας, τον αυθορμητισμό μας, να ζούμε έντονα και χωρίς αντιστάσεις, να ξεπερνάμε τα τετριμένα και να αφηνόμαστε στα χαζά, στα μικρά και στα όμορφα. Να μην φοβόμαστε να καούμε και να γευτούμε τα απίθανα και τα πιθανά.

Ποιος το κάνει όμως στις μέρες μας;

Στις μέρες μας όπου η υποκρισία δίνει και πέρνει: ακα κοίτα το παρζουλισμό γύρω από το θάνατο του πρώην υπουργού Άκη Κλεάνθους και τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, και που ο καθένας θέλει να ζει μόνο για το συμφέρον του κάνοντας τη λογική του να υποκινείτε από το τέρας του χρήματος και του υπερφύαλου πλούτου, προσπαθώντας να αποδειχθεί ο τρανός και o μέγιστος άνθρωπος που έχει τα βλέμματα όλα επάνω του.

Δε ξέρω πολλά από πολιτική και προσπαθώ να μένω κάπως αποστασιωποιημένη, ειδικά όσον αφορά κόμματα, παρατάξεις και φανατισμένες ιδεολογίες. Η πολίτική είναι για μένα ένας λεκτικός ψυχρός πόλεμος που ανακάλυψαν οι άνθρωποι για να παίζουν παιχνίδια εξουσίας ο ένας επάνω στον άλλο χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν πυρά.

Το μόνο που μπορώ να αισθανώ είναι λύπηση και αποστροφή προς το μικρό μας νησί που αναλώνεται και αλλοιώνεται με περιττά ανούσια μονόπλευρα ανθρωπάκια που νομίζουν ότι κρατούν θεϊκά ηνεία.

Είχα σκοπό πιο κάτω να προτείνω/εισηγηθώ κάποιες λύσεις για όλα τα μίζερα και κακά που βλέπουμε σ’ αυτόν τον τόπο αλλά στη τελική μετάνοιωσα για το λόγο ότι απλά δε πιστεύω ότι τα πράγματα μπορούν και θα αλλάξουν, γιατί όσο δεν αλλάζουν τα κεφάλια ενός τόπου, δεν αλλάζει και ούτε το σώμα, ακα το σύνολο/ η μάζα/ο λαός.

Μάταια όμως ελπίζω στην ανθρωπότητα ακόμα και στις δυνατότητες της. Αλλά για πόσο ακόμα θα μπορούμε να τη σκαπουλάρουμε με τέτοια εγκλήματα που διαπράττουμε;

Όχι μόνο προς τη Φύση μας αλλά και ο ένας προς τον άλλον..

(Ευχαριστίες εκ των προτέρων στην Hopeless Romantic που λόγω ενός σημείου στο μπλογκ της μου ενέπνευσε τα πιο πάνω)

No Name





Έσσιει κάποιους ανθρώπους που απλά εν σου αξίζουν.
Οι γιατί εν εν καλοί άνθρωποι ή γιατί εν εκτιμούν τζίνο που τους διας, αλλά επειδή εν μπορούν να κάμουν αλλιώς.Έτσι έννι τζιαι έτσι θα’ ναι. Εν θα τους αλλάξεις εσύ ούτε κανένας άλλος.Το μόνο που μπορείς εσύ να κάμεις για το δικό σου καλό, εάν το αναγνωρίζεις φυσικά πρώτα, έννι να σηκωστείς τζιαι να φύεις.Εν δύσκολο, ειδικά όταν επενδύεις πάνω σε κάποιο άτομο με το οποίο εμοιράστηκες αναμνήσεις μιας ζωής.Φοάσε τζιαι θυμώνεις που απλά εν μπορείς να δώσεις ένα τέλος, τζιαι γυροφέρνεις το θέμα σαννα’ταν μπαλάκι του πινγκ πονγκ.Επίσης φοάσε να αντιμετωπίσεις τζιαι το αύριο μόνος σου, χωρίς τζίνο το άτομο.Τζιαι έτσι μινίσκεις, τζιαι μερικές φορές υποφέρεις τζιαι άλλες αντέχεις τζιαι απλά σκάζεις τζιαι εν μιλάς ελπίζοντας για καλύττερες μέρες.Αλλά ξέρεις το, ότι κατά βάθος εν σου αξίζει τούτος ο άνθρωπος γιατί στο τέλος της ημέρας έννα σε πληγώσει τζιαι έννα σου κάμει ανεπανόρθωτο κακό. Μπορεί άθελα του, αλλά έννα σου το κάμει, τζιαι εν εσύ που έννα μαζέφκεις τα κομματούθκια σου ένα ένα. Ήντα ηλίθιοι που είμαστε τα γέριμα..τι σόι ζώα είμαστε τζιαι εν φτάνει που πληγώνουμε το πλανήτη μας πληγώνουμε τζιαι ο ένας τον άλλον..

Αλλά εν σου αξίζουν, πραγματικά εν σου αξίζουν, τζιαι στη τελική εν εσύ που κάμνεις κακό στον εαυτό σου που δίνεις χρόνο, ύλη τζιαι πνεύμα σε έτσι πλάσματα.

How pathetic!

Tuesday, 12 April 2011

If...





Αν τα 'αν' έμεναν όλα 'αν'
Τότε τα 'είναι' δε θα ήταν ποτέ 'είναι'...









If I were a swan, I'd be gone.
If I were a train, I'd be late.
And if I were a good man,
I'd talk with you
More often than I do.

If I were to sleep, I could dream.
If I were afraid, I could hide.
If I go insane, please don't put
Your wires in my brain.

If I were the moon, I'd be cool.
If I were a book, I would bend for you.
If I were a good man, I'd understand
The spaces between friends.

If I were alone, I would cry.
And if I were with you, I'd be home and dry.
And if I go insane,
And they lock me away,
Will you still let me join in the game?

If I were a swan, I'd be gone.
If I were a train, I'd be late again.
If I were a good man,
I'd talk with you
More often than I do.

~Pink Floyd~

Monday, 11 April 2011

Το πράσινο τέρας...



"O, beware, my lord, of jealousy ; It is the green-ey'd monster, which doth mock. The meat it feeds on[...]" ~ Iago
(Othello, William Shakespeare)

Καλά τα έλεγε ο τυπάς στο θεατρικό.

Ετούτο' δω το μικρό υποχθόνιο τερατάκι που έρχεται δειλά και σου τρυπάει το μυαλό με αβάσιμες σκέψεις ζήλιας, είναι ανάμεσα στα πιο άσχημα εγωιστικά αισθήματα που μπορεί να αισθανθεί το δίποδο ον του πλανήτη αυτού.

Δείχνει την ανασφάλεια, την χαμηλή αυτο-εκτίμηση, το δειλία να αντιμετωπίσεις κάποιες καταστάσεις/άτομο, τη ψυχική δύναμη να δεις το δικό σου φως.

Δεν είμαι ιδιαίτερα ζηλόφθων άτομο, αν και υπάρχουν οι εκλάμψεις ανταγωνισμού στη ζωή μου. Νιώθω αποστροφή όμως να ζηλεύω και να αποζητώ πράγματα και καταστάσεις που δε μπορούν να υλοποιηθούν ή να γίνουν εφυκτά τη συγκεκριμένη στιγμή που τα θέλω.

Η ζήλια δείχνει ανωριμότητα και ανισορροποία στο χαρακτήρα, και είναι κάτι που προσπαθώ να αποφεύγω και να εξοντώνω από τη ζωή μου, μιας και επιφέρει μόνο αρνητική ενέργεια και ψυχοφθόρα κατάσταση.

Θετική σκέψη, αποδοχή και προσαρμογή στις νέες τάξεις πραγμάτων στη ζωή μας, όποιες κι αν είναι αυτές. Μπορεί να μην έχεις την ονειρική δουλειά, το τέλειο διαμέρισμα και το αυτοκίνητο που θες. Μπορεί να μην έχεις τον άνθρωπο που θέλει η καρδιά σου. Μπορεί να μην έχεις τον χρόνο που χρειάζεσαι για σένα.

Το πράσινο τέρας εάν το ταϊσεις, θα παχύνει και θα σε στροβυλίζει συνεχώς ότι θέλεις κι' άλλα κι' άλλα κι' άλλα. - απληστία, ματαιότητα - Σκέψεις και αβάσιμες αμφιβολίες για πράγματα που δεν ισχύουν. Όσο το ταϊζεις με την αρνητική σου σκέψη, τόσο θα παραμένει εκεί να σε κοιτάει κατάματα να ζητάει προσοχή.

Το τέλος του τέρατος πρέπει να γίνει κοφτά και απότομα, για να μπορέσει να υπάρχει ένα μέλλον γαλήνης και θετικότητας.

Diaries of an Emo Kid Vol.2



Ντίαρ Ντάιαρι,

Κάτι με κατατρώει τούντες μέρες.
Μια ζήλια, μια ανησυχία, μια προσμονή..
Δε μπορώ να το προσδιορίσω.
Άρκεψα τζε ασχολούμε με κάτι το εντελώς άσχετο τζε κουκουρούκου.
Η μάνα μου λαλεί πως απέτυχε σα μητέρα επειδή η μαστερού κόρη της περνά τη 2η εφηβεία της. I beg to differ…

Απλά πέρνω κάπως τα πράγματα πιο lightly τελευταία.
Τζε τούτο ανησυχεί με.
Ίσως εν πρέπει να είμαι τόσο ήσυχη τζε να τα πέρνω όλα δεδομένα.
Ίσως εν τζιαμέ που εννα ξαναέβρω το πάθος μου για πράγματα που ξέχασα ν’ αγαπώ ή να κηνυγώ.
Αν τζε είμαι άτομο που του αρέσκει η ησυχία τζε η ηρεμία του, γυρέφκω πολλά να έχω τους φίλους μου γυρώ μου.
Ασφυκτιώ όταν δεν τους έχω τζε γκρινιάζω.
Το ένα βρωμά μου το άλλο ξινίζει μου.

Επέρασα ένα εξωντοτικό τζε ψυχοφθόρο συναισθηματικό χειμώνα τζε πλέον η Άνοιξη φέρνει μου μια υποχθόνια γαλήνη.
Αρέσκει μου να είμαι ήρεμη αλλά οϊ αμα φοούμε ότι μπορεί να ξεσπάσει καμιά μπόρα προσεχώς.
Δαμέ λαλούσιν ότι έννα σσιονίσει στο Τρόοδος πάλε.
Εν Απρίλιος τζε έννα έχουμε σσιόνι στο Τρόοδος.
Talk about climate change people!
Εν κάτι τέθκια που ακούεις τζε λαλείς εν καλά που μας κάμνει η Φύση τζε γαμά μας ανάποδα.

Είπα να μεν αρκέψω πάλε να παραπονιούμαι για το πόσο ελεεινά βαρκούμε στη δουλειά μου γιατί εν τζιαμέ που έννα με στήσουν στο τοίχο για αχαριστία τζε υπερβολική οκνυράδα. (εν ξέρω, υπάρχει έτσι λέξη; - γοτέβερ)

Νιώθω ότι θέλω να πετάσσω. Να φίω, να ταξιδέψω κάπου, να δω κάτι καινούργιο τζε συναρπαστικό.
Έτο τελευταία εμυήσαν με τα αγόρια της παρέας σε ένα παιχνίδι στρατηγικής που πάιζουν εδώ και πολλά χρόνια (Yugioh Duelist), τζε απολαμβάνω τις μαχητικές αποδράσεις μέσα που το παιχνίδι (εν για τούτο που η μάνα μου θεωρεί ότι απέτυχε σα μάνα, γιατί παίζω children’s card games).

Εν τζιμούμε πάλι ήρεμα.
Έσσιει κανά θκιο μερόνυχτα που βλέπω ΤΑ αλαλούμ όνειρα.
Ήντα ψες είδα τζι’ άλλη συμμαθήτρια μου όνειρο.
ΓΟΤ ΔΕ ΦΑΚ ΜΑΝ;
Βρε λες να παλιμπαιδίζω;
Λαλείς να πεθυμώ το μπακ του σκούλ τζε βλέπω σχολικά όνειρα;
Φακινγκ ντριμς!

Έκαμα τζε ρεσολούσσιον (οι ρεβολούσσιον): έτο μιας τζε εν πάσκα (γοτέβερ) έννα κόψω το κρέας τζε τη σσιοκολάτα (οι θκιο μόρταλ εχθροί μου).
Βασικά εν εν εχθροί μου, απλά είπα να κάμω νάκκο αποτοξίνωση τζε εν καλή ευκαιρία να το δοκιμάσω. Ώστε να έρτει το πάσκα τζε που τζιαμέ τζε τζι βλέπουμε (οϊμέ!)

Εν μου αρέσκει να ξυπνώ τζε να ζηλεύκω.
Σήμερα εθκέβαζα ένα κομμάτι από το Πόλεμο και Ειρήνη του Τολστόι τζε εμιλούσε για μια κοπέλα που ενώ ο αγαπημένος της ήταν μακρυά στο πόλεμο τζε εζούσε τη κανονική ζωή, τζίνη εκάθετουν ούλη μέρα μες το σπίτι τζε έκλαιε τη μοίρα της (τρόπος του λέγειν), τζε ότι εζήλεφκε που εν εμπορούσε να ζήσει τζε τζίνη αληθινά πράματα τζε αντιθέτως εμιζέριαζε μες την καλή κοινωνία της Ρωσσίας.
Τζε για τούντο λόγο εν του έγραφε γράμματα γιατί εζήλεφκε που τζίνη εν είσσε ζωή για να του πει τίποτε καινούργιο τζε απίθανο, ενώ τζίνος ήταν γεμάτος ιστορίες τζε γεγονότα.
Εεε έτσι νιώθω ακριβώς για ούλους τους φίλους μου.
Ότι ενώ τζίνοι έχουν ζωή, εγώ ασχολούμε με μαλακίες γιατί απλούστατα εν έχω ζωή. (εν κάθομαι να αναλύσω τωρά τι σημαίνει το να έσσιες ζωή γιατί απλούστατα όπως τζε τη προηγούμενη φτομάδα ΒΑΡΚΟΥΜΕ ελεεινά να αναλύω τούντο τζερό)

Απλά υπάρχω...είτε μέσα από φανταστικά παιχνίθκια τζε μάχες στρατιγικής, είτε μέσα από ανιαρές/χλιαρές αμερικάνικες σειρές, είτε μέσα από μικρές συνευρέσεις με φίλους.

Either way...όλα όναρ και σκιά, τα πάντα ματαιότης ρε!!!

Πισωγυρίσματα του Υποσυνείδητου



Δεν είναι ωραίο πράγμα να κοιτάς το παρελθόν.

Ειδικά όταν τα πράγματα που βλέπεις σου ξυπούν αρνητικά αισθήματα, όπως η πικρία, η ανασφάλεια του παρελθόντος, ο πόνος, μια αόρατη τραυματική πληγή.

Αυτό συνήθως μου συμβαίνει στα όνειρα μου.

Χτες πάλι στρυφογύριζα όλο το βράδυ γιατί είναι η δεύτερη φορά σ’ ένα μήνα που βλέπω τη πρώην κολλητή/συμμαθήτρια μου απ’ το Λύκειο, την οποία ΕΦ.ΓΟΥΑΪ.ΑΪ την ημέρα που αποχεραιτηστήκαμε από το Λύκειο ήταν και η τελευταία φορά που της μίλησα. Δεν την θεώρησα ποτέ πραγματική φίλη και πάντα έβλεπα τη φιλία μας επιφανειακή και φιλία συμβιβασμού. Κάναμε απλά παρέα για να κάνουμε παρέα.

Πριν κανά δυο χρόνια «επικοινώνησε» εκείνη μαζί μου μέσω μσν μέσσεντζερ, με ψεύτικο όνομα, κάνοντας με φίλη (τώρα θα σας πως γιατί με ψεύτικο όνομα - πίσω έχει η αχλάδα την ουρά).

Η εν λόγο "κυρία" (μάι αςς) τρία χρόνια μετά απο το τελευταίο μας αντίο, ήταν υπό την εντύπωση ότι ο γκόμενος της (ο οποίος ήταν και γκόμενος της στο Λύκειο), είχε συχνές επαφές μαζί μου και πως εγώ προσπαθούσα να της τον κλέψω.

ΓΟΤ ΔΕ ΦΑΚ!!!!!

Σημείωση:
μόλις τελείωσα το σχολείο πήγα για σπουδές Αγγλία και δεν είχα επαφή σχεδόν με κανένα απο το Λύκειο μου απο το καιρό της αποφήτησης μου, πόσο μάλιστα με το γκόμενο της «κυρίας» αυτής. Τέσπα..

Αφού γίναμε μσν φίλες (μη χε), μου αποκάλυψε μετά απο κάποιο διάστημα ποιά είναι και άρχισε να με κατηγορεί και να με στολίζει με διάφορα κοσμητικά επίθετα όπως αντροχωρίστρα και ότι σκανδαλίζω τον «δικό» της και ότι πάντοτε τη ζήλευα και ήθελα να της τον φάω. Πράγμα που δεν ίσχυσε ποτέ γιατί το να πω ότι ο δικός της είναι πιο γλειώδες και απο χέλι θα ήταν σα να του έδινα κομπλιμέντο.

Για να μη τα πολυλογώ, αφού την ξέχεσα διαδυκτιακά την πρώην «κολλητή» μου, της έδωσα τα εφηβικά της παπούτσια και το στενό της μυαλό στο χέρι και της είπα το τελειωτικό αντίο για πάντα και την έκανα μπλοκ ντιλίτ και από το μυαλό και τη ζωή μου.

Από το καιρό που έχω επιστρέψει στη μητέρα πατρίδα, την εν λόγο "κυρία" (μάι αςς) την είδα μόνο μια φορά, πέρυσι το Πάσχα στην εκκλησία (αχ τι μας κάνει αυτή η εκκλησία και οι συναντήσεις της). Δε μιλήσαμε, δεν με είδε καν νομίζω, αλλά και να με έβλεπε το πιο φυσικό απλά να την αγνοούσα με βασιλικό υφάκι.

Η εν λόγο «κυρία» (μάι αςς), πετάγεται ανά διαστήματα στον ύπνο μου όμως. Αυτά είναι δουλείες του υποσυνείδητου μου και όντας άτομο που πιστεύω στη δύναμη του υποσνείδητου, κάθομαι και σκέφτομαι τώρα εγώ γιατί να κάνει αυτές τις αναδρομές στο παρελθόν το υποσυνείδητο μου; Τι προσπαθεί να μου πει;

Να προσπαθήσω να έχω ξανά επικοινωνία με ένα άτομο το οποίο με έβρισε, με χλεύασε, με πρόσβαλε και με κοροίδεψε με το πιο παιδιάστικο-δόλιο τρόπο; Γιατί το μυαλό μου την επαναφέρει αυτή τη πικρή γεύση του συγκεκριμένου αυτού ατόμου από τη στιγμή που κάθε εκρεμμότητα μου έχει κλείσει μαζί της;! Δεν έχω αποθημένα, και ειδικά με ένα άτομο το οποίο δεν ένιωσα ποτέ ούτε στο ελάχιστον ψυχικά δεμένο μαζί του.

Τα πισωγυρίσματα δεν είναι για καλό τις πλείστες φορές. Παλιοί φίλοι, παλίοι εραστές, παλιά όνειρα και προσδοκίες. Πρέπει να κοιτάμε μόνο μπροστά μας. Όχι το πως ήταν τα πράγματα και το πως θα έπρεπε να είχαν γίνει. Τίποτε καλό και οφέλιμο δε μπορεί να προκύψει από το να προσπαθείς να επαναφέρεις χαμένες αισθήσεις και άτομα απο το παρελθόν σου.

Γιατί απλούστατα πρέπει να υπάρχει σημαντικός λόγος που έχουν μείνει στο παρελθόν σου και δε βρίσκονται στο μέλλον σου.

Γι’ αυτό και εγώ, έχω αποφασίσει να κάνω ασκήσεις εξαναγκασμού στο υποσυνείδητο μου για να μη μου δείχνει μπούρδες και αντιπαθής άτομα τα βράδυα, για να κοιμάμαι με την ησυχία μου. Έχω και δουλείες να κάνω το πρωί.

I need my rest dude! NΟ στα πισωγυρίσματα.

YES στον ήσυχο ύπνο!

Sunday, 10 April 2011

Λογική και Ευαισθησία



Μια μικρή παρατήρηση ή διαπίστωση εάν θέλετε για το πώς αντιδρά η λογική και πως η ευαισθησία στη ζωή μου.

Πρόσεξα ότι στις πιο συναισθηματικά φορτισμένες περιόδους της ζωής μου κυριαρχεί η ευαισθησία, ακα το κομμάτι της καρδιάς. Μαζί με αυτό το κομμάτι μπορεί να προκύψει απερισκεψία, επιπολαιότητα, αυθορμητισμός αλλά και μια ανεξήγητη ανθρώπινη συμπλήρωση αγάπης. Αυτό το κομμάτι είναι η καρδιά, ακα η ευαισθησία μου.

Το άλλο κομμάτι, η λογική, η οποία λογική όσες φορές με καθοδήγησε με έβγαλε σε ικανοποιητικά μεν αποτελέσματα αλλά όχι κορυφαία, λειτουργεί στη ζωή μου με ένα πιο ήρεμο, πιο συνετό τρόπο. Η λογική μπορεί να γίνει η σπαστική μου συνείδηση, η εκνευριστική μου τάση να αναλύω τα πάντα, η αδιαφορία να μην αναλύω τίποτα (δυο σημεία που αλληλοαναιρούνται), η απόλυτη απραξία μου για κάθε τι κοινωνικά ουσιώδες και πνευματικά υπαρκτό.

Παρατηρώντας τέσπα πως λειτουργούν αυτά τα δυο κομμάτια πάνω μου, αντιλαμβάνομαι ότι τις περιόδους λογικής είμαι πιο ήρεμη και ζω μια μέτρια, χλιαρή ζωή, χωρίς σκαμπανεβάσματα και ιδιαίτερες σκοτούρες.

Ενώ σε περιόδους όπου το συναίσθημα δίνει και παίρνει στη ζωή μου, το μυαλό μου θολώνει, η καρδιά μου παίρνει το στέμμα του βασιλείου και εκεί είναι που αρχίζει το πραγματικό πάθος.

Δε μπορώ να πω ότι ούτε το ένα είναι καλό ούτε το άλλο. Το ένα σε οδηγεί σε εξαλώτητες και το άλλο σε μια μέτρια φάση. Φυσικά η μετριότητα φέρνει και την απλότητα και την εσωτερική γαλήνη μέσα μας. Αλλά δε φέρνει το πάθος και την ανάγκη μας να ζήσουμε στο έπακρον.

Τι είναι καλύτερο; Δε ξέρω. Απλά είναι ωραίο όταν βρίσκεσαι σε γαλήνη και δεν υπάρχουν ανησυχίες στη ζωή σου. Τα πάντα μοιάζουν πιο ανάλαφρα, πιο μη-περίπλοκα και απλά. Και συνήθως είναι αλήθεια αυτό που λένε, καμιά φορά το πιο απλό είναι και το καλύτερο.

Wednesday, 6 April 2011

Θα ζήσω ελεύθερο πουλί



«Θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο κλουβί»


Οι εν θα κάτσω να τραουδήσω το λαϊκό άσμα αλλά είναι μια καλή αρχή για να ποστάρω κάτι ιδεαλιστικό σήμερα.

Επειδή μας επιάσαν πολλά οι καταχνίες τζε οι μιζέριες μας λέιτλι, προσπαθώ να απελευθερωθώ που τη βαρεμάρα τζε την οκνηρία της Κύπρου. Να θυμηθώ πως είναι να θέλεις να ζήσεις τζε να κάμεις πράματα, παρά να κάθεσαι τζε να παραπονιέσαι τζε να μουρμουράς ούλη μέρα.

Η πιο πάνω λαϊκούρα φυσικά μιλά για έναν άντρα βαρύ νταβραντισμένο που θέλει να πιένει που γενέκα σε γενέκα (ο μ****πιστός) χωρίς να έσσιει δεσμεύσεις τζε υποχρεώσεις που κανέναν τζε να μεν διά εξηγήσεις για το που πάει τζε το τι κάμνει.

Αντιπαρέρχομαι την ερμήνευση τούτη του τραουθκιού τζε έννα του δώσω την ερμήνευση που με βολεύκει εμένα:

Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να εν φρι να θκιαλέει τζε να πέρνει τις δικές του αποφάσεις σε τούτη τη ζωή, πως θέλει να τη ζήσει τζε να τη κάμει ανάλογα με τα δικά του θέλω τζε τα δικές του ανάγκες.

Φυσικά πάντα υπάρχουν τζε οι Λεστρυγώνες τζε οι Κύκλωπες, που δεν είναι άλλοι από τους εξωτερικούς παράγοντες, ακα η κοινωνία.

Τελικά πρέπει να ανρρωτηθούμε αν όντως εγίνηκαμεν πολιτισμένοι με το που εδημιουργήσαμε κοινωνίες τζε κράτος γιατί σο φαρ έννι βλέπω πρόοδο.

Μπορεί να λαλούμε ότι επροοδεύσαμε τεχνολογικά τζε να έχουμε το τάδε μπρέικθρου στην ιατρική τζε την δόθε ανακάλυψη στην φυσικο-χειμιο-βιολογική (γοτέβερ), αλλά στο σύνολο μας είμαστε ένα μάτσο σκατά΄, ακόμα.

Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο να βλέπεις τα κακά τζε να μεν κάμνεις τίποτε για να τα αλλάξεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που απλά αναγνωρίζουντα τούτα ούλα τα πράματα τζε θκιαλέουν να μινήσκουν αμέτοχοι, μακρυά που τη διαφθορά τζε την απληστία της κοινωνίας. Τζε μετά έχουμε μια άλλη πάστα ανθρώπων που τζε τζίνοι βλέπουν πως εκαταϊshευτίκαμε τζε θέλουν να βοηθήσουν τζε να δώσουν κάτι για να αλλάξει η κοινωνία, να γίνει καλύττερη, πιο ήρεμη, πιο ασφαλής.

Συνήθως τούτοι είναι οι νέοι σε ηλικία άνθρωποι που τα πιστέφκουν, (εν γενικέφκουμε – απλά λέμε συνήθως εν νέοι σε ηλικία) τζε εν φυσικό μέσα τους να κουβαλούν ιδεαλισμό, ελπίδα, όνειρα, προσδοκίες για κάτι καλύττερο.

Σόρρυ αν ακούομαι ππεσσιμίστρια σήμερα, εν ήταν πρόθεση μου τζε εφκίκα εντελώς εκτός θέματος τωρά που το κατάλαβα.

Μπακ του άουαρ σάμπτζεκτ. Να ζούμε ελέυθερα.

Λέμε τωρά. Γιατί άμα ζεις σε μια κοινωνία, με τόσους κανόνες, περιορισμούς, απαγορεύσεις, διαφθορά, απληστία, ρουσφέτι, αναξιοκρατία, μαφία, τζε τζε τζε ένας Θεός ξέρει τι άλλο, πόσο ελεύθερο πουλί μπορεί να είσαι; Πόσο ελεύθερα να μπορέσεις να ζήσεις;

Ο μόνος τρόπος είναι με το να εντάξεις τα δικά σου θέλω, τις δικές σου ανάγκες, τα δικά σου όνειρα τζε τις προσδοκίες σου ανάλογα με το δικό τους σύστημα. Γιατί το σύστημα εδημιουργήθηκε που κάποιους άλλους, τζε εμείς, όλοι εμείς, είμαστε οι κληρονόμοι του.

Το ελεύθερο πουλί για να πετάσσει πραγματικά τζε να ζήσει στο έπακρον πρέπει να γίνει περιθωριακός, φρικιό, άουτσάιντερ, αναρχικός τζε αναξιόπιστος για τα «μάθκια» της κοινωνίας.

Το ελεύθερο πουλί εν θα δώσει εξηγήσεις για το που πάει τζε το τι κάμνει. Τούντον τύπο αθρώπου πολλοί λαλούν τον ευθυνόφοβο, αναξιόπιστο, αλήτη, ρεμάλι, ακαμάτη τζε ένα σωρό άλλο διακοσμήτικά επίθετα που εφιβρίσκει η κοινωνία για να τους αποκλείσει από το σύνολο τζε να δείξει ότι εν το μίασμα του συστήματος τους.

Αλλά σίριουσλι, μόνο τζίνο το ελεύθερο πουλί ζει τη ζωή στο έπακρον τζε shιέρετε τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής, χωρίς να χρειάζεται πολλά τζε περιττά που μας υποβάλλει η κοινωνία ότι χρειαζούμαστε (π.χ. αυτοκίνητο, δουλειά με υπέρογκο παχουλό μισθό, διαμέρισμα πολυτελείας, 50 ζεφκάρκα παπούτσια, 130 κομμάτια ρουχισμού, 309 αντικείμενα τζε υλικά αγαθά να μας περιβάλλουν στο προσωπικό μας χώρο, ταξίθκια, ηδονιστικές γευστικές, και μη, απολαύσεις κλπ κλπ).

Εν αλήθκια εν είμαι φαν του υλισμού εκτός που τα βιβλία τζε τζίνα επειδή τρέφουν το νου τζε οι το σώμα, την ύλη δηλαδή. (άτε τζε κάπου πρέπει να σταματήσω το ψυχολογικό μπλα μπλα πρωινιάτικα τζε τες κοσμοθεωρίες)

Εν κατακλείδι (μα εν δοκίμιο που γράφω; γότ δε φακ;), κάθε πουλί κάμνει τες δικές του επιλογές.

Είτε αποφασίσεις να είσαι μέρος της κοινωνίας τζε να προσπαθείς να βοηθήσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε αποφασίσεις απλά να θκιαλέξεις μια ζωής απραξίας, απομόνωσης τζε ησυχίας τούτα εν προσωπικές αποφάσεις τζε αφήνετε στην κρίση τζε την ελεύθερη βούληση του κάθενός.

Το να ζεις ελεύθερος καθιστάται με το τι θεωρείς εσύ ελευθερία...τζε που τζιαμέ τζε τζι θκιαλέεις τζε κάμνεις...πουλί μου! ;p

Αν σου άρεσε το σχολείο, θα Λατρέψεις τη δουλειά!



Έσσιει που το καιρό που ήμουν στην Αγγλία που όποτε επερνούσα που τζίντο εβλοημένο το Ντάμπλουγιου Ειτς Σμιθ (W.H.Smith) έβλεπα το συγκεκριμένο βιβλίο με τούτο το τίτλο. If you liked school, you’ll Love work.

Το καιρό που το επρπωτοείδα ήταν όταν ήμου φοιτήτρια στο Μπρίστολ για το μεταπρυχιακό μου. Τζαι εσκέφτουμουν θυμούμαι, ίσως έννα πρέπει να αγοράσω τούντο βιβλίο. Ίσως έννα με προετοιμάσει για την ρίαλ λάιφ τζε τη δουλεία μετέπειτα.

Τέσπα, να μεν τα πολυλογώ, το βιβλίο εν αγοράστηκε ποττέ. Αλλά ο τίτλος του ακόμα τζινιά με. Τζαι να γιατί.

Εμένα μια ζωή δαμέ στη Κύπρο το σχολείο πάντα εφένετουν μου σαν καταναγκαστικά έργα. Έχω πολλά άσσιμη εμπειρία από τα εφηβικά μου χρόνια. Λόγο του ότι ήμουν (τζαι είμαι στιλ) υπέρβαρο μωρό (κοράσα) πάντα ήμουν στο περιθώριο. Επεριπέζαν με, εκάμναν συνέχεια ρατσιστικά σχόλια τζε πάντα ένιωθα άσσιμα για την εμφάνιση μου. Ούτε στη κατίνα εν ήθελα να πιένω γιατί εφοούμουν με μου αρκέψουν τα περιπεξίματα επειδή επείνασα τζαι ήθελα να φάω. Εεε μετά στο Λύκειο έκοψα τζε τη κατίνα τζε εν έτρωα καθόλου στο σχολείο τζε τωρά έμεινε μου αήπι να μινίσκω νηστυζή για πολλές ώρες χωρίς να έχω πρόβλημα.

Τέσπα. Στο θέμα μας. Το σχολείο που λαλείτε πάντα έβλεπα το σαν κάτι που έπρεπε αναγκαστικά να περάσω τζε μετά να αποδεσμευτώ. Τζε έκαμα το, τζε με αρκετά καλή επιτυχία. Ειδικά στες τελευταίες τάξεις του Λυκείου εμελετούσα πολλά, ήμουν υπόδειγμα καλής μαθήτριας στη τάξη, με απόψη τζε πάντα με καλό ρεκόρ στους βαθμούς μου.

Ώστε ήρτε η ώρα να πάω για σπουδές. Τζε τζιαμέ απελευθερώθηκα. Ανακάλυψα έναν άλλον εαυτό μου. Ένα δυνατό χαρακτήρα που εν ήξερα ότι έκρυφκα μέσα μου. Αλλά οι σπουδές μερκά χρόνια πάσιν (ειδικά στην Αγγλία – άμα είσαι καλός μαθητής ειδικά, στα 4 γρόνια είσαι ποσπασμένος τζε που 1ο πτυχίο τζε που μεταπτυχιακό). Σο τζίνη η περίοδος της ζωής μου ετέλιωσε πριν καλά καλά το καταλάβω.

Τζε στα 21 μου έπρεπε να φκω στο εμπόριο (οι πορνείας – άλλη συζήτηση τζίνη). Έπρεπε σαν πτυχιούχος τέσπα να φκω στο μάρκετ τζε να με πουλήσω to the highest bidder που λέμε. Στην αρχή αποφάσισα να μείνω μόνη μου στο Λόντον τζε να τα καταφέρω μόνη μου, μιας τζε οι οικονομικοί πόροι των δικών μου εγίναν πάπαλα.

Τζε εν που τζίντον καιρό που άρκεψα τζε εκαταλάβαινα τι εννοούσε τούτος ο τίτλος του βιβλίου. Εθκιάβασα κριτικές για το μπούκ τούτο τζε εν με πολλό-τραβά να το αγοράσω του μπι όνεστ, αλλά ο τίτλος του εν ούλα τα λεφτά. Αν σου άρεσκε το σχολείο, έννα λατρέψεις να είσαι υπάλληλος, ακα, να δουλέφκεις. Εεεε τζε τότε εκατάλαβα ότι άμα το σχολείο για μένα πάντα ήταν τα καταναγκαστικά έργα της Σιβυρίας, τότε I was in for a bumpy ride. Τζε όντως ο τίτλος έσσιει απόλυτο δίκαιο. Είμαι καταδικασμένη σε μια ζωή αχρείαστων καταναγκαστικών έργων για ένα μισθό που μου είναι παντελώς αδιάφορος (ναι μεν συντηράμε, αλλα γοτέβερ πιον, μπορώ να ζήσω τζε με πολλά πιο λία, εν δοκιμασμένο που της μέρες πείνας μου στο Λόντον).

Σοο αρέσκει σου το σχολείο = λατρέφκεις την δουλειά σου (υπόλοιπη ζωή σου)

Μισάς το σχολείο = μισάς τζε τη δουλειά σου (τζαι το υπόλοιπο της ζωής σου είσαι ένας μίζερος καραγκιόζης, ανλες κάμεις κάτι για να αλλάξεις τούντο καλούπι που εμπήκες, θέλοντας τζε μη).

Δι εντ.

Υ.Γ. Το βιβλίο ‘Αν σας αρέσε το σχολείο, θα λατρέψετε τη δουλειά’ είναι γραμμένο από τον συγγραφέα Ίρβιν Γέλσς (‘If you like school, you’ll love work’- 2007– Irvin Welsh) που έχει επίσης γράψει το βιβλίο ‘Trainspotting’ που είχε γυριστεί και ταινία με τον Ewan McGregor στα μέσα 90ς.

Tuesday, 5 April 2011

Η σαδίστρια

Καθόμουν και τη κοίταζα. Τη κοίταζα επίμονα και για αρκετή ώρα. Το βλέμμα της που με τρύπαγε με χίλια κοφτερά μαχαίρια. Το σώμα της που φώναζε μια μια τις προσωπικές μου ανασφάλειες. Το ακατανόητο στο στήσιμο της. Η υπεροπτική πόζα της και το αδιάφορο στο πρόσωπο της. Την κοίταζα επι ώρες. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Με φάγαν οι απορίες. Τι να πέρναγε από το μυαλό της τη στιγμή εκείνη; Τι να σκεφτόταν όταν την έστησαν τόσο θεϊκά για να αποθανατίσουν τη φανταστική στιγμή της; Σκεφτόταν κολασμένες εικόνες, γεμάτες με διαφθορά και απαγορευμένα ταμπού; Σκεφτόταν σκοτεινές επιθυμίες σαδισμού και απόλυτης ηδονής; Η σκεφτόταν το όμορφο δώρο που της είχε κάνει ο καλός της τη νύχτα πριν; Συνέχιζα να τη κοιτάζω με απορία. Να μετρώ τους πόντους της κυρίαρχης εικόνας της πάνω μου. Να την ζυγίζω, και κάθε λεπτομέρια της. Μπορεί εκείνη να μοιράζει ηδονή. Εγώ την ονειρεύομαι την ηδονή αυτή. Αλλά δε μπορώ να τη μοιράσω. Μου έφαγε το μυαλό το βλέμμα της. Το σαδιστικό της ύφος. Πως να το υιοθετήσω, πως να το εφαρμώσω όταν δεν έχω τι παραμικρή ιδέα; Άρχισε να με στοιχειώνει η ιδέα της στο υπόβαθρο. Να με μειώνει. Να με κάνει να νιώθω λίγη και περιττή. Με σκότωσε όταν με κοίταξε. Δεν περίμενα να δω τέτοιο βλέμμα να με καρφώνει. Μαζί με εμένα έγινε και εμμονή κάπου αλλού. Κάπου που δεν ήθελα. Πόσο θα ήθελα να εξωντώσω αυτό το βλέμα της. Το σαδιστικό, κυρίαρχο βλέμμα της. Με τυράνναγε σε κάθε μου όμορφη σκέψη. Μου έπνιξε κάθε ελπίδα για την πιθανή επανένωση. Αυτό το βλέμμα της που με υπότασσε σα μαριονέττα. Αυτήν ερωτεύτηκε. Το μύθο της. Αυτό μου είχε πει κάποτε ένας σοφός. «Ερωτεύονται το μύθο μας.» Εμένα είχε ξεθωριάσει. Τον είχε καταφάει η σκουριά και είχε απομυθοποιηθεί..Έπρεπε να σταματήσω να τη κοιτάζω. Να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Πως όμως; Με πόναγε που θα συνέχιζε ο μύθος της να ζει. Να υπάρχει σα σκιά..Αυτό το βλέμμα της αναίρεσε πολλά μέσα μου. Έκαψε ελπίδες, προσδοκίες, όνειρα. Τα δημιούργησα με κόπο. Τα κατέρριψε με απόλυτη αδιαφορία. Αλλά συνέχιζα να την κοιτάω. Να ρωτώ συνέχεια...γιατί αυτή και όχι εγώ; ‘Τι ανόητο, τι ανούσιο κι’ ανθρώπινο,’ σκέφτηκα. Σηκώθηκα. Έσκισα τη φωτογραφία της. Άνοιξα τη πόρτα κι’ έφυγα. Και δε την ξανακοίταξα ποτέ πια..υπάρχει μόνο αυτό που θέλεις να υπάρει. Κι’ είχα αποφασίσει να τη θάψω μαζί με το μύθο της.

All the madmen - David Bowie

Η παιδεία είναι οικογενειακή υπόθεση



Επία επίσκεψη στη Λευκώσια, την κάπιταλ του νησσιού μας, πριν καμιά θκιο εφτομάδες, τζε εβρέθηκα να φκω με μια παρέα άγνωστη προς εμένα (τη πρώην φίλη του ανηψψιού μου τζε τους φριέντς της).

Τζίνη τη νύχτα που λαλείτε ανοίχτηκε μια συζήτηση για τη παιδεία στη Κύπρο τζε πως ούλα στη ζωή ενός παιδιού ξεκινούν που το σπίτι, ακα τους γονιούς. Είσσιε μια κοπέλα στη παρέα που κατηγορηματικά ελάλεν πως σε πολλούς ανθρώπους πρέπει να τους απαγορεύεται να γινίσκουνται γονιοί, μιας τζε εν ανίκανοι να μεγαλώσουν σωστά τζε με γερές, σταθερές βάσεις το παιδί τους.

ΟΚ το πόιντ της κοπέλας, τζε κατανοώ ότι εμιλούσε που πικρή πείρα, πιθανότατα γιατί η δικοί της γονιοί εν την αναγιόσαν ίσως σωστά, ακα εν της εδώσαν τη σημασία τζε τες κατάλληλες βάσεις για να ανταπεξέλθει μετέπειτα στη ζωή της.

Αλλά ας αναλύσουμε το θέμα λίο, σσαλλ γιι;

Εν μπορούμε να πούμε κάποιου είσαι ανίκανος ή εν είσαι κατάλληλος για να γίνεις γονιός. Γονιός κανένας εν ένι για να είμαστε ειλικρινής. Εν το πόσο υπέυθυνός, ώριμος τζε ρεαλιστής εν ένας άνθρωπος που τη στιγμή που φέρνει ένα κοπελούι στο κόσμο.

Καταρχάς ούλοι λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο. Οι λόγοι που οδηγούν πάντα έναν άνθρωπο να γίνει γονιός εν πάντα εγωιστικοί. Γιατί τζίνοι θέλουν να γίνουν γονιοί οκ, το αν θέλει το μωρό να γεννηθεί όμως κάτω που τη κυριαρχία τους εν το υπολογίζει κανένας ή το αν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε τούντην έννοια του να είσαι γονιός.

Γονιός εν εν τζίνος μόνο που δουλέφκει ούλη μέρα τζε δια σου φαί τζε χρήμα για υλικά αγαθά. Γονιός εν κάποιος που πονά το παιδί του, κάθεται τζε ακούει το, προσπαθεί να το κατανοήσει τζε να καταλάβει τη περνά τζε τζίνο το κοπελούι μέσα σε τούντην κοινωνία που ζιούμε.

Φέαρ ινάφ, εν υπήρξα ποττέ γονιός σο εν μπορώ να κατανοήσω τι είναι γονιός, σοοο μπορώ μόνο να μιλώ από την οπτική γωνία του παιδιού.

Τζε ερχούμαστε στο θέμα παιδεία:

Η παιδεία μπορεί να είναι μέσα στη διδακτειέα ύλη των σχολείων, αλλά η πραγματική παιδεία ξεκινά που το σπίτι, τους γονείς. Το κοπελλούι ότι βλέπει τζε ακούει μες το σπίτι του τούτο κάμνει. Μπορεί να μεν γίνεται με άμεσο τρόπο, αλλά με έμμεσο φυσικά.

Αν ένας γονιός παραμελά το παιδί του, λόγο γένους, τζε έσσιει το παραπεταμένο σαν πατσιαούρι, εν απολύτως φυσιολογικό τζίντο κοπελλούι να μεγαλώσει νιώθοντας την απόρριψη τζε την αδιαφορία, να αντιδρά άσσιμα στους φίλους τζε τους καθηγητές, τζε να βλέπει τους πάντες γυρώ του σαν εχθρούς του.

Αλλά σε τούντην γέριμη τη κοινωνία, όπου το ίδιο το κράτος αφήνει αμόρφωτούς τους πολίτες της, οι οποίοι εν φυσικό να γινούν γονιοί σε κάποια φάση στη ζωή τους, πως περιμένουμε εμείς τούντους ανθρώπους που έρκουντε μες τες παλίες τζεφαλάεις τους τζε τες πεπαλαιωμένες νοοτροπίες τους, να μπορούν να αναγιόσουν τα κοπελλούθκια τους σωστά τζε με παιδεία;

Έν ένα πράμα σαν την Ουτοπία του Τόμας Μούρ, που έλαλε εν σαννα μεγαλώνουμε κλέφτες μες την κοινωνία τζε μετά να τους καταδιώκουμε τζε να τους κατηγορούμε που κλέφτουν, αφού που μιας αρκής εν τους εδώκαμε εμείς, το κράτος, οι κοινωνία, το τσανς να μορφωθούν τζε να γενούν άνθρωποι (οι απάνθρωποι – παίζεται τούτος ο όρος- άλλο θέμα δαμε, άιστο) του χαιρκού.

Μπορεί ναι, η κοπέλα να είσσε δίκαιο. Αν η μάνα της εν ήταν της παλιάς σχολής με παλιά τζεφαλή, τζίνη η μιτσιά να είσαι πάρει τη σωστή παιδεία που της αναλογούσε. Παρ’ όλα αυτά, τζε βλέποντας την σε τι αξιόλογο τζε ανεξάρτητο πλάσμα εξελίχτηκε τζίνη η μιτσιά τζε που μόνη της, μπορώ να πω ότι ένας άνθρωπος επειδή γινίσκετε γονιός εν σημαίνει τζε απαραίτητα ότι μπορεί να πληρεί τα κατάλληλα ‘προσόντα’ που απαιτεί η δουλειά ενός γονιού. Τζαι αν τζε μπορεί να επέρασε λούκι τούτη η κοπέλα λόγου του ότι πάντα εβλέπαν την σαν το ασθενές φύλο, τζε πάντα επαραμελούσαν την, ήρτεν η ίδια η ζωή τζε είπε της ‘κάμε χαΐρι τζε κουμάντο η ίδια στη ζωή σου, τζε μόνο τότε έννα ζήσεις όπως σου αξίζει’.

Τζε τες σωστές βάσεις τζε τη κατάλληλη παιδεία να σου δώσει ο γονιός, στην τελική εν πάντα που το ίδιο το κοπελλούι που έννα κριθεί πως έννα εξελιχτεί η ζωή του. Ο γονιός τζε οι γνώσεις του, ως ενός σημείου έννα πάσιν. Τζε που τζιαμέ τζε τζι είσαι μόνος σου.

Σοο το πόιντ ούλου τούντου ποστ βασικά έννι για να δούμε ίσως ότι ναι ντάξει μπορεί η παιδεία ενός παιθκιού να ξεκινά ως επί το πλείστον που το σπίτι, αλλά τζε η παιδεία ενός γονιού πάντα ξεκινά που το κράτος, τζε στην ευρήτερη έννοια του, από τη κοινωνία. Τζε άμα χωλαίνει η κοινωνία μας, τότε εν πολλά φυσικό τζε να χωλαίνουν τζε οι πολίτες της που γίνουνται γονιού τζε ένι ξέρουν που παν τα τέσσερα τους. Γι’ αυτό σκεφτείτε πριν κάμετε κοπελλούθκια.

Εν ήσαστε μόνο εσείς μέσα σε τούντο παιχνίδι: εν τζε μια άλλη ψυσσιή που εν εζήτησε καν να γεννηθεί! Τζε εν τζίνη που πρέπει να σκεφτείτε πριν πάρετε την απόφαση να γίνετε γονιοί..

Monday, 4 April 2011

Diaries of an Emo Kid

Ντίαρ Ντάιαρι,

Επείσμωσα τζε εθύμωσα πολλά σήμερα. Εθύμωσα γιατί εν θέλω λόγια. Εκουράσαν με τζε τούτη η αδράνεια στη ζωή μου, εγίνηκεν κατάρα. Έννα μου πεις, αφού δουλέυκεις, ήντα παράπονο έσσιεις; Οι εν δουλεύκω. Δουλεύκουν με. Κουράζουμαι πνευματικά, τζε μπάι δε τάιμ άι γκόου χόουμ είμαι τόσο ράκος που εν μου μινίσκει δύναμη για να κάμω τζίνα που θέλω, πνευματική εργασία εννοώ.

Τζε πλάς είμαι τζε μόνη μου. Ο ξάδερφός μου σπουδάζει, τα αγόρια μοναξιασμένα ούλα, η ανιψψιά μου εμετακόμισε στο χάρο του φου, η κολλητή μου άλλη λόουνερ τζε τζίνη, τζε ο καλλύτερος μου μπάντυ, σε αρσενική έκδοση, εν πας τα βουνά τζε αλλωνίζει (ακα σπουδάζει). Οι άλλοι κολλητοί μου είναι εξωτερικό τζε θωρώ τες φάτσες τους μόνο πας το φατσοβιβλίο, τι να σου κάμει τζε τούτο.

Οπότε, μοναξιές τζε τούτη γικ. Τζε εν με κανούν τα άλλα ούλα να έχω να ανησυχώ τζε για τη μάνα μου που πονά γιατί έπαθε κήλη τζε εν ούλη μέρα μες το κλάμα τζε το παράπονο. Τζε να θέλω να απομονωθώ να ησυχάσω τζε να μεν μπορώ τα γέριμα.

Ούφου πιον.

Εσκέφτηκα να φίω τζε εγώ για τα βουνά, αλλά έννι ξέρω, κάτι μέσα μου με σταματά. Πλας πεθυμώ τζε την Αγγλία. Απαναίτσα μου τζε το πιο ειρωνικο-τραγικό της όλη υπόθεσης εν τούτο: εφκέρωσε το παλιό μου δωμάτιο που εμίνισκα στο Λονδίνο τζε η κολλητή μου/συγκάτοικος/σπιτονοικοτζυρά θέλει με να ξαναπάω βουρητή πίσω. Αγαπώ την γαμώτο τζε πεθυμώ την όσο τίποτε (τζε τη κολλητή αλλά τζε την Αγγλία), αλλά τζε πάλε εν με τραβά να ξαναμείνω Λονδίνο, (ίσως στο Στρατφορντ αλλά άλλη κουβέντα τζίνη) τζε να βουρό ούλη μέρα να έβρω δουλειά τζε να μεν έχω να φάω τζε τζε τζε να δουλεύκω σε δουλειές που εν γουστάρω τζε να είμαι μες τι μιζέρια τζε τη καταχνιά. Εν πάει τωρά πιον. Τουλάχιστον ένεν κάτι που θέλω να τζινιιήσω σε τούτη φάση της ζωής μου, τζε όι στο Λόντον.

Πε μου το. Πε μου το, αντέχω. ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΣΑΙ ΠΟΛΛΑ. Τζε ο κολλητός μου τούτο μου λαλεί. Ότι είμαι ακόρεστη τζε ανικανοποίητη. Αλλά αφού εν ευφησηχάζουμε τ’ ανάθεμα τζε τα γέριμα μες τούντον τόπο. Εν με συγκινεί τίποτε πιον. Ήντα άμαν φίει τζε το ανιψιούι μου να πάει για σπουδές (ο μικρός της οικογένειας, που με κατανοεί τζε αγαπά με σαν αρφή του κανονική) έννα ππέσσω του θανατά τζε έννα βουρούσω με τα σσίλλια πίσω στην Αγγλία. Άσε που επαγγελματικά εν με κρατά τίποτε πιον δακάτω. Όσο για το συναισθηματικό σάστα τζε γύρσασιν. Να μεν ανοίξω το φάκελο του πελεκάνου γιατί ούτε η Τζούλια Ρόμπερτς τζε ο Ντένζελ Γουάσσινκτον εν μας σώζουν τούτη φορά (κρύο ανέκδοτο προς τους κινηματογραφόφιλους αχέντ).

Που λαλείς ντίαρ ντάιαρι μου..έτσι. έτσι τζε σσειρότερα. Που έσσιε φυσικά, μόνον εγώ είμαι η γαούρα τζε παραπονιούμαι για τες μοναξιές μου τζε τα στραβά τζε τα ανάποδα μες τη ζωή μου. Που τωρά μεταξύ μας, εν πρέπει να παραπονιούμαι γιατί το μοναδικό πλάσμα που με έφερε σε τούντην κατάσταση εν ο εαυτούλης μου. Ασέ καλά τζε το σσιλλούι μου, το μόνο πλάσμα που όντως κάμνει με παρέα γιατί θέλει τζε εν με κριτικάρει ούτε μου παραπονιέται για την αναιστησία μου τζε την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου. Απλά εν τζιαμέ τζε τζοιμάται τζε κρατά μου συντροφκιά για το γαμώτο της.

Άτε άνοιξη...άνοιξε τες καρκιές του κόσμου τζε φέρτες διακοπές νάκκον γλίορα τζε εν ποφέρνω πιον. Επίντωσα το ίνγλισσςς ακκάουντ μου σήμερις με ριάλλια θέμας. Άμαζον τζε ίμπεϊ κρατάτε με τζε έννα πάρει φόκκο η ντέπιτ κάρτ μου! Όιμε...άξιος που με σώζει ύστερα. Οι εν θα ψουμνίσω. Οι πολλά τουλάχιστον. Έννα τα φυλάξω που έννα πάω διακοπές μες τον Μάι-Ιούνη (εν αποφάσισα κόμα).

Άτε ντάιαρι μου, αφήνω σε τωρά. Αύριο πάλε. Πάι πάι.

Αυθορμητισμός



Σχεδίαζα να γράψω σήμερα για τη παιδεία που δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους. Αντί αυτού μου έχει γίνει εμμονή απο το πρωί να γράψω για κάτι άλλο και να αφήσω το πιο πάνω θέμα για όταν θα νιώθω πως έχω να αναπτύξω πάνω του.

Η εμμονή άρχισε από χθες και συνεχίζεται και μέχρι τώρα στο γραφείο μου. Αντί να κάθομαι να πατάω τα κουμπιά για να βγάζω το τάδε και το δόθε τιμολόγιο, κάνω αυτό που δε πρέπει να κάνω: σκέφτομαι και αφήνω τις σκέψεις μου να αλλωνίζουν περί ανέμων και υδάτων.

Με την ευκαιρία αυτή που δίνω η ίδια στον εαυτό μου, θα ήθελα να δώσω βάση στον ‘αυθορμητισμό’. Η ταινία Αμέρικαν Μπιούτι (American Beauty - 1999)ξεκινάει με ένα υπέρ-χρησημοποιημένο μότο που λέει ‘Αυτή είναι η πρώτη μέρα της ζωής σου’. Κάτι σαν το ‘αδραξε τη μέρα’ τύπου φάση.

Δε με ενεδιαφέρει και τόσο να δούμε από που πηγάζει αυτός ο ανθρώπινος αυθορμητισμός και που εκκρίνεται ή εκρήγνεται (σίγουρα υπάρχουν εκεί έξω μυριάδες θεωρίες και φυσικές αποδείξεις για το πως λειτουργεί ο αυθορμητισμός στους ανθρώπους).

Όντας αυθόρμητο άτομο και εγώ, πρέπει να πω ότι πολλές υπήρξαν οι φορές που απλά μπορεί να έκανα ταξίδια της στιγμής ή να είπα πράγματα της στιγμής που υπό κανονικές συνθήκες δε θα τα έκανα/έλεγα. Υπάρχουν λόγια και πράξεις όμως που ακόμα κι αν υποθούν/γίνουν υπό συνθήκες αυθορμητισμού, δεν παύουν να είναι απολύτως αλήθεια και να εκφράζουν μια σταθερότητα στη σημασία τους. Αυτό, έχω προσέξει πως δεν ισχύει για κάθε άνθρωπο.

Απλά και μόνο επειδή εγώ σαν άτομο έχω μάθει να λειτουργώ με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αυτό δε σημαίνει ότι ισχυεί κάτι τέτοιο και για τους άλλους. Δηλαδή, τι θέλω να πω, για να γινόμαστε και πιο κατανοητοί:

Όταν κάποιος μου πατήσει το κάλο (τρόπος του λέγειν πάντα) και μου κάνει κάτι κακό και γυρίσω και τον πω ‘μαλάκα’ θα το εννοώ και τα λόγια μου θα είναι σταθερά ακόμα και μετά το στάδιο του θυμού/αυθορμητισμού. Όταν κάποιος μπει οριστικά στη καρδιά μου και τον/την πάρω τηλέφωνο για να του/της πως ένα απλό ‘γειά σου, σ’ αγαπώ’, μπορεί να προέρχεται απο στιγμές αυθορμητισμού και αντρέναλιν ράσςς, αλλά δε παύει να σημαίνει ότι το εννοώ όχι μονο για εκείνη την ώρα αλλά και για μετά.

Ο αυθορμητισμός, μπορεί να σε κάνει να κάνεις και να πεις τρελά και αλλόκοτα πράγματα. Τώρα κατά πόσο είναι αλήθεια αυτά που κάνει ο καθένας, αυτό νομίζω είναι χαρακτηριστικό του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Μερικές φορές απογοητεύομαι είναι η αλήθεια, όταν οι άλλοι ή οποιοσδήποτε μπορεί να ξεστομίσει και να πει μια κουβέντα, καλή/κακή, δεν έχει σημασία, και μετά την επομένη ή μετά απο κάποιο διάστημα, μικρό ή μεγάλο, πάλι δεν έχει σημασία, να αναιρεί τα λόγια του και τις προθέσεις που είχε.

Είναι καλό τελικά να είσαι αυθόρμητος; Και αν ναι πόσο και σε ποιό βαθμό; Μήπως το να είναι κάποιος αυθόρμητος τον καταστά λίγο πιο αναξιόπιστο στα μάτια των άλλων;

Ναι μεν ‘άδραξε τη μέρα’ αλλά σε λογικά πλαίσια και να μην έχουν οι πράξεις σου και τα λεγόμενα σου επιτπώσεις στις ζωές των άλλων..

Friday, 1 April 2011

Taken 4 Granted

Κάποιοι άνθρωποι δεν εκτιμούν αυτό που έχουν. Όχι γιατί δεν είναι αρκετό, αλλά επειδή το θεωρούν τόσο δεδομένο που απλά επαναπαύονται και δε του δίνουν σημασία.
Δυστυχώς πέφτω στη κατηγορία του δεδομένου. Να με παίρνουν οι άλλοι για όσο θέλουν, να δίνω χωρίς ιδιαίτερα ανταλλάγματα και απαιτήσεις και στο τέλος να καταλήγω το κορόιδο, συνήθως πληγωμένη και μόνη. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στις ανθρώπινες σχέσεις από το να σε θεωρούν δεδομένο. Ότι θα είσαι πάντα εκεί. Να καθησυχάζονται ότι ότι και να σου κάνουν ότι και να σου που θα το ανεχτείς θα το υποστείς θα το καταπιείς και θα προχωρήσεις..Άλλοι αυτό το λένε υπομονή...άλλοι μαζοχισμό και ανασφάλεια.

Πρόσφατα άφησα τον εαυτό μου για πρώτη φορά στη ζωή μου να δώσω συνέχεια σε μια τέτοιου είδους σχέση. Να είμαι το δεδομένο. Το στάνταρ. Το συνεχόμενο αντικείμενο. Πιάνεις πάτο όμως. Αν και δε θες να παραδεχθείς την αλήθεια, ξέρεις ότι μόνο όταν ο άλλος σε χάσει από τη ζωή του πραγματικά θα μπορέσεις να καταλάβεις εάν νοιάζεται πραγματικά. Στη δικιά μου περίπτωση δυστυχώς δεν παίζει να γίνει κάτι τέτοιο. Όχι γιατί το άτομο αυτό δε νοιάζεται, αλλά επειδή δε μπορεί να δώσει αυτό που θέλω και χρειάζομαι ή ακόμα και που μου αξίζει σαν άτομο.

Παν μέτρον άριστον. Παν μαλακία άριστη. Παν μαζοχισμός αριστότατος. Παν δεδομένα αριστεία.

Όσο κι αν σε πληγώνει η αλήθεια, είναι πάντα εκεί και σε κοιτάει κατάματα και σου φωνάζει να βγεις από όλα τα ανούσια και τους ανούσιους που υποβιβάζουν την υπόληψη και την αξιοπρέπεια σου.